Αρχική Μετάφραση:

Φένια Κλουβάτου, Δημήτρης Σαρρής, Ειρήνη–Ευανθία Φράγκου

“Ο καθένας μπορεί να έχει...;” Ποιος είναι αυτός ο “καθένας”; Είναι, φυσικά, διαχωρισμένος εαυτός, το σώμα που είναι συνώνυμο της ταυτότητας, το σώμα στο πληκτρολόγιο. Οι δύο κόσμοι δεν είναι στην πραγματικότητα διαμελισμένοι. Αφού αληθεύει ότι ένα πρόσωπο μπορεί να δημιουργήσει πολλαπλές ηλεκτρονικές ταυτότητες, που συνδέονται μόνο με τον κοινό τους προγεννήτορα, αύτη η σύνδεση, αν και αθέατη στο δυνητικό κόσμο, έχει μεγάλη σημασία. Ποια είναι η σχέση μεταξύ πολλαπλών προσώπων που μοιράζονται ένα προγεννήτορα; Το δυνητικό πρόσωπο κληρονομεί τις ιδιότητες – και τις ευθύνες- των δημιουργών του; Τέτοια ερωτήματα φέρνουν μια καινούργια προσέγγιση στις παλιές έρευνες της σχέσης ανάμεσα στον εαυτό και το σώμα – και μια καινούργια επείγουσα ανάγκη. Οι διασυνδεόμενες κοινότητες μεγαλώνουν γρήγορα και τα μέλη τους αντιμετωπίζουν τέτοια ερωτήματα όχι όσο υποθετικά πειράματα σκέψης, αλλά ως βασικά ζητήματα στην καθημερινή τους ύπαρξη. Ένας άνδρας κατασκευάζει μια γυναικεία ταυτότητα ένας μαθητής λυκείου αξιώνει να είναι ειδικός στους ιούς. Άλλοι εξερευνητές του δυνητικού χώρου αναπτύσσουν σχέσεις με το δήθεν θηλυκό φύλο, σχέσεις που στηρίζουν σε βαθιά εδραιωμένες υποθέσεις σχετικά με το γεγονός και τη δίκη τους σεξουαλικότητα.

Ασθενείς που αγωνιούν για μια θεραπεία, διαβάζουν τις δηλώσεις των δυνητικών ειδικών στους ιούς σχετικά με τις νέες θεραπείες του AIDS, πιστεύοντας ότι έχουν υποστηριχθεί σύμφωνα με γνώσεις του αληθινού κόσμου. Για να εκτιμήσει κάποιος την αξιοπιστία μιας πληροφορίας και την αξιοπιστία ενός έμπιστου φίλου, η ταυτότητα είναι κάτι ουσιαστικό. Και η φροντίδα για την ταυτότητα και τη φήμη του καθενός είναι βασική για το σχηματισμό μιας κοινότητας.

Το κεφάλαιο αυτό εξετάζει την ταυτότητα και την εξαπάτηση στα πλαίσια των νέων ομάδων του Usenet. Αν και φαίνονται τεχνικά απλές – αποτελούν κυρίως δομημένες επιτροπές δελτίων – μια περίπλοκη κοινωνική δομή έχει αναπτυχθεί μαζί τους. Ανόμοια με πολλά Mud, που είναι σχεδιασμένα ως φανταστικοί κόσμοι, το μεγαλύτερο μέρος του Usenet εννοείται να αποτελεί μη – φαντασία. Η βασική προϋπόθεση είναι ότι οι χρήστες είναι αυτοί που ζητάνε να γίνει. Υπάρχει ωστόσο μια σημαντική διαφορά στις ομάδες νέων ως τους ότι αποτελεί μια πραγματική ή νόμιμη ταυτότητα. Και υπάρχουν πολυάριθμες περιπτώσεις εξαπάτησης ταυτότητας, από τους ψευδοαθώους εισβολείς (trolls) μέχρι τους spammer που διαρκώς αλλάζουν ονόματα.

Oι άνθρωποι συμμετέχουν στις νέες ομάδες του Usenet για διαφόρους λόγους. Μπορεί να ζητάνε πληροφορίες ή συντροφιά, υποστηρίζοντας ένα λειτουργικό σύστημα ή μια θρησκεία. Όπως και στον πραγματικό κόσμο, τα κίνητρα τους μπορεί να είναι σύνθετα: η επιθυμία μαζί να είσαι χρήσιμος και αξιοπρόσεκτος μπορεί να παρακινήσει τη γραφή μιας εκτενούς έκθεσης. Για τους περισσότερους συμμετέχοντες, η ταυτότητα – η ίδρυση της δικής τους φήμης μαζί με την αναγνώριση από τους άλλους – παίζει ζωτικό ρόλο.

Η ανταλλαγή πληροφοριών αποτελεί βασική λειτουργία του Usenet. Αναζητήσεις πληροφοριών είναι πολύ συχνές και απαντήσεις, σωστές ή λάθος, είναι συνήθως επακόλουθες. Στον πραγματικό κόσμο μπορεί να πιστέψουμε μια ιστορία αν δημοσιεύτηκε στη Wall Street Journal και να την απορρίψουμε αν εμφανίστηκε στην National Enquirer. Στο Usenet δεν υπάρχει καμιά εκδοτική επιτροπή που να εξασφαλίζει στάνταρ αξιοπιστίας. Κάθε ανακοίνωση έρχεται απευθείας από το συγγραφέα. Έτσι, η ταυτότητα του συγγραφέα – ειδικότερα αξιώσεις δεξιοτήτων του αληθινού κόσμου ή ιστορία ειδικών γνώσεων διαδυκτιωμένων συνεργασιών – παίζει ένα σημαντικό ρόλο στην εκτίμηση της φιλαλήθειας ενός άρθρου. Ομοίως, το να γνωρίζεις το κίνητρο του συγγραφέα – π.χ. πολιτικές πεποιθήσεις, επαγγελματικός δεσμούς, προσωπικές σχέσεις – μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το πως εμείς ερμηνεύουμε τις εκθέσεις του. Ο αναγνώστης που γνωρίζει πως ο συγγραφέας περιμένει να κερδίσει με το να προωθεί ένα προϊόν ή μια ιδέα, φαίνεται να αμφιβάλει για την αληθοφάνεια των αξιώσεων (Aronson 1995).

Το κόστος της εξαπάτησης ταυτότητας στον αναγνώστη που ψάχνει για πληροφορίες, είναι δυνητικά υψηλό. Μια κακή πληροφορία, από φτωχή διατροφική συμβουλή έως εσφαλμένες ερμηνείες του νόμου για λαθραία εισαγωγή ναρκωτικών, είναι εύκολο να βρεθεί στο Δίκτυο – και φαίνεται να είναι περισσότερο πιστευτή όταν παρέχεται από κάποιον που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ειδικό (Aranson 1995). Οι περισσότερες νύξεις για την ταυτότητα μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να αποδεχθούν την αξία των διεκδικήσεων αξιοπιστίας ενός συγγραφέα: μπορεί να πάρει πολύ καιρό – και μια ιστορία αμφίβολων ανακοινώσεων – μέχρι οι υπόλοιποι να αρχίσουν ν’ αναρωτιόνται για την πραγματική γνώση ενός αυτοαποκαλούμενου ειδικού.

Το να προνοεί κάποιος σχέση και στήριγμα, είναι μια ακόμη σημαντική λειτουργία του Usenet (Sproull και Kiesler 1991, Wellman και Gulia, 7^ο κεφάλαιο στον ίδιο τόμο). Και εδώ επίσης η ταυτότητα έχει κεντρική θέση. Η αίσθηση μοιραζόμενης κοινότητας απαιτεί από τους συμμετέχοντες να συμμερίζονται τις ιδέες γύρω από τις οποίες έχει βασιστεί η ομάδα. Ακόμα και αν αυτοί διαφωνούν, χρειάζεται να υπάρχει κάποια θεμελιώδης κοινή βάση. Εμπιστοσύνη στα συμμεριζόμενα κίνητρα και πεποιθήσεις των άλλων συμμετεχόντων – με άλλα λόγια της δικής τους κοινωνικής ταυτότητας – είναι βασική για το αίσθημα της κοινότητας (Beniger 1987).

Η ταυτότητα παίζει επίσης ένα ρόλο – κλειδί στο να κινητοποιεί ανθρώπους για να συμμετέχουν ενεργά στις συζητήσεις της ομάδας νέων. Είναι εύκολο να φανταστούμε γιατί οι άνθρωποι μπορεί να ψάχνουν πληροφορίες στο Δίκτυο: έχουν ένα πρόβλημα και θα ήθελαν μια λύση. Τι παρακινεί κάποιον να απαντήσει; Γιατί προσπαθεί να βοηθήσει ένα άγνωστο και μακρινό πρόσωπο; Συχνά παρατίθεται ο αλτρουισμός. Οι άνθρωποι νιώθουν την επιθυμία ή την υποχρέωση να βοηθήσουν άλλα άτομα και να συνεισφέρουν στην ομάδα (Constant et al.1995). Το να χτίζεις φήμη και να ιδρύει τη διαδυκτιακή ταυτότητα κάποιου, απαιτεί ένα μεγάλο ποσό κινητοποίησης. Υπάρχουν άτομα που ξοδεύουν τεράστια ποσά ενέργειας σε μια ομάδα ειδήσεων: το ν’ απαντάνε ερωτήσεις, να καταβάλλουν συζητήσεις, να συνεχίζουν Συχνά Τιθέμενες Ερωτήσεις (FAQ’s). Τα ονόματα τους – και οι φήμες τους – είναι πασίγνωστα στους αναγνώστες της ομάδας. Άλλοι συγγραφείς μπορεί ν’ αναβάλλουν την κρίση τους, ή να ισχυρίζονται ότι οι ιδέες τους ζητήθηκαν σε μια διαφωνία. Στις περισσότερες ομάδες νέων η φήμη προάγεται με κατοπινά έξυπνα και ενδιαφέροντα σχόλια, ενώ σε κάποιες άλλες αυξάνεται με αργότερες αγενείς φλόγες ή με υποτιμητικές και δεικτικές παρατηρήσεις. Για το συγγραφέα που ζητά να γίνει καλύτερα γνωστός, μια καθαρή αναγνωρίσιμη έκθεση ταυτότητας είναι ιδιαίτερα σημαντική. Χωρίς να παίζει ρόλο το πόσο λαμπερό είναι το μήνυμα, δεν υπάρχει κανένα κέρδος στη φήμη, αν οι αναγνώστες λησμονούν ποιος είναι ο συγγραφέας.

Η προσέγγιση αυτού του κεφαλαίου είναι εθνογραφική - η ερμηνεία του προσεκτικά εξεταζόμενου κοινωνικού λόγου (Geetz 1973). Ως προσχέδιο για την εξέταση θα δω τη δυνητική κοινότητα ως ένα επικοινωνιακό σύστημα, τους κατοίκους της ως σηματοδότες και παραλήπτες.

Βιολόγοι και θεωρητικοί έχουν αναπτύξει έναν αναλυτικό σκελετό για την πρόπλαση και συνεργασία ανάμεσα στην ειλικρίνεια και στην εξαπάτηση σε ένα επικοινωνιακό σύστημα. Ο Zahavi προτείνει τη “μειονεκτική αρχή”, η οποία ισχυρίζεται πως

Σήματα που δεν ακολουθούν τη μειονεκτική αρχή ονομάζονται συμβατικά σήματα. Εδώ το σύμβολο συσχετίζεται μ’ ένα χαρακτηριστικό από συνήθεια ή σύμβαση: ο αποστολέας δε χρειάζεται να κατέχει το χαρακτηριστικό ώστε να κάνει το σήμα. Το να φοράς ένα μπλουζάκι που γράφει “Γυμναστήρια άρσης βαρών Gold’s” ή το να υπογράφεις “Mr. Deadlift” στα γράμματα σου προς μια ομάδα ειδήσεων άρσης βαρών, είναι ένα σήμα δύναμης, αλλά όχι αξιόπιστο. Ο καθένας μπορεί να φορέσει το μπλουζάκι ή να τυπώσει την υπογραφή: κανένα κατόρθωμα δύναμης δεν εμπλέκεται στην παραγωγή του σήματος. Τα συμβατικά σήματα είναι ανοικτά στην εξαπάτηση. Αν σκεφθούμε πως το δυνατό είναι πολύ επιθυμητό, τότε φαίνεται λογικό το ότι πολλοί άνθρωποι, αδύναμοι η δυνατοί, θα διάλεγαν να φορούν μπλουζάκια “άρσης βαρών”. Εντούτοις, αν το μπλουζάκι το φορεμένο από τον αδύναμο επικρατήσει, το σήμα χάνει το νόημα του ως ένδειξη δύναμης. Τα συμβατικά σήματα μπορούν έτσι να είναι ασταθή: εξαιτίας της υπερβολικής εξαπάτησης, το σημαντικό σήμα κάποιου, μπορεί να γίνει θόρυβος.

Αφού τα σήματα εκτίμησης είναι τόσο αξιόπιστα, και τα συμβατικά δεν είναι, γιατί χρησιμοποιούμε κυρίως τα δεύτερα; Ένας λόγος είναι ότι τα συμβατικά σήματα κοστίζουν συχνά λιγότερο και για το σηματοδότη και για τον παραλήπτη (Dawkings και Guillford 1991). Αν τα κόστη τα συνδεόμενα με την εξαπάτηση είναι σχετικά χαμηλά, τότε ένα συμβατικό σήμα μπορεί να είναι πιο κατάλληλο από κάποιο πιο αξιόπιστο αλλά ακριβό σήμα εκτίμησης. Ας σκεφθούμε την αίτηση για δουλειά. Το κείμενο σε περίληψη είναι ένα συμβατικό σύμβολο για όποιον μπορεί να καταγράψει μια εντυπωσιακή ιστορία εργασίας, χωρίς να έχει στην πραγματικότητα εμπειρία σ’ αυτή. Οι εκθέσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια μιας εκτεταμένης συνέντευξης, μοιάζουν περισσότερο με σήματα εκτίμησης, για όποιον πρέπει να έχει ήδη αποκτήσει τη γνώση, ώστε να την εκθέτει. Είναι πολύ πιο εύκολο και γρήγορο (και αυτό σημαίνει με λιγότερο κόστος) για τον εργοδότη να κοιτάξει απλώς την περίληψη, αλλά οι πιθανότητες να εξαπατηθεί είναι πολύ υψηλότερες. Αν τα κόστη εξαπάτησης είναι υψηλά – η δουλειά είναι υπεύθυνη και ένας υπάλληλος που δεν έχει πείρα μπορεί να προκαλέσει μεγάλη ζημιά – τότε θ’ άξιζε καλύτερα να προσπαθήσει να κάνει την ακριβότερη εκτίμηση.

Υπάρχουν κόστη στην επιβολή της τιμωρίας. Για ένα απατεώνα σηματοδότη που θα πιαστεί, πρέπει κάποιος να εκτιμήσει την ειλικρίνεια του σήματος. Επιπρόσθετα με το χρόνο και την ενέργεια που διατίθεται έτσι, η προσεκτική εξέταση μπορεί και η ίδια να έχει υψηλά κόστη αν εμφανιστεί να είναι ειλικρινής. Για παράδειγμα φανταστείτε να εξετάζουμε προσεκτικά τη δύναμη αυτών που φοράν μπλουζάκια “Powerlifter” (άρσης βαρών), προκαλώντας τους σ’ έναν αγώνα. Αν αυτός / αύτη που τα φοράει είναι απατεώνας, θα χάσει την πρόκληση – και πιθανώς θα αποτραπεί από το ν’ αποπλανεί με τις πρακτικές με τα μπλουζάκια. Αν όμως αυτός που τα φοράει είναι τίμιος, είναι ο εξεταστής αυτούς που χάνει.

Το να εφαρμόζουμε το παράδειγμα αποτελεί επεξηγηματική μέθοδο. Ακόμα και στον σχετικά απλό Κόσμο της βιολογικής σήμανσης, υπάρχει συχνά διαφωνία για το πότε ένα ιδιαίτερο σήμα είναι έμφυτα η συμβατικά δεμένο σ’ ένα χαρακτηριστικό (βλέπετε Dawkins και Guilford 1991 και Zahavi 1993 για αντίθετες απόψεις). Το να ερμηνεύσει κανείς τον κοινωνικό κόσμο του κυβερνοχώρου είναι πολύ περισσότερο υποκειμενική διαδικασία. Ο σκοπός του παραδείγματος είναι να βοηθήσει να αρθρωθούν τα επιχειρήματα: είναι ένας σκελετός στον οποίο ξεκινά να ταξινομείται η πολύπλοκη και συχνά σκοτεινή συζήτηση για την ταυτότητα στον κυβερνοχώρο.

Τα νέα του Usenet είναι προσιτά σ’ εκατομμύρια ανθρώπους σ’ όλο τον κόσμο. Οι συνδρομητές εκτείνονται από το μεγάλο τεχνικό μέχρι τον ανίδεο του υπολογιστή, από τα μικρά παιδιά που παίζουν με τους λογαριασμούς των γονιών τους ως τους περιορισμένους ηλικιωμένους ανθρώπους που χρησιμοποιούν το Δίκτυο για κοινωνική επαφή, από τους νέους Αμερικάνους επαγγελματίες αστούς, μέχρι τους ριζοσπαστικούς Αφγανούς Μουσουλμάνους.

Υπάρχουν αρκετές χιλιάδες ομάδες νέων που καλύπτουν ζητήματα που κυμαίνονται από δικτυωμένα πρωτόκολλα του υπολογιστή ως έλεγχο όπλων και μαγειρική για χορτοφάγους. Μερικές ομάδες νέων ενθαρρύνουν ανώνυμες ανακοινώσεις. Για άλλους τέτοιες ανακοινώσεις αγνοούνται ψυχρά. Μερικές ομάδες νέων είναι κλειστοπλεγμένες κοινωνίες, στις οποίες οι άνθρωποι αναφέρονται ονοματικός και αργότερα ρωτάν για τους φίλους και τα μέλη της οικογένειας, άλλα αποτελούν πρωτίστως θέσεις για ανταλλαγή πληροφορίας, αποθήκες γνώσεων όπου ο καθένας μπορεί να υποβάλλει μια ερώτηση και να λάβει μια(πιθανώς σωστή) απάντηση. Μερικές ομάδες προμηθεύουν μια ζεστή, έμπιστη ατμόσφαιρα και ατμόσφαιρα υποστήριξης, ενώ άλλες προάγουν μια ωμή και οργισμένη ελεύθερη πρόσβαση.

Το παρακάτω παράδειγμα είναι ένα τυπικό γράμμα στο Usenet. Σ’ αυτό το παράδειγμα, ο συγγραφέας προσφέρει συμβουλή σε απάντηση για μια πληροφορία που ζητήθηκε. Τι ξέρει ο αναγνώστης από αυτή την ανακοίνωση σχετικά με τον κ. Koslov; Νύξεις μπορούν να εντοπισθούν σε κάθε μέρος του γράμματος: η επικεφαλίδα προμηθεύει το όνομα του συγγραφέα και την ηλεκτρονική διεύθυνση, το σώμα του γράμματος αποκαλύπτει φωνή και κάτι από το ιστορικό της ανταλλαγής, η υπογραφή δείχνει το πως ο / η συγγραφέας διάλεξε να μείνει αναγνωρίσιμος / η.

H πιο απλή μορφή αναγνώρισης είναι ο λογαριασμός ονόματος του συγγραφέα. Αυτή η πληροφορία περιλαμβάνεται αυτόματα στο μήνυμα με την ανακοίνωση στο software. Εμφανίζεται στις λίστες του άρθρου που ξεφυλλίζουν οι αναγνώστες του Δικτύου για να βρουν ανακοινώσεις ενδιαφέροντος και αποτελεί τα δεδομένα που χρησιμοποιούνται στους kill files για ν’ αναγνωριστούν οι συγγραφείς που βρίσκει φορτικούς. O αυτομάτως εισερχόμενος λογαριασμός ονόματος μπορεί να είναι ο μόνος έκδηλος αναγνώρισης στην ανακοίνωση. Καθώς οι άνθρωποι δεν υπογράφουν πάντα τα γράμματα τους, όλες οι ανακοινώσεις πρέπει να έχουν τον λογαριασμό ονόματος του αποστολέα στην επικεφαλίδα.

Μια προσεκτική ματιά στον λογαριασμό ονόματος, σ’ ένα φαινoμενικά απλό σήμα υπαινίσσεται διεξόδους παρατεταγμένες φημών διαφόρων δυνητικών γειτονιών σε τεχνικές για να ανακαλύψει την εξαπάτηση ταυτότητας. Εδώ μπορεί να βρίσκεται μια καθαρή και απλή χαρτογράφηση από ένα λογαριασμό ονόματος σ’ ένα άτομο του αληθινού κόσμου – η μπορεί να είναι εσκεμμένα αδιαφανής. Η περιοχή (οι λογαριασμοί ονομάτων είναι στη μορφή name@domain, όνομα@περιοχή, όπου η περιοχή δίνεται από τον φορέα που προμηθεύει τον κωδικό) παράγει συμφραζόμενα στοιχεία για το συγγραφέα – και σχετικά με την αξιοπιστία της πληροφορίας στην επικεφαλίδα.

Καθώς το όνομα του ατομικού συγγραφέα μπορεί να είναι άγνωστο, συχνά το όνομα της περιοχής δεν είναι. Όπως οι γραμμένες σημειώσεις στην επιγραφή, μια ανακοίνωση σχετικά με την ωκεανογραφία έχει επιπρόσθετο κύρος αν προέρχεται από το whoi.edu(woods Hole Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο) και μια ερώτηση για την παραβίαση ασφάλειας μπορεί από. Mil(το στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών)

Η περιοχή είναι μια δυνητική γειτονιά και όπως συμβαίνει με τις γειτονίες του πραγματικού κόσμου, μερικά ονόματα φέρουν στο νου ένα πλούτο δημογραφικών στοιχειών. Η περιοχή μπορεί να απευθύνεται σε μια θέση του αληθινού κόσμου, δείχνοντας ότι ο συγγραφέας είναι, ας πούμε, Ταϊλανδός ή Ισραηλίτης ή δουλεύει στο Raytheon ή στην Greenpeace. Ακόμα και κάποιες από τις εμπορικές υπηρεσίες έχουν χαρακτηριστικές φήμες: Το WELL του San Francisco είναι μέρος πολιτικά ενεργό, ενώ η ECHO της New York City είναι μαυροντυμένη και προσανατολισμένη στις τέχνες. Υπάρχουν “φτωχές” γειτονιές, διευθύνσεις που αποκαλύπτουν ένα φτωχό προϋπολογισμό:

Τις πρώτες μέρες ύπαρξης του Δικτύου, όλοι λογαριασμοί ήταν των ιδρυμάτων. Οι περισσότερες ιστοσελίδες ήταν μεγάλα Πανεπιστήμια και εργαστήρια και οι χρήστες ήταν ακαδημαϊκοί και ερευνητές στα ινστιτούτα αυτά. Στα μέσα του 1990, η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη και δεν προέρχονται όλα τα μηνύματα από αναγνωρισμένα ινστιτούτα. Μερικά προέρχονται από μικρές επιχειρήσεις άγνωστες στον αναγνώστη. Άλλοι είναι οι λογαριασμοί προερχόμενοι από προμηθευτές εμπορικών υπηρεσιών. –κάτι σαν κουτιά ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Ακόμα, καθώς η πρόσβαση στο Δίκτυο διαδίδεται ευρέως, μια ανακοίνωση από ένα κύριο ερευνητικό εργαστήριο, δεν σημαίνει απαραίτητα και έναν ερευνητή που το έστειλε. Το βοηθητικό προσωπικό, όπως ακριβώς και οι επιστήμονες, έχουν υπολογιστές: η ανακοίνωση από το Woods Hole μπορεί να προέρχεται από ένα εξέχοντα ωκεανογράφο - ή από ένα προσωρινό υπάλληλο εργαζόμενο στην υποδοχή. Υπάρχει μεγάλη περίπτωση συναφείς και άλλες πληροφορίες να βρεθούν στο όνομα της περιοχής του υπολογιστή, αλλά χρειάζεται να αξιολογηθεί σύμφωνα με του πολιτισμού Δικτύου και των οργανώσεων που παρέχουν πρόσβαση.

Το άνοιγμα του διαδυκτιωμένου κόσμου στον καθένα που έχει έναν υπολογιστή και ένα μόντεμ, συνάντησε ελάχιστη αντίσταση από τους αυθεντικούς “κατοίκους”. Αυτοί που κακολογούνται περισσότερο είναι οι νεοεισερχόμενοι που έχουν λογαριασμούς με εμπορικές υπηρεσίες προσανατολισμένου καταναλωτή όπως η Prodigy και η America Online (AOL). Μηνύματα με διευθύνσεις AOL.com είναι μερικές φορές φορτωμένα χλευασμούς. Ομάδες ειδήσεων όπως alt.AOL.Sucks υπάρχουν μόνο για να απορρίπτουν τους συνδρομητές της America Online. Αυτή η αντίσταση είναι εν μέρει μια αντίδραση στο χάσιμο της αποκλειστικότητας – η πρόσβαση στην διαδυκτιακή επικοινωνία δε σημαίνει οπωσδήποτε ότι κάποιος βρίσκεται μπροστά στην τεχνολογία – άλλα υπάρχουν επίσης ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στα μηνύματα της παλιάς φρουράς και τους νεοεισερχόμενους.

Μερικές από τις διαφορές αφορούν το στυλ. Οι υπηρεσίες προσανατολισμού καταναλωτή προσφέρουν τους δικούς τους επικοινωνιακούς τόπους συζητήσεις όπου οι συμβάσεις των συνομιλιών είναι αρκετά διαφορετικές από ότι στο Usenet. Για παράδειγμα, σε ένα δωμάτιο συνομιλίες σ’ ένα AOL, αρκεί μόνο ν’ απαντήσεις “ναι” σε μια έκθεση. Στο Usenet, όπου κάθε μήνυμα στέκεται μόνο του, θεωρείται φτωχός τρόπος να στείλεις μια απάντηση χωρίς επιπρόσθετο περιεχόμενο και χωρίς καμία ένδειξη της πρωτότυπης έκθεσης. Νεοεισερχόμενοι στο Usenet από το AOL, που έχουν συνηθίσει να συνομιλούν με αλληλεπιδράσεις στυλ δωματίου, συχνά στέλνουν απαντήσεις μιας λέξης, εξαγριώνοντας τους άλλους χρήστες του Usenet και προσθέτοντας στην εικόνα του AOL, τους βασικούς συμμετέχοντες ως απερίσκεπτους και αμαθείς των τοπικών συνηθειών.

Υπάρχουν επίσης διαφορές στην ευθύνη. Ο κάτοχος ενός λογαριασμού ιδρύματος-φοιτητής ή υπάλληλος – έχει λόγους, όπως η εργασία ή το πτυχίο για να παραμένει σε καλή στάση με τον προμηθευτή του λογαριασμού. Ένας χρήστης που ανταλλάζει κακεντρεχή ή παράνομη δραστηριότητα στο Δίκτυο, αντέχει να χάσει περισσότερα από ένα λογαριασμό: ένας αριθμός φοιτητών τιμωρήθηκε – και μερικοί αποβλήθηκαν- για παραβιάσεις των πολιτικών του ιδρύματος. Η σχέση ενός συνδρομητή με μια εμπορική υπηρεσία είναι λιγότερο επακόλουθη, καθώς οι περισσότερες υπηρεσίες έχουν πολιτικές για το τι συνιστά αποδεκτή συμπεριφορά, οι αντίκτυποι για παραβιάσεις περιορίζονται στο τέλος της υπηρεσίας – μια δυσκολία, σίγουρα, αλλά όχι το ισάξιο του υποβιβασμού ή της απόλυσης. Με άλλα λόγια, υψηλότερες τιμωρίες επιβάλλονται στο λογαριασμό των ιδρυμάτων.

Οι λογαριασμοί των ιδρυμάτων είναι επίσης λιγότερο ιδιωτικοί απ’ ότι οι εμπορικοί. Μια δουλειά – η σχολείο – βασισμένη σε λογαριασμό ονόματος είναι γνωστή μέσα στην οργάνωση και υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μπορούν να συνδέσουν άμεσα το όνομα και το μήνυμα με το πρόσωπο του αληθινού κόσμου. Για τον συγγραφέα με το να χρησιμοποιεί ένα λογαριασμό ιδρύματος, ο διαδικτυωμένος κόσμος γίνεται δημόσιος τόπος συζήτησης, στον οποίο αυτός ή αυτή μπορεί να γίνει ορατός / ή από πολυάριθμους συναδέλφους και γνωστούς. Με τον εμπορικό λογαριασμό εξαρτάται από το χρήστη να αποφασίσει ποιος θα πρέπει να ξέρει το δεσμό ανάμεσα στο φυσικό πρόσωπο και τη δυνητική ονομασία. Μερικές υπηρεσίες επιτρέπουν στους συνδρομητές μόνο ένα λογαριασμό ονόματος και έτσι ο χρήστης ανησυχεί κάπως για τη φήμη που θα προσάψει σ’ αυτό το όνομα. Κάποιες εμπορικές υπηρεσίες προσανατολισμένου καταναλωτή διευκολύνουν τους χρήστες να δημιουργήσουν πολλαπλά, φανταστικά ονόματα και ν’ αποκρύψουν τα πραγματικά τους ονόματα από τα μηνύματα τους. Η ανωνυμία αυτών των λογαριασμών τους κάνει δημοφιλείς για διασπαστικές και ενοχλητικές ανακοινώσεις.

Πραγματικά ανώνυμα μηνύματα μπορούν να σταλθούν χρησιμοποιώντας ανώνυμους ανταποστολείς (remailers). Πρόκειται για προηγμένες υπηρεσίες, οι οποίες θα απογυμνώσουν κάθε αναγνωριστική λεπτομέρεια από ένα γράμμα και μετά θα το προάγουν, ανώνυμα και κάτω από ένα ψευδώνυμο, στο προορισμένο αποδέκτη ή στην ομάδα νέων. Η διεύθυνση με ψευδώνυμο που προστίθεται από πολλούς, αλλά όχι όλους, τους ανταποστολείς (remailers), δείχνει ξεκάθαρα ότι μήνυμα είναι ανώνυμο: ένα 12321@anon.penet.fi και anon- remailer@utopia.hacktic.nl είναι χαρακτηριστικά. Καθώς οι remailers μπορούν να χρησιμοποιηθούν μοχθηρά, η πρωταρχική τους χρήση είναι να προμηθεύουν μυστικότητα. Ανώνυμα ταχυδρομεία είναι συχνά σε ομάδες όπου οι συμμετέχοντες αποκαλύπτουν πολύ προσωπικές πληροφορίες και πολλές από τις ομάδες υποστήριξης (π.χ.alt.support.depression) προμηθεύουν περιοδικά οδηγίες για το πως να χρησιμοποιηθεί ένας ανώνυμος ανταποστολέας (remailer). Η χρήση ενός τέτοιου (remailer) μπορεί επίσης να είναι πολιτική έκθεση, μια επιβεβαίωση ότι κάποιος υποστηρίζει το δικαίωμα του πολίτη για μυστικότητα (το οποίο περικλείει ανωνυμία, πρόσβαση σε δυνατά εν-κρυμμένα εργαλεία κλπ.) και αντιτίθεται στην κυβερνητική επιτήρηση και στην επιτήρηση των σωματίων.

Πολλοί συμμετέχοντες στο Usenet θυμώνουν για τις ανώνυμες μηνύματα:

Οι συγγραφείς αυτοί αναγκάστηκαν να ξεκαθαρίσουν την αποδοκιμασία τους σε ένα ανώνυμο μήνυμα πριν απαντήσουν στην ερώτηση. Και το στίγμα του να γράφεις ανώνυμα έγινε καθαρά αισθητό από ένα 451494@anon.penet.fi, το συγγραφέα μιας αβλαβούς αναζήτησης για κρητική μιας ανθρώπινης αντιμετώπισης, ο οποίος υπέγραψε το μήνυμα του με το πραγματικό του όνομα και την υποσημείωση “συγνώμη στον εργοδότη μου δεν αρέσει να με βλέπει να στέλνω στις ομάδες νέων”.

Ο Erving Goffman (1959), στο κλασικό του έργο Η παρουσίαση του Eαυτού την Kαθημερινή Zωή, κάνει ένα διαχωρισμό ανάμεσα στις “δεδομένες εκφράσεις” και στις εκφράσεις που εκπέμπονται”. Οι πρώτες είναι μηνύματα προσεκτικά εκτιθέμενα, που δείχνουν πώς ο άλλος επιθυμεί να γίνει αντιληπτές. Οι δεύτερες είναι πολύ πιο έντεχνα – και μερικές φορές ακούσια – μηνύματα, που επικοινωνούντα μέσω της πράξης και της απόχρωσης (Goffman 1959). Και οι δυο μορφές έκφρασης υπόκεινται σε προσεκτικό χειρισμό, αλλά η “έκφραση που εκπέμπεται” μπορεί να ελέγχεται πιο δύσκολα. Κάποιος μπορεί να γράψει “είμαι γυναίκα”, αλλά το να διατηρήσει μια φωνή και αντιδράσεις που ανήκουν πειστικά σε μια γυναίκα, μπορεί ν αποδεχθεί ότι είναι αρκετά δύσκολο για έναν άνδρα.

Κοιτώντας ξανά το πρώτο παράδειγμα, από την επικεφαλίδα και την υπογραφή ξέρουμε το όνομα του συγγραφέα (Owen Koslov), ότι γράφει και από το σπίτι (ως owen@netcom.com) και από τη δουλεία (okoslova@veritas.com). Καμία τοποθεσία δε μας λέει πολλά για το συγγραφέα – το veritas.com. δεν είναι μια γνωστή εταιρεία. Η ιστορία του συγγραφέα στο δίκτυο αποκαλύπτει πολλά περισσότερα. Μια ματιά σε πρόσφατα άρθρα δείχνει ότι είναι ένας αρκετά συχνός συγγράφων, όχι μόνο στο sci.aquaria (ιχθυοτροφία), αλλά επίσης στις πολύ συγγενικές ομάδες rec.aquaria και alt.aquaria. Τα εσωτερικά ιχθυοτροφία μοιάζουν να είναι το πάθος του. Προμηθεύει έναν εκτροφέα Killifish με τη διεύθυνση μιας ηλεκτρονικής λίστας αφιερωμένη μόνο σε Killifish. Γράφει αρκετά γράμματα τη μέρα σε θέματα σχετικά με ιχθυοτροφεία. Μαθαίνουμε ότι και ο ίδιος έχει ίσως πάρα πολλά ψάρια: “εύχομαι να είχα την πειθαρχία σας ώστε να περιορίσω τον αριθμό των ειδών. Έχω 9 είδη lampeyes μόνο”. Τα γράμματα του είναι συνήθως απαντήσεις σε ερωτήσεις που έχουν κάνει άλλοι, η φωνή του είναι συνήθως επίσημη, σχολαστική, ευκαιριακά ξηρά χιουμοριστική. Υπάρχουν επιλογές από την απάντηση του στην οποία είπε να αποφεύγονται ξυλάνθρακες σε δεξαμενές με φυτά.

Με τον καιρό, οι συχνοί συνεργάτες σε μια ομάδα νέων, δημιουργούν μια δυνατή εντύπωση. Ο αναγνώστης του rec.aquaria μοιάζει να έχει εξοικειωθεί με αυτές τις ανακοινώσεις και έχει περιέλθει σε κάποιο συμπέρασμα σχετικά και με την αξιοπιστία του κ. Koslov και την προσωπικότητα του. Αν και αυτός ο συγγράφων λέει λίγα για τον εαυτό του, υπάρχει μεγάλος βαθμός δεδομένης έκφρασης.

Το στυλ γραφής μπορεί να κάνει αναγνωρίσιμο το συγγραφέα μιας ανακοίνωσης. Μια γνωστή και διαβόητη προσωπικότητα του Δικτύου που ελπίζει να εμφανιστεί διασυνδεόμενη μ’ ένα φρέσκο όνομα μπορεί να έχει πιο εύκολο τρόπο μεταμφιέζοντας την επικεφαλίδα της ΙD παρά την ταυτότητα που αποκαλύπτεται στο κείμενο. Η εισαγωγή στην ομάδα νέων των σάυφερπάνκ περιλαμβάνει αυτή την προειδοποίηση:

Η γλώσσα είναι επίσης βασική ένδειξη της ταυτότητας της ομάδας: “σχετικά προς την συναδελφότητα της ομάδας, η γλώσσα είναι ένας παράγοντας κλειδί – ένα αναγνωριστικό έμβλημα – και για την αντίληψη της ίδιας αλλά και για αυτών που βρίσκονται εκτός”. (Saville-Troike1982). Τα υποδείγματα γραφής εκτυλίσσονται μέσα στις ομάδες νέων καθώς οι συμμετέχοντες αναπτύσσουν ιδιαίτερα στυλ αλληλεπιδράσεως – ειδικά φράσεις και συντμήσεις. Μερικές είναι κοινές σ’ όλες τις ομάδες: BTW, ΙMHO, YMMV (επί τη ευκαιρία, στην ταπεινή μου γνώμη, η απόσταση σας μπορεί να διαφέρει). Άλλες είναι περιορισμένης έκτασης: ΜΟΒ, ΟΝΝΑ (Μητέρα της Νύφης, Ο όχι ξανά – που χρησιμοποιούνται στο misc.kids.pregnancy από γυναίκες που προσπάθησαν να μείνουν έγκυες για να αναφέρουν τη μηνιαία απογοήτευση). Νέες λέξεις επινοήθηκαν και συνηθισμένες λέξεις κέρδισαν σημασίες: flame, spam, troll, newbie. Το να χρησιμοποιεί κάποιος αυτές τις εκφραστικές φράσεις για την αναγνώριση στη διασυνδεόμενη κοινότητα – είναι παρόμοιο με το να μετακομίζει σε μια νέα περιοχή και να παίρνει το τοπικό ιδίωμα.

Οι συμμετέχοντες ερμηνεύουν αυτές τις γλωσσικές νύξεις σύμφωνα με τη δικιά τους θέση στην κοινωνική ομάδα. Μια ομάδα νέων μπορεί να στεγάζει δύο ή περισσότερες κομματικές ομάδες, η καθεμία από τις οποίες προσπαθεί να ιδρύσει το δικό της στυλ και απόψεις ως το σωστό πολιτισμό της ομάδας. Το alt.2600 είναι μια ομάδα νέων αφοσιωμένη στην κατασκοπεία των υπολογιστών και σε σχετικά ζητήματα. Το να είσαι ένας κατάσκοπος – ή το να φαίνεται ότι είσαι – έχει κερδίσει πρόσφατα μαζική δημοτικότητα και κατάσκοποι και αυτοί που αισθάνονται μοντέρνοι έφηβοι θα έχουν αποκτήσει ένα στυλ γραψίματος που χαρακτηρίζει ορθογραφικές εναλλαγές (τέτοιες όπως “Keul” στη θέση του “cool”) και τυχαία κεφαλαιοποίηση. Πιο παλιοί ή πιο έμπειροι κατάσκοποι αισθάνονται αναγκασμένοι να ξεχωρίσουν τον εαυτό τους από το πλήθος. Σε μια απειλή ονομαζόμενη “Attn LaMerZ και Wana – B’s” κάποιος έγραψε:

Η υπογραφή εξαρτάται από τη κρίση του χρήστη, αν και μόλις εγγραφεί, συνήθως επισυνάπτεται αυτόματα στις αλληλογραφίες. Μπορεί να είναι μία ηλεκτρονική κάρτα εργασίας, ένα κρυπτογραφημένο σημείο ή απλά ένα όνομα. Δεν έχει ο καθένας μία (υπογραφή) και είναι πολύ πιο διαδεδομένες σε συγκεκριμένους τομείς απ' ότι κάποιες άλλες. Συχνά χρησιμοποιείται σαν μέσο που ενώνει σε πιο αξιόπιστους δείκτες ταυτότητας και δείχνει τη σχέση του γραφέα με μία υποομάδα.

Οι υπογραφές μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως μέσο ταύτισης του δυνητικού (virtual) χαρακτήρα με το πραγματικό άτομο. Το δίκτυο είναι ένας σπουδαίους ισοπεδωτής: κανένας δε ξέρει αν είσαι άντρας ή γυναίκα, προϊστάμενος ή υφιστάμενος, ηλικιωμένος ή νέος. "Στο διαδίκτυο κανένας δεν ξέρει αν είσαι σκύλος". Αυτό είναι αρνητικό για σένα αν στο πραγματικό κόσμο έχεις κάποια εξουσία: κανένας δεν μπορεί να δει ότι είσαι ένας αξιοσέβαστος επαγγελματίας στη δουλειά σου στο γραφείο και όχι ένας έφηβος που ανοίγει τη βάση δεδομένων κάποιου άλλου. Μια χρήση της υπογραφής είναι να παρουσιάζει τα διαπιστευτήρια του πραγματικού κόσμου: το ονοματεπώνυμό σου, τον τίτλο, το τμήμα, το τηλεφωνικό αριθμό του γραφείου σου. Αρκετές, δηλαδή, πληροφορίες έτσι ώστε κάποιοι θα μπορούσαν, να ελέγξουν αν στην πραγματικότητα είσαι αυτό που ισχυρίζεσαι. Τέτοιες υπογραφές κάρτας εργασίας είναι συνηθισμένες στις τεχνικές ομάδες συζητήσεων (newsgroups). Συμβουλές από κάποιους, των οποίων ο τίτλος εργασίας είναι "διευθυντής, ανάπτυξη λογισμικού (software)", προσλαμβάνουν κύρος ειδικά αν ανήκουν σε μία γνωστή και σεβαστή εταιρία. Αυτές οι υπογραφές δείχνουν ότι ο γραφέας αλληλογραφεί με την επίσημη επαγγελματική ιδιότητα πρόθυμος να σταθεί δημόσια πίσω από τις δηλώσεις του.

Μία σημαντική νέα χρήση της υπογραφής είναι ότι αναφέρεται στη "προσωπική σελίδα" ("home page") του υπογράφοντος στον παγκόσμιο ιστό (world wide web). Όπως η υπογραφή της κάρτας εργασίας, η διεύθυνση στο Web, περιλαμβάνει διαπιστευτήρια και πολλά άλλα. Μία “αρχική σελίδα” (home page) προωθεί ένα λεπτομερές πορτραίτο του αντικειμένου της: τα άτομα περιλαμβάνουν οτιδήποτε, από περιλήψεις και εφημερίδες, έως φωτογραφίες και λίστες από αγαπημένα φαγητά. Η παρουσία κάποιου στο web, έχει ουσία, η οποία Δεν βρίσκεται στο εφήμερο περιβάλλον του Usenet και μία προσωπική παρουσίαση του υπογράφοντος στο web μπορεί να είναι πολύ διαφωτιστική για την κατανόηση των μηνυμάτων του.

[... έχουν παραληφθεί δυο σελίδες ...]

[ με πολλές παραλείψεις ]

[ με πολλές παραλείψεις ]

Ο “εισβολέας – παρείσακτος” (troll) ανήκει στην κατηγορία απάτης. Δίνοντας την εντύπωση ενός ειδικού τύπου, π.χ. μιας συντηρητικής και εκλεπτυσμένης κυρίας που βοηθά τις νύφες να αποφύγουν τα αισθητικά λάθη, ο ξένος αυτός (troll) εκμεταλλεύεται τις αρχικές ερμηνείες των αναγνωστών των μηνυμάτων του. Η απάτη αρχίζει να ξεσκεπάζεται μόνο όταν οι αντιθέσεις μεταξύ των πράξεων του ξένου (troll) και των προσδοκιών του υπολογισμού της κατηγορίας συγκρούονται έντονα. Παρόλα αυτά, αρκετοί αναγνώστες προσπαθούν να επανερμηνεύσουν τις πράξεις, παρά να δυσπιστήσουν στην εξακρίβωση της ταυτότητας. Η αποφασιστική στιγμή μιας ομάδας που καταλαβαίνει ότι τα μηνύματα προέρχονται από έναν παρείσακτο (troll) έρχεται όταν κάποιος αποδεικνύει ότι το πραγματικό άτομο πίσω από την δυνητική (virtual) ταυτότητα δεν είναι αυτός που παρουσιάζεται ότι είναι.

Μερικές από τις πιο βλαβερές προσωποποιήσεις γίνονται χωρίς κακία προς το θύμα το οποίο απλά έχει δώσει μια χρήσιμη ταυτότητα στον ένοχο για να καλυφθεί. Οι νέοι χρήστες Η/Υ προειδοποιούνται ώστε να προσέχουν τα συνθήματα τους και να μην τα δανείζουν σε οποιονδήποτε. Μπορεί - πραγματικά - να είναι πολύ δύσκολο να αποδείξει κάποιος ότι δεν έγραψε αυτά που φαίνονται να έχουν γραφεί από αυτόν.

[ με πολλές παραλείψεις ]

Ένας συνηθισμένος λόγος χρήσης ψευδώνυμου είναι και το απόρρητο, αφού το δίκτυο είναι ένας εκτεθειμένος δημόσιος τομέας στον οποίο οι "συγγραφείς" δεν ελέγχουν τους αναγνώστες τους. Τα άτομα που ντρέπονται χρησιμοποιούν ψευδώνυμο, όπως για παράδειγμα οι επόπτες του συστημάτων, οι οποίοι ρωτώνται για τον τρόπο διόρθωσης ενός σημείου που υποτίθεται ότι τους είναι οικείο. Άτομα που αποκαλύπτουν τα προσωπικά τους στοιχεία ή που συζητούν θέματα αμφίβολης νομιμότητας, συχνά χρησιμοποιούν ανώνυμα μηνύματα. Εν τέλει, ορισμένα άτομα δε θέλουν η συμμετοχή τους στο δίκτυο να γίνει γνωστή, ασχέτως αν αυτή είναι αβλαβής.

Είναι χρήσιμος ο διαχωρισμός μεταξύ ψευδωνυμίας και ανωνυμίας. Στον δυνητικό (virtual) κόσμο είναι δυνατές οι ποικίλες διαβαθμίσεις της ταυτότητας. Η ανωνυμία είναι το άκρο μιας σειράς που αρχίζει από την ολοκληρωτική ανωνυμία και τελειώνει στη λεπτομερή ονομασία-ταυτότητα. Ένα ψευδώνυμο αν και δύσκολα αντιγράφεται από ένα άτομο στον πραγματικό κόσμο, έχει ισχυρή βάση στην δυνητική (virtual) κυριαρχία.

Μία ενδιαφέρουσα ερώτηση είναι η ευθύνη της ψευδώνυμης προσωπικότητας. Οι μορφές μιας προσβλητικής συμπεριφοράς στη σύνδεση μπορούν να διαιρεθούν σε δύο κύριες κατηγορίες: σε εκείνες που εμπλέκονται με το να παρουσιάζουν την αληθινή τους ταυτότητα και σε εκείνες που δεν το κάνουν. Τα παράπονα στον υπεύθυνο του συστήματος ανήκουν στην προηγούμενη κατηγορία. Τα προγράμματα απόρριψης (killfiles) και η δημόσια κριτική έρχονται δεύτερα. Οι αντιδικίες μέσω αλληλογραφίας βρίσκονται κάπου ανάμεσα. Σε ένα ηλεκτρονικό περιβάλλον στο οποίο τα ψευδώνυμα είναι διαδεδομένα, πρακτικοί είναι μόνο οι τομείς που δεν απαιτούν μια σύνδεση με τον πραγματικό κόσμο. Ενώ αυτοί οι μηχανισμοί μπορούν μόνο να αποθαρρύνουν την εκτός ορίων συμπεριφορά και μπορούν επίσης να έχουν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

[ με πολλές παραλείψεις ]

Στον κόσμο της ανθρώπινης αλληλεπίδρασης αλλαγές συμβαίνουν ταχύτατα. Αν η απάτη σε μεγάλο βαθμό διαστρεβλώνει το νόημα του σήματος, η κοινότητα οφείλει να αρχίσει να τιμωρεί την απάτη. Στον δυνητικό (virtual) κόσμο και τα μέλη και το περιβάλλον αλλάζουν: οι συμμετέχοντες καθιερώνουν νέους τρόπους αλληλεπίδρασης και το περιβάλλον αναπτύσσεται σα να σχεδιάζεται περαιτέρω. Οι φάκελοι απόρριψης αποτελούν καλό παράδειγμα κοινωνικής δράσης που δεν υποστηρίζονται πολύ από την υπάρχουσα τεχνολογία. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του δικτύου είναι ότι οι αναγνώστες είναι αόρατοι. Αν το δει κανείς από τη θετική του πλευρά, αυτό του προσδίνει μια αύρα οικειότητας που πιθανότατα θα έλειπε αν κάθε συγγραφέας γνώριζε το μεγάλο αριθμό των ατόμων που ακολουθούν την ομάδα. Από την αρνητική πλευρά, δυσκολεύει τον χρήστη να αγνοήσει έναν άλλο.

Ο κόσμος της σύνδεσης είναι ένα ολόκληρο στημένο περιβάλλον. Οι αρχιτέκτονες του δυνητικού (virtual) χώρου - από τους σχεδιαστές του λογισμικού μέχρι τους διαχειριστές θέσεων - διαμορφώνουν την κοινότητα με έναν πιο βαθύ τρόπο από ότι στον αντίστοιχο πραγματικό κόσμο. Τα άτομα τρώνε, κοιμούνται και δουλεύουν στα κτίρια. Και τα κτίρια δείχνουν πόσο πετυχημένα κάνουν αυτά τα πράγματα. Ωστόσο, τα κτίρια δεν ελέγχουν εντελώς την αντίληψη τους για τον κόσμο. Στον ηλεκτρονικό χώρο το σχέδιο του περιβάλλοντος είναι πολύ σημαντικό. Άσχετα με το αν γνωρίζεις ή όχι ότι τα άλλα άτομα είναι παρόντα σε μία συζήτηση, ασχέτως με το αν μπορείς να συνδέσεις μια ταυτότητα του δικτύου με ένα πραγματικό πρόσωπο, όλα αυτά αποφασίζονται από τον σχεδιαστή του περιβάλλοντος.

Ένα μειονέκτημα του δυνητικού (virtual) κόσμου είναι ότι η άποψη κάποιου για τους υπολοίπους είναι μονόπλευρη. Το να μπορεί κανείς να συμπεράνει τα χαρακτηριστικά ενός συνομιλητή βοηθά στην εμβάθυνση των κοινωνικών δεσμών, αφού οι χρήστες αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον σαν κοινωνικά, πλέον, άτομα. Πάλι, όμως, η πρόβλεψη είναι έωλη (;). Όσο η άγνοια του παραπάνω παραδείγματος αυξάνεται, τόσο οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για το "διαχειρισμό" του ονόματός τους στη σύνδεση με αποτέλεσμα τη διάδοση πολλαπλών ψευδωνύμων.

Η εικόνα που έχει σχηματίσει ο αναγνώστης του δικτύου για τους άλλου συμμετέχοντες συμπληρώνεται επίσης από το Web. Ενόσω τα αρχεία παρουσιάζουν μία καταγραφή ντοκουμέντων η σελίδα Web στο σπίτι παρουσιάζει μία επιδέξια προσωπική παρουσίαση δείχνοντας πώς κάποιος θα ήθελε να εμφανίζεται. Όπως οι σελίδες στο σπίτι αυξάνονται με όλο και περισσότερη λεπτομέρεια αυξάνεται και η αξία τους για το δημιουργό τους. Με ένα όλο και πιο αυξανόμενο αριθμό άρθρων που υπογράφονται με τη σελίδα του "συγγραφέα" στο Web, οι αναγνώστες του δικτύου κερδίζουν και ένα βαθύτερο περιεχόμενο για την κατανόηση της άποψης του υπογράφοντος και μεγαλύτερη αποδοχή των μελών του δυνητικού (virtual) περιβάλλοντος.

Νέες μέθοδοι που καθιερώνουν και αποκρύπτουν την ταυτότητα αναπτύσσονται συνεχώς στον δυνητικό (virtual) κόσμο. Δεν υπάρχει μέθοδος που λειτουργεί καλύτερα σε όλους τους τομείς. Το να εξισορροπεί κανείς απόρρητο και ευθύνη, αξιοπιστία και ειλικρίνεια απαιτεί μία σειρά συμβιβασμών, των οποίων η αξία εξαρτάται από τους στόχους της ομάδας και των ατόμων που την περικλείουν. Ο ρόλος αυτού του κεφαλαίου ήταν να εξετάσει στενά τις προσεγγίσεις που έχουν αναπτυχθεί σ’ ένα πολύ διαφορετικό, αν και τεχνικά απλό περιβάλλον. Αυτό που είδαμε είναι ένας κόσμος περίπλοκων αλληλεπιδράσεων, ένας κόσμος που συγχέει άτομα από τους ανόμοιους πολιτισμούς του πραγματικού κόσμου με τους πολιτισμούς του δυνητικού (virtual) κόσμου. Ενός κόσμου, του οποίου τα σύνορα λειτουργούν μόνο σαν κοινωνικοί μηχανισμοί και τα οποία είναι ρευστά, αλλά και σε εντυπωσιακό βαθμό ανθεκτικά. Είναι ένας κόσμος στον οποίο η τεχνολογία έχει εξελιχθεί σε επικοινωνιακό χώρο, στον οποίο οι πληροφορίες ακόμη ανταλλάσσονται. Είναι ένας κόσμος που έχει εμπλέξει ένα σύστημα σημείων και συμπεριφορών που βοηθούν στη καθιέρωση της ταυτότητας και στον έλεγχο της πλαστοπροσωπίας.