Θεωρείστε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα στο οποίο θα αναφερόμαστε ως το τέλος αυτού του άρθρου:ο νόμος του σήματος κατατεθέν-διατάξεις για την προστασία των σχέσεων μεταξύ λέξεων ή εικόνων και συγκεκριμένων εμπορικών επιχειρήσεων.Ο νόμος για το σήμα κατατεθέν βασίζεται στους γεωγραφικούς διαχωρισμούς(2). Δικαιώματα πάνω σε σήματα κατατεθέν τυπικά έχουν νόημα μέσα σε μια συγκεκριμένη χώρα,συνήθως στη βάση της χρησιμοποίησης μιας μάρκας πάνω σε φυσικά αγαθά ή σε συνδιασμό με την προώθηση υπηρεσιών σε συγκεκριμένες τοποθεσίες μέσα σε αυτή τη χώρα.Διαφορετικές χώρες έχουν νόμους για το σήμα κατατεθέν που διαφέρουν σε ζητήματα τόσο σημαντικά όσο αν το ίδιο όνομα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε διαφορετικά είδη επιχειρήσεων.Στις Ηνωμένες Πολιτείες,το ίδιο όνομα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμα και για το ίδιο είδος επιχείρησης αν υπάρχει ικανός γεωγραφικός διαχωρισμός χρήσης προς αποφυγή σύγχυσης. Μάλιστα,υπάρχουν πολλά τοπικά μαγαζιά,εστιατόρια και επιχειρήσεις με όμοια ονόματα που δεν ενοχλούνται μεταξύ τους γιατί οι πελάτες τους δεν επικαλύπτονται.Τα μπισκότα Ritz μπορούν να συνυπάρχουν με το ξενοδοχείο Ritz,ή το εστιατόριο Lutece με τα καλυντικά Lutece(3).Επιπροσθέτως,φυσικά παραδείγματα που παρέχονται από διαφορετικά είδη επιχειρήσεων επιτρέπουν σε πολλές μάρκες να χρησιμοποιούνται σε πολλαπλά είδη εμπορίου χωρίς κατάλυση των δικαιωμάτων των άλλων χρηστών.Δεν υπάρχει καθολικό κατεγραμμένο σχέδιο.Η προστασία μιας ιδιαίτερα διάσημης μάρκας σε καθολική βάση απαιτεί προσαρμογή σε κάθε χώρα.Οι ιδιοκτήτες σημάτων κατατεθέν πρέπει να είναι συνέχεια έτοιμοι για εδαφικά βασισμένους ισχυρισμούς εγκατάλειψης και κατάλυσης που προκύπτουν από τη χρήση παρόμοιων μαρκών που μπορούν να προκαλέσουν σύγχυση,και πρέπει ακόμα να κατέχουν διαδικαστικούς νόμους και νόμους δικαιοδοσιών διάφορων χωρών που εφαρμόζονται σε κάθε τέτοια περίπτωση.

· Δύναμη.Ο έλεγχος πάνω στο φυσικό χώρο,και τα άτομα και πράγματα που βρίσκονται σε αυτόν,είναι ένα χαρακτηριστικό που ορίζει την κυριαρχία και τη σταθερότητα(4).Η δημιουργία νόμων απαιτεί ένα μηχανισμό για την επίβλεψή τους,που εξαρτάται (σε ένα μεγάλο βαθμό) από την ικανότητα εξάσκησης φυσικού ελέγχου και επιβολής απειλητικών κυρώσεων στους παραβιαστές του νόμου.Η ικανότητα της αρχής να έχει προσωπική δικαιοδοσία πάνω σε μια ομάδα ανθρώπων,για παράδειγμα,εναπόκειται σημαντικά στη σχέση της ομάδας με τη φυσική δικαιοδοσία πάνω στην οποία η αρχή έχει τον έλεγχο,όπως για παράδειγμα η παρουσία της ομάδας ή περιουσιακών στοιχείων της μέσα στην δικαιοδοσία ή η παρουσία δραστηριοτήτων της ομάδας που απευθύνονται σε άτομα ή πράγματα μέσα στη δικαιοδοσία.Παρομοίως,ο νόμος που επιλέγεται να εφαρμοστεί σε ένα συμβόλαιο,νομική πράξη ή εγκληματική πράξη ιστορικά επηρεάζεται κυρίως από τη φυσική τοποθεσία των ομάδων ή της εν λόγω ενέργειας.Η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν επιβάλλει τον περί σημάτων κατατεθέν νόμο της πάνω σε μια βραζιλιάνικη επιχείρηση που λειτουργεί στη Βραζιλία,τουλάχιστον κατά μέρος γιατί η επιβολή κυρώσεων στη βραζιλιανή επιχείρηση θα απαιτούσε εξάσκηση φυσικού ελέγχου πάνω στους υπεύθυνους για τη λειτουργία αυτής της επιχείρησης.Μια τέτοια εξάσκηση ελέγχου θα διαπληκτιζόταν με το αναγνωρισμένο μονοπόλιο της βραζιλιανής κυβέρνησης πάνω στη χρήση βίας στους πολίτες της(5).

· Αποτελέσματα.Η αντιστοιχία μεταξύ των φυσικών ορίων και των ορίων στο “νομικό χώρο” καθρεφτίζει επίσης μια βαθειά ριζωμένη σχέση μεταξύ της φυσικής εγγύτητας και των αποτελεσμάτων κάθε συγκεκριμένης συμπεριφοράς.Αυτό σημαίνει,ο νόμος της Βραζιλίας περί σημάτων κατατεθέν κυβερνά τη χρήση ονομάτων μάρκας στη Βραζιλία επειδή αυτή η χρήση έχει πιο άμεσο αντίκτυπο στα άτομα και αντικείμενα μέσα σε αυτή τη γεωγραφική περιοχή από οπουδήποτε αλλού.Για παράδειγμα,η ύπαρξη μιας μεγάλης πινακίδας για το “Εστιατόριο του Jones” στο Ρίο ντε Τζανέιρο είναι απίθανο να έχει αντίκτυπο στη λειτουργία του “Εστιατόριο του Jones” στο Όσλο της Νορβηγίας,γιατί μπορούμε να υποθέσουμε ότι δεν υπάρχει επικάλυψη ανάμεσα στους πελάτες ή τους ανταγωνιστές αυτών των δύο επιχειρήσεων.Η προστασία του πρώτου σήματος κατατεθέν δεν επηρεάζει-και πιθανότατα δε θα’πρεπε να επηρεάζει-την προστασία που παρέχεται στο δεύτερο.

· Νομιμότητα.Είναι γενικά αποδεκτό ότι τα άτομα που κατοικούν μέσα σε γεωγραφικά ορισμένα σύνορα είναι η απώτατη πηγή νομοθετικής εξουσίας για δραστηριότητες μέσα σε αυτά τα σύνορα(6).Η “σύμβαση για τους κυβερνούμενους” υποδηλώνει ότι αυτοί που υπόκεινται σε ένα σύνολο νόμων πρέπει να παίζουν ρόλο στην διαμόρφωσή τους.Η κατηγορία των ατόμων που υπόκεινται στους νόμους μιας αρχής θα απαρτίζεται πρωταρχικά από απλά άτομα που εντοπίζονται σε συγκεκριμένους φυσικούς χώρους.Παρομοίως,ο εντοπισμός της ευθύνης ανάμεσα σε κυβερνητικά στρώματα στηρίζεται στην υπόθεση ότι,για πολλά νομικά προβλήματα,η φυσική εγγύτητα ανάμεσα στην υπεύθυνη αρχή και σε αυτούς που επηρεάζονται περισσότερο από το νόμο θα προάγει την ποιότητα της λήψης απόφασης και ότι είναι ευκολότερο να καθοριστεί η βούληση εκείνων των ατόμων που είναι σε φυσική εγγύτητα με τον λήπτη αποφάσεων.

· Ειδοποίηση.Τα φυσικά όρια είναι ακόμα κατάλληλα για τη χάραξη του “χώρου των νόμων” στο φυσικό κόσμο επειδή μπορούν να “ειδοποιούν” ότι οι κανόνες αλλάζουν όταν διασχίζονται τα σύνορα.Ενδεδειγμένα όρια έχουν πινακίδες που προειδοποιούν ότι,μετά το πέρασμα,θα κληθούμε να συμμορφωθούμε με διαφορετικούς κανόνες.τα φυσικά όρια-γραμμές στο γεωγραφικό χάρτη-γενικά υπηρετούν αυτή τη λειτουργία της πινακίδας(7).

Μπορούμε εδώ να προσθέσουμε και μια άλλη θεώρηση της σχέσης των εδαφικών ορίων με τους νομικούς κανόνες.Παρατηρούμε ότι οι παραπάνω συσχετιζόμενες παρατηρήσεις στηρίζουν πράγματι την άρρηκτη σχέση αυτών των δύο.Οι νόμοι που ισχύουν σε μια χώρα ή πολιτεία είναι συνήθως ομοιογενείς σε όλη την έκτασή της.Δεν επιμένουν όμως στο γιατί γενικά αυτοί διαφέρουν από μια γεωγραφικά καθορισμένη περιοχή σε άλλη.Γενικά το σύνολο των ατόμων που κατοικούν σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή το ενώνουν κοινή καταγωγή,ιστορία,πολιτισμικά στοιχεία,θρησκεία παράδοση και ήθη.Κατά συνέπεια έχουν μια κοινή βάση στον τρόπο που σκέπτονται,που βλέπουν και κρίνουν όσα συμβαίνουν γύρω τους,στον τρόπο που αντιδρούν και πράτουν.Αυτό έχει άμεση επίδραση τόσο στην ανάπτυξη όσο και στην επίβλεψη των νομικών κανόνων.Έτσι για παράδειγμα σε χώρες με ανεβασμένο πολιτισμικό επίπεδο και ευαισθησία στα ανθρώπινα δικαιώματα,όπως η Ελλάδα,η θανατική ποινή έχει καταργηθεί.Στις Ινδίες όπου η θρησκεία θεωρεί την αγελάδα ιερό ζώο,αυτή προστατεύεται και από το νόμο.Σε άλλες χώρες καταπατούνται τα δικαιώματα μειονοτήτων και σε άλλες όχι,παρόλη τη θεωρητική ισχύ του παγκόσμιου δικαίου.Για παράδειγμα στην Τουρκία και σε κάποιες από τις Η.Π.Α.ισχύει ακόμα η θανατική ποινή.Ο τρόπος ανάπτυξης και εφαρμογής της νομοθεσίας είναι ένα θέμα υποκειμενικό.Έτσι,στον “πραγματικό κόσμο” οι νόμοι ποικίλουν αλλά ισχύουν γενικά οι ίδιοι μέσα σε συγκεκριμένα γεωγραφικά σύνορα.

Ο κυβερνοχώρος δεν έχει εδαφικά βασισμένα όρια επειδή το κόστος και η ταχύτητα της μετάδοσης μηνυμάτων στο Δίκτυο είναι σχεδόν τελείως ανεξάρτητα από φυσικές τοποθεσίες: μηνύματα μπορούν να μεταδίδονται από οποιαδήποτε τοποθεσία σε οποιαδήποτε άλλη χωρίς υποβιβασμό,αποδυνάμωση,ή σημαντική καθυστέρηση και χωρίς φυσικά παραδείγματα ή εμπόδια που θα μπορούσαν σε άλλη περίπτωση να κρατούν απομονωμένα μέρη και ανθρώπους χώρια(8).Το Δίκτυο επιτρέπει συναλλαγές ανάμεσα σε άτομα που δεν ξέρουν,και σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούν να ξέρουν,τη φυσική τοποθεσία του άλλου μέλους.Η τοποθεσία παραμένει ιδιαίτερα σημαντική,αλλά μόνο η τοποθεσία μέσα σε έναν εικονικό(virtual) χώρο που αποτελείται από τις “διευθύνσεις” των μηχανών μεταξύ των οποίων διακινούνται μηνύματα και πληροφορίες.Η φυσική τοποθεσία αυτών των μηχανών είναι αδιάφορη για το σύστημα,και δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει σχέση ανάμεσα σε μια διεύθυνση του Διαδικτύου και μια φυσική δικαιοδοσία.Παρόλο που ένα όνομα πεδίου (domain name),όταν αποδίδεται αρχικά σε μία δεδομένη μηχανή,μπορεί να συσχετίζεται με μια συγκεκριμένη διεύθυνση Πρωτοκόλου του Διαδικτύου που αντιστοιχεί στην εδαφική περιοχή μέσα στην οποία εντοπίζεται φυσικά η μηχανή (π.χ.μια επέκταση ονόματος πεδίου “.uk”),η μηχανή μπορεί να μετακινείται στο φυσικό χώρο χωρίς καμία αλλαγή στο περιθώριο του Δικτύου για το όνομα πεδίου.Εναλλακτικά,ο ιδιοκτήτης του ονόματος πεδίου μπορεί να απαιτήσει τη συσχέτιση του ονόματος με μια τελείως διαφορετική μηχανή σε μια διαφορετική φυσική τοποθεσία(9).Έτσι,ένας εξυπηρετητής (server) με όνομα πεδίου “.uk” δεν είναι απαραίτητο να εντοπίζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο,ένας εξυπηρετητής (server) με όνομα πεδίου “.uk” μπορεί να βρίσκεται οπουδήποτε,και οι χρήστες,γενικά,δε γνωρίζουν την τοποθεσία του εξυπηρετητή στον οποίο είναι αποθηκευμένο το υλικό που διαβάζουν.Τα φυσικά σύνορα δεν μπορούν πλέον να σηματοδοτούν τις υποχρεώσεις που εξυπακούονται της εισόδου σε ένα νέο,νομικά σημαντικό μέρος,γιατί τα μεμονομένα άτομα δε γνωρίζουν πού βρίσκονται αυτά τα σύνορα καθώς κινούνται μέσα στον εικονικό χώρο.

Η δύναμη του ελέγχου δραστηριοτήτων στον κυβερνοχώρο έχει μόνο πολύ αδύναμη σχέση με τη φυσική τοποθεσία.Πολλές κυβερνήσεις αντιδρούν πρώτα στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες που περνούν τα εδαφικά τους σύνορα προσπαθώντας να σταματήσουν ή να ελέγχουν τη ροή πληροφοριών καθώς διαπερνά τα σύνορά τους(10).Αντί να σέβονται τις προσπάθειες συμμετόχων να κατευθύνουν τις δικές τους σχέσεις σε συναλλαγές πάνω στο δίκτυο,πολλές κυβερνήσεις εγκαθιδρύουν εμπορικούς περιορισμούς,αναζητούν τη φορολόγηση κάθε εμπορεύματος που διαπερνά τα σύνορα,και ανταποκρίνονται με ιδιαίτερη ευαισθησία σε ισχυρισμούς ότι πληροφορίες που έρχονται μέσα στη δικαιοδοσία μπορεί να αποβούν επιβλαβείς για τους τοπικούς κατοίκους.Οι προσπάθειες αναχαίτισης της ροής αυξάνονται όσο οι πληροφορίες πάνω στο δίκτυο γίνονται πιο σημαντικές για τους τοπικούς πολίτες.Συγκεκριμένα,η αντίσταση στις διασυνοριακές ροές δεδομένων TDF (Transborder Data Flows) αντικατοπτρίζει την ανησυχία των κυρίαρχων κρατών ότι η ανάπτυξη και χρήση των TDF θα υπονομεύσει την “πληροφοριακή τους κυριαρχία”,θα έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ιδιωτική ζωή των τοπικών πολιτών,και θα αναστατώσει τα ενδιαφέροντα ιδιωτικής περιουσίας στην πληροφορία(11).

Όμως προσπάθειες για έλεγχο της ροής ηλεκτρονικής πληροφορίας διαμέσου φυσικών συνόρων-αντιστοίχηση του τοπικού ελέγχου και των φυσικών συνόρων στον κυβερνοχώρο-είναι πολύ πιθανό να αποβούν άκαρπες,τουλάχιστο σε χώρες που ελπίζουν να λάβουν μέρος στο παγκόσμιο εμπόριο.Μεμονομένα ηλεκτρόνια μπορούν εύκολα να “μπούν” στο έδαφος οποιασδήποτε κυριαρχίας χωρίς ρεαλιστική προοπτική ανίχνευσης.Η ένταση των ηλεκτρονικών επικοινωνιών που διαπερνούν τα εδαφικά σύνορα είναι απλά πολύ μεγάλη σε σύγκριση με τα μέσα που διαθέτουν οι κυβερνητικές αρχές για να επιτρέρψουν αξιοσημείωτο έλεγχο.Οι τελωνιακοί υπάλληλοι των ΗΠΑ έχουν γενικά σηκώσει τα χέρια.Ασκούν δικαιοδοσία μόνο στα φυσικά αγαθά που διαπερνούν τα σύνορα που φυλάνε και δεν διεκδικούν το δικαίωμα να επιβάλλουν δηλώσεις τιμών στο υλικό που μεταδίδεται μέσω modem (διαμορφωτής-αποδιαμορφωτής ψηφιακού σήματος).Διακανονιστές τραπεζικών επιχειρήσεων και ασφαλιστικών εταιριών φαίνονται πιθανοί να χάσουν τη μάχη υποβολής τοπικών ρυθμίσεων σε μια παγκόσμια οικονομική αγορά(12).Και οι ορισμένοι από τις κυβερνήσεις αρχηγοί νομικών υπαλλήλων αντιμετωπίζουν σοβαρές προκλήσεις στην προσπάθεια να αναχαιτίσουν τα ηλεκτρόνια που μεταδίδουν τα είδη κερδοσκοπικού καταναλωτισμού που,αν εισαχθούν φυσικά μέσα στην τοπική δικαιοδοσία,θα μπορούσαν πιο εύκολα να αποκοπούν.

Αντιμέτωποι με την ανικανότητά τους να ελένξουν τη ροή των ηλεκτρονίων διαμέσου των φυσικών ορίων,κάποιες αρχές αγωνίζονται να υποβάλλουν τα όριά τους πάνω στο νέο ηλεκτρονικό μέσο μέσω μηχανισμών φιλτραρίσματος και της εγκατάστασης ηλεκτρονικών εμποδίων.Για παράδειγμα,οι Γερμανικές αρχές,προσπαθώντας να εμποδίσουν βανδαλισμούς των νόμων της χώρας αυτής κατά της διανομής πορνογραφικού υλικού,έβαλαν την CompuServe (παροχέας προηγμένων υπηρεσιών διαδικύου) να καταστήσει αδύνατη την πρόσβαση σε κατοίκους της Γερμανίας σε συγκεκριμένες παγκόσμιες ομάδες νέων (newsgroups) του Usenet (ομάδες συζήτησης).Παρ’όλα αυτά,οποιοσδήποτε μέσα στη Γερμανία με πρόσβαση στο Διαδίκτυο(Internet) μπορούσε εύκολα να βρεί ένα τρόπο να προσπελάσει τις απαγορευμένες ομάδες νέων κατά τη διάρκεια της απαγόρευσης.Η CompuServe,αν και αρχικά ήταν υπάκουη,στη συνέχεια ήρε την απαγόρευση στα περισσότερα αρχεία στέλνοντας στους χρήστες ένα νέο πρόγραμμα που τους επέτρεπε να διαλέξουν για τους εαυτούς τους ποιά θέματα να απαγορεύσουν(13).Παρομοίως,ο Τεννεσσής έχει έμμεσα επιμείνει,μέσω της επιβολής ενός κεντρικού νόμου που διαφέρει από τα δεδομένα της τοπικής κοινωνίας στην επιβολή από έναν ηλεκτρονικό πίνακα ανακοινώσεων στην Καλιφόρνια φίλτρων που εμποδίζουν προσβλητικές οθόνες να προβάλλονται σε χρήστες στον Τεννεσσή αν έτσι πρόκειται να αποτραπεί υπευθυνότητα στο μέτρο της ανηθικότητας(14).Άλλα κράτη έσπευσαν να κατοχυρώσουν το δικαίωμα να ελέγχουν όλο το μέχρι στιγμής εμπόριο στο δίκτυο καθώς θα μπορούσε εκτός των άλλων να έχει αντίκτυπο στους τοπικούς πολίτες.Ο ορισμένος από την κυβέρνηση αρχηγός νομικών υπαλλήλων στη Μιννεσότα,για παράδειγμα,έχει κατοχυρώσει το δικαίωμα να ελέγχει στοιχήματα σε μια ξένη Ιστοσελίδα στην οποία έγινε πρόσβαση και “ήρθε μέσα” στη χώρα από έναν τοπικό κάτοικο.Το κυβερνητικό γραφείο που ελέγχει τις ασφάλειες στο Νιού Τζέρσεϋ έχει παρομοίως κατοχυρώσει το δικαίωμα να σβήνει κάθε προσβλητική Ιστοσελίδα που είναι προσβάσιμη από την πολιτεία(16).

Όμως τέτοια προστατευτικά σχέδια είναι πιθανό να αποτύχουν.Πρώτον,ο αποφασισμένος κυνηγός απαγορευμένων επικοινωνιών μπορεί απλά να επαναπροσδιορίσει τη σύνδεσή του για να φαίνεται ότι μένει σε διαφορετική τοποθεσία,έξω από τη συγκεκριμένη επαρχία,πολιτεία ή χώρα.Επειδή το Δίκτυο είναι κατασκευασμένο να δουλεύει στη βάση “λογικών” όχι γεωγραφικών τοποθεσιών,οποιαδήποτε προσπάθεια κατάλυσης της ανεξαρτησίας των μηνυμάτων από φυσικές τοποθεσίες θα ήταν τόσο μάταιη όσο μια προσπάθεια πρόσδεσης ενός ατόμου και ενός ψηφίου(bit) μαζί.Επιπλέον,διεκδικήσεις της νομοθετικής αρχής πάνω σε δικτυακές δραστηριότητες στη βάση ότι αυτές οι δραστηριότητες αποτελούν “είσοδο” σε μια τοπική δικαιοδοσία μπορούν το ίδιο εύκολα να γίνουν από οποιαδήποτε εδαφικά βασισμένη αρχή.Αν ο νόμος της Μινεσσόττα εφαρμόζεται στις λειτουργίες στοιχημάτων που διεξάγονται στον Παγκόσμιο Ιστό (World Wide Web) επειδή τέτοιες λειτουργίες μπορεί μελλοντικά να επηρεάσουν τους κατοίκους της Μινεσσόττα,ομοίως πρέπει ο νόμος οποιασδήποτε φυσικής δικαιοδοσίας από όπου αυτές οι λειτοργίες είναι προσβάσιμες.Κατοχυρώνοντας δικαίωμα ελέγχου ο,τιδήποτε είναι προσβάσιμο από τους πολίτες τους στο Δίκτυο,οι τοπικές αρχές ετοιμάζουν το έδαφος για μια διαφωνία ότι η Σιγκαπούρη ή το Ιράκ ή οποιοδήποτε άλλο κυριαρχικό κράτος μπορεί να ελέγχει τις δραστηριότητες εταιριών των Η.Π.Α.που λειτουργούν στον κυβερνοχώρο από τοποθεσία φυσικά μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες.Σύμφωνα με αυτή την άποψη,όλες οι βασισμένες στον Ιστό δραστηριότητες πρέπει να είναι ταυτόχρονα υποκείμενα στους νόμους όλων των εδαφικών κυριαρχιών.

Ούτε μπορεί η νομιμότητα οποιονδήποτε κανόνων που κυβερνούν δραστηριότητες στο δίκτυο να ακολουθεί φυσικά μια γεωγραφικά τοποθετημένη πολιτική.Δεν υπάρχει γεωγραφικά τοποθετημένο σύνολο ατόμων που έχουν τον ίδιο αντιπρόσωπο με ισχυρότερο αίτημα διαχείρισής του από οποιοδήποτε άλλη τοπική ομάδα& το ισχυρότερο αίτημα ελέγχου έρχεται από τους συμμετόχους τους ίδιους,και αυτοί μπορούν να είναι οπουδήποτε.

Εξάλλου,είδαμε ότι η ανάπτυξη και η επίβλεψη των νομικών κανόνων διαφοροποιείται ανάλογα με το πολιτισμικό επίπεδο και την κουλτούρα των ατόμων σε κάθε γεωγραφική περιοχή.Στο δίκτυο όμως συμμετέχουν άτομα από ένα μωσαϊκό πολιτισμικών στοιχείων και μορφωτικών επιπέδων που δεν έχουν κοινή βάση στον τρόπο που αντιλαμβάνονται τη διαχείρηση του δικτύου.Έτσι,για παράδειγμα,οι αρχή κάθε χώρας μπορεί να έχει τη δική της άποψη η οποία να φαντάζει σε αυτή αντικειμενική και δίκαια ενώ σε κάποιες άλλες να φαίνεται μεροληπτική και παράλλογη.Επιπλέον μπορούμε να προσθέσουμε ότι γενικά κάθε χώρα ενδιαφέρεται να προστατεύσει τους δικούς της θεσμούς και συμφέροντα και όχι για το τι θα ήταν δίκαιο και εφικτό γενικά για τη λειτουργία του δικτύου.

Η άνοδος ενός ηλεκτρονικού μέσου που αδιαφορεί για τα γεωγραφικά σύνορα επίσης ρίχνει το νόμο σε δυσλειτουργία δημιουργώντας τελείως νέα φαινόμενα που απαιτούν καθαρούς νομικούς κανόνες αλλά δεν μπορούν να κυβερνηθούν ικανοποιητικά από οποιοδήποτε τρέχουσα εδαφικά βασισμένη κυριαρχική οντότητα.Για παράδειγμα,οι ηλεκτρονικές επικοινωνίες δημιουργούν πολύ νέες ποσότητες συναλλαγούμενων αρχείων και θέτουν σοβαρά ερωτήματα που αφορούν τη φύση και επάρκεια των προστασιών της ιδιωτικής ζωής.Μάλιστα,οι επικοινωνίες που δημιουργούν αυτά τα αρχεία μπορεί να περνούν διαμέσου ή ακόμα να συνυπάρχουν ταυτόχρονα σε πολλές διαφορετικές εδαφικές δικαιοδοσίες.Ποιόν πραγματικό νόμο πρέπει να εφαρμόσουμε για να προφυλάξουμε αυτό το νέο,τρωτό σώμα από συναλλαγούμενα δεδομένα;(18)Μπορεί ένας Γάλλος αστυνόμος νόμιμα να κατάσχει τα επικοινωνιακά αρχεία που ταξιδεύουν διαμέσου του Δικτύου από τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Ιαπωνία;Παρόμοια,το αν είναι επιτρεπτό για μια εμπορική οντότητα να να δημοσιεύσει ένα αρχείο όλης της αλληλογραφίας ενός δεδομένου μεμονωμένου ατόμου στις ομάδες νέων του Usenet ή αν είναι επιτρεπτό να βάλει σε εφαρμογή μια αλληλεπιδραστική (interactive) εφαρμογή Ιστοσελίδας που επιθεωρεί τους “σελιδοδείκτες” ενός χρήστη για να καθορίσει ποιές άλλες σελίδες έχει επισκευτεί αυτός ο χρήστης,είναι ερωτήσεις που δεν έχουν ήδη τεθεί από υπάρχοντα νομικά καθεστώτα-και επειδή τα φαινόμενα είναι νέα και επειδή καμιά δεδομένη τοπική εδαφική κυβέρνηση δεν μπορεί να βρίσκεται σε ετοιμότητα να ελέγχει τους σχετικούς,παγκόσμια διασκορπισμένους δράστες και πράξεις(19).

Η ερώτηση ποιός πρέπει να κατευθύνει ή να ελέγχει τα ονόματα πεδίου στο Δίκτυο παρουσιάζει μια ένδειξη των δυσκολιών που αντιμετωπίζονται από την εδαφικά βασισμένη θέσπιση νόμων.Οι μηχανικοί που δημιούργησαν το Δίκτυο επινόησαν ένα “σύστημα ονόματος πεδίου” που συσχετίζει αριθμητικές διευθύνσεις μηχανών με ονόματα ευκολότερα ανακλήσιμα.Έτσι,μια διεύθυνση μηχανής σε Πρωτόκολλο του Διαδικτύου σαν την “161.164.10.69” μπορεί να εξαχθεί,μέσω ενός πίνακα αναφοράς,από την “georgetown.edu”.Συγκεκριμένες επεκτάσεις γραμμάτων (“.com”,“.edu”,“.org”,και “.net”) έχουν αναπτυχθεί να αναπαριστούν καθολικά πεδία χωρίς καμία σχέση με οποιαδήποτε συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή.Παρόλο που οι δημιουργοί του Δικτύου σχεδίασαν αυτό το σύστημα σαν μια σύμβαση,απέκτησε πολύ γρήγορα εμπορική αξία επειδή επιτρέπει στους πελάτες να μαθαίνουν και να θυμούνται την τοποθεσία συγκεκριμένων Ιστοσελίδων ή διευθύνσεων ηλεκτρονικού ταχυδρομίου(e-maill).Σήμερα,τα ονόματα πεδίου παρουσιάζονται σε συγκεκριμένους φορείς που συσχετίζουν την πληροφορία με “εξυπηρετητές ονομάτων πεδίου” σε όλο τον κόσμο.Η κατοχύρωση γίνεται γενικά σε μια βάση “πρώτος έρχεται,πρώτος εξυπηρετείται”(20),δημιουργώντας ένα νέο τύπο ιδιοκτησίας παρόμοιο με τα δικαιώματα σήματος κατατεθέν αλλά χωρίς κληρονομικούς δεσμούς στο νόμο περί σήματος κατατεθέν οποιασδήποτε μεμονομένης χώρας.Ο ορισμός δικαιωμάτων σε αυτή τη νέα,σημαντική ιδιοκτησία εισάγει πολλές ερωτήσεις,συμπεριλαμβανόμενων αυτών που σχετίζονται με την μεταβιβασιμότητα,με όρους ιδιοκτησίας (όπως πληρωμή τελών κατοχύρωσης),με τη διάρκεια των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας,και με την απώλεση στην περίπτωση εγκατάλλειψης,όπως και αν ορίζονται.Ποιός πρέπει να φτιάξει αυτούς τους κανόνες;

Εξετάστε την τοποθέτηση ενός “παραδοσιακού” σήματος κατατεθέν στην πρόσοψη μιας σελίδας του Παγκόσμιου Ιστού.Αυτή η σελίδα μπορεί να προσπελαστεί στιγμιαία από οποιαδήποτε τοποθεσία συνδεδεμένη στο Δίκτυο.Δεν είναι ξεκάθαρο ότι οι αρχές για τα σήματα κατατεθέν οποιασδήποτε χώρας κατέχουν,ή πρέπει να κατέχουν,δικαιοδοσία πάνω σε τέτοιες τοποθετήσεις.Αλλιώς,οποιαδήποτε χρήση ενός σήματος κατατεθέν στο δίκτυο θα ήταν ταυτόχρονα αντικείμενο της δικαιοδοσίας κάθε χώρας.Πρέπει μια Ιστοσελίδα που διαφημίζει μια τοπική επιχείρηση στο Ιλλινόις να θεωρείται ότι επεμβαίνει σε ένα σήμα κατατεθέν στη Βραζιλία μόνο και μόνο επειδή η σελίδα μπορεί να προσπελαστεί ελεύθερα από τη Βραζιλία& Μεγάλες εταιρίες των Η.Π.Α.μπορεί να δυσαρεστούνται από την εμφάνιση στον Ιστό ονομάτων και συμβόλων που επικαλύπτονται με τα έγκυρα κατοχυρωμένα στις Η.Π.Α.σήματα κατατεθέν τους.Όμως αυτά τα ονόματα και σύμβολα μπορεί να είναι εγκύρως κατοχυρωμένα από κάποιον άλλο στο Μεξικό που τα “παραβαίνοντα” σύμβολά του θα είναι ξαφνικά προσπελάσιμα μέσα από τις Ηνωμένες Πολιτείες.Η στήριξη ενός ισχυρισμού παράβασης ή κατάλυσης από τον κάτοχο ενός σήματος κατατεθέν κατοχυρωμένου στις Η.Π.Α.αποκλειστικά στη βάση μιας μάρκας που προκαλεί σύγκρουση στο Δίκτυο θα εξέθετε τον ίδιο κάτοχο σήματος κατατεθέν σε ισχυρισμούς από άλλες χώρες όταν η χρήση της κατοχυρωμένης στις Η.Π.Α.μάρκας στο Δίκτυο θα προβάλλεται ότι παραβιάζει μια παρόμοια μάρκα σε αυτές τις ξένες δικαιοδοσίες.

Σχεδόν ο,τιδήποτε αφορά μεταφορά πληροφορίας μπορεί να γίνει πάνω στο δίκτυο: εκπαίδευση,υγειονομική φροντίδα,τραπεζικές επιχειρήσεις,η προαγωγή άυλων υπηρεσιών,όλα τα είδη δημοσιεύσεων,και η εξάσκηση του νόμου.Οι νόμοι που κατευθύνουν πολλές από αυτές τις δραστηριότητες έχουν αναπτυχθεί σαν ευκρινώς τοπικοί και εδαφικοί.Οι τοπικές αρχές πιστοποιούν δασκάλους,ναυλώνουν τράπεζες με εξουσιοδοτημένα “υποκαταστήματα”,και δίνουν άδεια σε γιατρούς και δικηγόρους.Ο νόμος έχει στην ουσία υποθέσει ότι οι δραστηριότητες αυτών των ελεγχόμενων ατόμων δεν μπορούν να εκτελεστούν χωρίς να είναι δεμένα με ένα φυσικό σώμα ή κτίριο αντικείμενο ελέγχου από την αρχή εδαφικής κυριαρχίας και ότι τα αποτελέσματα αυτών των δραστηριοτήτων είναι πιο ευκρινώς αισθητά σε γεωγραφικά περιορισμένες περιοχές.Αυτοί οι σαφώς τοπικοί έλεγχοι δεν μπορούν να διατηρηθούν όσο αυτές οι δραστηριότητες γίνονται μέσω του Δικτύου από παγκόσμια διασκορπισμέους φορείς.Όταν πολύ εμπόριο μπορεί να λαβαίνει χώρα με έναν τρόπο που είναι ανεξάρτητος από τη φυσική τοποθεσία αυτών που λαβαίνουν μέρος,αυτές οι τοπικές δομές ελέγχου ή θα καθυστερήσουν την ανάπτυξη του νέου μέσου ή,πιο πιθανό,θα αντικατασταθούν από νέες δομές που που ταιριάζουν καλύτερα στα φαινόμενα του δικτύου υπό συζήτηση.

΄Ενα Νέο Σύνορο για τον Κυβερνοχώρο

Είναι γνωστό ότι ο χώρος του Δικτύου είναι ένας χώρος που υπερβαίνει το εδαφικά σύνορα μεταξύ των διαφόρων κρατών.Το γεγονός ότι για να εισαχθείς σ’ αυτόν τον χώρο πρέπει να χρησιμοποιήσεις μια οθόνη και να εισαγάγεις ένα σύνθημα που είναι μοναδικό για τον καθένα που χρησιμοποιεί αυτόν τον χώρο σαν μέσο απόκτησης πληροφοριών πιστοποιεί την αυτοτέλεια του.Παρόλα αυτά,υπάρχει το πολύπλοκο πρόβλημα που προκύπτει από την ύπαρξη των διαφορετικών νόμων που ισχύουν στην κάθε χώρα στην οποία το παγκόσμιο Δίκτυο εκτείνεται.Αυτοί οι νόμοι πολλές φορές έρχονται σε σύγκρουση με τον τρόπο με τον διεξάγονται οι συναλλαγές στο χώρο του Δικτύου.

Η απλοποιημένη επίδραση του να θεωρούμε τον Κυβερνοχώρο με σημαντικά παρόμοιο τρόπο αρχίζει να εμφανίζεται μέσα στο πλαίσιο καθεστώτων που ελέγχουν τις επαγγελματικές δραστηριότητες.Όπως σημειώθηκε,ο παραδοσιακός έλεγχος επιμένει ό,τι κάθε επαγγελματίας πρέπει να παίρνει άδεια από κάθε εδαφική δικαιοδοσία στην οποία αυτή ή αυτός παρέχει υπηρεσίες(27).Το να ανταποκριθείς σ’ αυτή την απαίτηση είναι μη εφικτό όταν επαγγελματικές υπηρεσίες είναι διανεμημένες στο Δίκτυο και θεωρητικά παρέχονται σε πολυάριθμες δικαιοδοσίες.Το να καθιερωθούν καθεστώτα πιστοποίησης που βρίσκουν εφαρμογή σε δραστηριότητες στο Δίκτυο θα απλοποιούσε πάρα πολύ την κατάσταση.Τέτοιοι κανονισμοί θα λάμβαναν υπόψη τους τα ιδιαίτερα γνωρίσματα των δικτυακά βασισμένων επαγγελματικών δραστηριοτήτων όπως η τηλεφαρμακευτική ή η παγκόσμια εξάσκηση του νόμου που αναφέρεται στην ανάγκη να αποφύγουμε τα ειδικά ρίσκα που σχετίζονται με το να παρέχουν ιατρικές συμβουλές on-line χωρίς άμεση φυσική επαφή με τον ασθενή ή με το να απαντάμε σε μια ερώτηση αναφερόμενη σε ένα τοπικό νόμο από μια απομονωμένη τοποθεσία.Χρησιμοποιώντας αυτό το νέο τρόπο προσέγγισης,θα μπορούσαμε επίσης να παραβλέψουμε τις προσπάθειες τοπικών σχολικών συμβουλίων να δώσουν άδεια για τη λειτουργία on-line εκπαιδευτικών ιδρυμάτων αντιμετωπίζοντας την προσέλευση των μαθητών στα on-line ιδρύματα σαν ανάλογη του να “φεύγουμε από το σπίτι για να πάμε στο σχολείο” αντί να χαρακτηρίζουν την προσφορά on-line εκπαίδευσης σαν διωκόμενη ποινικά διανομή από δυσμενή υλικά σε μια θεωρητικά αφιλόξενη κοινωνία η οποία υποστηρίζει με σθένος την τοπική αρχή παραχώρησης αδειών.

Απάτη και Αναξιοπιστία (antitrust )

Ακόμη και μια περιοχή η οποία σε κάποια άλλη περίπτωση μπορεί να θεωρούνταν ότι προτιμά την επιβολή δικαιοδοσίας από μια τοπική διοίκηση - προστασία των ντόπιων πολιτών από την απάτη και τις αναξιόπιστες (antitrust ) παραβιάσεις - δείχνει τα ευνοϊκά αποτελέσματα ενός νομικού καθεστώτος στον Κυβερνοχώρο.Πώς πρέπει να αναλύσουμε τις “αγορές” για αναξιοπιστίες και λόγους προστασίας των καταναλωτών όταν οι εταιρείες υπό αμφισβήτηση διεξάγουν εμπορικές συναλλαγές μόνο μέσου www;Ο Κυβερνοχώρος θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί σαν μια ξεχωριστή αγορά που έχει σαν σκοπούς του να εκτιμήσει την συγκέντρωση και την διατεθειμένη δύναμη στην αγορά.Έμφαση στις γεωγραφικές αγορές θα ήταν σχετική μόνο στις σπάνιες περιπτώσεις στις οποίες τέτοια δύναμη στην αγορά θα μπορούσε να αποτελέσει μια μη κατάλληλη δύναμη επιρροής για να αποκτήσουμε δύναμη στις on-line αγορές - για παράδειγμα,με χρήση υπό συνθήκη πρόσβασης στο Δίκτυο από ντόπιους πολίτες στις υπηρεσίες που τους προσφέρονται από την ίδια εταιρεία (όπως μια τηλεφωνική εταιρεία ) κατά την διάρκεια της on-line διαδικασία αγοράς.Ισχυρισμοί αναφερόμενοι στο δικαίωμα πρόσβασης σε συγκεκριμένες on-line υπηρεσίες,σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς για παράβαση σε συγκεκριμένα pipelines,θα παρέμεναν αδύναμοι τόσο όσο χρειάζεται για να είναι δυνατή η στιγμιαία δημιουργία μιας νέας on-line υπηρεσίας σε οποιαδήποτε γωνία ενός επεκτεινόμενου on-line χώρου.

Καταναλωτικά προστατευτικά δόγματα θα μπορούσαν επίσης να αναπτυχθούν διαφορετικά με την on-line διαδικασία - ας λάβουμε υπόψη μας το γεγονός ό,τι για να διαβάσει ο οποιοσδήποτε μια on-line διαφήμιση χρειάζεται να κάνει μόνο ένα κλικ με το ποντίκι του υπολογιστή του μένοντας μακριά από γραφεία που προστατεύουν τους καταναλωτές και συζητήσεις με άλλους καταναλωτές.Μπορεί η Minnesota να απαγορεύσει την εγκαθίδρυση ενός Ponzi σχεδίου σε μια web σελίδα που είναι φυσικά βασισμένη στο Cayman Islands αλλά προσπελάσιμη από τους πολίτες της Minnesota μέσω του Δικτύου& Λαμβάνοντας υπόψη την προτεινόμενη νέα προσέγγιση του ελέγχου των on-line δραστηριοτήτων,η απάντηση είναι καθαρά όχι.Η Minnesota δεν έχει κανένα ειδικό δικαίωμα να απαγορεύσει τέτοιες δραστηριότητες.Το κράτος έχει έλλειψη από δυνάμεις που θα εγγυηθούν την εφαρμογή των οποιοδήποτε κανόνων,δεν μπορεί να επιδείξει ενέργειες που να έχουν κάποιο ιδιαίτερο αντικειμενικό σκοπό και δεν μπορεί να μιλήσει εκ μέρους της κοινότητας στηριζόμενη στον όχι και τόσο νομικά ευσταθή ισχυρισμό της αυτό-κυβέρνησης.Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η απάτη μπορεί να μην καταστεί “παράνομη” στις λιγότερο μεγάλες περιοχές του Κυβερνοχώρου.Αυτοί που εγκαθίδρυσαν και χρησιμοποιούν τα on-line συστήματα ενδιαφέρονται να διατηρήσουν την ασφάλεια της δικής τους ηλεκτρονικής κυριαρχίας και να αποτρέψουν το έγκλημα.Αυτοί έχουν περισσότερες πιθανότητες να είναι ικανοί να επιβάλουν τους δικούς του νόμους.Και,καθώς συζητείται πιο εντόνως παρακάτω,όπως έως τώρα μια ομόφωνα βασισμένη “νομοθεσία του Δικτύου” χρειάζεται να αποκτήσει το σεβασμό και τη συμμόρφωση των τοπικών κυριαρχιών,έτσι νέα Δικτυακά βασισμένα ιδρύματα παραγωγής νόμων έχουν ως κίνητρο την αποφυγή της καλλιέργειας ενεργειών που απειλούν τα ζωτικά συμφέροντα των εδαφικών κυβερνήσεων.

Η βασική δικαιολόγηση για την προστασία των δικαιωμάτων αντιγραφής είναι ό,τι το να παρέχουν στους συγγραφείς ένα αποκλειστικό δικαίωμα ιδιοκτησίας έτσι ώστε να ελέγχουν την αναπαραγωγή και την διανομή των δουλειών τους θα αυξήσει την προμήθεια τέτοιων εργασιών με το να προσφέρουν στους συγγραφείς οικονομικό κίνητρο ώστε να ασχοληθούν με την προσπάθεια που απαιτείται για τις δημιουργίες τους(29).Αλλά ακόμη και στον “πραγματικό κόσμο”,πολύ δημιουργική έκφραση είναι εντελώς ανεξάρτητη από αυτό το οικοδόμημα παροχής κινήτρων γιατί η κύρια ανταμοιβή του συγγραφέα έχει πιο πολύ να κάνει με την αποδοχή σε μια κοινότητα και τη συσσώρευση φήμης μέσω ευρείας διάδοσης πάρα με την έκδοση άδειας και την πώληση ατομικών αντιγράφων διαφόρων εργασιών.Για παράδειγμα,τα δημιουργικά αποτελέσματα των δικηγόρων και των καθηγητών νομικής - άρθρα επανόρθωσης των νόμων,δικαστικές αποφάσεις και άλλες δικογραφίες και το λοιπά - μπορούν επίσης να προσδιοριστούν σε μεγάλο βαθμό από παράγοντες εντελώς άσχετους με τη διαθεσιμότητα ή μη δικαιωμάτων προστασίας για αυτές τις δουλείες γιατί αυτή η κατηγορία συγγραφέων,μιλώντας γενικά,αποκτάει πλεονεκτήματα σχετικά με τη φήμη της από την ευρεία διάδοση η οποία υπερνικά κατά πολύ τα πλεονεκτήματα τα οποία θα μπορούσαν να αποκτηθούν από το να δίνουμε άδεια σε ατομικά αντίγραφα(30).Και αυτή μπορεί να είναι γενικώς η αλήθεια σχετικά με την πατρότητα στον Κυβερνοχώρο,γιατί τώρα οι συγγραφείς,για πρώτη φόρα στην ιστορία,διανέμουν αντίγραφα των δημιουργιών τους ακαριαίος και στην πραγματικότητα χωρίς κόστος οπουδήποτε στον κόσμο,μπορεί κανείς να περιμένει από τους πρωτεργάτες να επινοήσουν νέους τρόπους λειτουργίας που να εκμεταλλεύονται,παρά να εργάζονται σε αντίθεση με τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά αυτού του νέου περιβάλλοντος(31).Μια τέτοια στρατηγική έχει ήδη ξεκινήσει να εμφανίζεται: με το να διανέμονται πληροφορίες χωρίς χρέωση - το οποίο μπορεί να ονομαστεί σαν “Στρατηγική του Netscape”(32) - σαν ένα μέσω για να αυξήσουμε το κεφάλαιό μας σε φήμη το οποίο στη συνέχεια μπορεί να μετατραπεί σε εισόδημα ( π.χ.μέσω πωλήσεως υπηρεσιών ).

Μια σημαντική αλλαγή αυτού του είδους,όσον αναφορά εξουσιαστικά κίνητρα,θεμελιωδώς αλλάζει την ισορροπία ανάμεσα στα κόστη και τα οφέλη της προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων στον Κυβερνοχώρο,απαιτώντας την επανεξέταση αρχών που ισχύουν εδώ και πολύ καιρό.Ομοίως,άλλα μοναδικά χαρακτηριστικά του Κυβερνοχώρου προκαλούν εντόνως τις παραδοσιακές αντιλήψεις σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα.Για παράδειγμα λάβε υπόψη σου την πανταχού παρών αντιγραφή αρχείων - το γεγονός ότι κάποιος δεν μπορεί να προσπελάσει οποιαδήποτε απολύτως πληροφορία σε ένα περιβάλλον όπου μεσολαβεί ο υπολογιστής χωρίς να δημιουργήσει αντίγραφο αυτής της πληροφορίας(34).Σαν συνέπεια,οποιαδήποτε αφελής και απλοποιημένη προσπάθεια να βάλουμε τις παραδοσιακές ιδέες σχετικά με τα δικαιώματα των συγγραφέων για αποκλειστικότητα πάνω από τη δημιουργία αντιγράφων στις εμπορικές πράξεις στον Κυβερνοχώρο είναι πιθανόν να έχει στρυφνά αποτελέσματα.Αν αυτή καθ’ αυτή η ενέργεια του να φέρεις ένα αρχείο στην οθόνη σου θεωρείται σαν η δημιουργία ενός αντιγράφου όσον αναφορά την έννοια των πνευματικών δικαιωμάτων των σχετικών με την ενέργεια,τότε μια μεγάλη αναλογία των εκατομμυρίων μηνυμάτων που ταξιδεύουν μέσω του Δίκτυο κάθε μέρα θεωρητικά καταπατάει τα δικαιώματα κάποιων δημιουργών αρχείων...σχετικά με τον έλεγχο της δημιουργίας αντιγράφων.Και αν αυτή καθ’ αυτή η ενέργεια του να διαβάζουμε τέτοια μηνύματα on-line έχει σχέση με την αντιγραφή,τότε κάποιας μορφής άδεια...θα έπρεπε,από αυτή την άποψη,να απαιτείται για σχεδόν κάθε ένα από τα μηνύματα που μεταδίδονται(35).Παρομοίως,εφαρμογές του δόγματος της “πρώτης πώλησης” (επιτρέποντας στους αγοραστές μιας δουλείας με πνευματικά δικαιώματα να επαναπωλούν ελεύθερα το αντίγραφο που αυτός ή αυτή αγόρασε) είναι προβληματική όταν η μεταφορά ενός νομίμως αποκτημένου αντιγράφου τεχνικώς αφορά τη δημιουργία ενός νέου αντιγράφου προτού το παλιό εξαλειφθεί(36).Το να καθορίσεις μια “δίκαιη χρήση” είναι επίσης δύσκολο όταν το μέγεθος της δουλείας είναι ακαθόριστο,κυμαινόμενο πρώτα από μια ατομική παράγραφος που πωλήθηκε χωριστά μετά από απαίτηση ανταποκρινόμενη στην αναζήτηση,σε δεύτερον την πλήρη βάση δεδομένων από την οποία προέρχεται αυτή η παράγραφος,κάτι που ποτέ δεν πουλήθηκε σαν μια πλήρης μονάδα.

Το να μεταχειρίζεσαι τον Κυβερνοχώρο σαν μια ξεχωριστή τοποθεσία επιτρέπει τη δημιουργία νέων πνευματικών δικαιωμάτων νομικά εφαρμόσιμων μόνο στο Δίκτυο το οποίο κανονικά θα επικεντρώσει την προσοχή σ’ αυτά τα μοναδικά χαρακτηριστικά αυτού του νέου,ξεχωριστού χώρου καθώς διατηρεί δόγματα τα οποία εφαρμόζονται σε δουλειές ενσωματωμένες σε υλικές συλλογές (όπως τα βιβλία) ή εκθέτονται σε νομικά σημαντικά μέρη (όπως για παράδειγμα τα θέατρα).Πρόσφατες δημόσιες συζητήσεις σχετικά με την εφαρμογή νόμων για τα πνευματικά δικαιώματα στο Δίκτυο που διεξάγονται συχνά,έμμεσα,το αντιμετωπίζουν σαν ένα ξεχωριστό χώρο,τουλάχιστον όπως εμπορικοί δικαιούχοι πνευματικών δικαιωμάτων κάπως ανακριβώς αναφέρονται σε αυτό σαν ένα “χώρο χωρίς νόμους (lawless)”(37).Η ευπρέπεια των δημοσίων συζητήσεων μπορεί να βελτιώνονταν αν ο καθένας δεχόταν ότι το Δίκτυο θα έπρεπε να έχει τους δικούς του νόμους περιλαμβάνοντας ένα ειδικό νόμο για την εξουσιοδοτημένη μεταφορά δουλειάς από ένα χώρο σε άλλο.Θα μπορούσαμε,με άλλα λόγια,να ρυθμίσουμε την κλοπή δουλειάς δημιουργημένης στον υλικό κόσμο με το να αντιμετωπίζουμε το μη εξουσιοδοτημένο φόρτωμα αντιγράφων τέτοιων εργασιών στο δίκτυο σαν παράβαση των πνευματικών δικαιωμάτων.Αυτή η νέα προσέγγιση θα βοηθούσε τους υποστηρικτές αυτού του ηλεκτρονικού εμπορίου να επικεντρωθούν στο να αναπτύξουν νόμους που να δίνουν κίνητρο για να ενθαρρύνουν την εξουσιοδοτημένη μεταφορά στον Κυβερνοχώρο εργασιών που δεν είναι τώρα διαθέσιμες καθώς επίσης να διαβεβαιώσουν τους ιδιοκτήτες υπαρχόντων πνευματικών δικαιωμάτων σε πολύτιμες εργασίες ότι αλλαγές στο νόμο σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα στο Δίκτυο δεν θα απαιτούσε την αλλαγή των νόμων που βρίσκουν εφαρμογή στην διανομή των υλικών εργασιών.Επίσης θα επιτρέψει την ανάπτυξη νέων δογμάτων για συνεπαγόμενη άδεια και δίκαιη χρήση η οποία,με αναφορά στις εργασίες που πρωτοδημιουργίθηκαν στο Δίκτυο ή εισήχθηκαν με την άδεια του συγγραφέα,θα επιτρέψει καταλλήλως τη μετάδοση και αντιγραφή που είναι απαραίτητη για να διευκολύνει τη χρήση της μέσα στον ηλεκτρονικό χώρο(38).

Όπως με κάθε άλλη δραστηριότητα έτσι και με τα πνευματικά δικαιώματα των συγγραφέων στο δίκτυο πρέπει να επιβληθούν νόμοι,αναφερόμενοι μόνο στο χώρο του δικτύου,που να ρυθμίζουν αυτό το θέμα.Πρέπει δηλαδή να θεσπιστούν νόμοι που να καθορίζουν πότε και αν είναι παράνομη η αντιγραφή εργασιών που διανέμονται στο δίκτυο.Και αυτό γιατί σε μερικές περιπτώσεις ακόμη και η εμφάνιση στην οθόνη μιας εργασίας μπορεί να εκληφθεί σαν τη δημιουργία ενός αντιγράφου.Αναμφισβήτητα ο δικτυακός χώρος έδωσε στους συγγραφείς τη δυνατότητα να διανέμουν τα έργα τους σε ένα ευρύ κοινό με έναν σχετικά εύκολο τρόπο κάτι που για τους κάθε μορφής δημιουργούς μπορεί να θεωρηθεί πιο σημαντικό από την επιβολή προστίμων σ’ αυτούς που δημιουργούν παράνομα αντίγραφα των εργασιών τους ή την επί πληρωμή αγορά και εξασφάλιση νόμιμου αντιγράφου της εργασίας.Ο λόγος για μια τέτοια αντιμετώπιση του γεγονότος αυτού είναι ότι μέσω του δικτυακού χώρου και της εύκολης διανομής αντιγράφων της δουλειάς τους αυξάνουν την φήμη τους,δηλαδή καταφέρνουν να γίνουν γνωστοί πιο γρήγορα και πιο εύκολα σε ένα πιο διευρυμένο πλήθος πιθανών ενδιαφερομένων.Αργότερα αυτή η φήμη θα τους παρέχει την δυνατότητα να βγάλουν μεγάλα κέρδη.Αυτό θα το επιτύχουν με την πώληση στους αναγνώστες τους όχι του αντιγράφου της εργασίας τους - μια και αυτό θα μπορούν να το προσπελάσουν από το δίκτυο - άλλα με την εξασφάλιση της αυθεντικότητας και της ορθότητας του περιεχομένου του σ’ αυτούς.Τότε οι αναγνώστες θα ενδιαφέρονται περισσότερο για την γνησιότητα του αντιγράφου και της πληροφορίας που μπορούν να προσπελάσουν και για την εξασφάλιση της προϋποθέσεως αυτής θα είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν έτσι ώστε να γίνουν συνδρομητές σε ομάδες που μπορούν να τους την εξασφαλίσουν.

Ακόμα και αν συμφωνήσουμε οτι θα πρέπει να επιβληθούν νέοι κανόνες σε θέματα που σχετίζονται με το δίκτυο,ερωτήματα παραμένουν γύρω από το ποιος θέτει τους κανόνες και πως αυτοί πρέπει να επιβληθούν.Το δίκτυο μπορεί να αναπτύξει τους δικούς του αποτελεσματικούς νομικούς θεσμούς.{αλήθεια πόσοι μοιράζονται αυτή τη γνώμη;}

Προκειμένου τα ονόματα των περιοχών στο δίκτυο (domains) να ελέγχονται από κάποια νομική αρχή η οποία δε βασίζεται στην εδαφική περιοχή {εννοούμε αρχές που ορίζονται σε ένα κράτος βάσει των νόμων του και περιορίζονται από τα φυσικά σύνορα του κράτους},νέοι θεσμοί θα πρέπει να συσταθούν για τη δημιουργία νόμων.Αρκετά ερωτήματα που θα δημιουργηθούν στην προσπάθεια οργάνωσης αυτού του συστήματος θα χρειαστούν απαντήσεις.Αποφάσεις θα πρέπει να ληφθούν για το αν θα δημιουργηθεί ένα νέο ιεραρχικό πεδίο ονομάτων(domain),εαν οι διαθέσιμες(on-line) στο δίκτυο διευθύνσεις ανήκουν στους χρήστες ή στους παρόχους υπηρεσιών και στο εαν ένα όνομα που χωρίς άδεια συμπιπτει με κάποιο άλλο,μπερδεύει τους χρήστες ή διαλύει την αξία που είχε το προυπάρχων όνομα.Το νεο σύστημα θα πρέπει ακόμα να περιλαμβάνει διεργασίες που θα ασχολούνται με αντικρουόμενα συμφέροντα,θα λύνουν αυτές τις διαφορές και θα καταλογίζουν τις ευθύνες (συμπεριλαμβανομένων και πιθανών αποζημιόσεων) σε περιπτώσεις λαθών.Αν δημιουργηθεί ένα ισοδύναμο σύνολο ονομάτων (domains) στο δίκυο δημιουργούνται ερωτήματα για το πως θα αποζημιωθούν τα άτομα όταν κάποια ονόματα(domains) θα καταστραφουν για το κοινό καλό της δικτυακής κοινότητας.Κάποιος πρέπει ακόμα να αποφασίσει θέματα μέλους για τους πολίτες του δικτύου και ακόμα το πόσοι χρήστες θα αποκαλύψουν (αλλά και σε ποιον) τις αλήθινές τους ταυτότητες προκειμένου να χρησιμοποιούν ηλεκτρονικές διευθύνσεις (e-mail)αλλά και ονόματα για εμπορικούς σκοπούς.Όπως έχει ήδη υπονοηθεί αυτοί οι κανόνες θα έχουν νόημα και θα μπορούν να επιβληθούν μόνο εαν οι πολίτες του δικτύου πάρουν αυτές τις αποφάσεις,βλέποντας τους εαυτούς τους ως ένα νομικό κυβερνών σώμα.{με τη συνεχώς αυξανόμενη ανάπτυξη του διαδικτύου τόσο από πλευράς αριθμού χρηστών όπως και ενδιαφερόντων που καλύπτει γίνεται σαφές οτι πέρα από τις διεργασίες που ρυθμίζουν την εύρυθμη λειτουργία του ανά περιοχή -εννοώντας εδώ τους παρόχους υπηρεσιών-θα πρέπει να δημιουργηθούν διεργασίες που θα ρυθμίζουν νομικά θέματα και θα επιλύουν τυχόν διαφορές μιας και οι πιο αρμόδιοι να συμμετέχουν σε αυτές τις διεργασίες είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που ασχολούνται με το δίκτυο και οχι οι νομικές αρχές που ίσως και δεν κατέχουν τόσο καλά -αν όχι καθόλου -τα δικτυακά θέματα}

Η πείρα προτείνει οτι η κοινότητα των συνδεδεμένων στο δίκτυο χρηστών και πάροχων υπηρεσιών,πρόκειται να συστήσουν ένα αυτοδιοικούμενο σύστημα(39).Κάθε χειριστής ενός συστήματος που δίνει κάποιο συνθηματικό (password)σε κάποιο χρήστη επιβάλλει κάποιες προυποθέσεις ως συνθήκες συνεχούς πρόσβασης όπως : να πληρώνει λογαριασμούς έγκαιρα ή να παραμένει μέλος της εν λόγω ομάδας (π.χ να είναι φοιτητής σε κάποιο πανεπιστήμιο).(40)Οι χειριστές των συστημάτων (Sysops)έχουν ένα εξαιρετικά ισχυρό εργαλείο στη διάθεσή τους για να επιβάλλουν τέτοιους κανόνες -την εξορία από το δίκτυο.(41){αρκεί αυτό το εργαλείο να μη χρησιμοποιείται για την επίλυση προσωπικών διαφορών κάποιων χρηστών και χειριστών}Παράλληλα το σύνολο των χρηστών του δικτύου έχει συγκεντρώσει πολλά "όπλα" για να αναγκάσει τους “κακούς χρήστες” να συμμορφωθούν με κοινές για όλους διατάξεις,όπως κανόνες ενάντια στην αποστολή οργισμένων υβριστικών μηνυμάτων (flaming),(shunning),(mail-bombs) κ.α.Τόσο όμως και οι δυο πλευρές χειριστές και απλοί χρήστες,έχουν αρχίσει να αναγνωρίζουν το οτι η δημιουργία και εφαρμογή τέτοιων κανόνων πρέπει να είναι ένα θέμα πρωταρχικά συζήτησης και όχι μια πράξη θέλησης από αυτους που έχουν την δύναμη της εξουσίας(42).

Παρόλο που αρκετοί από αυτους τους νέους κανόνες απηχούν μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές του δικτύου μερικές σταθερές αρχές συναντώνται στις τεχνικές αρχές πρωτοκόλλων που ισχύουν καθολικά.{ειδικά εδώ θα αναφέρουμε όπως άλλωστε θα αναφερθεί και παρακάτω θέματα εμπορίου και πνευματικών δικαιωμάτων κυρίως ως πιο φλέγοντα για διευθέτηση}Ήδη υπάρχει ευρεία συμφωνία γύρω από τις βασικές αρχές του "Netiquette" σε λίστες αλληλογραφίας και ομάδες συζήτησης,(43) παρόλο που αποδεκτά οι νέοι χρήστες έχουν μικρό ρυθμό μάθησης και το δίκτυο προσφέρει περιορισμένη "δημόσια εκπαίδευση" και φόρμες που ήδη ισχύουν.{πραγματικά ένας χρήστης που χρησιμοποιεί ελάχιστες ώρες το δίκτυο και για ασήμαντα θέματα ελάχιστα γνωρίζει κανόνες που ήδη ισχύουν και ίσως δεν ενδιαφέρεται να συμμετέχει στη σύσταση νέων για κάποια on-line θέματα}Ακόμα φαίνεται βέβαιο να ακμάσουν μηχανισμοί συζητήσεων και αντιπαραθέσεων σε αυτό το καινούριο περιβάλλον(44).Το διαδίκτυο δεν είναι αναρχικό& oι κανόνες του γίνονται όλο και πιο γεροί κάθε μέρα.

Ίσως κάτι ανάλογο με την ανάπτυξη ενός ξεχωριστού νόμου για το δίκτυο είναι η ανάπτυξη του εμπορικού νόμου,ενός ξεχωριστού συνόλου κανόνων που αναπτύχθηκαν με το καινούριο,γρήγορα αυξανόμενο και αναπτυσσόμενο συνοριακά εμπόριο των μεσσαιωνικών χρόνων.(45)Οι έμποροι δε μπορούσαν να λύσουν τις διαφορές τους στο λαικό δικαστήριο το οποίο στηριζόταν σε φεουδαρχικούς νόμους κυρίως για θέματα της γης.Και ούτε ο τοπικός άρχοντας μπορούσε εύκολα να θεσπίσει κανόνες για ένα σύνολο δραστηριοτήτων που ελάχιστα κατανοούσε αλλά και θα εφαρμόζονταν σε περιοχές πέρα από την κυριοτητά του.Το αποτέλεσμα αυτού του προβλήματος νομοθεσίας,εξαιτίας των διασυνοριακών επαφών ήταν η ανάπτυξη ένος νέου νομικού συστήματος,του "lex-mercatoria".{εδώ χρησιμοποείται το παράδειγμα της δημιουργίας του εμπορικού νόμου στο μεσαίωνα για να κατανοηθεί η αδυναμία των ισχύοντων σήμερα νόμων να επιλύουν θέματα του δικτύου}

Κατά τη διαρκειά αυτής της περιόδου εξαιτίας της ανάγκης για ομοιόμορφους νόμους εμπορίου που θα διευκόλυναν το διεθνές εμπόριο δημιουργήθηκαν οι βασικές ιδέες και θεσμοί του μοντέρνου δυτικού εμπορίου -"lex mercatoria"-και ακόμα πιο σημαντικό ήταν οτι ο εμπορικός νόμος στη Δύση πρώτα αντιμετωπίστηκε ως ένα ολοκληρωμένο αναπτυσσόμενο σύστημα του νομικού κορμού.Ιδεατά κάθε πλευρά εμπορικής συνδιαλλαγής σε όλη την Ευρώπη (και μερικές φορές ακόμα και εκτός Ευρώπης) κυβερνείτο από αυτό το νομικό σώμα μετά τον 11^ο αιώνα.Αυτό το σώμα συστάθηκε,κηρύχθηκε και επιβλήθηκε από εθελοντες.Στην πραγματικότητα αυτό έπρεπε να γίνει.Δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική πηγή νόμου συμπεριλαμβανομένης και της κρατικής πίεσης.(46)

Οι άνθρωποι που νοιάστηκαν περισσότερο και κατανόησαν καλύτερα την καινούρια αυτή δημιουργία,σχημάτισαν και υποστήριξαν αυτό το νέο νομικό σώμα,το οποίο δεν καταστρεψε ή αντικατέστησε κάποιο υπάρχων νόμο αναφορικά με εδαφικές συνδιαλλαγές (π.χ η μεταβίβαση της κυριότητας της γης).Ακριβώς το ίδιο φαινόμενο αναπτύσσεται στον κυβερνοχώρο τώρα.(47){δηλαδή αυτοί οι οποίοι ενδιαφέρονται θα συμμετέχουν στην ανάπτυξη επιτροπών για νομικά θέματα του δικτύου}

Οι κυβερνήσεις δε μπορούν να σταματήσουν ακόμα και αν θέλουν,τις ηλεκτρονικές επικοινωνίες να παιρνούν τα σύνορά τους.Ούτε μπορούν να διεκδικήσουν το δικαίωμα να κανονίζουν το δίκτυο βασιζόμενοι σε υποθετικούς λόγους τοπικών μειονεκτημάτων που προκαλούνται από δραστηριότητες που ξεκίνησαν έξω από τα σύνορά τους και ταξιδεψαν ηλεκτρονικά σε πολλά διαφορετικά κράτη.Ένα κράτος και οι νομικοί θεσμοί του δε μπορούν να μονοπωλήσουν τη δημιουργία κανόνων για ολοκληρό το δίκτυο.Ακόμα οι θεσμοθετημένες αρχές είναι πιθανό να συνεχίσουν να υποστηρίζουν οτι πρέπει να αναλύουν και να ρυθμίζουν τα σχετικά με το δίκτυο (on-line) φαινόμενα με όρους κάποια φυσικά σύνορα.Εξ' άλλου οι άνθρωποι που ασχολούνται με επικοινωνίες στο δίκτυο ζουν στον υλικό κόσμο.{με τη έννοια οτι είναι μέλη μιας κοινωνίας,υπακούουν στους νόμους της χώρας τους άρα δεν μπορούν να είναι εντελώς ανεξάρτητοι}Και έτσι η διαφωνία συνεχίζεται γύρω από το αν οι τοπικές αρχές πρέπει να έχουν την εξουσία να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που δημιουργούνται στο φυσικό κόσμο από αυτούς που ασχολούνται με το δίκτυο.{δηλαδή αν κάποιος έλληνας πολίτης θιγεί από κάποια εμπορική συννάλαγη με μια αμερικάνικη εταιρεία που έχει σελίδα στο διαδίκτυο δε μπορεί να απαιτήσει απο κάποιο ελληνικό δικαστήριο να κυνηγήσει τα συμφεροντά του αλλά πιο εύλογο θα ήταν να υπήρχε ενα διεθνές δικαστήριο στο χώρο του διαδικτύου που να χειρίζεται τέτοιες περιπτώσεις και σε αυτό να μπορεί να προσφύγει} Η ανάπτυξη υπεύθυνων -για τη θεσμοθέτηση νόμων- αρχών μέσα στον κυβερνοχώρο θα έρθει σε ισχυρή σύγκρουση με αυτους που υποστηρίζουν οτι το δίκτυο δεν έχει νόμους και οτι οι κανονισμοί του συνδεδεμένου με το δίκτυο εμπορίου προσπίπτουν σε φυσικές δικαιοδοσίες.Όπως έχει σημειωθεί οι χειριστές συστημάτων δρουν ατομικά ή συλλογικά έχοντας την εξουσία να εξορίσουν χρήστες από το δίκτυο προκειμένου να ελέγχουν λάθος συνδεδεμένες με το δίκτυο (on-line) πράξεις.Αυτό το μέτρο επιβολής κανόνων δεν είναι τέλειο και ούτε το μέτρο της στερησης των εμπόρων από εμπορικές συναλλαγές το μεσαίωνα ήταν τέλειο για την παραπέρα ανάπτυξη του εμπορικού νόμου.(48){βέβαια είναι μια πρώτη απόπειρα επιβολής νόμων στο δίκτυο}Τα άτομα που έχουν κάνει κάτι λάθος στο δίκτυο ελπίζουν να καταφέρουν να επιστρέψουν κρυφά σε μια περιοχή του δικτύου με μια καινούρια ταυτότητα.Αλλά και τα μέτρα επιβολής που χρησιμοποιούν οι νομικές αρχές στον πραγματικό κόσμο εχουν επίσης κάποια όρια.Δεν αποφεύγουμε ν'αναγνωρίσουμε την αποτελεσματικότητα των κυβερνήσεων επειδή δε μπορούν να ελεγξουν πλήρως τα φυσικά τους σύνορα ή όλες τις πράξεις των πολιτών τους.Έτσι για δραστηριότητες συνδεδεμένες με το δίκτυο (on-line)που ελάχιστα επηρεάζουν τα ζωτικά ενδιαφέροντα,οι αυτορυθμιζόμενες δομές του κυβερνοχώρου ταιριάζουν καλύτερα απ'οτι οι τοπικές αρχές προκειμένου να ασχοληθούν με νομικά θέματα γύρω από το δίκτυο.(49)

Τι θα πρέπει να γίνεται όταν υπάρχουν συγκρούσεις ανάμεσα σε νόμους κυβερνήσεων (που ισχύουν για πρόσωπα ή οντότητες εξαιτίας της περιοχής που ανήκουν)και των νόμων που ισχύουν για συγκεκριμένες δραστηριότητες στο δίκτυο;{ακριβώς αυτή η έλλειψη νόμων για το δίκτυο φέρνει κάποιες φορές σε σύγκρουση τις νομικές αρχές κάποιων κρατών που καλούνται να λύσουν τέτοια προβλήματα στο δίκτυο} Το δόγμα της ευγένειας(comity)μαζί με τις αρχές που ισχύουν όταν εξουσιοδοτούνται με νομική δύναμη αυτορυθμιζόμενοι οργανισμοί μας δίνουν την καθοδήγηση για συμφιλίωση σε τέτοιες συγκρούσεις.

Το δογμα της ευγένειας στη κλασσική του μορφή που ισχύει στο ανώτατο δικαστηριό λέει οτι : “η αναγνώριση που ένα έθνος επιτρέπει μέσα στην περιοχή του στις νομοθετικές,εκτελεστικές και δικαστικές δραστηριότητες ενός άλλου έθνους ρυθμίζεται σύμφωνα με το διεθνές καθήκον,την ευκολία των δυο εθνών αλλά και των δικαιωμάτων των πολιτών του ή άλλων ατόμων που βρίσκονται κάτω από την προστασία των νόμων του”(50).Αυτό ενσωματώθηκε στις αρχές που τέθηκαν στην αναθεώρηση (3^η)του νόμου των Ηνωμένων Πολιτειών περί των σχέσεων ξένων νόμων (και συγκεκριμένα στην παράγραφο 403) που λέει οτι : “ένα κράτος μπορεί να μην έχει αρμοδιότητα να επιβάλλει το νόμο αναφορικά με κάποιο άτομο ή δραστηριότητα που συνδέεται με κάποιο άλλο κράτος όταν η επιβολή του νόμου δεν έχει λόγο”(51) και όταν υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στους νόμους δυο κρατών λέει οτι : “κάθε κράτος έχει μια υποχρέωση να αξιολογήσει το δικό του αλλά και το συμφέρον του άλλου κράτους πριν επιβάλλει το νόμο και να υποχωρήσει για το άλλο κράτος αν το συμφέρον του άλλου κράτους είναι φανερά μεγαλύτερο”.(52)Οι παραπάνω αρχές ξεκίνησαν ως μια προσπάθεια να μετριαστούν κάποιες από τις σκληρότερες μορφές ενός κόσμου στον οποίο η δημιουργία νόμων είναι μια προσπάθεια ελέγχου πάνω σε ένα φυσικό χώρο στον οποιο όμως τα πρόσωπα,τα πράγματα και οι δραστηριότητες μπορούν να μετακινηθούν διαμέσου φυσικών συνόρων και λειτουργεί ως περιορισμός στην αυστηρή επιβολή των κρατικών αρχών που προσπαθούν να συμφιλιώσουν “την αρχή της απόλυτης εδαφικής αυστηρότητας με το γεγονός οτι η επαφή των εθνών συχνά απαιτεί την αναγνώριση της νομοθετικής αρχής του ενός κράτους σε σχέση με του άλλου”(53){όλες οι παραπάνω αρχές βασίζονται στην καλή θέληση μεταξύ των κρατών}.Γενικά αυτή η αρχή υποστηρίζει τη γνώμη οτι εκείνοι που νοιάζονται περισσότερο και καταλαβαίνουν καλύτερα τις συγκρούσεις θα πρέπει να καθορίζουν την έκβαση.Σύμφωνα με τα παραπάνω και κατ' επέκταση ίσως θα ήταν ιδανικό να χειρίζονται με αυτό τον τρόπο οι διαφορές μεταξύ της μη εδαφικής φύσης των δραστηριοτήτων του κυβερνοχώρου και των νόμιμων αναγκών για εδαφική εξουσία και αυτών των οποίων τα ενδιαφέροντα βρίσκονται στην άλλη πλευρά του κυβερνοχώρου.Αυτή η θεωρία δεν απενεργοποιεί τις εδαφικές εξουσίες από το να προστατεύουν τα ενδιαφέροντα εκείνων των ατόμων που υπάγονται στη σφαίρα της δικαιοδοσίας τους αλλά αναφέρεται σε αυτους προκειμένου να επιβάλλει κάποιους περιορισμούς.

Ο κυβερνοχώρος αντιπροσωπεύει μια καινούρια μορφή του παρακάτω θέματος: πόσο θα πρέπει οι τοπικές αρχές να σεβαστούν μια νέα αυτορυθμιζόμενη δραστηριότητα που αναπτύσσεται ανεξάρτητα του τοπικού ελέγχου και φθάνει πέρα από τα σύνορα (φυσικά) της δικής τους αρμοδιότητας.Αυτή η μίξη μεταξύ χειροπιαστών και μη συνόρων οδηγεί στη σύγκλιση όλων των πνευματικών ομάδων προς την ιδέα που υποστηρίζει τη μεταβίβαση της τοπικής εξουσίας σε αυτορυθμιζόμενες ομάδες.Εφαρμόζοντας ταυτόγχρονα το δόγμα της ευγένειας και την ιδέα της μεταβίβασης εξουσίας στον κυβερνοχώρο,μια τοπική αρχή καλείται να σεβαστεί τις αυτορυθμιζόμενες κρίσεις ενός πληθυσμού μερικά και όχι ολικά που αποτελείται από τα δικά του θέματα.

Παρόλη τη φαινομενική αντίθεση μιας εξουσίας που υποχωρεί στην εξουσία εκείνων που δεν είναι υποκείμενα της μια τέτοια στρατηγική έχει έννοια ειδικότερα κάτω από τους σκοπούς των δυο παραπάνω δογμάτων.Το δόγμα της ευγένειας και της μεταβίβασης εξουσίας αντιπροσωπεύουν τη σοφή διατήρηση των κυβερνητικών πηγών και επιτρέπουν αποφάσεις σ'αυτούς που καταλαβαίνουν περισσότερο καλά τις ειδικές ανάγκες και τα χαρακτηριστικά μιας συγκεκριμένης σφαίρας δραστηριοτήτων.Μολονότι ο κυβερνοχώρος αντιπροσωπεύει μια καινούρια σφαίρα που διασχίζει εθνικά σύνορα η βασική αρχή παραμένει.Εαν οι χειριστες συστημάτων και χρήστες που συλλογικά κατοικούν και ελέγχουν μια συγκεκριμένη περιοχή του δικτύου θέλουν να θεσμοθετήσουν ειδικούς κανόνες για να ελέγξουν τη συμπεριφορά σε αυτή την περιοχή και αν αυτοί οι κανόνες δεν προσκρούουν στα ενδιαφέροντα αλλων,που ποτέ δεν επισκέπτονται αυτό το δικτυακό χώρο,τότε ο νόμος του φυσικού κόσμου θα πρέπει να υποχωρήσει σε αυτή τη νέα φόρμα αυτοδιοίκησης.{εδώ χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή αφού δε μπορούμε να ξέρουμε με σιγουριά πότε τα ενδιαφέροντα μιας ομάδας του δικτύου προσκρούουν στα ενδιαφέροντα μιας άλλης ώστε να αποφύγουμε μονομερείς νόμους}

Σκεφθείτε για μια ακόμα φορά το παράδειγμα με το σήμα κατατεθεν.'Ενας αντιπρόσωπος της κυβέρνησης των Η.Π.Α έχει δηλώσει οτι εφ'όσον η κυβέρνηση έχει πληρώσει για την αρχική ανάπτυξη και διαχείρηση ενός πεδίου ονομάτων,τότε κατέχει το δικαίωμα να ελέγχει τις αποφάσεις αναφορικά με τη δημιουργία και χρήση τέτοιων ονομάτων.(55)Προφανώς η κυβερνητική χρηματοδότηση βοήθησε στη δημιουργία αυτού του σημαντικού νέου τομέα,αλλά το αίτημα που βασίζεται στην επένδυση δεν είναι ιδιαίτερα πειστικό.Στην ουσία οι Ην.Πολιτείες ίσως διεκδηκήσουν το δικαίωμα να ελέγχουν τις πολιτικές που κυβερνούν το χώρο ενός πεδίου(domain),βασικά γιατί τις τρομάζει το γεγονός οτι κάποια άλλη εξουσία του δικτύου ίσως την αναγκάσει να πληρώσει πάλι για την καταχώρηση των πεδίων (όπως.gov,.mil)που χρησιμοποιούνται από κυβερνητικές οντότητες.(56)Για να καταπραύνει τέτοια προβλήματα μια δικτυακή αρχή θα πρέπει να υποστηρίξει τις κυβερνήσεις σε αυτό το σημείο.Για παράδειγμα θα βολέψει τα ισχυρά στρατιωτικά ενδιαφέροντα να παραμείνουν ελεύθερα να ρυθμίζουν και να χρησιμοποιούν τις.mil διευθύνσεις.(57)Μια δικτυακή εξουσία που θα ρυθμίσει τα καινούρια δεδομένα θα πρέπει ακόμα να υποστηρίξει τα ενδιαφέροντα της κυβέρνησης στο να διατηρήσει τα δικά της μη φορολογολυμενα πεδία ονομάτων όπως και να απαγορέψει την πλαστογραφία αυτών.Δοθέντων συγκεκριμένων και υπεύθυνων περιορισμών από τη δικτυακή εξουσία αλλά και την ανάπτυξη μιας αποτελεσματικής αυτορυθμιζόμενης μορφής η κυβέρνηση ίσως αποφασίσει οτι δε θα πρέπει να ξοδεύει δυνάμεις προσπαθώντας να ελέγξει αποτελεσματικά μη κυβερνητικά πεδία ονομάτων (domains)αλλά αντίθετα να αφήσει τον έλεγχο σε αυτούς που ενδιαφέρονται περισσότερο για την ανάπτυξη του συνδεδεμένου με το δίκτυο (on-line) εμπορίου.

Επειδή το να ελέγχεις τη ροή ηλεκτρονίων κατά μήκος φυσικών συνόρων είναι πολύ δύσκολο,μια τοπική αρχή που θέλει να εμποδίσει τους πολίτες της από το να έχουν πρόσβαση σε συγκεκριμένα υλικά πρέπει είτε να απαγορέψει ολόκληρη την πρόσβαση στο δίκτυο (αποκόβωντας τον εαυτό της από το καινούριο παγκόσμιο εμπόριο) ή να προσπαθήσει να επιβάλλει τηθέληση της στο δίκτυο.Αυτό θα ήταν το σύγχρονο ισοδύναμο ενός τοπικού άρχοντα του μεσσαίωνα που προσπαθεί είτε να εμποδίσει το εμπόριο αργύρου από το να περάσει από τα σύνορά του (σε αντίθεση με τη θέληση πελατών και εμπόρων) είτε προσπαθεί να επιβάλλει την εξουσία σε όλο το γνωστό τότε κόσμο.Ίσως είναι πολύ δύσκολο να πείσεις τις τοπικές εξουσίες να σεβαστούν το νόμο του Δικτύου όταν η απειλή για τα τοπικά ενδιαφέροντα ξεκινά απο την ελεύθερη ροή πληροφοριών που είναι άλλωστε το θεμελιώδες χαρακτηριστικό του δικτύου όταν για παράδειγμα οι τοπικές εξουσίες επιθυμούν να δουν οτι οι πολίτες τους δεν επηρεάζονται αρνητικά από πληροφορίες που η τοπική αρμοδιότητα θεωρεί επιζήμιες αλλά είναι ελεύθερα διαθέσιμες και νόμιμες οπουδήποτε αλλού.{πάντως το τι είναι επιβλαβές ή όχι έχει ήδη τύχει συζήτησης στα πλαίσια του δικαιώματος ελεύθερης πληροφόρησης και έκφρασης των πολιτών και δε χρειάζεται ριζική επανεξέταση απλώς εφαρμογή αυτών των κανόνων στα δικτυακά θέματα}Τα παραδείγματα που συζητήθηκαν προηγουμένως συμπεριλαμβάνουν τις προσπάθειες της γερμανικής κυβέρνησης να απαγορέψει τους πολίτες της να έχουν πρόσβαση σε απαγορευμένα υλικά ή την ποινική δίωξη ενός καλιφορνέζου χειριστή που έκανε δυνατή την πρόσβαση υλικών που ήταν επιζήμια για τα τοπικά κοινωνικά “στάνταρ” στο Τένεσι.Οι τοπικές αρχές ίσως επιμείνουν οτι το ενδιαφέρον τους να προστατέψουν τους πολίτες τους από το κακό είναι τεράστιο και εύκολα εξουδετερώνει οποιοδήποτε ενδιαφέρον που κάνει αυτό το υλικό ελεύθερα προσβάσιμο.Αλλά το αντίθετο ενδιαφέρον δεν είναι μόνο το γεγονός οτι τα άτομα έχουν πρόσβαση σε φαινομενικά ανήθικα υλικά αλλά και η διατήρηση της παγκόσμιας ελεύθερης ροής πληροφοριώνγια τους πολίτες του δικτύου.

Εαν υπάρχει κάποια κεντρική αρχή στην οποία όλες οι τοπικές αρχές συμφωνούν μέσα στο δίκτυο,είναι το οτι οι εδαφικές τοπικές προσπάθειες να περιορίστουν οι συδεδεμένες με το δίκτυο (on-line) συνδιαλλαγές με τρόπους που δε σχετίζονται με ζωτικά και τοπικά ενδιαφέροντα μιας τοπικής κυβέρνησης πρέπει να τύχουν αντίθεσης.Αυτή είναι η ισοδύναμη για το δίκτυο της “πρώτης τροποποίησης” μιας αρχής που έχει ήδη αναγνωριστεί από την πλευρά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προστατεύει το δικαίωμα της επικοινωνίας.(58)Οι συμμετέχοντες στο καινούριο δικτυακό εμπόριο πρέπει να αντισταθούν σε μηχανισμούς που σχηματίστηκαν για να εμποδίσουν αυτή την ελεύθερη διακίνηση.Αυτή η κεντρική αρχή του δικτυακού νόμου αντέχει σημαντικά στην ανάλυση με το δόγμα της ευγένειας επειδή κάνει φανερό οτι η ανάγκη να διατηρηθεί η ελεύθερη ροή πληροφοριών κατά μήκος του δικτύου είναι ζωτικό τόσο για τα ενδιαφέροντα του δικτύου όσο και η ανάγκη να προστατεύτουν οι τοπικοί πολίτες ενάντια στην επίδραση μη καλοδεχούμενης πληροφορίας,ίσως εμφανίζεται να προέρχεται από μια τοπική εδαφική αρμόδια αρχή.Ακόμα το δικαίωμα των ατόμων να συμετέχουν σε πολλές δικτυακές(on-line)δραστηριότητες εξαρτάται βασικά από τη διατήρηση των πληροφοριών γύρω από αυτές τις δραστηριότητες.Μέχρι στιγμής όπως κάθε εδαφική κυβέρνηση υποστηρίζει την ηθική ανωτερότητα των νόμων και αξιών της,δε είναι καλό το να αντιστέκεται στην ελέυθερη ροή πληροφορίας που ίσως οδηγήσει σε διαφωνίες των πολιτών καθώς αυτό θα ήταν το αντίστοιχο της υπεράσπισης της άγνοιας ως ενός αναγκαίου συστατικού της διατήρησης των αξιών που επιβάλλονται από το κράτος.Αυτή η άποψη δεν είναι πιθανό να πείσει αυτούς που φτιάχνουν νόμους και που δε μοιράζονται τις ίδιες απόψεις.Προκειμένου το δίκτυο να κατανοήσει το σκοπό του,οι αρχές που θεσπίζουν συνδεδεμένους με το δίκτυο (on-line)νόμους δεν πρέπει να σεβαστούν τις εδαφικές αρχές και το οτι αυτές υποστηρίζουν τον περιορισμό των επικοινωνιών στο δίκτυο όταν δε συνδέονται με ζωτικά κυβερνητικά συμφέροντα.{δηλαδή χρειάζεται υπέρβαση της εξουσίας που έχουν τα κράτη προκειμένου να ανθίσουν νομικοί θεσμοί αποκλειστικά για το δίκτυο και ταυτόγχρονα για να μην περιοριστεί από τυχόν συντηρητικούς "άρχοντες" το θεμελιώδες δικαίωμα ελεύθερης επικοινωνίας και ροής πληροφοριών μέσα στο δίκτυο χωρίς βέβαια αυτή να είναι άναρχη}

Σύμφωνα με τα όσα αναπτύχθηκαν παραπάνω προκύπτει το ερώτημα αν όντως υπάρχει κάποιος θεσμοθετημένος οργανισμός που να ρυθμίζει νομικά θέματα γύρω από το δίκτυο.

Στην Αμερική έχει συσταθεί και λειτουργεί ο παρακάτω θεσμός :"Cyberspace Law Institute",(γνωστός και ως C.L.I).Αρχιτέκτονες αυτού του θεσμού υπήρξαν οι :David R.Johnson (Chairman of Counsel Connect),David Post και John Podesta (από το Georgetown University Law Center),και οι Peggy Radin and Carey Heckman (από το Stanford Law School).

Σκόπος του C.L.I είναι να μελετήσει και να βοηθήσει στην ανάπτυξη νέων μορφών νόμου,όπως και νομοθετικών θεσμών που θα ανταποκριθούν στις αυξανόμενες παγκόσμιες επικοινωνίες εντός δικτύου και στα δικτυακά θέματα που προκύπτουν μέσα από αυτές.Οι ίδιοι υποστηρίζουν οτι : “μόνο μέσα από ελεύθερες συζητήσεις γύρω από τα νέα θέματα που προκύπτουν από το διαδίκτυο μπορούν να βρεθούν και να γίνουν οι κατάλληλες διευθετήσεις”.

1. Οι παρακάτω επιστήμονες συμμετέχουν επίσης ως μέλη του C.L.I :
2. Keith Aoki,βοηθός καθηγητή στο,University of Oregon School of Law
3. Ken Bass,Venable
4. Jerry Berman,ðñόεδρος στο,Center for Democracy & Technology
5. John Brown,KPMG/Peat Marwick
6. Beckwith Burr,NTIA
7. Bill Burrington,γενικός σύμβουλος στην,America OnLine
8. Larry Downes
9. Esther Dyson,President,EDventure Holdings and Chair,Electronic Frontier Foundation
10. David Farber,καθηγητής γιαΤηλεπικοινωνιακά Συστήματα στο,University of Pennsylvania
11. Ken Freeling,Attorney,Kaye,Scholer,Handler
12. Michael Froomkin,καθηγητής στο University of Miami Law School
13. Robert Gellman
14. Trotter Hardy,καθηγητής στο,College of William and Mary,Marshall-Wythe School of Law
15. Carey Heckman,καθηγητής στο,Stanford Law School
16. David R.Johnson
17. Ethan Katsh,καθηγητής νομικών σπουδών στο,University of Massachusetts-Amherst
18. Roberta Katz,General Counsel,Netscape Communications Corporation
19. Mark Lemley,καθηγητής στο,University of Texas Law School and Of Counsel,Fish & Richardson,
20. PC
21. Lawrence Lessig,καθηγητής στο,Harvard Law School
22. Bill Marmon,MCI Telecommunication Corporation
23. Hank Perritt,καθηγητής στο,Villanova University School of Law
24. Ron Plesser,Attorney,Piper & Marbury
25. John Podesta
26. David Post,καθηγητής στο,Temple University Law School
27. Margaret Jane Radin,καθηγητής στο,Stanford Law School
28. Joel R.Reidenberg,καθηγητής στο,Fordham University Law School
29. Lance Rose
30. Marc Rotenberg,διευθυντής στο,Electronic Privacy Information Center & Adjunct Professor of Law,Georgetown
31. University Law Center
32. Pamela Samuelson
33. Eugene Volokh,καθηγητής στο,UCLA Law School
34. Kent Walker

Το C.L.I υποστηρίζει σε γενικές γραμμές οτι το δίκτυο πρέπει να αναπτύξει τους δικούς του αυτορυθμιζόμενους θεσμούς μερικοί από τους οποίους είναι :

Netiquette

Αναλυτικά θα αναφερθούμε στο Netiquette(αν και όποιος θα ήθελε μια λεπτομερέστερη αναφορά και για τα άλλα μπορεί να ανατρέξει στη διεύθυνση :

Ο όρος "netiquette" χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει ένα σύνολο από ηθικές αρχές και φόρμες που περιορίζουν τις πράξεις των χρηστών στο δίκτυο.Η παραβίαση κάποιων κανόνων του "netiquette" δε θέτει κάποιον στη φυλακή απλώς "διασύρεται" μπροστά στα μάτια των άλλων χρηστών του δικτύου.Για παράδειγμα κάποιοι από τους περιορισμούς του "netiquette" απαγορεύουν στους χρήστες να στέλνουν μεγάλα ποσά από μη ευπρόσδεκτα e-mails σε άλλους χρήστες (εκτός κάτω από συγκεριμένες συνθήκες).

Το "netiquette" βοηθά στη μείωση των ακόλουθων προβλημάτων :

Unauthorized access (μη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση)

Παραβίαση των κανόνων για συγκεκριμένα συστήματα

Σε αυτό το σημείο μπορούμε να αναφέρουμε τα πλεονεκτήματα των αυτορυθμοζόμενων θεσμών του δικτύου σύμφωνα με τους εμπνευστές τους:

β)ελαστικότητα(μπορούν άνετα να προσαρμόζονται κάθε φορά στις νέες γρήγορες τεχνολογικές εξελίξεις)

δ)χαμηλό κόστος(είναι πιο οικονομικό οι ίδιοι οι άνθρωποι που ασχολούνται με το δίκτυο να φτιάχνουν τους δικούς τους νόμους)

στ)υπευθυνότητα(είναι περισσότερο δίκαιο οι πλευρές που κάθε φορά αντιπαρατίθονται να γνωρίζονται και να παίρνουν on-line κάποιες αποφάσεις).

η)αξιοπιστία(κανείς δε μπορεί να επηρεάσει τους θεσμούς)

Βέβαια η εφαρμογή των αυτορυθμιζόμενων θεσμών απειλείται από τα ακόλουθα :

Ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά του συνόρου είναι οτι αντικατροπτίζει την ανταλλαγή των ανθρώπων,πραγμάτων και πληροφοριών διαμέσου της διαίρεσης του.Eπιχειρηματολογώντας,ευκρινείς θέσεις των νομικών κανόνων μπορούν να αναπτύχθουν και να συνεχίσουν να υπάρχουν μόνο όταν αποτελεσματικά σύνορα υπάρχουν.Επομένως,η ανάπτυξη ενός πραγματικού νόμου του κυβερνοχώρου στηρίζεται πάνω σε μια διαιρετική γραμμή ανάμμεσα σε αυτή την νέα δικτυακή(online) περιοχή και σε ένα μη εικονικό,πραγματικό κόσμο.Το δικό μας επιχείρημα μέχρι τώρα ήταν,ότι η νέα σφαίρα έχει αποκοπεί,κατά το ελάχιστο σε μερικά μεγέθη,απο διοικητικούς θεσμούς μέσα στον υλικό κόσμο και απαιτεί την δημιουργία διακεκριμένου νόμου.

Αλλά εμείς επισπεύδουμε να προσθέσουμε οτι ο κυβερνοχώρος δεν είναι μία ομοιογενής ή ομοιόμορφη περιοχή όπου πληροφορίες ρέουν,μάλλον χωρίς κανένα εμπόδιο.Αν και δεν έχει σημασία να μιλάμε για ένα Γαλλικό ή Αρμένικο μερίδιο του κυβερνοχώρου,επειδή τα φυσικά σύνορα διαιρούν την Γαλλική ή Αρμένικη περιοχή από τους δικούς τους γειτόνους,δεν μπορούν όμως γενικά να αποικονιστούν επάνω στην ροή της πληροφορίας.Γι’ αυτό το Δίκτυο (Net) έχει άλλου είδους εσωτερικά σύνορα τα οποία σχεδιαγράφουν πολλές διακεκριμένες εσωτερικές τοποθεσίες οι οποίες αργοπορούν ή αποκόβουν την ροή της πληροφορίας.Διακεκριμένα ονόματα και (εικονικές) διευθύνσεις,ειδικοί κωδικοί πρόσβασης (passwords),καταχώρηση αμοιβών για την παροχή υπηρεσιών και ορατές ουρές -λογισμικά όρια- μπορούν να οδηγήσουν στην διάκριση κάποιων δευτερευουσών περιοχών από κάποια άλλη.Η ομάδα του Δικτύου Χρηστών(Usenet) “alt.religion.scientology” είναι διαφορετική από την ομάδα του “alt.misc.legal”,οπου η καθεμία διακρίνεται από ένα χώρο που χρησιμοποιείται για φιλική κουβέντα μέσα στήν CompuServe ή στην America Online,όπου τριγυρίζοντας είναι διακεκριμένοι από το Law Institute που υπάρχει στον κυβερνοχώρο ως εξυπηρετητής λίστας ή το Counsel Connect.Οι χρήστες διακρίνονται στον χώρο συζήτησης τους μόνο από τις διακεκριμένες διευθύνσεις ή τα τηλεφωνικά νούμερα,συχνά σερφάροντας διαμέσου του ονόματος που εγράφεται την οθόνη,την χρήση των κωδικών πρόσβασης ή την πληρωμή του κόστους για την παροχή υπηρεσιών.Πραγματι,η ευκολία με την οποία τα εσωτερικά σύνορα,τα οποία αποτελούνται ολοκληρωτικά από πρωτόκολλα λογισμικού,μπορούν να δημιουργηθούν είναι ένα από τα πιο εξέχοντα χαρακτηριστηκά του κυβερνοχώρου.Οι εξυπηρετητές λίστας,για παράδειγμα,μπορούν να στηρίξουν οποιοδήποτε εξυπηρετητή δικτύου ή Διαδικτύου (Internet),χρησιμοποιώντας ως μέσο απλές εντολές οι οποίες δίδονται σε ένα από τα παρα πολλά διαθέσιμα προγράμματα λογισμικού (listproc or majordomo){το listproc είναι μια διαδικασία λίστας και το majordomo είναι ένας δαίμονας ο οποίος χειρίζεται θέματα λίστας.Για παράδειγμα εάν κάποιος επιθυμεί την εγγραφή του ή την διαγραφή του από τα μέλη μιας λίστας στέλνει μια αίτηση την οποία αναλαμβάνει να την υλοποιήσει το πρόγραμμα majordomo}.Σε ένα Δίκτυο Χρηστών (Usenet) μια ομαδα συζήτησης μεσα στην ιεραχεία του “alt.” μπορεί να ιδρυθεί απλά στελνοντας μια απλή αίτηση στο “alt.config” newsgroup(59).

O διαχωρισμός των βοηθητικών “περιοχών” ή σφαιρών δραστηριότητας,με τα οποία ο κυβερνοχώρος και τα φράγματα στην ανταλλαγή πληροφοριών διαμέσου αυτών των εσωτερικών συνόρων,επιτρέπουν για την ανάπτυξη διακεκριμένων συνόλων απο κανόνες και για την εκτροπή αυτών των συνόλων κανόνων κάθε στιγμή(60).Η διαδικασία βασικής βιολογικής εξέλιξης παρέχει μια χρήσιμη αναλογία(61).Η διαφοροποιήση στα είδη (speciation)- η εμφάνιση όλη την ώρα πολλαπλών,διακεκριμένων αστερισμών (διαφορετικών συνδυασμών) γεννητικής πληροφορίας από ένα μοναδικό,αρχικό σύνολο - δεν μπορεί να συμβαίνει όταν ο αρχικός πληθυσμός απελευθερώνει τις ανταλαγές των γεννητικών υλικών μεταξύ των μελών του.Με άλλες λέξεις,ένας μοναδικός απελευθερωμένος διασταυρωμένος πληθυσμός από οργανισμούς δεν μπορεί να διαιρεθεί σε γεννητικά διακεκριμένους πληθυσμούς.Οταν το γεννητικό υλικό σε έναν πληθυσμό αλλάζει κάθε στιγμή,αυτό γίνεται με περισσότερο ή λιγότερο ομοιόμορφο τρόπο.Για παράδειγμα,ένας μοναδικός διασταυρωμένος πληθυσμός από το είδος Homo-exectus μπορεί να γίνει ένας πληθυσμός από Homo-sapiens,αλλά δεν μπορεί να δώσει περισσότερο από ένα σύγχρονο,διακεκριμένο γεννητικό σύνολο.Η διαφοροποιήση στα είδη απαιτεί,στο ελάχιστο,μερικά εμπόδια στην ανταλλαγή των γεννητικών υλικών ανάμμεσα σε υποσύνολα των αρχικών ομοιογενών πληθυσμών.Συνήθως,ένα φυσικό φράγμα επαρκεί ώστε να εμποδίσει μια υποομάδα από την ανταλλαγή γεννητικών δεδομένων με άλλες υποομάδες.Ένα από αυτά τα “σύνορα” είναι στη σωστή θέση,αποκλίνοντας μαζί με το γονιδιακό σύνολο - το συνάθροισμα των βασικών γεννητικών πληροφοριών - μέσα σε καθέναν από τους δύο υποπληθυσμούς μπορεί να συμβαίνει(62).Κάθε στιγμή αυτή η απόκλιση μπορεί να είναι αρκετά σημαντική σε σχέση με όταν στο φυσικό εμπόδιο εξαφανίζεται,και οι δύο υποομάδες δεν μπορούν να ανταλλάξουν περισσότερο γεννητικό υλικό - αυτό σημαίνει οτι,αυτά έχουν γίνει διαχωρισμένα είδη.

Κανόνες,όπως το γεννητικό υλικό,είναι αυτό-αντιγραφόμενες πληροφορίες(63).Τα εσωτερικά σύνορα μέσα στον κυβερνοχώρο θα επιτρέπουν την διαφοροποίηση μεταξύ διακεκριμένων αστερισμών από πληροφορία - σε αυτή την περίπτωση σύνολα κανόνων αντί για είδη.Ευχάριστα ή εξαναγκαστικά αποδεκτά μέσα σε μια “περιοχή” του Δικτύου,μπορεί να απαγορευτεί από κάποια άλλη.Θεσμοί οι οποίοι λύνουν τις φιλονικίες μέσα σε μια “περιοχή” του κυβερνοχώρου μπορεί να μην έχουν υποστήριξη ή νομιμότητα από άλλες.Τοπικοί χειριστές συστήματος μπορούν,συμβουλευόμενοι,να επιβάλλουν λάθος κανόνες σχετικά με το ποιος έχει το δίκαιο,κάτω από ουσιαστικές καταστάσεις,να δημιουργήσουν πανομοιότυπα και να διανέμουν πάλι υλικά τα οποία δημιουργούν μαζί με άλλα.Και ενώ η εμπιστοσύνη του κυβερνοχώρου στα δυαδικά ψηφία(bits) αντικαθίστανται από άτομα που μπορούν να δημιουργήσουν “φυσικά” σύνορα περισσότερο διαπερατά,τα σύνορα σχεδιαγράφουν δυαδικές online “σφαίρες ύπαρξης” μπορούν να γίνουν λιγότερο διαπερατές.Ο κυβερνοχώρος,όπως έχει γράψει ο Ethan Katsh,είναι ένας κόσμος “λογισμικού” όπου “κώδικας είναι ο Νόμος”.

Η είσοδος μηνύματος σε αυτό και η πορεία την οποία θα ακολουθήσει στο ψηφιακά βασισμένο ηλεκτρονικό δίκτυο...είναι ελεγχόμενα από περισσότερο αποτελεσματικά πρωτόκολλα (τα οποία γενικά κυβερνούν μη-ηλεκρονικά δίκτυα εποικινωνιών στον “πραγματικό κόσμο”): κάθε ένα από τεχνιτά προσδιορίσματά του δικτύου (τυπικά είναι ενσωματομένα μέσα στο λογισμικό ή στους μηχανισμούς διακοπτών) αποτελεί κανόνες,οι οποίοι διακρίνονται ακριβώς ανάμεσα σε υπάκουα και ανυπάκουα μηνύματα.Αυτό το σύνορο (δεν είναι μόνο ένα) κατασκευάζει τεχνητά επειδή οι κανόνες είναι αποτελεματικά αυτο-επιβαλλόμενοι.Για να θέσουμε το θέμα απλά,εσύ δεν μπορείς “σχεδόν” να είσαι μέσα στο Τοπικό Δίκτυο του πανεπιστημίου του Georgetown ή μέσα στην America Online – και ταυτόχρονα εσύ να μεταδίδεις στο LAN δίκτυο -ή στο AOL- υπάκουα μηνύματα ή να μην μεταδίδεις(65).

Πως αυτή η διαδικασία της διαφοροποίησης και της ανάπτυξης θα συνεχίσει,είναι ένα από τα περισσότερο πολύπλοκα και γοητευτικά ερωτήματα σχετικά με τον νόμο στον κυβερνοχώρο - και ένα αντικείμενο πέρα από τον σκοπό αυτου του δοκιμίου.Εμεις θα πρέπει να δείξουμε,οπως και να έχει,την σημαντικότητα του μεγέθους της αυξήσεως αυτών των εσωτερικών συνόρων ανάμεσα σε διακεκριμένες κοινωνίες και διακεκριμένα σύνολα απο κανόνες και την πορεία με την οποία ο νόμος θα αναπτυχθεί μεσα στον κυβερνοχώρο.Ο κυβερνοχώρος ίσως να αποτελέσει ένα σημαντικό τόπο συνδιαλέξεων για την ανάπτυξη νέων συνδέσεων ανάμεσα στα άτομα και στους μηχανισμούς της αυτοκυβέρνησης με τους οποίους άτομα επιτυγχάνουν μια αυξανόμενη απατηλή αίσθηση της κοινωνίας.Σχολιάζοντας πάνω στην διάβρωση της διεθνούς κυριαρχείας μέσα στον σύγχρονο κόσμο και την αποτυχία του υπάρχοντος συστήματος των διεθνών-εξουσιών ώστε να καλλιεργήσουν μία “αστική έκφραση”,μια ηθική σύνδεση ανάμεσα στο άτομο και την κοινωνία (ή τις κοινωνίες) στις οποίες αυτή ή αυτός ανοίκουν,ο Sandel έχει γράψει τα εξής:

H ελπίδα για αυτοκυριαρχία σήμερα ψεύδεται οχι μέσα στην ενατοποθέτηση της κυριαρχίας αλλά μέσα στην διασκόρπιση αυτής.Το ποιό υποσχόμενο ανάμεσα στα δύο για την κυριαρχική κατάσταση δεν είναι μια κοσμοπολίτικη κοινωνία βασισμένη στην απομόνωση του ανθρώπινου είδους αλλά μια πολλαπλότητα των κοινωνιών και πολιτικών σωμάτων -μερικα περισσότερο εκτεταμένα απο οτι τα έθνη και μερικά λιγότερο - μεταξύ των οποίων η κυριαρχία είναι διάχυτη.Μόνο μια πολιτική η οποία διασκορπά την κυριαρχία και προς τα πάνω [στα υπερεθνικά ιδρύματα] και προς τα κάτω,μπορεί να συνδιάσει την δύναμη η οποία απαιτείται να ανταγωνιστεί τις δυνάμεις της διεθνούς αγοράς με την διαφοροποίηση που απαιτείται από την δημόσια ζωή η οποία ελπίζει να εμπέυσει την υποταγή των δικών της πολιτών....Εαν το έθνος δεν μπορεί να συγκεντρώνει περισσότερη από οτι μια ελάχιστη κοινονικότητα,είναι απίθανο οτι ολόκληρη η κοινωνία μπορεί να ενεργείσει με καλύτερο τρόπο,στο ελάχιστο απο οτι αυτό μονο του.Μια πιο υποσχόμενη βάση για μια δημοκρατική πολιτική η οποία εκτείνεται πέρα από τα έθνη είναι μια αναζωογονημένη αστική ζωή η οποία τρέφεται μέσα στις ιδιαίτερες κοινωνίες στις οποίες εμείς κατοικούμε.Στη χρονία του NAFTA η πολιτική της γειτονίας αδιαφορεί περισσότερο,και οχι λιγότερο.

Σίγουρα,οι πολίτες της Γαλλίας απογοητέυτηκαν από τον Γαλλικό νόμο και προτημούν,όπως λέγεται,τους Αρμένικους κανόνες.Αυτοί μπορούν να προσπαθήσουν να πείσουν τους δικούς τους συμπατριώτες και αυτούς που πέρνουν τις τοπικές αποφάσεις για όσον αφορά την υπεροχή των Αρμενικών σύνολων από κανόνες.Στις περιόδους του Hirschman,αυτοί είχαν ένα “λόγο” στην ανάπτυξη του Γαλλικού νόμου,το λιγότερο,στην έκταση που τα Γαλλικά ιδρύματα που φτιάχνουν τους νόμους αντιπρωσοπέυουν και είναι επηρεασμένα από την συμετοχή του πολίτη.Αλλά η δική τους “διέξοδος” στο δικαίωμα εκλογής περιορίζεται από την ανάγκη φυσικής επανατοποθέτησης στην Αρμενία ώστε να επωφεληθεί από αυτό το σύνολο κανόνα(68).Αντίθετα,στον κυβερνοχώρο,κάθε δεδομένος χρήστης έχει μία ποιο προσιτή διέξοδο στο δικαίωμα να επιλέγει - από ένα σύνολο κανόνα του εικονικού περιβάλοντος σε κάποιο που ανήκει σε άλλον- έτσι παρέχει ένα περισσότερο νόμιμο “μηχανισμό επιλογής” με τον οποίο διαφορετικά σύνολα κανόνων θα αναπτύσονται κάθε στιγμή.

Η ευκολία με την οποία τα άτομα μπορούν να κινούνται ανάμεσα σε κοινωνίες ή κατοικήσιμες πολλαπλές κοινωνίες ταυτόχρονα,επίσης συνεπάγεται ότι ο κυβερνοχώρος μπορεί να παρέχει τις αναγκαίες και ικανοποιητικές καταστάσεις για κάτι που μοιάζει περισσότερο στην ιδανική συλλογική παραγωγή του συγκεκριμένου σύνολου αγαθών - οι επανομαζόμενοι,“Νόμοι”- παρά από το να μπορεί να πετύχει στον πραγματικό κόσμο.Ο κυβερνοχώρος μπορεί να προσεγγίσει αρκετά το εξιδανικευμένο μοντέλο του Tiebout για την κατανομή των τοπικών αγαθών και υπηρεσιών,στο οποίο η βέλτιστη κατανομή των τοπικά παραγωγόμενων δημόσιων αγαθών παρέχεται από μικρές δικαιοδοσίες συναγωνίζομενη για κινουμενες κατοικίες (69).Το μοντέλο του Tiebout για διακυβερνητικό συναγωνισμό έχει τέσσερα συστατικά:1)μια τέλεια ελαστική παροχή των δικαιοδοσιών,2)μη δαπανηρή ευκινησία των ατόμων μεταξύ των δικαιοδοσιών,3) πλήρες πληροφορίες σχετικά με τις ιδιότητες από όλες τις δικαιοδοσίες,και 4) οχι υπερδικαιοδοσιακές εξωτερικότητες.(70).Μέσα ένα Tiebout κόσμο,

Εμείς υπονοούμε οτι ο κυβερνοχώρος μπορει να προσεγγίσει αρκετά το ιδανικό Tieboutian συναγωνισμό ανάμεσα στα σύνολλα-κανόνων απο το να υπάρχει σε έναν μη-εικονικό κόσμο,μια συνέπεια των :1)το χαμηλό κόστος απο την εγκατάσταση των online “αρμοδιοτήτων”,2) την ευκολία της εξόδου από online κοινωνίες,3) την σχετική ευκολία της απόκτησης πληροφορίας σχετικά με την πρακτικότητα των online κοινωνιών,και 4) το μεγάλο αδιαπέραστο των εσωτερικών,λογισμικά-μεσολαβημένων σύνορων μεταξύ σε online κοινωνίες στον κυβερνοχώρο,τα οποία μπορούν να μετριάζουν (το λιγότερο σε μερικά μεγέθη) το πρόβλημα των υπερκοινωνικών εξωτερικότητων.

Η ικανότητα των κατοίκων του κυβερνοχώρου να διαπερνάνε τα σύνορα κατά βούληση ανάμεσα στις νομικά σημαντικές περιοχές αρκετές φορές μέσα σε μια μονο ημέρα αποτελεί διαταραχή.Αυτή η δύναμη φαίνεται να αποκόβει την δύναμη της ανάπτυξης διακεκριμένων νόμων για μια δικτυακή(online) κουλτούρα και εμπόριο: πως μπορούν αυτοί οι κανόνες να είναι “νόμος” εαν αυτοι που πέρνουν μέρος μπορούν κυριολεκτικά να τρέψουν αυτους σε λειτουργία (on) και σε παυση (off) με ένα διακόπτη;Το συχνά online ταξίδι μπορεί να οδηγίσει τον σχετικά κινούμενο ανθρωπο να είναι σε ένα πολύ μεγάλο αριθμό από σύνολα κανόνων από οτι αυτοί θα ήθελαν να μετρήσουν,ταξιδεύοντας διαμέσου του φυσικού κόσμου μέσα στην ίδια περίοδο.Καθιερωμένες εξουσίες,θεωρούν την ανάπτυξη ένος νέου νόμου εφαρμόσιμου σε online δραστηριότητες,μπορεί να εναντιωθεί στο οτι εμείς δεν μπορούμε με ευκολία να ζήσουμε μέσα σε ένα κόσμο με τοσες διαφορετικές πηγές και τύπους από νόμους,ιδιαιτερα αυτούς που φτιάχνονται από προσωπικά (δηλαδή μη κυβερνητικά ) τμήματα,χωρίς να ανατρέφει την σύγχυση και επιτρέποντας αντικοινωνικούς δράστες να διαφεύγουν αποτελεσματικούς κανονισμούς.

Αλλά η ταχύτητα με την οποία εμείς μπορούμε να περνάμε νομικά σημαντικά σύνορα ή να υιοθετούμε και έπειτα να απορίπτουμε νομικά σημαντικούς κανόνες δεν πρέπει να μειώσει την δική μας προθυμία να αναγνωρίζουμε πολλαπλά σύνολα κανόνων.Το γρήγορο ταξίδι ανάμεσα σε σφαίρες ύπαρξης δεν αφαιρεί από την χαρακτηριστηκότητα των συνόρων υπό την προϊπόθεση οτι οι συμμετέχοντες κατανοούν τους κανόνες,αλλάζουν.Ούτε αυτό αφαιρεί από την αρμοδιότητα των κανόνων την εφαρμογή μέσα σε οποιοδήποτε δεδομένο τόπο ακόμη περισσότερο απο οτι η αλλαγη εμπορικών ή οργανωτικών κανόνων μέσα στον φυσικό κόσμο αφαιρεί απο μια ικανότητα του ατομού να υπακούει και να διακρίνει κανόνες σαν ένα μέλος των πολλών διαφορετικών σχετικών δεσμών και να γνωρίζει ποιοί κανόνες είναι κατάλληλοι για ποιά πρόσωπα.Ούτε αυτό ελαττώνει την επιβαλλοτητα από οποιδήποτε δεδομένο σύνολο κανόνων μέσα στα δικά του κατάλληλα σύνορα στην κατάσταση στην οποία ομάδες μπορούν να ελέγχουν το άναρχο σύνορο περνώντας από ομάδες ή μηνύματα.Ενναλακτικά ανάμεσα σε διαφορετικές νομικές ταυτότητες αρκετές φορές κατά την διάρκεια μιας ημέρας μπορεί να συγχέει αυτούς για του οποίους ο κυβερνοχώρος αποτελεί μια ξένη περιοχή,αλλά για αυτούς για τους οποίους οκυβερνοχώρος είναι μία περισσότερο φυσική κατοικία μεσα στην οποία αυτοί ξοδέυουν ένα συνεχώς αυξανόμενο ποσό χρόνου αυτό το οποιο αυτό μπορεί να γίνει μια δευτερη φύση.Νομικά συστήματα πρέπει να μαθαίνουν να φιλοξενούν ένα περισσότερο κινητό είδος νομικού προσώπου.Οπως ο Sandel έχει παρατηρήσει,“Η αυτόδιοικηση σήμερα...απαιτεί μια πολιτική η οποία παίζει τον εαυτό της έξω σε ένα πολλαπλό από τοποθετήσεις,από γειτονιές σε έθνη στον κόσμο σαν μια ολότητα.Οπως μια πολιτική απαιτεί πολίτες οι οποίοι μπορούν να αντιμετοπίσουν με πάρρηση την ασάφεια που συσχετίζεται με διαιρεμένες ηγεσίες,οι οποίες μπορούν να σκεφτούν και να δράσουν σαν πολλαπλασιαζόμενες τοποθετημένες πρόσωπικότητες.

Σφαιρικές ηλεκρονικές επικοινωνίες έχουν δημιουργήσει νέους χώρους μέσα στους οποίους διακεκριμένα σύνολα κανόνων θα εξελιχθούν.Εμείς μπορούμε να συμβιβάσουμε μέσα σε αυτό το χώρο τον νέο νόμο,που δημιουργήθηκε με σύγχρονη εδαφικότητα βασισμένη σε νομικά συστήματα,μεταχειρίζοντας αυτόν σαν ένα διακεκριμένο δόγμα,εφαρμόσιμο σε μια καθαρά οριοθετημένη σφαίρα,δημιουργώντας αρχικά από νόμιμη,αυτορυθμιζόμενη διαδικασία,και εξουσιοδοτώντας να προορίζει κατάλληλη διαφορά - αλλά επίσης επιβάλει περιορισμούς όταν αυτός υπερβαίνει την δική του προορισμένη σφαίρα.

Ο νόμος από κάθε δεδομένο χώρο πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τα ειδικά χαρακτηριστηκά από το χώρο που αυτός ρυθμίζεται και τους τύπους των ατόμων,χώρων,και πραγμάτων που βρίσκονται εκεί.Οπως η νομική επιστήμη μιας χώρας αντανακλά την δική της μοναδική ιστορική εμπειρία και κουλτούρα,ο νόμος του κυβερνοχώρου θα αντανακλά τον δικό του ειδικό χαρακτήρα,ο οποίος διαφέρει αξιοσημείωτα από οτιδήποτε βρίσκεται στον φυσικό κόσμο.Για παραδειγμα,ο νόμος του Δικτύου πρέπει να συμφωνεί με άτομα που “υπάρχουν” μέσα στον κυβερνοχώρο μόνο με την μορφή μιας ηλεκτρονικής διευθυνσης και αυτών που μπορούν να ισχυρίζονται ταυτότητα που μπορεί ή μπορεί οχι με ακρίβεια να αντιστοιχεί στα φυσικά χαρακτηριστηκά τους μέσα στον πραγματικό κόσμο.Πράγματι,μια e-mail διεύθυνση ίσως να μην ανήκει πάντα σε ένα μόνο άτομο.Επομένως,εάν νόμος του κυβερνοχώρου είναι να αναγνωρίσει την φύση των δικών του “αντικειμένων”,αυτό δεν μπορεί να παραμένει πάνω στα ίδια δόγματα τα οποία δίνουν γεωγραφικά βασισμένες ηγεμονίες δικαιοδοσίας πάνω από “πλήρως” τοποθετημένα,φυσικά άτομα.Ο νόμος του Δικτύου πρέπει να είναι έτοιμος να συμφωνεί με άτομα τα οποία δηλώνουν τους εαυτούς τους μόνο από μεσα από ένα ιδιαιτερο ID,λογαριασμό χρήστη,ή όνομα πεδίου.

Παρόμοια,οι τύποι των “ιδιοτήτων” που μπορούν να γίνουν το θέμα νομικής συζήτησης μέσα στον κυβερνοχώρο θα διαφέρουν από τον πραγματικό κόσμο στην αληθινή υπόσταση ή απτό αντικείμενο.Για παράδειγμα,στον πραγματικό κόσμο τα φυσικά καλύμματα ενός βιβλίου απεικονίζουν τα σύνορα από μια “δουλειά” για σκοπούς του νόμου των συγγραφικών δικαιωμάτων,αυτά τα όρια ίσως να εξαφανιστούν εντελώς όταν τα ίδια υλικά είναι μέρος μιας μεγάλης ηλεκτρονικής βάσης δεδομένων.Ετσι,εμείς ίσως έχουμε να αλλάξουμε τη θεωρία της “δίκαιας χρήσης” στο νόμο των συγγραφικών δικαιωμάτων το οποίο πρωτύτερα εξαρτάται από υπολογισμούς στο τι ποσοστό της φυσικής δουλειάς έχει αντιγραφεί.Παρόμοια,η “θέση” μιας σελίδας στο Web μέσα στον κυβερνοχώρο μπορεί να αναλαμβάνει μία τιμή άσχετη με τον φυσικό χώρο όπου ο δίσκος κρατά αυτά που υπάρχουν στη Web σελιδα,και προσπαθεί να ρυθμίζει τις Web σελίδες επιχειρώντας να ελέγξει τα φυσικά αντικείμενα μπορεί να είναι η μόνη αιτία των σχετικών bits να κινηθούν από το ένα μέρος στο άλλο.Από την άλλη μεριά,τα σύνορα θέτονται από το “URLs”(Τοποθετητές Ομοιόμορφων Πόρων,οι τοποθεσείες των κειμένων στον Παγκόσμιο Ιστό) ίσως χρειάζονται ειδική προστασία κατά τη δήμευση ή σύγχυση με παρόμοιες διευθύνσεις.Και επειδή προσβλητικά υλικά ίσως να τοποθετούνται σε αυτά τα “μέρη”,εμείς ίσως χρειαζόμαστε κανόνες απαιτώντας (ή επιτρέποντας) ομάδες να ταχυδρομούν κύρια σημάδια ή να σημαδεύουν αυτούς τους χώρους ως εξωτερικές περιοχές.

Οι περιοχές που χωρίζουν ανθρώπους και πράγματα συμπεριφέροται διαφορετικά μέσα στον εικονικό κόσμο αλλά δεν είναι λιγότερο σημαντικά από νομικής πλευράς.Τα μηνύματα που στέλνονται κάτω από ένα e-mail όνομα δεν θα επηρεάσουν την υπόληψη από άλλη e-mail διεύθυνση ακόμη και εάν το ίδιο φυσικό πρόσωπο ελέγχει και τα δύο μυνήματα.Υλικά που χωρίζονται από ένα συνθηματικό πρόσβασης θα είναι προσητά σε διαφορετικά σύνολα από χρήστες,ακόμη και εάν αυτά τα υλικά φυσικά υπάρχουν πάνω σε ένα πολύ ίδιο σταθερό οδηγό.Μια αξίωση ενός χρήστη για ένα δικαίωμα σε μια ιδιαίτερη online ταυτότητα ή σε αποκατάσταση όταν η υπόληψη της ταυτότητας πάσχει φθοράς μπορεί να είναι έγκυρη ακόμη και εάν αυτή η ταυτότητα δεν ανταποκρίνεται ακριβώς σε κάθε μοναδικό πρόσωπο στον πραγματικό κόσμο.

Συγκεκριμένες περιοχές κάνουν το νόμο κατάλληλο,ενθαρύνοντας γρήγορη διαφοροποίηση ανάμεσα σε σύνολα κανόνων και ορίζουν τα θέματα της νομικής συζήτησης.Νέες ικανότητες να ταξιδέυεις ή να ανταλλάσεις πληροφορίες γρήγορα διαμέσου παλιών συνόρων μπορούν να αλλάξουν το νομικό πλαίσιο της αναφοράς και απαιτούν θεμελιώδεις αλλαγές στους νομικούς θεσμούς.Θεμελιώδεις δραστηριότητες της δημιουργίας νόμου - υπορχεωτικά αντιφατικούς ισχυρισμούς,ορίζοντας δικαιώματα ιδιοκτησίας,εγκαθιδρύοντας κανόνες που οδηγούν την συμπεριφορά,επιβάλλοντας αυτούς τους κανόνες,και λύνοντας φιλονικίες,- απομένοντας παρα πολύ ζωντανό μαζί με νέους ορισμούς,αόριστες περιοχές του κυβερνοχώρου.Την ίδια στιγμή,ο νέος αναδυόμενος νόμος προκαλεί την κεντρική ιδέα σε μία συγχρονη αρχή που φτιάχνει τους νόμους -- το εδαφικό έθνος - κράτος,με ουσιώδεις αλλά νομικά συγκρατούμενες δυνάμεις.

Εαν οι κανόνες του κυβερνοχώρου με αυτό τον τρόπο αναδύονται από ομόφωνα βασισμένα σύνολα κανόνων και οι υπήκοοι των νόμων απομένουν ελέυθεροι να κινούνται μεταξύ πολλών διαφορετικών online χώρων,έπειτα σκεπτόμενοι τις πράξεις των διαχειριστών του συστήματος του κυβερνοχώρου οπώς η άσκηση δύναμης παρόμοια με την “κυριαρχία” πιθανός να είναι ακατάλληλη.Κάτω από ένα νομικό σκελετό από τον οποίο το υψηλό επίπεδο επιβάλλει φυσική σειρά σε αυτούς που είναι κάτω από αυτό και εξαρτάται από τη δική του συνεχόμενη αποτελεσματικότητα στην αδυναμία των δικών της πολίτων να υποχωρούν ή να αφήνουν τη περιοχή,τις νομικές και πολιτικές θεωρίες που εμείς έχουμε αναπτύξει κατά τους αιώνες,είναι πολύ ουσιώδεις να αναγκάσουν τέτοια δύναμη.Σε μια τέτοια κατάσταση,όπου η διέξοδος είναι πιθανή,δαπανηρή,ή οδυνηρή,τότε ένα δικαίωμα σε μία φωνη για τους ανθρώπους είναι ουσιώδης.Αλλά όταν τα “άτομα” σε έρώτηση δεν έιναι ολοι οι άνθρωποι,όταν δική τους “ιδιοκτησία” είναι αόριστη και φορητή,και όταν όλα προσχεδιασμένα μπορούν πρόθυμα να διαφύγουν μιας δικαιοδοσίας αυτοί δεν βρίσκουν εξουσιοδότηση,η σχέση ανάμεσα στον “πολίτη” και την “εξουσία” αλλάζει ριζοσπαστικά.Ο νόμος ο οποίος είναι ορισμένος σαν μια σκεπτόμενη ομάδα συζήτησης σχετικά με ουσιώδεις αξίες θα μένει σταθερός.Αλλά αυτός δεν θα ήταν επιθυμητό-δεν θα μπορούσε και δεν θα έπρεπε - να είναι ο ίδιος νόμος με αυτόν που είναι εφαρμόσιμος στις φυσικές και γεωγραφικά ορισμένες περιοχές.

{7}Είναι γεγονός ότι το Διαδύκτιο κάνει την ανωνυμία πολύ εύκολη – αλλά μόνο στο περιορισμένο σύνολο των διαπροσωπικών συναλλαγών οι οποίες δεν απαιτούν επιδέξιο χειρισμό του φυσικού βασιλείου.Βασικά,οτιδήποτε εσύ μπορείς να κάνεις με λέξεις και εικόνες,μπορείς να το κάνεις ανώνυμα στο Διαδύκτιο διαμοιράζοντας τα δικά σου μηνύματα δια μέσου ενός ανώνυμου επαναλαμβανόμενου ηλεκτρονικού μηνύματος.Όταν περιορίζεται μέσα στους δικούς του σκοπούς,αυτή η διάχυτη ανωνυμία επιτρέπει στους χειριστές να συμμετέχουν σε πολιτικούς λόγους χωρίς τον φόβο της τιμωρίας,να συμμετέχουν χωρίς άγχός όταν διατρέχουν μια αναζήτησης με μεγάλο ρίσκο,και να αναζητούνε συμβουλές σχετικά με προσωπικά τους προβλήματα που τους στεναχωρούν χωρίς τον φόβο της αποκάλυψης – κάτι το οποίο είναι δύσκολο να το κάνεις με το τηλέφωνο σε αυτήν την εποχή όπου τα στοιχεία αυτού που παίρνει τηλέφωνο είναι διαθέσιμα.

{10}Εισαγωγή μιας ανώνυμη αναμετάδωσης ενός ηλεκρονικού μηνύματος.Αυτοί που αναμεταδίδουν ένα ηλεκτρονικό μήνυμα διαφοροποιούνται,αλλά όλοι μοιράζονται το κοινό χαρακτηριστηκό το οποίο είναι οτι αυτοί σβήνουν όλες τις πληροφορίες που προσδιορίζουν την ταυτότητα σχετικά με τα εισερχόμενα ηλεκρονικά μυνήματα,και τα αντικαθηστούν με μια προσδιορισμένη επικεφαλίδα που προσδιορίζει την ταυτότητα αυτού που επναναλαμβάνει το αρχικό ηλεκτρονικό μήνυμα σαν τον αποστολέα ή χρησημοποιόντας μια έξυπνη ετικέτα οπώς κανείς@πουθενα.Μια λίστα αυτών που επαναλαμβλανουν το μήνυμα και των δικών τους χαρακτηριστικών,καθώς και έγγυρες πληροφορίες σχετικά με τις δικές τους πρόσφατες στατιστικές που έχουν δημιουργήσει οι ίδιοι μπορούν να βρεθούν στο πανεπιστήμιο της Καληφόρνιας στο Berkeley.

Α.Ανωνυμία

{13} Κάθε ηλεκτρονική επικοινωνία,ακόμη και η ζωντανή διπλής-κατευθηνσης ‘φιλική κουβέντα’ επικοινωνία,μπορεί θεωρητικά να γίνει ανώνυμα.Στην τρέχουσα πραγματικότητα,η τεχνολογία που επιτρέπει την ανώνυμη επανάληψη μυνήματος επιτρέπει να απευθύνεται στο ηλεκτρονικό μήνυμα και από εδώ και στο εξής χρησιμοποιείται για επικοινωνία με τα άτομα,λίστες μηνυμάτων,και ‘ομάδες νέων’ συζητήσεις.Το ηλεκτρονικό μήνυμα προσφέρει την απλούστερη περίπτωση,και αν και η τεχνολογία της επανάληψης αποστολής ηλεκρονικού μηνύματος μπορεί να μην είναι ακόμη φιλλική στον χρήστη όσο έχει την δυνατότητα να είναι,είναι διαθέσημη στον καθένα που ξέρει που να κοιτάζει –και μπορεί πάντα να βρεθεί σε μια εύκολη-στην-χρήση σελίδα μέσα στον παγκόσμιο ιστό.

{13}Υποθέτουμε ότι μια κοπέλα,η Alice,είναι ένα μέλος σε ένα ευρέος διαδεδομένο μέσο όπως στο Δίκτυο Χρηστών ή σε μια άλλη λίστα μηνυμάτων.Αυτή μπορεί να μην θέλει να υπογράφει με το όνομα της τα μηνύματα της,αλλά η ίδια επιθυμεί να συμμετέχει σε συζητήσεις και να επιχειρηματολογεί,με τα άλλα μέλη της λίστας και επιθυμεί να το κάνει αυτό κάτω από μια ταυτότητα η οποία θα επαναλαμβάνεται.Η Alice αποφασίζει να υπογράφει τα μηνύματα της σαν ‘Andrea’.Η Alice μπορεί,τέλος πάντων,να έχει διαλέξει να υπογράφει τα μυνήματα της σαν ‘Frank’,σύμφωνα με την θεωρία ότι αυτό μπορεί να επιτρέψει σε αυτήν να αποφύγει διακρίσεις σε βάρος του γυναικείου της φύλου.Πράγματι,κάθε ένα από τα δύο φύλα μπορεί να μεταμφιεστεί στο αντίθετο του,καθώς και τα παιδία μπορούν να παρουσιάζονται σαν ενήλικες.Σίγουρα,αυτό δημιουργεί μερικές περιπτώσεις δυσχέρειας και την απασχόλησης μερικών γονέων.

II.Η Μαύρη Πλευρά της Ανωνυμίας.

{44} Η ηλεκτρονική ανωνυμία είναι μια τεχνολογία η οποία μπορεί να εξουσιοδοτεί : αυτή δίνει στους χρήστες την δύναμη να κάνουν κάποιες ενέργειες χωρίς να είναι αναγνωρίσιμοι.Η ανωνυμία,η ψευδωνυμία και το ανώνυμο ηλεκτρονικό χρήμα προστατεύουν και τα πολύτιμα και τα επιβλαβή πράγματα : ο έμφυτα ντροπαλός και ο ηλεκτρονικός πολιτικός λιβελογράφος ευεργούνται τόσο όσο αυτός που χρησιμοποιεί το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο για να εκφράσει το μίσος του ή ο δράστης ενός τέλειου εγκλήματος.

{45}Η εισαγωγή του ανώνυμου,αδύνατου να βρεθεί η προέλευση του ηλεκτρονικού χρήματος θα αυξάνει με μεγάλο ρυθμό την ακτίνα των διαπροσωπικών συναλλαγών οι οποίες μπορούν να διεξάγονται ανώνυμα.Μπορεί κανείς να φανταστεί μια online απάτη,στην οποία μια ψηφιακή προσωπικότητα παρέχει μαρτυρίες εκατοντάδων ικανοποιημένων πελατών,καθένας από τους οποίους δεν είναι τίποτα περισσότερο από ακόμη μια ψηφιακή προσωπικότητα δημιουργημένη από τον αυτουργό της απάτης.Ενώ είναι πιθανό να φανταστείς εκλεπτυσμένα συστήματα φήμης τα οποία θα αποκάλυπταν πολλές τέτοιες κατασκευασμένες μαρτυρίες,τέτοια σήμερα δεν υπάρχουν,και μπορούν να είναι άκομψα στη χρήση.

{46} Άλλες ανούσιες πιθανότητες περιλαμβάνουν υπεραπλουστευμένες εσωτερικές δοσοληψίες για την διεξαγωγή ασφαλειών,την πώληση συνεταιρικών ή προσωπικών μυστικών,εκβιασμοί και άλλα “τέλεια εγκλήματα”.Ένα τέλειο έγκλημα λειτουργεί ως εξής:αυτοί που διαπράτουν το έγκλημα,για παράδειγμα μια εκβιαστική πράξη για την απόσπαση χρημάτων όπως απαγωγή ή εκβιασμού,η οποία πράξη δεν απαιτεί την διαπροσωπική επαφή με το θύμα για να πραγματοποιηθεί η απαίτηση των χρημάτων.Ετσι αντί για την απαίτηση μικρών μη σημαδμένων ποσών,ο εκβιαστής απαιτεί από το θύμα να εκδώση την ψηφιακή υπογραφή ενός λογαριαμού ηλεκτρονικού χρήματος σε μία εφημερίδα.Επειδή η εκδίκηση λαμβάνει χώρα για μέσου μιας δημοσίευσης,σε ένα ευρέος διαδεδομένο μέσο όπως μια εφημερίγα μιας Usenet ομάδας,ο δράστης δεν κυνδινεύει να συληφθεί κατά την διάρκεια συλογής των λύτρων.Και επειδή όταν γίνεται χρήση του ηλεκτρονικού χρήματος δεν είναι δυνατή η παρακολούθηση,ο εκβιαστής έχει την δυνατότητα να τα ξοδεψει χωρίς τον φόβο των σημαδεμένων λογαριασμών,την καταγραφή των σειριακών αριθμών και άλλες μορφές παρακολούθησης.

{47}Εάν το ηλεκτρονικό χρήμα γίνει μία πραγματικότητα,κάθε συναλλαγή στην οποία κάποιος μπορεί να πείσει κάποιον παράγοντα να αναλάβει για μία ψηφιακή πληρωμή που γίνεται με ανώνυμο τρόπο,ακόμη και εάν αυτός ο παράγοντας αγνοεί την ταυτότητα του δράστη.Κάποιος μπορεί να φανταστεί ότι κάποια άτομα μπορούν να έχουν αρκετή θέληση ώστε να μισθώσουν κάποιους χτυπημένους-άντρες,για παράδειγμα,εάν αυτοί νιώθουν ασφαλείς ότι αυτό το έγκλημα δεν θα συμβεί σε αυτούς ποτέ& από την άλλη πλευρά,επίσης και αυτοί οι άνδρες ίσως να μην ενδιαφέρονται να διαφημίσουν την δική τους πραγματική ταυτότητα,κάτι το οποίο μπορεί να αποτρέψει πιθανούς πελάτες τους από την δημιουργία εκ’ τον προτέρων των απαραίτητων πληρωμών.Ο κρυπτό-αναρχικός φιλόσοφος Tim May έχει σκεφτεί να περιγράψει ένα πρωτόκολλο για ένα σύστημα που περιλαμβάνει έναν αμοιβαίο έμπιστο (και επίσης ανώνυμο) τρίτο άτομο οποίος κάνει μια δουλεία για την πώληση υπηρεσίας για την διευθέτησης συναλλαγής με επιδιαιτησία και επομένως χρειάζεται να διατηρεί μια καλή υπόληψη,του οποίου οι δραστηριότητες όπως οι συναλλαγές γίνονται διατηρώντας τα χρήματα μέχρι το χτύπημα να αποδειχτεί.

Όσοι περισσότεροι άνθρωποι επικοινωνούν και κάνουν δουλειές διαμέσου του παγκόσμιου ηλεκτρονικού δικτύου,τόσο αυτό θα είναι έντονα συζητήσιμο.Πολλοί σύγχρονοι αναζητητές πληροφορίας ελπίζουν ότι η νέα online κοινωνία μπορεί να επεξεργάζεται τα στοιχεία ανεπίσημα,χρησιμοποιώντας κοινωνική πίεση,“netiquette” και συζητήσεις για να εμποδίσουν το κακό και να λύνουν τις διαφωνίες τους σε αντίθεση με τους κανόνες.Αλλά όσοι περισσότεροι νέοι διασκεδάζουν με το δίκτυο και όσο αυτό αποτελεί μεγαλύτερη οικονομική βάση,φαίνεται πιθανό ότι μερικοί κανόνες είναι απαραίτητοι,και απαιτείται μερικοί από αυτούς να επιβάλλονται.Από πού προέρχονται αυτοί οι κανόνες και ποιος θα τους επιβάλει;

Ο “τοπικός” νόμος του Κυβερνοχώρου έχει ήδη δημιουργηθεί με τη μορφή συμφωνητικών και κανόνων εφαρμογής σε συγκεκριμένα συστήματα,από τους χειριστές συστημάτων και από τους χρήστες.Οι χειριστές συστημάτων έχουν αποφασίσει τους όρους και τις συνθήκες της επιτυχίας στο δικό τους ιδιαίτερο χώρο – και οι χρήστες συμφωνούν με αυτό σαν μία κατάσταση που με συμφωνία έχει εισαχθεί.Αυτές οι συμφωνίες μπορούν να είναι η σύμβαση για απόλυτη εφαρμογή – στην πραγματικότητα όχι διαπραγματεύσιμη.Αλλά αυτοί περισσότερο παρουσιάζουν τους χρήστες με ουσιαστική επιλογή,επειδή υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία ανάμεσα στους κανόνες που έχουν καθιερωθεί από διαφορετικές περιοχές.Επιπλέον,τα εμπόδια στην δημιουργία μιας νέας ηλεκτρονικής περιοχής,με κανόνες περισσότερο σύμφωνους σε κάθε δεδομένο σύνολο από χρήστες,είναι χαμηλά.Αυτός ο τοπικός νόμος είναι σχετικά εύκολα επιβαλλόμενος,επειδή ένας χειριστής συστήματος μπορεί να αποβάλει αυτούς που δεν τον τηρούνε.

Το δίκτυο από μόνο του μπορεί να δημιουργεί μια νέα διαδικασία που να εγκαθιστά τέτοιους παγκόσμιους,θεσμοθετημένους κανόνες.Όπως μια διαδικασία μπορεί να μοντελοποιηθεί εν μέρει σε “αναγκελία και σχολιασμό της δημιουργίας κανόνων” αλλά μπορεί επίσης να αναμιγνύει μια συμφωνία ή διαφωνία – μάλλον όπως τώρα χρησιμοποιείται στην εγκατάσταση μιας καινούργιας ομάδας συζητήσεων νέων σε ένα Δίκτυο Χρηστών.

To ‘Ινστιτούτο Νόμων του Κυβερνοχώρου’ μπορεί να παρέχει τον μηχανισμό για την δημιουργία νόμων όπως τα ακόλουθα:

(1)Κάθε νέος προτεινόμενος κανόνας μπορεί να δημοσιευτεί σε κάθε εύκολα προσιτό χώρο και κατανέμεται με μηνύματα σε μια λίστα χειριστών συστημάτων και σε άλλους που ενδιαφέρονται για την επιθεώρηση τέτοιων προτάσεων.

Είναι δύσκολο αξιολογήσουμε ένα σύστημα το οποίο δημιουργεί νόμους σαν αυτό σε αντίθεση με τους ουσιαστικούς νόμους που το σύστημα πραγματικά δημιουργεί.Πρέπει να ανησυχούμε για όσο αφορά την συνεργία ανάμεσα στους χειριστές συστημάτων να συγκαλύψουν το δίκαιο του χρήστη; Πιστεύω πως όχι- οι χειριστές συστημάτων έχουν το δυνατό ερέθισμα να αυξάνουν την κυκλοφορία στο σύστημα.Η εναλακτικότητα παρουσιάζεται να είναι επιτρεπόμενη στα σύγχρονα διεθνή νομικά σώματα να υιοθετούν αντιφατικούς και μη επιβαλλόμενους κανόνες που βασίζονται στην αποτυχία να κατανοούν και να ασπάζονται με χαρά την υπόσχεση μιας νέας επικοινωνιακής τεχνολογίας.Οι πρώτες μεγάλες προσπάθειες των χειριστών συστημάτων να διατυπώσουν τους βασικούς κανόνες,προσχεδιάζοντας να προστατεύσουν τους χρήστες και να φροντίζουν να αυξήσουν την χρήση των νέων μέσων,θα παρουσιάσουν τα πλεονεκτήματα της ανάπτυξης του νέου νόμου του Κυβερνοχώρου μέσα στον δικό τους χώρο.

1.American Banana Co.v.United Fruit Co.,213 U.S.347,357 (1909).

2.Βλέπε Jerome Gilson: Trademark Protection and Practice § 9.01 (New York: Bender,1991),Dan L.Burk : “Trademarks Along the Infobahn: A First Look at the Emerging Law of Cybermarks,”1 U.Rich.J.L.& Tech.1 (1995),διαθέσιμο στο http://www.urich.edu/~jolt/vlil/burk.html.

3.Βλέπε Restaurant Lutece,Inc.,v.Houbigant,Inc.,593 F.Supp.588 (D.N.J.1984).

5.Βλέπε γενικά,Henry H.Perritt,Jr.: Law and the Information Superhighway,κεφ.12 (New York: Wiley,1996).

6.Βλέπε “Declaration on Principles of International Law Concerning Friendly Relations and Cooperation Among States in Accordance with the Charter of the United Nations,” G.A.Res.2625,35^η σύνοδος (1970).Βλέπε επίσης Lea Brilmayer,“Consent,Contract and Territory,” 74 Minn.L.Rev.1,6,11–12 (1989) (όπου σημειώνεται η σπουδαιότητα της κρατικής εξουσίας που προέρχεται από την κυριαρχία πάνω σε φυσική επικράτεια,στα πλαίσια της θεωρίας του κοινωνικού συμβολαίου,και συζητούνται θεωρίες τύπου συμβολαίου σχετικά με την κρατική κυριαρχία και νομιμότητα).

8.Όπως είπε κάποτε σαρκαστικά ο Woody Allen,“Το διάστημα είναι ο τρόπος που διαθέτει η φύση για να εμποδίζει ο,τιδήποτε να συμβεί σε σένα.”.Αν και υπάρχει απόσταση στον on–line χώρο,αυτή συμπεριφέρεται διαφορετικά σε σχέση με την απόσταση στον πραγματικό χώρο.Βλέπε γενικά,M.Ethan Katsh: Law in a Digital World (New York: Oxford University Press,1995),57–59,218.

9.Βλέπε Burk,”Trademarks Along the Infobahn,” 12–14,για μια γενική περιγραφή του Domain Naming System ( Σύστημα ονομασίας περιοχών δικτύου)^*.Βλέπε επίσης Bush,Carpenter,and Postel,“Delegation of International Top–Level Domains,Internet–Draft ymbk–tld–admin–00,” http://www.internic.net ? “RFC 882,Domain Names—Concepts and Facilities,” ftp://ds.internic.net/rfc/rfc882.txt? “RFC 883,Domain Names—Implementation and Specifications,” ftp://ds.internic.net/rfc/rfc883.txt.

10.Βλέπε Jon Auerbach,”Fences in Cyberspace; Goverments Move to Limit Free Flow of the Internet,” Boston Globe,1 Φεβ.,1996,σελ.1 (όπου γίνεται μια επισκόπηση της “ψηφιακής Βαλκανοποίησης” του Internet μέσω λογοκρισίας και φιλτραρίσματος από κυβερνήσεις)?

Seth Faison,“Chinese Cruise Internet,Wary of Watchdogs,” New York Times,5 Φεβ.1995,σελ.Α1.Βλέπε επίσης τη σημείωση 14 παρακάτω (όπου περιγράφονται οι απόποιρες της γερμανικής κυβέρνησης να διακόψει την πρόσβαση Γερμανών πολιτών σε συγκεκριμένες ομάδες συζητήσεων του Usenet).

11.Βλέπε γενικά Anthony Paul Miller,“Teleinformatics,Transborder Data Flows and the Emerging Struggle for Information: An Introduction to the Arrival of the New Information Age,” 20 Colum.J.L.& Soc.Probs.89,105–118,127–132 (1986).Βλέπε επίσης “Book Publishers Worry About Threat of Internet,” New York Times,18 Μαρ.,1996 σελ.Α1 (όπου περιγράφεται η εμφάνιση στο Internet του Le Grand Secret,ενός βιβλίου σχετικά με τον πρώην Πρόεδρο της Γαλλίας Francois Mitterand,παρόλο που είχε απαγορευτεί στη Γαλλία,καθώς και η γενικότερη ανησυχία των εκδοτών βιβλίου για τις μη εξουσιοδοτημένες διανομές στο Internet).

12.Βλέπε Walter B.Wriston: The Twilight of Sovereignty (New York: Scribner,1992) σελ 61–62: “ Η τεχνολογία μας έχει μετατρέψει σε μία παγκόσμια κοινότητα με την κυριολεκτική έννοια της λέξης.Είτε είμαστε έτοιμοι είτε όχι,η ανθρωπότητα διαθέτει τώρα μια εντελώς ολοκληρωμένη διεθνή οικονομική και πληροφοριακή αγορά,που έχει τη δυνατότητα για μετακίνηση χρήματος και ιδεών σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη μέσα σε λεπτά.Το κεφάλαιο θα πηγαίνει εκεί όπου υπάρχει ζήτηση και θα μένει εκεί που το μεταχειρίζονται καλά.Θα ξεφεύγει από χειραγώγηση ή από επαχθείς ρυθμίσεις της αξίας ή της χρήσης του,και καμία κυβερνητική δύναμη δεν μπορεί να το συγκρατήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα.”

13.Βλέπε Karen Kaplan,“Germany Forces Online Service to Censor Internet,” Los Angeles Times,29 Δεκ.,1995,σελ.Α1.“Why Free-Wheeling Internet Plus Teutonic Wall over Porn,” Christian Sci.Monitor,4 Ιαν.1996,σελ.1.“Cyberporn Debate Goes International; Germany Pulls the Shade On Compuserve,Internet,” Washington Post,1 Ιαν.1996,σελ.F13.Auerbach,“Fences in cyberspace,” σελ.15.Βλέπε επίσης “Compuserve Ends Access Suspension: It reopens all but five adult–oriented newsgroups.Parents can now block offensive material,” Los Angeles Times,14 Φεβ.1996,σελ.D1.

14.Βλέπε United States v.Thomas,74 F.3d 701 (6^th Cir.1996) (που επιβεβαιώνει τις καταδίκες ενός ζεύγους από την Καλιφόρνια για παραβιάσεις των ομοσπονδιακών νόμων περί αιδούς,οι οποίες προέρχονταν από αποστολές μηνυμάτων σε ηλεκτρονικούς πίνακες ανακοινώσεων (electronic bulletin boards) που έγιναν στην Καλιφόρνια,αλλά (τα μηνύματα) ήταν προσπελάσιμα από το Τενεσσί και ήταν προσβλητικά για τα εκεί κοινωνικά πρότυπα).Βλέπε,γενικότερα,Electronic Frontier Foundation,“A Virtual Amicus Brief in the Amateur Action Case,” 11 Αυγ.1995,http://www.eff.org/pub/Legal/Cases/AABBS_Thomases_Memphis/Old/aa_eff_vbrief.html.

15.Το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Μιννεσότα διένειμε ένα κείμενο με τίτλο “Warning to All Internet Users and Providers”,(διαθέσιμο στο http://www.state.mm.us/cbranch/ag/memo/txt) που δήλωνε ότι “άτομα εκτός της Μιννεσότα που μεταδίδουν πληροφορίες μέσω Internet γνωρίζοντας ότι οι πληροφορίες αυτές θά διαδοθούν στη Μιννεσότα υπόκεινται στη δικαιοδοσία των δικαστηρίων της Μινεσσότα,για παραβιάσεις του ποινικού και αστικού κώδικα της πολιτείας.” Το συμπέρασμα βασιζόταν στη γενική ποινική νομοθεσία της Μινεσσότα,που προβλέπει ότι “ένα άτομο μπορεί να παραπεμφεί και να καταδικαστεί σύμφωνα με τους νόμους αυτής της πολιτείας,αν το άτομο αυτό … (3) Ενώ βρίσκεται εκτός της πολιτείας,σκοπίμως προκαλεί κάποιο αποτέλεσμα εντός της πολιτείας,το οποίο απαγορεύεται από τον ποινικό κώδικα της πολιτείας.” Minn.Stat.Ann.§ 609.025 (West 1987).Η πολιτεία της Μινεσσότα ξεκίνησε επίσης νομικές ενέργειες εναντίον της Wagernet,μιας επιχείρησης τυχερών παιχνιδιών από τη Νεβάδα,η οποία δημοσίευσε στο Internet μία διαφήμιση για online υπηρεσίες τυχερών παιχνιδιών.Βλέπε Complaint,Minnesota v.Granite Gate Resorts,Inc.(1995) (No.9507227),http://www.state.mn.us/ebranch/ag/ggcom.txt.Ο Γενικός Εισαγγελέας της Φλόριντα,απ’την πλευρά του,αντιτείνει ότι είναι μεν παράνομη η χρήση του παγκόσμιου ιστού για να παίζει κανείς τυχερά παιχνίδια από το εσωτερικό της Φλόριντα,αλλά παραδέχεται ότι το γραφείο του γενικού εισαγελλέα δε θα έπρεπε να ξοδεύει χρόνο προσπαθώντας να εφαρμόσει το ανεφάρμοστο.95–70 Op.Fla.Att’y Gen.(1995),http://legal.firn.edu/units/opinions/95-70.html.Για μια γενική συζήτηση αυτών των απόψεων,βλέπε Mark Eckenwiler: “States Get Entangled in the Web,” Legal Times,22 Ιαν.1996,σελ.S35.

16.Βλέπε “State Regulators Crack Down on ‘Information Highway’ Scams,” Daily Rep.For Exec.(BNA),1 Ιουλ.1994,διαθέσιμο στο Westlaw,BNA–DER database,1994 DER 125,d16.

17.Βλέπε γενικά “What is Usenet ?” και “Answers to Frequently Asked Questions about Usenet”,διαθέσιμα στο http://www.smartpages.com/bngfaqs/news/announce/newusers/top.html.

18.Βλέπε Joel R.Reidenberg : “The Privacy Obstacle Course: Hurdling Barriers to Transnational Financial Services,” 60 Fondham L.Rev.S137 (1992) ? David Post: “Hansel & Gretel in Cyberspace,” Am.Law.,Οκτ.1995,σ.110.

19.Η ιδιωτική ζώη,τουλάχιστον,είναι μια σχετικά οικεία έννοια,επιδεκτική ορισμού στο Δίκτυο,κάνοντας αναφορά σε αναλογίες με συστήματα αλληλογραφίας,τηλεφωνικών κλήσεων και έντυπη έκδοση ενοχλητικού υλικού.Αλλά πολλά καινούργια θέματα,που τίθενται από φαινόμενα μοναδικά στο Δίκτυο,δεν είναι τόσο οικεία.Επειδή οι ηλεκτρονικές τηλεπικοινωνίες δεν είναι κατ’ ανάγκη άμεσα συνδεδεμένες με οντότητες του πραγματικού κόσμου,προκύπτουν νέα ερωτήματα σχετικά με το δικαίωμα της συνεχιζόμενης ύπαρξης ή το δικαίωμα της προστασίας της υπόληψης,ενός ψευδωνύμου.Για παράδειγμα,η δυνατότητα να διαδοθεί κάποιος ιός υπολογιστών ή να προκαλείται “ρύπανση” στο δίκτυο (net spamming),με την αποστολή πολλαπλών μηνυμάτων εκτός θέματος σε ομάδες συζητήσεων,δημιουργεί την ανάγκη να οριστούν κανόνες που να κυβερνούν την online συμπεριφορά.Όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων θα συνεργάζεται μέσω του δικτύου,για να δημιουργήσουν υπηρεσίες ή έργα με κάποια αξία,θα αντιμετωπίσουμε το ζήτημα για το αν αυτοί θα έχουν σχηματίσει κάποιο σωματείο ή συνεταιρισμό—με δικαιώματα και υποχρεώσεις διαφορετικά από αυτά του κάθε ξεχωριστού ατόμου που συμμετέχει—σε ένα περιβάλλον,όπου μπορεί να μην έχει υπάρξει καμία συμφωνία με κάποια συγκεκριμένη γεωγραφικά αρχή και τα δικαιώματα οποιασδήποτε τέτοιας αρχής να επιβάλλει κανονισμούς σε αυτό το νέο “νομικό πρόσωπο” παραμένουν ακαθόριστα.

20.Οι συγκρούσεις μεταξύ των ονομάτων περιοχών του δικτύου (domain names) και των σημάτων κατατεθέντων οδήγησαν την εταιρία Network Solutions,Inc.(NSI),το φορέα για την εγγραφή ονομάτων περιοχών δικτύου στις Η.Π.Α.,να απαιτεί από όσους επιθυμούν εγγραφή να “δηλώνουν και να εγγυώνται” ότι έχουν τα δικαιώματα για ένα ζητούμενο όνομα και να υπόσχονται ότι “θα υπερασπιστούν,θα προασπιστούν και θα κατοχυρώσουν” την NSI από οποιεσδήποτε διεκδικήσεις προερχόμενες από τη χρήση ή την εγγραφή του ζητούμενου ονόματος.Βλέπε Network Solutions,Inc.NSI Domain Name Dispute Policy Statement (Αναθεώρηση 01,ισχύουσα στις 23 Νοε.1995),ftp://rs.internic.net/policy/internic/internic-domain-4.txt.Για μια χρήσιμη επισκόπηση του συστήματος εγγραφής ονομάτων περιοχών δικτύου και των εντάσεων μεταξύ των δικαιωμάτων στα σήματα κατατεθέντα και των ονομάτων περιοχών δικτύου,βλέπε Gary W.Hamilton: “Trademarks on the Internet: Confusion,Collusion or Dilution?,” 4 Tex.Intell.Prop.L.J.1 (1995).Βλέπε επίσης Proceedings of the NSF/DNCEI & Harvard Information Infrastructure Project,Internet Names,Numbers,and Beyond: Issues in the Coordination,Privatization,and Internationalization of the Internet,20 Νοε.1995,http://ksgwww.harvard.edu/iip/nsfmin1.html (όπου συζητείται η προστασία της “κοινότητας των σημάτων κατατεθέντων” στο Δίκτυο).

23.Η ύπαρξη ενός εμφανούς συνόρου ίσως να είναι προαπαιτούμενο για την εγκαθίδρυση ενός οποιουδήποτε νομικού καθεστώτος που να μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι ξεχωριστό από προϋπάρχοντα καθεστώτα.Αν όποιος ενεργεί σε οποιονδήποτε δεδομένο χώρο δεν έχει καμία προειδοποίηση ότι οι κανόνες έχουν αλλάξει,η νομιμότητα κάθε απόπειρας να επιβληθεί ένα διαφορετικό σύστημα δικαίου μοιραία εξασθενεί.Καμιά γεωγραφικά βασισμένη οντότητα δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ευλογοφανώς ότι έχει δικαιοδοσία πάνω σε μια περιοχή με μυστικά σύνορα.Και κανένας αυτοδιοικούμενος οργανισμός δε θα μπορούσε να διεκδικήσει τα προνόμιά του,αν έκανε δύσκολο για τα μέλη και τα μη μέλη να ξεχωρίσουν μεταξύ τους ή αν έμεναν κρυμμένοι,όταν θα έπαιζαν (ή δε θα έπαιζαν) τον ρόλο τους ως μέλη.

24 Βλέπε,π.χ.,Henry H.Perritt,Jr.,“Tort Liability,the First Amendment,and Equal Access to Electronic Networks,” 5 Harv.J.L.& Tech.65,106–108 (1992).

26.Edward A.Cavazos,“Computer Bulletin Board Systems and the Right of Reply: Redefining Defamation Liability for a New Technology,” 12 Rev.Litig.231,243–247 (1992).Αυτή η θεωρία για το “δικαίωμα απάντησης” θα μπορούσε να εφαρμόζεται με διαφορετικό τρόπο σε διαφορετικές περιοχές του Δικτύου,ανάλογα με το αν αυτές οι περιοχές πραγματικά προσφέρουν μια ευκαιρία που να έχει νόημα,για την απάντηση σε δυσφημιστικά μηνύματα.

27.Στο θέμα της “τηλεϊατρικής”,οι πρώτες προσπάθειες για την αποφυγή αυτού του αποτελέσματος φαίνεται να παίρνουν τη μορφή του να επιτρέπουν στους γιατρούς να αλληλεπιδρούν με άλλους γιατρούς σε επίπεδο γνωμοδότησης,απαιτώντας συμφωνία με τους τοπικούς κανονισμούς,μόνο όταν ο γιατρός έχει να κάνει άμεσα με κάποιον ασθενή.Βλέπε Howard J.Young και Robert J.Waters,“Licensure Barriers to the Interstate Use of Telemedicine” (1995),διαθέσιμο στο http://www.arentfox.com/newslett/tele1b.htm.Ο κανονισμός για τους δικηγόρους είναι μπερδεμένος: οι κανονισμοί μερικές φορές βασίζονται στην τοποθεσία του δικηγορικού γραφείου (όπως στην περίπτωση του κανονισμού για τη διαφήμιση στην πολιτεία του Τέξας),μερικές φορές βασίζονται στο περιεχόμενο της νομικής συμβουλής,ενώ κάποιες φορές στη φύση και την τοποθεσία του πελάτη.Βλέπε Katsh,Law in a Digital World,σελ.178–181.

28.Jane C.Ginsburg,“Global Use / Territorial Rights: Private International Law questions on the Global Information Infrastructure,” J.Copy Soc.318,319–320 (1995).

29.Βλέπε γενικότερα: Friedman,“Standards as Intellectual Property,” 19 U.Dayton L.Rev.1109 (1994)? William Landes & Richard Posner,“An Economic Analysis of Copyright Law,” 18 J.Legal Stud.325 (1989).

30.Βλέπε Stephen Breyer,“The Uneasy Case for Copyright: A Study of Copyright in Books,Photocopies,and Computer Programs,” 84 Harv.L.Rev.281,293–309 (1970) για μια ανάλυση της βασισμένης σε κίνητρα δομής στην αγορά λόγιων εκδόσεων.

31.Υπάρχει μια μεγάλη και ποικίλη φιλολογία γύρω από τα νέα είδη πνευματικής δημιουργίας που είναι πιθανό να αναδυθούν στον κυβερνοχώρο σαν συνάρτηση της αλληλεπιδραστικής φύσης του μέσου,της ευκολίας με την οποία οι ψηφιακές πληροφορίες μπορούν να γίνουν αντικείμενο χειρισμού,καθώς και των νέων δυνατοτήτων αναζήτησης και διασύνδεσης.Ανάμεσα στα πιο διορατικά κομμάτια σε αυτό το ρεύμα είναι: Pamela Samuelson,“Digital Media and the Changing Face of Intellectual Property Law,” 16 Rutgers Computer and Tech.L.J.323 (1990),Katsh,βλέπε υποσημείωση 8,κεφ.4,8 και 9,Eugene Volokh,“Cheap Speech,” 94 Yale L.J.1805 (1994),και Sherry Turkle,Life on the Screen: Identity in the Age of the Internet (New York: Simon & Schuster,1996).

32.Η Netscape Corp.έδωσε,χωρίς επιβάρυνση,πάνω από τέσσερα εκατομμύρια αντίγραφα του φυλλομετρητή της για τον Παγκόσμιο Ιστό? εκτιμάται ότι τώρα ελέγχει πάνω από το 70 τοις εκατό της αγοράς φυλλομετρητών,την οποία κατάφερε να χρησιμοποιήσει σαν μοχλό για την κυριαρχία στην αγορά λογισμικού για εξυπηρέτες Παγκόσμιου Ιστού (Web servers),κυριαρχία αρκετή για να της επιτρέψει να λανσάρει μια από τις πιο επιτυχημένες αρχική δημόσια προσφορά στην ιστορία των Η.Π.Α.Βλέπε “Netscape IPO booted up& : Debut of hot stocks stuns Wall Street veterans,” Boston Globe,10 Αυγ.1995,σελ.37 ? “With Internet Cachet,Not Profit,A New Stock Is Wall St.’s Darling,” New York Times,10 Αυγ.1995,σ.1.Κι άλλες εταιρείες ακολουθούν το δρόμο της Netscape? για παράδειγμα,η Realaudio,Inc.διανέμει λογισμικό σχεδιασμένο για να επιτρέπει σε φυλλομετρητές του παγκόσμιου ιστού να παίζουν αρχεία ήχου σε πραγματικό χρόνο από το Internet,πιθανώς με την ελπίδα να εξασφαλίσει με παρόμοιο τρόπο μια κυρίαρχη θέση στην αγορά εξυπηρετών.Βλέπε http://www.realaudio.com/

33.Esther Dyson,“Intellectual Value,” Wired (Αυγ.1995).

34.“Η πλοήγηση στον παγκόσμιο ιστό,για παράδειγμα,αναγκαστικά περιλαμβάνει την δημιουργία πολυάριθμων ‘αντιγράφων’ της πληροφορίας ? πρώτα,μεταδίδεται κάποιο μήνυμα από τον Υπολογιστή Α στον (απομακρυσμένο) Υπολογιστη Β,ζητώντας από τον Υπολογιστη Β να στείλει ένα αντίγραφο ενός συγκεκριμένου αρχείου (π.χ.την ‘κεντρική σελιδα (homepage) που είναι αποθηκευμένη στον Υπολογιστή Β) πίσω στον Υπολογιστή Α.Όταν το αίτημα λαμβάνεται από τον Υπολογιστή Β,δημιουργείται ένα αντίγραφο του ζητούμενου αρχείου και μεταδίδεται πίσω στον Υπολογιστή Α (όπου αντιγράφεται ξανά—‘φορτώνεται’ στη μνήμη—και απεικονίζεται).Και ο τρόπος με τον οποίο τα μηνύματα ταξιδεύουν στο Internet για να φτάσουν στον(ους) επιδιωκόμενο(ους) παραλήπτη(ες)—μέσω υπολογιστών μεσαζόντων γνωστών ως ‘δρομολογητές’,σε κάθε έναν από τους οποίους το μήνυμα ‘διαβάζεται’ μέσω ‘αντιγραφής’ του μηνύματος στη μνήμη του υπολογιστή—[περιλαμβάνει] αμέτρητες ξεχωριστές πράξεις … ‘αναπαραγωγής’.Η αντιγραφή αρχείων δεν είναι απλώς ανέξοδη στον κυβερνοχώρο,είναι πανταχού παρούσα? και δεν είναι απλώς πανταχού παρούσα,είναι αναπόφευκτη… Αν επρόκειτο να εξοπλίσετε τον υπολογιστή σας με μία ‘κλειδαριά αντιγραφής’—μια φανταστική συσκευή που θα αποτρέπει την αναπαραγωγή οποιωνδήποτε πληροφοριών βρίσκονται την παρούσα στιγμή αποθηκευμένα στον υπολογιστή,σε οποιαδήποτε μορφή—αυτός θα σταματούσε βασικά να λειτουργεί.” David G.Post,“Controlling Cybercopies,” Legal Times (8 Απρ.1996) σελ.44.

35.David G.Post,“New Wine,Old Bottles: The Evanescent Copy,” Am.Law.,Μάιος 1995,σελ.103 ?

βλέπε επίσης Jessica Litman,“The Exclusive Right to Read,” 13 Cardozo Arts & Ent.L.J.29,40–42 (1993) ? Pamela Samuelson,“The Copyright Grab,” Wired (Ιαν.1996) σελ.137 ? Pamela Samuelson,“Legally Speaking: Intellectual Property Rights and the Global Information Economy,” 39 Commun.Assoc.Computing Machinery 23,24 (1996).

36.Neel Chatterjee,“Imperishable Intellectual Creations: Use Limits of the First Sale Doctrine,” 5 Fordham Intell.Prop.Media & Ent.L.J.383,384,415–418 (1995) (όπου συζητείται η πρόταση της Δύναμης Εργασίας για την Υποδομή Πληροφοριών για εξαίρεση των μεταδόσεων από τη θεωρία της <<first-sale>> ).

37.Benjamin Wittes,“A (Nearly) Lawless Frontier: The Rapid Pace of Change in 1994 Left the Law Chasing Technology on the Information Superhighway,” Legal Times,3 Ιαν.1995,σελ.1

38.Για παράδειγμα,θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε κανόνες που υποθέτουν ότι επιτρέπεται η αποθήκευση ιστοσελίδων σε ενδιάμεση μνήμη (“caching”),χωρίς την ύπαρξη μιας ρητής συμφωνίας,αντί να υιοθετήσουμε την καθιερωμένη θεωρία για τα πνευματικά δικαιώματα.(Η αποθήκευση στην ενδιάμεση μνήμη συνεπάγεται την αντιγραφή ιστοσελίδων στο σκληρό δισκό,έτσι ώστε μελλοντικές επισκέψεις στη διεύθυνση της σελίδας να ολοκληρώνονται πιο γρήγορα).Επειδή η δημιουργία τέτοιων αντιγράφων στη μνήμη του υπολογιστή είναι βασική για την επιτάχυνση της δραστηριότητας στον παγκόσμιο ιστό και επειδή ο σεβασμός σε κατηγορηματικά όρια ή η ανάκληση οποιασδήποτε άδειας,που έμμεσα επιτρέπει την ενδιάμεση αποθήκευση,θα εμπόδιζε την ελεύθερη ροή πληροφοριών,θα έπρεπε να υιοθετήσουμε κάποιον κανόνα υπέρ της φυλλομέτρησης (browsing).Βλέπε Cyberspace Law Institute,“Caching and Copyright Protections” (1 Σεπ.1995),http://www.cli.org/ ? Samuelson,“Legally Speaking,” σελ.26–27 (όπου συζητούνται θέματα πνευματικών δικαιωμάτων που εγείρονται από την ενδιάμεση αποθήκευση αρχείων).

39.Βλέπε David G.Post,“Anarchy,State,and the Internet: An Essay on Law-Making in Cyberspace,”1995J.OnlineL.άρθρο3,παρ.10,http://www.law.cornell.edu/jol/jol.table.html.

41.Βλέπε Robert L.Dunne,“Deterring Unauthorized Access to Computers: Controlling Behavior in cyberspace Through a Contract Law Paradigm,” 35 Jurimetrics J.1,12 (1994) (που υπαινίσσεται ότι συμφωνίες ανάμεσα σε χειριστές συστημάτων για εξοστρακισμό των παραβατών θα απέτρεπε τη μη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση σε κάποιο υπολογιστή πολύ πιο αποτελεσματικά από τις τρέχουσες ποινικές κυρώσεις ).

43.Hambridge,RFC 1855: “Netiquette Guidelines” (Οκτ.1995) ftp://ds.internic.net/rfc/rfc1855.txt.

44.Βλέπε Henry H.Perritt,Jr.,“Dispute Resolution in Electronic Network Communities,” 38 Vill.L.Rev.349,398–399 (1993) (όπου προτείνεται ένας εναλλακτικός μηχανισμός αποφάσεων για διενέξεις,που θα μπορούσε να υλοποιηθεί από έναν παροχέα υπηρεσιών δικτύου υπολογιστών) ? Henry H.Perritt,Jr.,“President Clinton’s National Information Infrastructure Initiative: Community Regained?,” 69 Chi.–Kent L.Rev.991,995–1022 (1994) (όπου υποστηρίζεται η χρήση της νέας τεχνολογίας πληροφοριών για τη διευκόλυνση των αποφάσεων για διενέξεις) ? I.Trotter Hardy,“The Proper Legal Regime for ‘Cyberspace’ ” 55 U.Pitt.L.Rev.993,1051–1053.Μια τέτοια υπηρεσία επίλυσης διαφορών,O virtual Δικαστής (The Virtual Magistrate),έχει ήδη εμφανιστεί στο Δίκτυο.Βλέπε http://vmag.law.vill.edu:8080/.

45.Βλέπε γενικότερα Hardy,“The Proper Legal Regime for ‘Cyberspace’ ” σελ.1020 ? Leon E.Trakman: The Law Merchant: The Evolution of Commercial Law 11–12 (Littleton,CO: Rothman,1983).Ο Benson περιγράφει την ανάπτυξη του εμπορικού δικαίου ως εξής:

Bruce L.Benson,“The Spontaneous Evolution of Commercial Law,” 55 Southern Econ.J.644,646–647 (1989).

46.Benson,“The Spontaneous Evolution of Commercial Law,” 647.

47.Βλέπε Hardy,“The Proper Legal Regime for ‘Cyberspace’ ” σελ.1019 (“Οι αντιστοιχίες [της ανάπτυξης του εμπορικού δικαίου και] του κυβερνοχώρου είναι ισχυρές.Πολλοί άνθρωποι αλληλεπιδρούν συχνά μέσω δικτύων,αλλά όχι πάντα με τους ίδιους ανθρώπους κάθε φορά,έτσι ώστε <<advance contractual relations>> δεν είναι πάντα πρακτικές.Οι εμπορικές συναλλαγές όλο και περισσότερο θα λαμβάνουν χώρα στον κυβερνοχώρο,και όλο και περισσότερο οι συναλλαγές αυτές θα δισχίζουν τα εθνικά σύνορα και θα εμπλέκουν διαφορετικά συστήματα δικαίου.Η ταχεία επίλυση των διαφορών θα είναι όσο επιθυμητή ήταν και στο Μεσαίωνα! Τα μέσα ενός ανεπίσημου δικαστικού συστήματος υπάρχουν με τη μορφή on-line ομάδων συζητήσεως και ηλεκτρονικής αλληλογραφίας.Ένα ‘Δίκαιο Κυβερνοχώρου’ που θα συνυπήρχε με τα υπάρχοντα δίκαια θα αποτελούσε έναν εξαιρετικά πρακτικό και αποδοτικό τρόπο για τη διεκπεραίωση του εμπορίου σε έναν δικτυωμένο κόσμο.”) ? Post,“Anarchy,State,and the Internet,” παρ.43 και αρ.15.

48.Βλέπε Paul R.Milgrom,Douglass C.North,και Barry R.Weingast,“The Role of Institutions in the Revival of Trade: The Law Merchant,Private Judges,and the Champagne Fairs,” 2 Econ.& Pol.1 (1990) (όπου περιγράφονται η διαγραφή και άλλοι μηχανισμοί επιβολής κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης του εμπορικού δικαίου).

49.Ο κοινωνικός φιλόσοφος Michael Sandel διατύπωσε μια παρόμοια άποψη γράφοντας για την ανάγκη νέων διακρατικών νομοθετικών θεσμών,προκειμένου να ελαφρυνθεί “η απώλεια της βαθειάς γνώσης και η διάβρωση της κοινωνίας που βρίσκονται στον πυρήνα της απογοήτευση στη δημοκρατία: Σε έναν κόσμο όπου το κεφάλαιο και τα αγαθά,οι πληροφορίες και οι εικόνες,η ρύπανση και οι άνθρωποι,“ρέουν” πέρα από κρατικά όρια με πρωτοφανή ευκολία,η πολιτική,και μόνο για να συμβαδίσει,πρέπει να προσλάβει διακρατικές,ακόμα και παγκόσμιες,μορφές.Διαφορετικά,η οικονομική δύναμη θα μένει ανεξέλεγκτη από την δημοκρατικά επικυρωμένη πολιτική δύναμη....Δεν μπορούμε να ελπίζουμε να διευθύνουμε την παγκόσμια οικονομία χωρίς διακρατικούς πολιτικούς θεσμούς.” Michael Sandel,“America’s Search for a New Public Philosophy,” Atlantic Monthly,Μάρ.1996,σελ.72–73 (η έμφαση στην παρούσα σημείωση προστέθηκε από τους συγγραφείς).

50.Hilton v.Guyot,115 U.S.113,163–164 (1995).Βλέπε επίσης Lauritzen v.Larsen,345 U.S.571,582 (1953) (“Το διεθνές ή το ναυτικό δίκαιο … στοχεύει στην σταθερότητα και στην τάξη,μέσω χρήσεων που έχουν αναπτυχθεί από θεωρήσεις των αρχών της <<comity>>,της αμοιβαιότητας και των συμφερόντων σε μεγάλη ακτίνα,για να ορίσουν το πεδίο που κάθε κράτος διεκδικεί ως δικό του.”) Καλές γενικές πραγματεύσεις της θεωρίας για <<comity>> βρίσκονται στις παρακάτω πηγές : Swanson,“Comity,International Dispute Resolution Aggreements,and the Supreme Court,” 21 Law & Policy in Int’l Bus.333 (1990) ? Paul,“Comity in International Law,” 32 Harv.Int.L.J.1 (1991) ? Yntema,“The Comity Doctrine,” 65 Mich.L.Rev 9 (1966) ? James S.Campbell,“New Law for New International Trade,” 5 (3 Δεκ.1993) (σε αρχείο στην κατοχή των συγγραφέων) ? Mark W.Janis: An Introduction to International Law,250ff.(Boston: Little,Brown,1988) ? Lea Brilmayer: Conflict of Laws: Foundations and Future Directions,145–190 (Boston: Little,Brown,1991).

51.“Restatement(Third) of Foreign Relations Law of the United States,” § 403 (1987).

52.Στην ίδια πηγή,στην § 403(3).

53.Maier,“Remarks,” 84 Proc.Am.Soc.Int’l Law (1990),339,339? επίσης 340 (η αρχή της <<comity>>

54.Cf.Adam Gopnik,“The Virtual Bishop,” New Yorker,18 Μαρτίου 1996,σελ.63 (“ ‘Φυσικά,η πρώτη Εκκλησία ήταν από μόνη της μια μορφή Internet,γεγονός που ήταν ένας από τους λόγους,για τους οποίους ήταν τόσο δύσκολο για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία να την πολεμήσει.Οι πρώτοι Χριστιανοί καταλάβαιναν ότι αυτό που ήταν πιο σημαντικό δεν ήταν να διεκδικήσουν φυσική εξουσία πάνω σε μια φυσική περιοχή,αλλά να εγκαθιδρύσουν ένα δίκτυο πιστών — να είναι on-line’ ”,αντιγράφοντας το Γάλλο Επίσκοπο Jacques Gaillot).

55.Βλέπε David W.Maher,“Trademarks on the Internet: Who’s in Charge?” (14 Φεβ.1996),διαθέσιμο στο http://www.aldea.com/cix/maher.html (όπου σημειώνεται η “υπεροψία” της απόψης του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου Δικτύωσης (Federal Networking Council) επ’ αυτού του θέματος).

58.Η αρχή της ελεύθερης ροής πληροφοριών έχει οριστεί σαν αναγκαίο μέρος της ελευθερίας της άποψης και της έκφρασης.Βλέπε το Άρθρο 19 της Universal Declaration of Human Rights (Παγκόσμιας Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα),G.A.Res.217 (III) A,3 (1) U.N.GAOR Resolutions σελ.71,74–75,U.N.Doc.A/810 (1948) (όπου δηλώνεται ότι η ελευθερία της έκφρασης περικλείει “την ελευθερία να διατηρεί κανείς τις απόψεις του χωρίς παρεμβάσεις και να αναζητά,να λαμβάνει και να μεταδίδει πληροφορίες και ιδέες μέσω οποιουδήποτε μέσου και αδιάφορα από σύνορα”).Βλέπε επίσης Jonathan Graubert,“What’s News: A Progressive Framework for Evaluating the International Debate Over the News,” 77 Cal.L.Rev.,629,633 (1989) (“Η καθοδηγούσα αρχή στις διεθνείς επικοινωνίες από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και πέρα ήταν ο εμπνευσμένος από τις Η.Π.Α.σκοπος της ‘ελεύθερης ροής πληροφοριών.’ Σύμφωνα με αυτή την αρχή,‘η ελευθερία της πληροφόρησης υπονοεί το δικαίωμα της συγκέντρωσης,εκπομπής και έκδοσης ειδήσεων οπουδήποτε,χωρίς εμπόδια.” (παραθέτοντας το G.A.Res.59 (Ι),1 (2),U.N.GAOR Resolutions σελ.95,U.N.Doc.A/ 64/ Add.1 (1947).

60.Post,“Anarchy,State and the Internet,” άρθρο 3,παρ.7 ( όπου υποστηρίζεται ότι οι μεμονωμένοι δικτυακοί “οργανισμοί” πιθανώς να καθορίζουν την ουσιαστική δημιουργία κανόνων για τον κυβερνοχώρο) ? David R.Johnson και Kevin A.Marks,“Mapping Electronic Data Communications onto Existing Legal Metaphors: Should We Let Our Coniscience (and Our Contracts) Be Our Guide?,” 38 Vill.L.Rev.487,89–489 (1993) (όπου εξηγείται ότι παροχείς υπηρεσιών επικοινωνιών,ιδιοκτήτες δίσκων που περιέχουν συγκεντρωτικές βάσεις δεδομένων και άνθρωποι που προεδρεύουν σε ηλεκτρονικές ομάδες συζητήσεων έχουν τη δύναμη να επιλέγουν τους εφαρμοζόμενους κανόνες).

61.Για διαφωτιστικές συζητήσεις σχετικά με τους πολλούς παραλληλισμούς ανάμεσα στη βιολογική εξέλιξη και την κοινωνική εξέλιξη στον κυβερνοχώρο,βλέπε Kevin Kelly,Out of Control: The Law of Neo-Biological Civilization (London: Fourth Estate,1994) ? John Lienhard,“Reflections on Information,Biology,and Community,” 32 Hous.L.Rev.303 (1995) ? Michael Schrage,“Revolutionary Evolutionist,” Wired (Ιούλ.1995).

62.Αυτό το γεωγραφικό εμπόδιο απλώς επιτρέπει να προκύψει απόκλιση? δεν το εγγυάται.Ειδίκευση θα προκύψει,για παράδειγμα,μόνο αν οι δύο υποπληθυσμοί υπόκεινται σε διαφορετικές πιέσεις επιλογής ή τουλάχιστον ένας από τους δύο είναι αρκετά μικρός,ώστε να προκύψουν σημαντικές τυχαίες αλλαγές στο γενετικό του υλικό.Για κάποιες καλές,μη τεχνικές,περιγραφές της εξελικτικής θεωρίας,βλέπε Daniel C.Dennett,Darwin’s Dangerous Idea: Evolution and the Meaning of Life(New York: Simon & Schuster,1995) ? John Maynard-Smith,Did Darwin Get it Right? Essays on Games,Sex,and Evolution (New York: Chapman & Hall,1989) ? John Maynard-Smith,On Evolution (Edinburgh: Edinburgh University Press,1972) ? George C.Williams,Adaptation and Natural Selection: A Critique of Some Current Evolutionary Thought(Princeton: Princeton University Press,1966).

63.Βλέπε Richard Dawkins,The Selfish Gene (New York: Oxford University Press,1989).Γενικοί παραλληλισμοί ανάμεσα στη βιολογική εξέλιξη και την εξέλιξη των νομικών κανόνων συζητώνται στους: Friedrich Hayek,Law,Legislation,and Liberty,44–49 (Chicago: University of Chicago Press,1973) ? Friedrich Hayek,The Constitution of Liberty,56–61 (Chicago: University of Chicago Press,1960) ? βλέπε γενικά Tom W.Bell,“Polycentric Law”,7 Hmane Studies Rev.(διαθέσιμο στο http://osf1.gmu.edu/~his/w91issues.html).

64.Ethan Katsh,“Software Worlds and the First Amendment: Vrtual Doorkepers in Cyberspace,” Univ.Of Chic.Legal Forum (προσεχώς),σελ.7,όπου παραθέτει στοιχεία από τον William Mitchell,City of Bits (Cambridge: MIT Press,1995).

67.Brilmayer,“Consent,Contract,and Territory,” 5.

68.Albert O.Hirschman,Exit,Voice,and Loyalty,106–119 (Cambridge: Harvard University Press,1970).Βλέπε επίσης David G.Post,“The State of Nature and the First Internet War,”Reason,Απρ.1996,σελ.33: