Η ΑΝΩΝΥΜΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ

A. Michael Froomkin¹

Σύνοψη

Ο καθηγητής Froomkin, εξηγεί τους μηχανισμούς με τους οποίους η “ανωνυμία” επηρεάζει την επικοινωνία μέσω του Internet και στην συνέχεια αναλύει τη νομιμότητα των προσπαθειών παραβίασης της ανωνυμίας. Μέσω ενός συνδυασμού απόκρυψης public-key και ειδικών “ανώνυμων remailer” υπολογιστών, μπορούμε να στείλουμε μηνύματα, μέσω του δικτύου, με μεγάλο βαθμό βεβαιότητας ότι δε μπορεί να ανιχνευθεί ο δημιουργός τους. ‘‘Remailer’’ είναι μία ελεύθερη υπηρεσία υπολογιστή που ιδιωτικοποιεί το e-mail σου. Ένας remailer σου επιτρέπει να στέλνεις mail σ’ ένα Usenet newsgroup, ή σ’ ένα πρόσωπο χωρίς ο παραλήπτης να γνωρίζει το όνομά σου ή την e-mail διεύθυνσή σου. Αυτές οι τεχνικές κάνουν επίσης, πιθανή τη δημιουργία “ψευδώνυμων” προσωπικοτήτων, όπου μπορούν και οι δύο να στείλουν και να λάβουν μηνύματα, με την αληθινή ταυτότητα του δημιουργού κρυμμένη. Το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση McIntyre, πρόσφατα ακύρωσε κρατικές απαγορεύσεις για χρήση ανωνυμίας, σε περιεχόμενα πολιτικών φυλλαδίων. Τέτοιοι κρατικοί νόμοι όμως, έχουν κατά κύριο λόγο αποσυρθεί και έτσι η ανωνυμία έχει εφαρμοστεί και σε πολιτικούς λόγους. Η πιθανότητα παραμένει ότι, ένας μόλις αποσυρμένος κρατικά απαγορευτικός ανώνυμος πολιτικός λόγος, ή ένας κατευθυνόμενος σε μη πολιτικό λόγο, μπορεί παρ’ όλα αυτά να υποστηριχτεί.

Εισαγωγή

Το μοντέλο Τ αυτοκίνητο του Ηenry Ford, είναι ο άμεσος πρόγονος του προαστίου καθώς και της λαϊκής αγοράς. Μέσω αυτών συνεπάγεται, η κρίση του συγκεντρωτισμού στις πόλεις και εν μέρει, η κρίση πετρελαίου και η επίδραση του θερμοκηπίου. Ο προσωπικός υπολογιστής και η χρήση του Internet, πιστεύω, ότι θα έχει μία όμοια μεγάλη επίδραση στην κοινωνία. Οι περισσότερες από αυτές τις επιδράσεις είναι τόσο απρόβλεπτες σήμερα, όσο ήταν η εφηβική και προ-εφηβική κουλτούρα των μεγάλων εμπορικών αγορών το 1920. Παρ’ όλα αυτά, μερικές επιδράσεις της τεχνολογικής επανάστασης της πληροφορίας, μπορεί ήδη να είναι αναμενόμενες, όπως για παράδειγμα, η δημοκρατικοποίηση της πρόσβασης στην πληροφορία, η δημοκρατικοποίηση της πρόσβασης ενός-σε-πολλά μέσα, καθώς και η ευκολία της πρόσβασης σε ανώνυμη επικοινωνία.

Αυτή η προσπάθεια επικεντρώνεται στο τελευταίο από αυτά: στην ανωνυμία της επικοινωνίας των υπολογιστών, η οποία αποτελεί ένα φαινόμενο στην διασταύρωση του νόμου, της πολιτικής, και της επιστήμης των υπολογιστών με συνέπειες για το εμπόριο, για την προσωπική ελευθερία και για τον τρόπο που ζούμε και αλληλεπιδρούμε.

Επειδή είμαι πολίτης και εκπαιδευόμενος δικηγόρος των Ηνωμένων Πολιτειών, στη συνέχεια προσπαθώ να κάνω μία προσέγγιση, με κέντρο τις Η.Π.Α, δεν έχουν μια Πρώτη Τροποποίηση μπορεί να βρουν άλλες λύσεις σ’ αυτά τα προβλήματα, οι οποίες είναι περισσότερο ή λιγότερο περιοριστικές από αυτές που προτείνει ο νόμος των Η.Π.Α, ο οποίος παραμένει μη ξεκάθαρος. Αξίζει να σημειώσουμε πως, η πραγματικότητα του Internet είναι ότι, η τεχνολογία για αποστολή e-mail μηνυμάτων ανώνυμα ("anonymous remailers) είναι ήδη σε χρήση και εδώ και στο εξωτερικό: όλος ο κόσμος μπορεί τώρα να διασκεδάσει (ή να υποφέρει), με τους καρπούς των ανώνυμων remailers, οι οποίοι βρίσκονται παντού.

Το νόμιμο καθεστώς των Η.Π.Α μπορεί να θεωρηθεί ως μία βάση. Kάθε χώρα με μια πιο περιοριστική προσέγγιση στην ανωνυμία μπορεί να το αναμένει υπονομευόμενο από τους κανόνες των Η.Π.Α. Όμοια, θα έπρεπε οι κανόνες των Ηνωμένων Πολιτειών να αλλάξουν σε περιοριστική ανωνυμία, αφού ίσως κάποια μέρα αυτοί οι νέοι κανόνες θα μπορούν ευκολότερα να υπονομευτούν από άτομα σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, η οποία έχει επαρκή συνεκτικότητα και νόμιμο καθεστώς πιο "ευχάριστο" στην ανώνυμη επικοινωνία.

Μπορούμε για παράδειγμα να αναφέρουμε την περίπτωση του Daniel J. Bernstein ο οποίος επινόησε ένα κρυπτογραφικό σύστημα ονομαζόμενο Snuffle, όταν ήταν απόφοιτος μαθηματικός στο UC Berkeley. Ζήτησε από το State Department να εκδόσει ένα μικρό paper που να περιγράφει το νέο αλγόριθμο και δύο σελίδες με source code σε C που δήλωνε τη κρυπτογράφηση και αποκρυπτογράφηση που χρησιμοποιούσε. Η αίτηση του απορρίφθηκε. Από φόβο ότι το paper του ήταν συγχωνευμένο με το software, έστειλε πέντε ξεχωριστές αιτήσεις, ζητώντας μεμονωμένα να εκδόσει το paper, το κώδικα κρυπτογράφησης, το κώδικα αποκρυπτογράφησης, μία Αγγλική περιγραφή του πως κρυπτογραφεί, και μία Αγγλική περιγραφή του πως αποκρυπτογραφεί. Το State Department απέρριψε και τις πέντε αιτήσεις του. Τότε αυτός κατέφυγε στην αρχική το απαίτηση. Το State Department δεν ανταποκρίθηκε ποτέ. Ο Bernstein έστειλε πολλά γράμματα στη κυβέρνηση προσπαθώντας να λάβει μία λογική ανταπόκριση. Δεν τα κατάφερε. Τότε αυτός μίλησε με το Electronic Frontier Foundation, το οποίο του βρήκε νομική ομάδα και συμφώνησε να καλύψει τα έξοδα για την αγωγή. Μετά από μία σειρά δικαστικών μαχών οι αιτήσεις του απορρίφθηκαν γιατί το software δεν προστατευόταν από τη Πρώτη Τροποποίηση.

Το υπόλοιπο αυτής της προσπάθειας διαιρείται σε τρία μέρη. Πρώτα, θα απευθυνθώ στην τεχνολογία για επιτυχής ανωνυμία χρησιμοποιώντας διαθέσιμα επικοινωνιακά μέσα του Internet, καθώς και στις δυνατότητες τις οποίες αυτά τα μέσα δημιουργούν. Δεύτερον, θα συζητήσω τα προβλήματα τα οποία η εύκολα-διαθέσιμη ανωνυμία σίγουρα θα δημιουργήσει, σχεδόν σίγουρα. Τελικά θα απευθυνθώ στο νομικό θέμα για το αν η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών μπορεί να απαγορεύσει, μερικώς ή ολικώς, τη χρήση της ανωνυμίας στις επικοινωνίες.

Ι. Το Internet κάνει εύκολη την ανωνυμία.

Τελευταία, το Internet κάνει δικαίως την ανωνυμία εύκολη, αλλά μόνο για το περιορισμένο σύνολο των διαπροσωπικών συναλλαγών, που δεν απαιτούν χειρισμό του φυσικού πεδίου. Βασικά, οτιδήποτε μπορείς να κάνεις με λέξεις και εικόνες, μπορείς να το κάνεις ανώνυμα στο Internet, οδηγώντας τα μηνύματά σου μέσω ενός ανώνυμου remailer. Όσο υπάρχει περιορισμός στην έκταση, αυτή η επικοινωνιακή ανωνυμία επιτρέπει στους χρήστες να αναμιχθούν σε πολιτικούς λόγους χωρίς φόβο ανταπόδοσης, να αναμιχθούν σε κακές κριτικές (whistle-blowing) ενώ διατρέχουν ένα κατά πολύ μειωμένο ρίσκο ανίχνευσης να ζητήσουν συμβουλή σχετικά με προσωπικά προβλήματα, τα οποία προκαλούν αμηχανία, χωρίς το φόβο ότι θα ανακαλυφθούν-κάτι το οποίο είναι δύσκολο να κάνεις μέσω τηλεφώνου σ’ αυτήν την εποχή της τηλεφωνικής αναγνώρισης.

Αν θέλεις να εκδώσεις φυλλάδια ανώνυμα με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο, θα πρέπει να βρεις έναν τρόπο να τα εκτυπώσεις και να τα διανείμεις χωρίς να γίνεις αντιληπτός. Αν τα φυλλάδια μπορεί να τραβήξουν την προσοχή κάποιου εξοπλισμένου με μοντέρνες ρητορικές τεχνικές, θα δυσκολευτείς για να αποφύγεις αναγνωρίσιμα σημάδια, όπως χαρακτηριστικό χαρτί ή αποτυπώματα.

Αντίθετα, στις επικοινωνίες του Internet, όλα είναι ψηφιακά, τα μόνα αναγνωρίσιμα σημάδια που μεταφέρουν είναι πληροφορίες εισαγόμενες από τον αποστολέα, το υλικό του αποστολέα, ή από κάποιον ενδιάμεσο ο οποίος μπορεί να έχει αναμεταδώσει το μήνυμα κατά τη μεταφορά του. Ένα e-mail μήνυμα, για παράδειγμα, θα πρέπει να φτάνει με τη διεύθυνση επιστροφής του αποστολέα, με πληροφορίες του δρομολογίου που περιγράφουν το μονοπάτι που πέρασε για να φτάσει από τον αποστολέα στο δέκτη. Αν δεν υπήρχε αυτή η πληροφορία, ή πιθανόν εσωτερικά συμπεράσματα στο ίδιο το μήνυμα (“γεια μπαμπά !”), δε θα υπήρχε τίποτα σχετικό στο μήνυμα, που να αποκαλύπτει την ταυτότητα του αποστολέα.

Μπες στον κόσμο του ανώνυμου remailer. Οι remailers ποικίλουν, αλλά όλοι μοιράζονται το κοινό χαρακτηριστικό ότι διαγράφουν όλες τις αναγνωρίσιμες πληροφορίες σχετικά με τα εισερχόμενα e-mails, αντικαθιστώντας μια προκαθορισμένη επικεφαλίδα που χαρακτηρίζει τον remailer ως αποστολέα, ή χρησιμοποιώντας μια χαριτωμένη ετικέτα όπως nobody@nowhere. Μια λίστα των remailers και των χαρακτηριστικών τους, όπως και τρέχουσα πληροφορία για τα πρόσφατα στατιστικά στοιχεία εκτέλεσης μπορούν να βρεθούν στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Berkeley : <http://www.cs.berkeley. edu~ raph/remailer-list.html>.

Πριν συζητήσουμε για τους remailers με κάθε λεπτομέρεια, είναι χρήσιμο να διακρίνουμε τέσσερις τύπους επικοινωνίας στους οποίους η φυσική (ή “πραγματική”) ταυτότητα του αποστολέα είναι, τουλάχιστον, μερικώς κρυμμένη: (1) ανιχνεύσιμη ανωνυμία, (2) μη ανιχνεύσιμη ανωνυμία, (3) μη ανιχνεύσιμη ψευδωνυμία και (4) ανιχνεύσιμη ψευδωνυμία. Ο αντικειμενικός σκοπός αυτών των κατηγοριών είναι να ξεδιαλύνουν ιδέες οι οποίες είναι συγχωνευμένες : αν και πως ένας συγγραφέας αναγνωρίζει τον εαυτό του όπως αντιτίθεται στο αν και πως η πραγματική ταυτότητα του συγγραφέα μπορεί να καθοριστεί από άλλους.

Για να γίνουν πιο ξεκάθαρα τα παραδείγματα που ακολουθούν, σε κάθε περίπτωση, Alice θα είναι το πρόσωπο που στέλνει ένα e-mail μήνυμα στο Bob, Ted, Ursula και Victor θα είναι remailer χειριστές, και Carol ένας κριτής με δικαστική εξουσία.

A. Anonymity

Κάθε ηλεκτρονική επικοινωνία ακόμα και απευθείας συνομιλία διπλής κατεύθυνσης, μπορεί θεωρητικά να γίνει ανώνυμα. Στην τρέχουσα πρακτική, η ανώνυμη remailer τεχνολογία εφαρμόζεται στο e-mail και άρα χρησιμοποιείται για επικοινωνία σε άτομα, σε ταχυδρομικές λίστες καθώς και σε "newsgroup" συζητήσεις. Το e-mail προσφέρει την απλούστερη περίπτωση ανωνυμίας. Παρόλο που η τεχνολογία του e-mail remailer μπορεί να μην είναι ακόμα τόσο φιλική στο χρήστη, όσο θα μπορούσε να είναι, είναι διαθέσιμη σε οποιονδήποτε ξέρει που να κοιτάξει - και μπορεί επίσης να βρεθεί σε μία εύκολη σε χρήση, παγκοσμίου εύρους web σελίδα. <http//www.c2.org>.

Ανιχνεύσιμη ανωνυμία

Ένας remailer, ο οποίος δε δίνει στο δέκτη συμπεράσματα όπως η ταυτότητα του αποστολέα αλλά αφήνει αυτήν την πληροφορία στα χέρια ενός μόνο ενδιάμεσου, είναι ένα σύστημα ανιχνεύσιμης ανωνυμίας. Στο απλούστερο παράδειγμα, η Alice στέλνει ένα μη κωδικοποιημένο e-mail σε ένα remailer χειριζόμενο από τον Ted, με οδηγίες για προώθηση του e-mail στο Bob. O remailer του Ted διαγράφει τη χαρακτηριστική διεύθυνση επιστροφής της Alice και στέλνει το μήνυμα στο Bob σα να είναι από το “nobody@remailer.com”.

H Alice δε μπορεί να ξέρει αν ο Ted έχει στείλει το μήνυμα, κρατώντας ένα αντίγραφο της Alice και των e-mail διευθύνσεων του Bob, ή πράγματι ολόκληρο το κείμενο του μηνύματος. Αν ο Ted τον ’χει κάνει αυτό, τότε ο Bob μπορεί να ανακαλύψει ποιος του έστειλε το μήνυμα πείθοντας τον Ted να του το πει - ή, σε μερικές περιπτώσεις, αν το μήνυμα παραβιάζει κάποιο νόμο, με το να ζητήσει τη βοήθεια της Carol, ενός κριτή με δικαστική δύναμη. Φυσικά αν ο Ted μένει σε άλλη χώρα, έξω από τη δικαιοδοσία της Carol, η Carol δε μπορεί να κάνει πολλά για να βοηθήσει το Bob στο αίτημά του να πείσει τον Ted να αποκαλύψει την ταυτότητα της Alice. Πολλές χώρες έχουν κάνει συμφωνίες για δικαστική βοήθεια, αλλά αυτό μπορεί να κοστίζει, να είναι δύσκολο, και σε πολλές περιπτώσεις απαιτεί η εμπλεκόμενη πράξη να είναι παράνομη και στα δύο έθνη² .

Παρ’ όλο που η ανιχνεύσιμη ανωνυμία προσφέρει τη χαμηλότερη ασφάλεια, από τις τέσσερις κατηγορίες, επαρκεί σε πολλούς σκοπούς. Μερικά μηνύματα δεν απαιτούν παραπάνω ασφάλεια από μια καινούρια επικεφαλίδα. Έχουν υπάρξει περιπτώσεις όπου έχω στείλει μηνύματα σε newsgroups και έχω λάβει ένα μεγάλο αριθμό από ανεπιθύμητα e-mail σε απάντηση, επειδή η e-mail υπογραφή μου με χαρακτηρίζει ως καθηγητή δικαίου. Ένας τρόπος για να αποφύγω να λαμβάνω αιτήσεις για δωρεάν νομική συμβουλή, είναι να διαγράψω την υπογραφή και σχόλια δρομολογίου μέσω ενός remailer. Αυτό το απλό τέχνασμα επαρκεί, γιατί οι συνέπειες της αναγνώρισής μου ως ο συγγραφέας του ταχυδρομείου μου σε νόμιμα ζητήματα, δεν είναι τρομερά σοβαρό.

Γενικά όμως, το να στείλεις ένα μήνυμα με ευαίσθητη πληροφορία κατευθείαν σ’ ένα remailer για απευθείας απάντηση στο δέκτη που στοχεύεις, απαιτεί ένα ασυνήθιστο μέγεθος εμπιστοσύνης στο ότι ο χειριστής του remailer δε θα διαβάσει ή αντιγράψει το μήνυμα ή αναφέρει τον αποστολέα στις κατάλληλες αρχές. Συχνά σκέφτομαι ότι ένα ωραίο μυθιστόρημα θα μπορούσε να γραφτεί χρησιμοποιώντας έναν απατεώνα χειριστή remailer, σαν κεντρικό του χαρακτήρα: φαντάσου ότι ο Ted ξεκινάει μια επιχείρηση, λειτουργεί ένα καλό remailer για μερικά χρόνια, μαζεύει πολλά ένοχα μυστικά και μετά συνταξιοδοτείται με κέρδη από εκβιασμούς.

Πολύ περισσότερη ασφάλεια και σχεδόν απαραβίαστη ανωνυμία, μπορεί να επιτευχθεί με τίμημα κάπως μεγαλύτερη πολυπλοκότητα, μέσω της χρήσης της “μη ανιχνεύσιμης ανωνυμίας”.

Μη ανιχνεύσιμη ανωνυμία

Με τον όρο “μη ανιχνεύσιμη ανωνυμία” εννοώ μια επικοινωνία κατά την οποία ο συγγραφέας απλά, δεν είναι καθόλου αναγνωρίσιμος. Για παράδειγμα, αν η Alice ρίξει ένα ανυπόγραφο φυλλάδιο χωρίς αποτυπώματα στο κατώφλι του Bob στο τέλος της νύχτας όταν δεν κοιτάει κανείς, το φυλλάδιό της είναι “μη ανιχνεύσιμα ανώνυμο”.

Η τρέχουσα τεχνολογία του Internet, επιτρέπει αυτή τη μορφή ανωνυμίας δρομολογώντας τα μηνύματα μέσω μιας σειράς από ανώνυμους remailers. Αυτή η τεχνική ονομάζεται “αλυσιδωτό remailing” και είναι τόσο ανώνυμη όσο είναι η απ’ευθείας επικοινωνία στις μέρες μας. Τίποτα δεν είναι αδύνατο να αποτύχει, οπότε: όπως εξήγησα παραπάνω, αν η Alice έχει την κακή τύχη να χρησιμοποιήσει μόνο συμβιβασμένους remailers των οποίων οι χρήστες θέλουν να ενωθούν μαζί και να αποκαλύψουν ην ταυτότητά της, είναι απλώς άτυχη. Υποθέτοντας την καλή πίστη ενός, τουλάχιστον, μέλους από την αλυσίδα, τότε η Alice μπορεί να είναι σίγουρη ότι κανένας μοναδικός χειριστής του remailer δε μπορεί να τη συνδέσει με το μήνυμα το οποίο λαμβάνει ο Bob τόσο καιρό όσο η Alice χρησιμοποιεί απόκρυψη και chaining³.

Στο απλούστερο επίπεδο, η απόκρυψη επιβεβαιώνει ότι ο πρώτος χειριστής remailer δε μπορεί να διαβάσει το μήνυμα και χωρίς προσπάθεια συνδέει την Alice με το Bob και/ή τα περιεχόμενα.. Η απόκρυψη όμως έχει επίσης έναν πολύ πιο σημαντικό και έξυπνο ρόλο να παίξει. Υποθέτουμε ότι η Alice αποφασίζει να δρομολογήσει το ανώνυμο μήνυμά της μέσω του Ted, της Ursula και του Victor, ο καθένας από τους οποίους χειρίζεται έναν remailer και ο καθένας από τους οποίους έχει εκδώσει ένα δημόσιο κλειδί σε ένα σύστημα απόκρυψης δημοσίου-κλειδιού τέτοιο όπως το PGP⁴ . Η Alice θέλει να επιβεβαιωθεί ότι κανένα μέλος από την αλυσίδα δε ξέρει το πλήρες μονοπάτι των άλλων remailers που χειρίζονται το μήνυμα, γιατί οποιοσδήποτε που θα ήξερε το πλήρες μονοπάτι, θα μπορούσε να αναγνωρίσει την Alice από το μήνυμα που θα λάμβανε ο Bob. Απ’ την άλλη μεριά, κάθε μέλος της αλυσίδας απαραιτήτως θα γνωρίζει την ταυτότητα του ακριβώς προηγούμενου remailer, από τον οποίο ήρθε το μήνυμα και φυσικά την ταυτότητα του επόμενου remailer στον οποίο θα σταλεί το μήνυμα.

Η Alice συνεπώς, θέλει ο Ted, το πρώτο μέλος της αλυσίδας, να αποσύρει από το μήνυμα όλες τις πληροφορίες που οδηγούν σε αυτή και είναι ειδικά ανήσυχη ότι ο Ted δε θα μπορέσει να διαβάσει το μήνυμά της, αφού είναι το ένα μέλος της αλυσίδας το οποίο γνωρίζει ότι η Alice το έστειλε. Η Alice επίσης, θέλει, ο Ted να γνωρίζει μόνο ότι το μήνυμα θα πάει στην Ursula και να συνεχίσει να αγνοεί το δρόμο του μηνύματος από’ κει και πέρα. Η Alice θέλει, η Ursula, το δεύτερο μέλος της αλυσίδας, να γνωρίζει μόνο ότι το μήνυμα ήρθε από τον Ted και θα πάει στο Victor, ο Victor θα πρέπει να γνωρίζει μόνο ότι ήρθε από την Ursula και θα πάει στο Bob, παρ’ όλο που όταν το μήνυμα φτάσει στο Victor, η Alice μπορεί να μη νοιάζεται τόσο πολύ αν ο Victor μπορεί να διαβάσει το μήνυμα αφού η ταυτότητά της έχει καλά καμουφλαριστεί.

H Alice πετυχαίνει αυτούς τους αντικειμενικούς σκοπούς με πολλαπλές αποκρύψεις του μηνύματος της, σε στρώματα, με τα δημόσια κλειδιά του Ted, της Ursula και του Victor. Όπως κάθε remailer λαμβάνει το μήνυμα, αυτό απορρίπτει τις επιγραφές που χαρακτηρίζουν την προέλευση του e-mail και έπειτα αποκρύπτει το μήνυμα με το δικό του ιδιωτικό κλειδί, αποκαλύπτοντας την επόμενη διεύθυνση, αλλά όχι παραπάνω. Αν κάποιος θεωρήσει κάθε επίπεδο απόκρυψης σαν ένα φάκελο, με μία μη κρυμμένη διεύθυνση πάνω σε αυτό, κάποιος μπορεί να οραματιστεί τη διαδικασία σαν ένα διαδοχικό άνοιγμα φακέλων, όπως το ακόλουθο:

Η Alice στέλνει ένα μήνυμα στον Ted όπως ακόλουθα:

Στον: Ted

|--------- μήνυμα κρυμμένο με το δημόσιο κλειδί του Ted-------------------

|

| Παρακαλώ στείλε στην: Ursula

|

| |-------μήνυμα κρυμμένο με το δημόσιο κλειδί της Ursula--------------

| |

| | Παρακαλώ στείλε στον: Victor

| |

| | -----μήνυμα κρυμμένο με το δημόσιο κλειδί του Victor--------

| | |

| | | Παρακαλώ στείλε στον: Bob

| | |

| | | Κείμενο του ανώνυμου μηνύματος.

| | |

| | | Ιδανικά αυτό είναι κρυμμένο με το δημόσιο

| | | κλειδί του Bob, αλλά ακόμα και αν είναι απλό κείμενο,

| | | ο Victor θα πρέπει να μη μπορεί να το συνδέσει

| | | με τη Alice όσο η Alice θυμάται να μην υπογράψει

| | | το όνομά της.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Κάνοντας αλυσίδα το μήνυμα μεταξύ του Ted, της Ursula και του Victor, σημαίνει ότι κανένας χειριστής remailer δε μπορεί μόνος του να συνδέσει την Alice είτε με το κείμενο του μηνύματος, είτε με τον Bob. Φυσικά, αν ο Ted, η Ursula και ο Victor είναι σε μια μυστική εταιρία, ή στη δικαιοδοσία της Carol και κρατάνε αναφορές που θα μπορούσαν να είναι θέμα μιας δικαστικής κλήσης, η Alice μπορεί να βρει ότι ο Bob είναι ικανός να μάθει την ταυτότητά της. Αυτό που χρειάζεται για να διατηρηθεί η ανωνυμία της Alice, οπωσδήποτε, είναι ένας μόνο remailer στην αλυσίδα ο οποίος είναι και τίμιος και είτε διαγράφει τις αναφορές της ή είναι έξω από τη δικαιοδοσία της Carol.

Μέχρι τώρα ο αναγνώστης μπορεί να αναρωτιέται τι είδους πληροφορία θα άξιζε τέτοιο κόπο. Ομολογώ ότι εγώ δεν έχω ποτέ χρησιμοποιήσει περισσότερο από ένα μόνο remailer και δεν έχω ποτέ μπει στον κόπο να αποκρύψω κάποιο από τα μηνύματά μου, απλά δημιούργησα το δικό μου PGP κλειδί⁵ απλώς για επιδεικτικούς σκοπούς.

Παρ’ όλα αυτά δεν είναι δύσκολο να φανταστείς ότι μερικοί άνθρωποι μπορεί να έχουν μία νόμιμη ανάγκη για μη ανιχνεύσιμη ανώνυμη επικοινωνία.. Άτομα τα οποία επιθυμούν να κριτικάρουν μια κατασταλτική κυβέρνηση ή να υποθάλψουν μια επανάσταση ενάντιά της, μπορεί να βρουν τους remailers πολύτιμους. Πράγματι, δίνοντας τη δυνατότητα μετάδοσης μηνυμάτων ευρέως, χρησιμοποιώντας το Internet, το ανώνυμο e-mail μπορεί να γίνει η μοντέρνα αντικατάσταση του ανώνυμου φέυγ-βολάν. Άλλα παραδείγματα που να συμπεριλαμβάνουν συλλογικούς whistle-blowers, είναι άνθρωποι που να κριτικάρουν μια θρησκευτική κουλτούρα ή άλλη κίνηση από την οποία μπορεί να φοβούνται ανταπόδοση και άτομα που ταχυδρομούν αιτήσεις για πληροφορία σε δημόσιο πίνακα ανακοινώσεων για θέματα πολύ προσωπικά για συζήτηση, αν υπήρχε κάποια πιθανότητα να ανιχνευτεί ο δημιουργός του μηνύματος.

Αντίθετα με το ανώνυμο φέυγ-βολάν, το ανώνυμο remailed e-mail, μπορεί να επιτρέψει στην Alice και τον Bob να επικοινωνήσουν χωρίς να γνωρίζουν ο ένας την ταυτότητα του άλλου και ενώ θα διατηρείται η μη "ανιχνεύσιμη" φύση των επικοινωνιών τους. Αν η Alice θέλει ο Bob να μπορέσει να απαντήσει στο μήνυμά της, μπορεί να συμπεριλάβει τη διεύθυνση επιστροφής της, κρυμμένη από τα δημόσια κλειδιά που ανήκουν σε μια σειρά από remailers, π.χ. Victor, Ursula και Ted, η Alice τότε, οδηγεί τον Bob να στείλει την απάντησή του στο Victor. H κρυπτογραφία επομένως, υπερτιμά κατά πολύ την επικοινωνιακή απομόνωση και ανωνυμία.

Ο μη ανιχνεύσιμος ανώνυμος ηλεκτρονικός λόγος, ανοίγει επίσης την πόρτα σε μια σκοτεινή πλευρά της μη ανιχνεύσιμης επικοινωνίας: η ανώνυμη επικοινωνία είναι ένα μεγάλο εργαλείο για αποφυγή ανίχνευσης σε παράνομη ενέργεια. Συνομωσία, ηλεκτρονικό μισητό-ταχυδρομείο και μισητός-λόγος γενικά, ηλεκτρονικό hate-mail, δυσφήμηση, αποκάλυψη μυστικών ανίχνευσης και άλλα ιδιαίτερα πολύτιμα χαρακτηριστικά, όλα γίνονται χαμηλού ρίσκου ενέργειες αν οδηγηθούν μέσω ανώνυμων επικοινωνιών. (Αυτές οι ενέργειες είναι απλά χαμηλού ρίσκου παρά χωρίς καθόλου ρίσκο, διότι πάντοτε παραμένει πιθανό να συμπεράνεις την ταυτότητα του συγγραφέα μερικών μηνυμάτων από συμπεράσματα εσωτερικά στο ίδιο το μήνυμα. Για παράδειγμα, ένα whistle-blower μπορεί μερικές φορές να αναγνωριστεί, αν ο κύκλος των ανθρώπων που έχουν πρόσβαση στην πληροφορία, ήταν μικρός).

Παρόλο που γνώμες σε διαφορετικά μέρη του κόσμου μπορεί να διαφέρουν για το αν αυτό είναι ένα καλό ή κακό πράγμα, η εύκολα διαθέσιμη ανώνυμη επικοινωνία φέρνει το τέλος των περιοριστικών εθνικών πολιτικών σχετικών με την πληροφορία. Κάθε κυβέρνηση που επιτρέπει στους πολίτες της να γίνουν μέλη του παγκόσμιου ηλεκτρονικού δικτύου, θα αναγκαστεί να ζήσει με μια ελευθερία λόγου ακόμα μεγαλύτερη από αυτή που σχεδιάστηκε από τους συγγραφείς της Πρώτης Τροποποίησης, καθώς οι πολίτες θα μπορούν να κριτικάρουν την κοινωνία τους, με μικρό φόβο ανταπόδοσης και θα έχουν εύκολα πρόσβαση σε μηνύματα από όλο τον κόσμο δίνοντας εναλλακτικές απόψεις. Όσο η χώρα παραμένει συνδεδεμένη στο Internet, θα είναι αδύνατο να επιβληθούν κανονισμοί, οι οποίοι θα έχουν ως σκοπό να περιορίσουν την σπουδαιότητα του “ανατρεπτικού” ή “χυδαίου” λόγου. Επίσης, κανονισμοί που αναφέρονται στον έλεγχο για εξαγωγή πληροφορίας, όπως για παράδειγμα, η Διεθνής Κίνηση στους Οπλικούς Κανονισμούς (International Traffic In Arms Regulations) ή “ΔΚΟΚ”, (ITAR) θα γίνει ακόμα πιο δύσκολο να επιβληθούν⁶.

Το ITAR είναι το πλήρες σύνολο από εξαγόμενους κανονισμούς, δημιουργημένο από το State Department, σύμφωνα με το νόμο. Η κρυπτογραφία ελέγχεται ισχυρά από αυτούς τους κανονισμούς σαν να ήταν ένα όπλο.(<ftp://ftp.cygnus.com/pub/export/export.html>)

Β. Ψευδωνυμία.

Υποθέτουμε ότι η Alice είναι ένας επαναλαμβανόμενος συμμέτοχος σε μια μέτρια μετάδοση, τέτοια όπως το USENET ή μία ταχυδρομική λίστα. Ίσως η Alice να μη θέλει να υπογράφει το όνομά της στα μηνύματά που ανταλλάσσει, όμως να μπορεί να αναμιχθεί σε κάποια συζήτηση, με τα υπόλοιπα μέλη της λίστας, έχοντας μία συνεχή ταυτότητα. Η Alice αποφασίζει να υπογράψει τα μηνύματά της ως “Andrea”, θα μπορούσε όμως να είχε διαλέξει να υπογράψει τα μηνύματά της ως “Frank”, με τη θεωρία ότι αυτό θα της επέτρεπε να αποφύγει διακρίσεις εις βάρος του γυναικείου φύλου. Έτσι λοιπόν, είτε το φύλο μπορεί να μασκαρευτεί ως το αντίθετο, είτε παιδιά ως ενήλικες (και αντίθετα). Αν όχι τίποτα άλλο, αυτό δημιουργεί κάποιο δυναμικό για αμηχανία και ανησυχεί μερικούς γονείς.

Όπως τα πλήρως ανώνυμα μηνύματα, έτσι και τα ψευδώνυμα μηνύματα υπάρχουν σε δύο μορφές: ανιχνεύσιμα και μη ανιχνεύσιμα. Το πλεονέκτημα της ανιχνεύσιμης ψευδωνυμίας είναι ότι δίνει στο αποστολέα ένα nom de plum όπου επιτρέπει σε άλλα μέλη να στείλουν απαντήσεις πολύ πιο εύκολα απ’ ότι είναι πιθανό με ένα μή ανιχνεύσιμο σύστημα.

Μή ανιχνεύσιμη ψευδωνυμία

Η μη ανιχνεύσιμη ψευδωνυμία δουλεύει ακριβώς όπως η μη ανιχνεύσιμη ανωνυμία, εκτός από το γεγονός ότι η Alice διαλέγει να υπογράφει το μήνυμά της ως Andrea, ένα ψευδώνυμο. Αν η Alice ανησυχεί ότι κάποιος άλλος μπορεί να προσπαθήσει να μασκαρευτεί ως Andrea, μπορεί να υπογράψει το μήνυμά της με μία ψηφιακή υπογραφή δημιουργούμενη ειδικά για “Andrea”, η οποία είναι μοναδική και δε μπορεί να τροποποιηθεί θα διακρίνει ένα αυθεντικά υπογραφόμενο μήνυμα από οποιονδήποτε πλαστό.

Το να συμμετέχεις σε συζητήσεις με ένα σταθερό ψευδώνυμο - συχνά συντομευμένο σε “nym” στο Internet - η Alice μπορεί να εισάγει το Andrea ως ένα ψηφιακό πρόσωπο.

Για την ασφάλεια των υπολογιστών, ο σύμβουλος Hal Finney, σημειώνει,

Ανιχνεύσιμη ψευδωνυμία

Η ανιχνεύσιμη ψευδωνυμία είναι επικοινωνία με ένα nom de plume προσκολλημένο, το οποίο μπορεί να ανιχνευτεί πίσω στο συγγραφέα (από κάποιον) και όχι απαραίτητα από το δέκτη. Όσο ένα σύστημα ανιχνεύσιμης ψευδωνυμίας το καθιστά ευκολότερο για κάποιον να ανακαλύψει την ταυτότητα της Alice, προσφέρει συνήθως ένα μεγάλο πλεονέκτημα για αποζημίωση: οι δέκτες του μηνύματος της Alice, μπορούν συνήθως να απαντήσουν σ’ αυτό στέλνοντας e-mail κατευθείαν στη ψευδώνυμη e-mail διεύθυνση στο “Από :” πεδίο του μηνύματος. Το μήνυμα τότε, είτε πάει στον Ted, το χειριστή του remailer, ο οποίος κρατάει ένα περιεχόμενο των διευθύνσεων που συνδέουν την Andrea στην Alice, ή στην περίπτωση προμηθευτών εμπορικής υπηρεσίας, όπου επιτρέπει στους συνδρομητές να χρησιμοποιούν ψευδώνυμα Ids, πάει κατευθείαν στο λογαριασμό της Alice.

Ο Anon.penet.fi, ο πιθανόν πιο διαδεδομένος “ανώνυμος” remailer, είναι στην πραγματικότητα απλά ένας ανιχνεύσιμα ψευδώνυμος remailer.

Στη διαδικασία ανωνυμίας, όλες οι επιγραφές οι οποίες αποδεικνύουν τον πραγματικό δημιουργό, απομακρύνονται⁸.

Το σύστημα anon.penet.fi, διατηρεί μια εγγραφή για κάθε e-mail διεύθυνση του χρήστη. Η ασφάλειά του εξαρτάται από την προθυμία του χειριστή, Johan Helsingius, ένα Φιλανδό επιστήμονα υπολογιστών, να αρνηθεί να αποκαλύψει τα περιεχόμενα του ευρετηρίου του, το οποίο αντιστοιχεί κάθε ανώνυμο ID σε μία e-mail διεύθυνση. Το Φεβρουάριο του 1995, η Εκκλησία της Σαιεντολογίας ζήτησε τη βοήθεια της Φινλανδικής αστυνομίας, μέσω της Interpol, για να αποσπάσει την ταυτότητα ενός ατόμου το οποίο, όπως υποστήριξε η Εκκλησία της Σαιεντολογίας, είχε χρησιμοποιήσει το anon.penet.fi για να ταχυδρομήσει τα περιεχόμενα ενός αρχείου, δήθεν κλεμμένου από έναν υπολογιστή της Σαιεντολογίας, σε ένα USENET γκρουπ ονομαζόμενο “alt.religion.scientology.” Η Φιλανδική αστυνομία ζήτησε τα στοιχεία του δράστη από τον Helsingius, ο οποίος απροετοίμαστος για το αίτημα, παρέδωσε την πληροφορία, πιστεύοντας ότι το μόνο εναλλακτικό θα ήταν να κατασχεθεί ολόκληρη η βάση δεδομένων από την αστυνομία. Η άποψη του Helsingius για το θέμα της ανωνυμίας, εκφράζεται μέσα από μία συνέντευξη του στη οποία είχε δηλώσει τα εξής: ‘‘Ζώντας στη Φινλανδία είχα μία κοντινή επαφή με τα πράγματα στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Αν κάποιος κατείχε ένα φωτοτυπικό μηχάνημα ή ακόμα και μία γραφομηχανή έπρεπε να τη δηλώσει. Επίσης η Κυβέρνηση θα έπαιρνε δείγματα από τα έγγραφα που θα τύπωνε, έτσι ώστε να αναγνωρίζονταν αργότερα. Αυτό είναι κάτι το οποίο βρίσκω ανεπίτρεπτο. Το γεγονός ότι θα πρέπει να δηλώνεις κάθε μέσο παραγωγής πληροφορίας στο κοινό, είναι σα να πρέπει να υπογράφεις οτιδήποτε στο δίκτυο. Πρέπει πάντα να είναι ικανοί να σε ανιχνεύουν.

C. Ψηφιακά ανώνυμο χρήμα

Οι κρυπτογράφοι έχουν δουλέψει μεθόδους για δημιουργία και μεταφορά ισοδύναμων χρημάτων μέσα από ένα δίκτυο όπως το Internet. Αυτό το “ηλεκτρονικό χρήμα” ή “e-cash” θα επέτρεπε να πουλάμε ή να αγοράζουμε αγαθά ή υπηρεσίες μέσω του Internet χωρίς να διατηρηθεί κάποια εγγραφή της ταυτότητας του αγοραστή, είτε από πωλητή, είτε από τράπεζα, όπως γίνονται οι χρηματικές συναλλαγές σήμερα. Αυτοί οι μέθοδοι είναι περισσότερο πολύπλοκοι απ’ ότι μπορούν να εξηγηθούν εδώ, αλλά βασικά απαιτούν ευρεσιτεχνία και άλλες τεχνικές που βασίζονται σε ευφυείς “έξυπνες κάρτες” και/ή εκλεπτυσμένες μορφές απόκρυψης, συν τη συνεργασία των τραπεζών και εμπόρων⁹. Κάθε φορά που κάνεις ένα τηλεφώνημα, αγοράζεις αγαθά χρησιμοποιώντας πιστωτική κάρτα, εγγράφεσαι σε ένα περιοδικό ή πληρώνεις τους φόρους σου, αυτή η πληροφορία πηγαίνει κάπου σε κάποια βάση δεδομένων. Επιπλέον όλες αυτές οι εγγραφές μπορούν να συνδεθούν έτσι ώστε να αποτελέσουν μία αρχειοθέτηση της ζωής σου, όχι μόνο την ιατρική και οικονομική σου ιστορία, αλλά επίσης το τι αγοράζεις, που ταξιδεύεις και με ποιον επικοινωνείς. Είναι σχεδόν αδύνατο να μάθεις την πλήρη έκταση των αρχείων, τα οποία κρατούν για σένα διάφοροι οργανισμοί και ακόμα λιγότερο πιθανόν να εξασφαλίσεις την ασφάλεια τους ή να ελέγξεις ποιος μπορεί να έχει πρόσβαση σ’ αυτά. Όμως απαιτείται κάποια πολυπλοκότητα, για να εμποδίσει τους ανθρώπους από το να αντιγράψουν τα ψηφιακά τους μετρητά και να τα ξοδέψουν δύο φορές. Χρησιμοποιώντας αυτές τις τεχνικές, οι πελάτες μπορούν να αποκτήσουν e-cash από μία τράπεζα χωρίς να αποκαλύψουν την ταυτότητά τους και η τράπεζα μπορεί να κάνει γνωστό, ότι οποιοσδήποτε προσπαθήσει να ξοδέψει τα διπλά θα ρισκάρει να αποκαλυφθεί η ταυτότητά του¹⁰.

Για παράδειγμα, όταν η Alice θέλει να πληρώσει για μία αγορά στο μαγαζί του Bob, συνδέει την “smart card” με τον “card reader” και μεταφέρει έναν από τους σημειωμένους αριθμούς που της έχει χορηγήσει η τράπεζα. Αφού επιβεβαιωθεί η τραπεζική ψηφιακή υπογραφή, ο Bob , μεταφέρει τη σημείωση στη τράπεζα, όπως ένας έμπορος επιβεβαιώνει μία ανταλλαγή με πιστωτική κάρτα, σήμερα. Η τράπεζα ξαναεπιβεβαιώνει την υπογραφή, τσεκάρει τη σημείωση ως προς μία λίστα αυτών που έχουν ήδη χρεωθεί και πιστώνει το λογαριασμό του Bob. Αυτό έπειτα μεταφέρει ένα “deposit slip” άλλη μία φορά υπογεγραμμένο με το κατάλληλο κλειδί. Ο Bob ολοκληρώνει τη συναλλαγή με την Alice, δίνοντας την δική του ψηφιακή απόδειξη.

Οποιοδήποτε σύστημα ψηφιακού χρήματος επεκτείνει κατά πολύ τις εμπορικές δυνατότητες του Internet, ειδικά αν το σύστημα έχει χαμηλά κόστη συναλλαγής. Με χαμηλά κόστη συναλλαγής, τα συστήματα, πληρωμή ανά όψη/πληρωμή ανά byte, στα οποία πένες ή λιγότερο χρεώνονται για να δεις ένα άρθρο ή μια εικόνα στο παγκοσμίου εύρους web, γίνεται μια πραγματική δυνατότητα. Χωρίς ανώνυμα ψηφιακά χρήματα, όμως, κάθε πληρωμή δημιουργεί τη δυνατότητα μιας εγγραφής, η οποία όταν συνδυαστεί με άλλες παρόμοιες εγγραφές γίνεται ένα προφίλ του καταναλωτή.

Μερικά άτομα μπορεί να μη θέλουν να έχουν τις αγορές τους εγγραφόμενες, ίσως γιατί θα ένιωθαν αμηχανία να αναγνωριστούν ως αγοραστές υπονομευτικών ή ερωτικών υλικών. Άλλοι πάλι, ίσως θέλουν να αποφύγουν το άσχημο ταχυδρομείο, το οποίο μπορεί να ήταν αποτέλεσμα από την αναγνώρισή τους ως πιθανούς αγοραστές ενός συγκεκριμένου είδους αγαθού. Γι' αυτό, εγώ προσωπικά θα προτιμούσα να μην καταγράφονται οι αγοραστικές μου συνήθειες, μερικώς γιατί ως αντίδραση απλώς το αρνούμαι και μερικώς επειδή ελαττώνει τη διαπραγματευτική μου θέση. Αν οι πωλητές ξέρουν ότι έχω αγοράσει τους τελευταίους 15 εικονικούς εξομοιωτές με ένα υποβρύχιο θέμα, μπορεί να αποφασίσουν να μη μου προσφέρουν κάποια έκπτωση στον επόμενο. Αν πάλι εξασκήσουν τέλεια διάκριση στην τιμή, μπορεί να προσπαθήσουν να με χρεώσουν παραπάνω, επειδή τον αγοράζω ανελλιπώς. Απ’ την άλλη πλευρά, αν η ψηφιακή μου προσωπικότητα μπορεί να πληρώσει με ανώνυμο e-cash, μπορεί να είμαι σε καλύτερη θέση για διαπραγμάτευση στη τιμή.

II.Η σκοτεινή πλευρά της ανωνυμίας

Η ηλεκτρονική ανωνυμία είναι μια εξουσιοδοτημένη τεχνολογία, διότι δίνει στους χρήστες τη δύναμη να κάνουν ορισμένα πράγματα χωρίς να αναγνωριστούν. Η ανωνυμία, η επωνυμία και το ανώνυμο e-cash προστατεύουν πολύτιμα αλλά και βλαβερά πράγματα: την εκ φύσεως ντροπή και το όφελος του ηλεκτρονικού πολιτικού φυλλαδιογράφου, όπως τον hate mailer ή τον δράστη τέλειων εγκλημάτων.

Η εισαγωγή του ανώνυμου, μη ανιχνευτού e-cash, θα αυξήσει πολύ τον αριθμό των διαπροσωπικών συναλλαγών που μπορούν να δρομολογηθούν ανώνυμα. Κάποιος μπορεί να φανταστεί online απάτη, στην οποία η ψηφιακή προσωπικότητα παρέχει μαρτυρίες από εκατοντάδες ικανοποιημένους πελάτες, ο καθένας από τους οποίους δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια άλλη ψηφιακή προσωπικότητα δημιουργημένη από το συγγραφέα της απάτης. Ενώ είναι πιθανό να επιβλέπουν εξεζητημένα συστήματα φήμης που θα αποκάλυπταν πολλές τέτοιες κατασκευασμένες μαρτυρίες, αυτά δεν υπάρχουν αυτόν τον καιρό και μπορεί να είναι ενοχλητικά στη χρήση.

Άλλες μη ευυπόληπτες δυνατότητες περιλαμβάνουν πολύ απλοποιημένη εσωτερική ανταλλαγή σε ασφαλιστικές συναλλαγές, σε πώληση ενσωματωμένων και προσωπικών μυστικών, σε εκβιασμό και άλλα “τέλεια εγκλήματα”. Ένα τέλειο έγκλημα λειτουργεί ως εξής: Ο εγκληματίας εκτελεί μια πράξη βίαιης απόσπασης, για παράδειγμα, εκβιασμός ή απαγωγή, η οποία δεν απαιτεί επαφή πρόσωπο με πρόσωπο με το θύμα για να απαιτήσει χρήματα. Αντί να ζητήσει μικρούς μη σημαδεμένους λογαριασμούς, ο εκβιαστής ζητάει από το θύμα να εκδώσει τις ψηφιακές υπογραφές μεγάλης ποσότητας e-cash, σε μια εφημερίδα. Επειδή η πληρωμή γίνεται μέσω δημοσιοποίησης σε μια μέτρια μετάδοση, τέτοια όπως η εφημερίδα ενός USENET γκρουπ, ο εκβιαστής δε διατρέχει κίνδυνο να συλληφθεί στην προσπάθεια του να παραλάβει τα λύτρα. Και επειδή το e-cash είναι μη ανιχνεύσιμη περιουσία, ο εκβιαστής μπορεί να ξοδέψει τα χρήματα χωρίς το φόβο των σημειωμένων λογαριασμών, των εγγραφόμενων σειριακών αριθμών και άλλων μορφών εντοπισμού¹¹.

Αν το μη ανιχνεύσιμο e-cash γίνει πραγματικότητα, κάθε συναλλαγή, στην οποία κάποιος θα μπορούσε να πείσει έναν εκπρόσωπο, για να αναλάβει μια ψηφιακή πληρωμή, θα μπορούσε να γίνει ανώνυμα, ώστε ακόμα και ο εκπρόσωπος να αγνοεί την ταυτότητα του εντολέα. Κάποιος μπορεί να φανταστεί ότι μερικοί άνθρωποι μπορεί να θέλουν να προσλάβουν εκτελεστές, για παράδειγμα, αν ένιωθαν σίγουροι ότι το έγκλημα ποτέ δε θα ανιχνευόταν πίσω σε αυτούς. Απ’ την άλλη πλευρά, οι εκτελεστές μπορεί να μην ενδιαφέρονται να διαφημίσουν τις πραγματικές τους ταυτότητες, το οποίο μπορεί να αποτρέψει πιθανούς πελάτες από το να κάνουν τις απαραίτητες πληρωμές προκαταβολικά. Ο κρυπτοαναρχικός φιλόσοφος Tim May έχει σκεπτικά περιγράψει ένα πρωτόκολλο για ένα σύστημα το οποίο αφορά ένα αμοιβαία έμπιστο (και επίσης ανώνυμο) τρίτο μέλος που κάνει μια επιχείρηση πουλώντας εγγυημένες υπηρεσίες. Έτσι, λοιπόν χρειάζεται να διατηρήσει μια καλή φήμη, που διευκολύνει τέτοιες συναλλαγές, με το κρατάει τα χρήματα μέχρι να επιβεβαιωθεί η επιτυχία¹².

Παρόλο που μένει να επεξεργαστούν, οι εμπλοκές των ανώνυμων συναλλαγών για φόρους, ευθύνη προϊόντος και αντιγραφή, μου φαίνεται πιθανό ότι οι επιρροές είναι ανομοιόμορφα κατανεμημένες. Δεν πιστεύω ότι το φορολογικό σύστημα θα επηρεαστεί βαθιά, αφού περισσότερη παραγωγή και ακόμα περισσότερη κατανάλωση αφορούν συναλλαγές οι οποίες εύκολα ελέγχονται για φορολογικό συμβιβασμό. Ακόμα παραπέρα, κάθε συναλλαγή που συναντά το τραπεζικό σύστημα - για παράδειγμα, καταθέσεις βραχυπρόθεσμου ενδιαφέροντος - μπορούν εύκολα να ανιχνευτούν για φορολογικούς σκοπούς όσο η τράπεζα βρίσκεται σε δικαιοδοσία, τέτοια που να περιλαμβάνει τράπεζες ως επιβάλλοντες, ή σύμφωνους συνεργάτες της, φορολογικούς κανόνες. Εγώ, για παράδειγμα, παίρνω τα έσοδά μου από ένα μισθό πληρωμένο από ένα ίδρυμα το οποίο δεν έχει κίνητρο να με διευκολύνει να αποφύγω το φόρο. Το σπίτι μου είναι πολύ ορατό από το δρόμο και καθώς φορολογείται εύκολα μπορεί να συνδεθεί με μένα. Τα περισσότερα από αυτά που αγοράζω είναι χειροπιαστά - πράγματα όπως, είδη μπακαλικής, σπάργανα και παιδικά παπούτσια - και μπορούν εύκολα να φορολογηθούν μα το VAT σύστημα, αν το τρέχων φορολογικό σύστημα δείξει σημάδια κατάρρευσης. Μολονότι μερικοί γνώστες υπάλληλοι μπορεί να είναι ικανοί να απαιτήσουν αυτή την πληρωμή μέσω αφορολόγητων, εκτός χώρας διευθύνσεων, συνεπώς προκαλώντας μια επίδραση στο περιθώριο, νομίζω ότι τέτοια σχήματα θα παραμείνουν μόνο περιθωριακά για το κοντινό μέλλον.

Αντίθετα, υποπτεύομαι ότι το έξυπνο χαρακτηριστικό καθεστώς αντιμετωπίζει μια πολύ μεγαλύτερη απειλή. Η πρόσφατη αποκάλυψη του κωδικού πηγής για το τι ισχυριζόταν πειστικά, να είναι ο κατάλληλος, χωρίς κατοχύρωση, αλγόριθμος είναι ένα θέμα για συζήτηση. Η αξία ιδιοκτησίας αυτού του μυστικού συναλλαγής είναι τώρα πολύ μικρότερη απ’ ότι ήταν λίγους μήνες πριν.

Έχω διαφωνήσει αλλού ότι η ψηφιακή ανωνυμία μπορεί να γίνει μία λογική απάντηση σε έναν κόσμο στον οποίο η ποσότητα των αναγνωρίσιμων δεδομένων για καθέναν από εμάς μεγαλώνει καθημερινά και γίνεται ακόμα πιο εύκολο για την κυβέρνηση και τα ιδιωτικά μέλη να έχουν πρόσβαση στα δεδομένα. Βέβαια καθένας δε συμφωνεί μ' αυτό. Ο Justice Scalia συνοψίζοντας, τοποθέτησε το θέμα ενάντια στην ανωνυμία, στο McIntyre, v. Ohio Elections Commission.¹³ Η ανωνυμία, έγραψε, είναι γενικά ανέντιμη: “Προσφέρει κακώς ευκολίες, με το να εξουδετερώνει την υπευθυνότητα, το οποίο είναι αρχικά ο κύριος σκοπός της ανωνυμίας.”¹⁴ Για να δημιουργήσεις νόμιμη προστασία για ανώνυμη επικοινωνία χωρίς κάποιο λόγο να περιμένεις “απειλές, παρενοχλήσεις ή αντίποινα,” υποστήριξε, “μου φαίνεται σα μια διαστρέβλωση του παρελθόντος που θα οδηγήσει σε χυδαιοποίηση του μέλλοντος. ”¹⁵

Πολλοί συμφωνούν με τον Justice Scalia, ότι η εκτεταμένη ανωνυμία θα οδηγήσει σε μια δυσάρεστη κοινωνία. Η Sissela Bok, υποστηρίζει εύγλωττα ότι μια κοινωνία στην οποία “οποιοσδήποτε μπορεί να κρατάει ανεξιχνίαστα μυστικά”, θα είναι “αβλαβή ... [ή] θανάσιμα σχέδια,” ευγενικές πράξεις ή μισητές συνωμοσίες και θα είναι ανεπιθύμητο γιατί “αυτό, θα μας πιέζει να αγνοούμε τα νόμιμα αιτήματα αυτών των προσώπων, τα οποία μπορεί να είναι τραυματισμένα, προδομένα, ή αγνοούμενα ως αποτέλεσμα ακατάλληλα καλυμμένων μυστικών.”¹⁶

Αυτή η ανικανότητα ρύθμισης των νόμιμων αιτημάτων είναι, πιστεύω, η ισχυρότερη ηθική αντίθεση στην αύξηση της ανώνυμης αλληλεπίδρασης. Είναι επίσης φανερή μια αντίθεση με δημοφιλή αντήχηση, όπως η πρόσφατη στήλη¹⁷ στην εφημερίδα της Wall Street, στην οποία κριτικάρεται το μέγεθος της ανώνυμης επικοινωνίας στο Internet. <http://www.clas.ufl.edu/~avi/NII/wsj_no-anon.html>. Δεν είναι όμως μια αντίθεση η οποία λαμβάνει πολύ υποστήριξη από το Σύνταγμα του κράτους - παρόλο που το ζήτημα είναι λιγότερο διευθετημένο απ’ όσο μπορεί κάποιος να πιστεύει από τα προ-ανωνυμίας αποτελέσματα των πρόσφατων αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

ΙΙΙ. Η ανωνυμία ως προς το νόμο των Ηνωμένων Πολιτειών

Η ανωνυμία είχε συχνά μια εποικοδομητική πίεση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ίσως το πιο γνωστό πολιτικό προπαγανδιστικό φυλλάδιο στην ιστορία αυτής της χώρας, το Federalist Papers, γραφόταν με ψευδώνυμο. Το 1958, το Ανώτατο Δικαστήριο υποστήριξε το δικαίωμα των μελών του NAACP να αρνηθούν να αποκαλύψουν τη λίστα με το σύνολο των μελών σε μια ρατσιστική και σίγουρα εκδικητική κυβέρνηση κράτους,¹⁸ μια απόφαση την οποία, φαντάζομαι, σχεδόν κάθε δικηγόρος στις Η.Π.Α θα επιδοκίμαζε σήμερα. Ταυτόχρονα, όμως, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναθρέψει ένα βαθύ φόβο συνωμοτών και συνωμοσίας,¹⁹ με τους πολιτικούς διωγμούς του McCarthyite του 1950 να είναι μόνο ένα από τα πιο φριχτά παραδείγματα. Η ανώνυμη επικοινωνία είναι φυσικά ένα έξοχο εργαλείο για το συνωμότη.

Το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών δεν εγγυάται ένα δικαίωμα να είναι ανώνυμο σε τόσες πολλές λέξεις. Οι εγγυήσεις της Πρώτης Τροποποίησης για ελευθερία λόγου και ελευθερία συνάθροισης έχουν, όμως, κατανοηθεί για πολλά χρόνια να παρέχουν προστασίες τουλάχιστον για μερικούς και πιθανόν μεγάλη ποσότητα ανώνυμου λόγου και μυστικού συνεταιρισμού.

Α. Ειδικές προστασίες για πολιτικό λόγο.

Ο πολιτικός λόγος λαμβάνει την υψηλότερη συνταγματική προστασία επειδή αυτός “απασχολεί τον πυρήνα της προστασίας που παρέχεται από την Πρώτη Τροποποίηση,”²⁰ άλλοι τύποι λόγων, ιδιαίτερα “ο εμπορικός λόγος”, μερικές φορές λαμβάνει ένα μειωμένο επίπεδο της προστασίας της Πρώτης Τροποποίησης. Ο κεντρικός πολιτικός λόγος δεν είναι απαραίτητο να είναι γύρω από έναν υποψήφιο για γραφείο, αλλά μπορεί να επηρεάσει οποιοδήποτε θέμα δημοσίου ενδιαφέροντος - ειδικά αν είναι κάποιο θέμα σε μια εκλογή.²¹

Το Ανώτατο Δικαστήριο, έχει επανειλημμένως σημειώσει την ύπαρξη μιας “βαθιάς εθνικής δέσμευσης στην αρχή, ότι συζήτηση για δημόσια θέματα θα έπρεπε να είναι επιτρεπτή, υγιής και ακάλυπτη,”²² το οποίο πιθανώς να συμπεριλάμβανε προστασίες για ανώνυμη ομιλία. Πράγματι η πιο πρόσφατη γνώμη του Ανώτατου Δικαστηρίου στο δικαίωμα της ανώνυμης ομιλίας είναι ότι “η απόφαση ενός συγγραφέα να παραμείνει ανώνυμος, όπως άλλες αποφάσεις που αφορούν αφαιρέσεις ή προσθέσεις στο περιεχόμενο μιας έκδοσης, είναι αναμενόμενο από την ελευθερία του λόγου που προστατεύεται από την Πρώτη Τροποποίηση”²³ και “η ανωνυμία ενός συγγραφέα δεν είναι εξαρχής μια επαρκής αιτία για να αποκλείσει το προϊόν της δουλειάς του από τις προστασίες της Πρώτης Τροποποίησης”. Παρόλο αυτές τις ηχηρές λέξεις, το αν υπάρχει το δικαίωμα να είσαι ανώνυμος στις Ηνωμένες Πολιτείες, παραμένει μη ξεκάθαρο σαν ένα γενικό θέμα, αφού οι δύσκολες περιπτώσεις είναι ακριβώς αυτές στις οποίες οι εξαιρέσεις φτιάχνονται για να ταιριάζουν γεγονότα τα οποία δεν είναι άνετα με τους κανόνες που εφαρμόζουν “κανονικά”.

Β. Ανώνυμος πολιτικός λόγος

Κύριες απαγορεύσεις του ανώνυμου λόγου, τέτοιες όπως διατάγματα που να απαγορεύουν όλη την ανώνυμη φυλλαδιοποίηση είναι μία μη συνταγματική περικοπή του ελεύθερου λόγου²⁴. Το Ανώτατο Δικαστήριο τείνει επίσης να φροντίσει υψηλά την ανάγκη διαφωνούντων και άλλων να μιλάνε ανώνυμα όταν έχουν τρομερό φόβο ανταπόδοσης για αυτό που θα πουν. Συνεπώς, το Ανώτατο Δικαστήριο έχει ακυρώσει πολλά νομοθετήματα που απαιτούν δημόσια αποκάλυψη των ονομάτων, μελών των διαφωνούντων γκρουπ²⁵.

Παρ’ όλα αυτά, το δικαίωμα της μυστικότητας κάποιου, καθώς και των πολιτικών του συσχετισμών πιστεύω πως μπορεί να ξεπεραστεί με ένα καταβαλλόμενο εθνικό ενδιαφέρον. Το κρατικό ενδιαφέρον στην απαγόρευση διακρίσεων σε μέρη δημόσιας εξυπηρέτησης πρέπει να αναγκαστεί να συναντήσει αυτό το τεστ.²⁶

Σε αντίθεση, η πρόσφατη απόφαση του McIntyre βρήκε ότι “ το ενδιαφέρον του κράτους στο να αποτρέψει απατηλές και δυσφημιστικές δηλώσεις και το ενδιαφέρον του στο να προμηθεύει τους εκλογείς με σχετική πληροφορία” ήταν μη επαρκής για να δικαιολογήσει μια απαγόρευση στην ανώνυμη ομιλία.²⁷

Όσο ηχηρή και αν είναι μια άμυνα της Πρώτης Τροποποίησης, όπως μπορεί να είναι οι αποφάσεις των Talley και McIntyre, αυτοί αφορούσαν πολιτικές ομιλίες. Αυτοί απλώς προτείνουν, περισσότερο, το αποτέλεσμα για περιπτώσεις που αφορούν ανώνυμες ομιλίες, δεν είναι “πολιτικός λόγος” και άρα όχι “πυρήνας” του λόγου Πρώτης Τροποποίησης. Είναι επίσης σημαντικό να καταλάβουμε ότι οι περιπτώσεις ανωνυμίας που αποφασίστηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο, αφορούν πολύ πλατειά συντασσόμενα νομοθετήματα και ότι το Ανώτατο Δικαστήριο έχει προσεχτικά αφήσει ανοιχτό το ερώτημα για το αν ένα νομοθέτημα το οποίο ρυθμίζει (ή απαγορεύει) τον ανώνυμο λόγο θα επιβίωνε επανεξέταση αν το νομοθέτημα ήταν μόλις και μετά βίας φτιαγμένο, π.χ. να παρέχει έναν τρόπο να αναγνωρίζει αυτούς που είναι υπεύθυνοι για απάτη, ψεύτικη διαφήμιση και δυσφήμηση.²⁸ Πολύ πιθανόν, το Ανώτατο Δικαστήριο να υποστήριζε ένα “μόλις και μετά βίας σχηματισμένο” νομοθέτημα που να απαγορεύει την ανωνυμία, ακόμα και στο περιεχόμενο των πολιτικών λόγων, αν το νομοθέτημα είχε καθαρούς και παραδεκτούς αντικειμενικούς σκοπούς. Αυτή η πιθανότητα μοιάζει όλο και περισσότερο αληθινή όταν κάποιος σκεφτεί τα περιεχόμενα στα οποία το Ανώτατο Δικαστήριο έχει ήδη αποδεχτεί περιορισμούς στη μυστικότητα των ατόμων που αφορούν την πολιτική διαδικασία.

C. Κανονισμός του πολιτικού λόγου.

Ούτε καν ο πολιτικός λόγος δεν εξαιρείται από τον κανονισμό. Παρά την προνομιακή του θέση, ο πολιτικός λόγος μπορεί να ρυθμιστεί δίνοντας επαρκή αιτία, ειδικά αν ο κανονισμός είναι στο περιεχόμενό του ουδέτερος. Ένα παράδειγμα επαρκούς αιτίας είναι το κρατικό ενδιαφέρον για το αν εξασφαλίσει συμβιβασμό με οικονομική εκστρατεία συμβολής ορίων.

Για παράδειγμα, στο Buckley v. Valeo²⁹, το Ανώτατο Δικαστήριο υποστήριξε ένα νομοθέτημα που απαγόρευε δωρεές περισσότερο από χίλια δολάρια σε έναν υποψήφιο για ομοσπονδιακό γραφείο και αναγκάστηκε να αποκαλύψει στην Ομοσπονδιακή Εκλογική Commission τα ονόματα όλων κατ’ ουσία χρηματικών δωρεών³⁰. Αφού το Δικαστήριο στην ίδια απόφαση, βασικά εξίσωσε τη δαπάνη των χρημάτων στις εκστρατείες με την ικανότητα ενίσχυσης πολιτικού λόγου,³¹ η απόφαση φαίνεται να λέει ότι δίνοντας έναν αρκετά σπουδαίο αντικειμενικό σκοπό και μια νομοθεσία προσεκτικά γραμμένη για να ελαττώσει το ψυχρό λόγο ή διαφορετικά, βλαβερές επιδράσεις στο λόγο, ακόμα και ο πολιτικός λόγος μπορεί να ρυθμιστεί.

Παρόμοια στο First Nat.Bank of Boston v. Bellotti,³² το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε μια κρατική απαίτηση που απαγόρευε στις εταιρίες να κάνουν πολιτικές συνεισφορές εκτός αν είναι για μέτρα ψήφου που επηρεάζουν άμεσα την επιχείρησή του, αλλά αντιπαραβάλει τον αντισυνταγματικό κρατικό νόμο με άλλους των οποίων η προσφορά θα γινόταν σίγουρα δεκτή: “Η αναγνώριση της πηγής της διαφήμισης μπορεί να απαιτείται ως μέσο αποκάλυψης, έτσι ώστε οι άνθρωποι θα είναι ικανοί να εκτιμήσουν τα επιχειρήματα στα οποία υποβάλλονται”.³³ Το Ανώτατο Δικαστήριο, ξανά, σημείωσε την επικοινωνιακή σπουδαιότητα της ταυτότητας του ομιλητή, αν και σε διαφορετικό περιεχόμενο, στο City of Ladue v. Gilleo.³⁴

Οι επιπλοκές για τον κανονισμό της ανωνυμίας - ακόμα και στο περιεχόμενο των πολιτικών λόγων - είναι φανερές και δεν εξαφανίστηκαν στο Ανώτατο Δικαστήριο της Καλιφόρνια, το οποίο πρόσφατα υποστήριξε ένα κρατικό νομοθέτημα το οποίο απαγόρευε πλήθος ανώνυμες πολιτικές ταχυδρομήσεις από πολιτικούς υποψήφιους.³⁵ Τα γεγονότα που αφορούν ένα πολιτικό βρώμικο κόλπο: ο Griset είχε στείλει ένα πλήθος ταχυδρομείων όπου επιτίθετο στον αντίπαλό του και ψευδώνυμα προσποιούταν ότι ήταν από ένα γειτονικό οργανισμό. Το δικαστήριο συμπέρανε ότι αναμενόμενοι ψηφοφόροι μπορεί να είχαν εξαπατηθεί με το να σκέφτονται ότι ο Griset είχε “βασική” υποστήριξη.³⁶

Το δικαστήριο της Καλιφόρνια, δικαιολόγησε ότι τέτοιο είδος απάτης, ήταν το κακό το οποίο, το νομοθέτημα είχε σχεδιαστεί να θεραπεύσει και ότι η απαγόρευση ήταν απαραίτητη για να μεγεθύνει το κρατικό ενδιαφέρον στους “καλά πληροφορημένους εκλογείς” σε εκλογική περίοδο και ήταν “περιορισμένα σχεδιασμένο για να πετύχει αυτό το στόχο”.³⁷ Το Δικαστήριο επομένως ξεχώρισε το Griset από τις αποφάσεις του ομοσπονδιακού Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπως και τους, Talley, supra, Bates v. City of Little Rock,³⁸ και NAACP v. Alabama,³⁹ ότι η ελευθερία των εταιρειών της Πρώτης Τροποποίησης οριοθέτησε τη δυνατότητα του κράτους να εισχωρεί στην ανωνυμία ενός οργανισμού.

Αφού πέσεις σ’ αυτήν την ολισθηρή κλίση του κανονισμού είναι περιβόητα δύσκολο να βρεις ένα λογικό σημείο να σταματήσεις. (Δε μπορώ να μην επαναλάβω τα λόγια του καθηγητή μου, στον πρώτο μου χρόνο στο Torts, ο οποίος χλευάζοντας τα επιχειρήματα περί ολισθηρής κλίσης ως “ο φόβος, να κάνεις το σωστό σήμερα, γιατί θα φοβηθείς όταν πιεστείς να κάνεις το σωστό πράγμα, αύριο.”)

Μια ειδικά δύσκολη περίπτωση θα μπορούσε να ήταν ένα νομοθέτημα το οποίο στοχεύει να απαγορεύσει όλη την ανωνυμία στις πολιτικές εκστρατείες με τη θεωρία ότι αν ένα μήνυμα δεν υπογράφεται με το πραγματικό όνομα του συγγραφέα, είναι αδύνατο να γνωρίζουμε αν αυτό δημιουργήθηκε σε μια πολιτική εκστρατεία και αυτό συνιστά ψέματα για έναν αντίπαλο, που επιδέχονται ποινική δίωξη, ή πιθανά παραβιάζει τα όρια οικονομικών δαπανών της εκστρατείας. Αυτό θα αντιπαρέθετε την Talley-McIntyre γραμμή των υποθέσεων με αυτήν των Buckley-Griset. Χωρίς να πιέσεις κάποιον να υπογράψει τα μηνύματά του, μπορεί, να μην υπάρχει τρόπος να ελέγξεις τι ξοδεύει η εκστρατεία, και έτσι δεν υπάρχει τρόπος να εξασφαλίσεις ότι δεν επιδιώκουν να ξοδέψουν παραπάνω από τα νόμιμα όρια.

Στη λάμψη της ρητορικής του McIntyre, σχετικά με τη σπουδαιότητα της ανωνυμίας στην πολιτική και λογοτεχνική παράδοση, είναι πολύ εύκολο να σκεφτείς ότι η ανωνυμία στον κυβερνοχώρο θα θριάμβευε σίγουρα. Υπάρχει, ακόμα ένας λόγος να αμφιβάλουμε ειδικά επειδή στο McIntyre ο Δικαστής Stevens ο ίδιος ξεχώρισε προσεκτικά παλιότερες υποθέσεις που υποστήριζαν νομοθετήματα, τα οποία στόχευαν στη διατήρηση της ακεραιότητας της εκλογικής διαδικασίας, π.χ. Anderson v. Celebrezze,⁴⁰ Storer v. Brown,⁴¹ Burdick v. Takushi,⁴² και Burson v. Freeman.⁴³ To θέμα δεν είναι ακόμα λυμένο.

D. Κανονισμός του μη πολιτικού λόγου

Αν ο ανώνυμος πολιτικός λόγος, το είδος του πολιτικού λόγου το οποίο θα λάμβανε το υψηλότερο επίπεδο προστασίας, είναι πιθανώς θέμα για σημαντική ρύθμιση, τότε άλλες μορφές ανώνυμου και ψευδώνυμου λόγου είναι πιθανώς θέμα για ακόμα μεγαλύτερους ελέγχους. Παρά τη σύγχυση στη διάταξη που αναφέρεται στη νομολογία εμπορίου πρόσφατα παρουσιασμένη από το Ηνωμένες Πολιτείες v. Lopez,⁴⁴ νομίζω ότι θα παρέμενε εντός του ελέγχου περί διάταξης του εμπορίου του Κονγκρέσου ν' απαγορέψει το ανώνυμο ψηφιακό χρήμα. Αφού γνωρίζουμε ότι το χρήμα ισοδυναμεί με λόγο σε μερικά πολιτικά συμφραζόμενα, το χρήμα όμως μπορεί να ρυθμιστεί σ' αυτό το συμφραζόμενο, φαίνεται πιθανό ότι το ανώνυμο χρήμα θα μπορούσε να ρυθμιστεί πιο γενικά.

Αν κάποιο από αυτά θα ήταν σοφή πολιτική, είναι ένα διαφορετικό ερώτημα.

ΙV. Συμπέρασμα

Η Lilly Tomlin, συνήθιζε να δουλεύει ως δασκάλα δημοτικού σχολείου, στο οποίο, απειλούσε τα παιδιά ότι καλύτερα να έκαναν αυτό που αυτή τους έλεγε, ή διαφορετικά, αυτή θα έκανε μια καταχώρηση στο “μόνιμο ιστορικό τους που θα τους ακολουθούσε για το υπόλοιπο της ζωής τους.” Αν φαινόταν δύσκολο να επιτευχθεί τότε, φαίνεται πολύ εύλογο τώρα.

Καθώς οι εγγραφές πολλαπλασιάζονται, νέες αρχές είναι δυσκολότερο να γίνουν, η μυστικότητα, ακόμα και η προσωπική ταυτότητα γίνονται λιγότερα προσωπικά, περισσότερο κοινοποιημένα. Η κατεύθυνση προς τις εθνικές κάρτες ταυτότητας, είτε de facto or de jure, είναι παράδειγμα αυτών των τάσεων. Η ανωνυμία είναι το μεγάλο δυνατό διαρθωτικό για όλες αυτές τις τάσεις και είναι σχετικά εύκολο να πετύχεις στην ηλεκτρονική επικοινωνία του Internet μέσω ενός συνδυασμού απόκρυψης και αλυσιδωτών υπολογιστών που τρέχουν προγράμματα των remailers. Επίσης, η ανωνυμία πετυχαίνει, παραπέρα ανεπιθύμητους στόχους. Συνεπώς, υπάρχει δίλημμα.

Η νόμιμη μάχη σχετικά με την ανωνυμία είναι πιθανόν να δοθεί στο πεδίο του ελεύθερου λόγου. Αυξάνοντας τη χρήση της ανωνυμίας στο δίκτυο, θα έχει ως αποτέλεσμα, η ανωνυμία να αντιμετωπίζεται ως ένα πρόβλημα της Πρώτη Τροποποίησης, να φιλτράρεται από τους φακούς των McIntyre, Buckley και σχετικών υποθέσεων. Αυτές οι υποθέσεις δείχνουν ότι η ανωνυμία έχει ένα μακρύ γενεαλογικό δέντρο στην κοινωνία μας και έναν αξιοσημείωτο ρόλο στην πολιτική μας ζωή. Αλλά, όπως ο λόγος γενικά, η ανωνυμία δε θα κυριαρχήσει απαραίτητα ενάντια σ’ όλες τις αντικρουόμενες αξίες. Φαίνεται πιθανό ότι οι περιορισμένες απαγορεύσεις, στην πράξη μπορεί να υποστηριχτούν. Το δυσκολότερο ερώτημα, φυσικά, είναι: θα έπρεπε;

V. Παραπέρα μελέτη

Ένα πλήθος από πληροφορίες σχετικά με τους ανώνυμους remailers βρίσκεται στη διεύθυνση <http://chaos/taylored.com:1000/1/Anonymous-Mail>.

Ένα εισαγωγικό “Anonymous Remailer FAQ” το οποίο διατηρείται από τον Ande Becard, (συγγραφέα του The Computer Privacy Handbook (1995), μπορεί να βρεθεί στη διεύθυνση <http://www.cs.berkeley.edu/~raph/remailer-faq.html>.

Μια καλή προσπάθεια στη σπουδαιότητα της αφάνειας και στο mixmaster, στη διεύθυνση, <http://nately.ucsd.edu/~loki/remailer-essay.html>.

JOL πολιτική δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας

Το δικαίωμα της πνευματικής ιδιοκτησίας της Journal of Online Law σα μια συλλεκτική δουλειά, ανήκει στον εκδότη. Οι συγγραφείς, διατηρούν το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας των ατομικών τους άρθρων, αλλά εκτός αν δεν σημειωθεί διαφορετικά σε κάποιο ατομικό άρθρο, όλοι οι συγγραφείς και ο εκδότης της εφημερίδας συμφωνούν στο παρακάτω:

Χρήση σε αίθουσα διδασκαλίας. Ηλεκτρονικά ή χάρτινα αντίγραφα της εφημερίδας ή των ατομικών άρθρων, μπορούν να γίνουν για χρήση σε αίθουσα διδασκαλίας, με την προϋπόθεση ότι τα αντίγραφα διανέμονται ή είναι κάτω του κόστους της αναπαραγωγής και οι συγγραφείς, καθώς και η Journal of Online Law θεωρούνται και αναγνωρίζονται ως κατέχοντες του δικαιώματος της πνευματικής ιδιοκτησίας.

Άλλες χρήσεις. Η εφημερίδα μπορεί να διανεμηθεί από άτομα σε άτομα για μη εμπορικούς σκοπούς, αλλά όχι μέσα από λίστες διανομής, listserv λίστες, newsgroups, BBS ταχυδρομήσεις, πολλαπλά αντίγραφα ή άλλο κύριο είδος διανομής, πρόσβαση, ή μηχανισμούς αναπαραγωγής που υποκαθιστούν μια συνδρομή ή εξουσιοδοτημένη ατομική πρόσβαση, ή με κάθε τρόπο που δεν είναι μια καλόπιστη προσπάθεια για να συμμορφωθείς με αυτούς τους περιορισμούς.

Άλλες ταχυδρομήσεις. Επειδή το WWW ταχυδρομείο της εφημερίδας πιθανών να είναι κατά κάποιο τρόπο αλληλεπιδραστικό, θέματα και άρθρα μπορεί να αναπτύσσονται και να αλλάζουν με τον καιρό. Για να εξασφαλίσεις ότι οι αναγνώστες διαβάζουν τη σύγχρονη έκδοση, ζητάμε το JOL να μην ταχυδρομηθεί στο Web εκτός από την περιοχή εξουσιοδότησής του (αυτόν τον καιρό το Πανεπιστήμιο Cornell). Αλλά...

Σύνδεσμοι. Σύνδεσμοι από άλλες διευθύνσεις στο JOL WWW και διευθύνσεις Gopher ευνοούνται.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Translated and hosted with the permission of the author. You may reproduce this work for non-commercial academic use.

1. Copyrigth 1995 A.Michael Froomkin, Αναπληρωτής Καθηγητής Νομικής, Πανεπιστήμιο της Νομικής Σχολής του Μαιάμι, Β.Α. 1982, Κολλέγιο Yale-M.Phil. 1984, Πανεπιστήμιο Cambridge-J.D 1987, Νομική Σχολή Yale. Ευχαριστώ τον Trotter Hardy που μου ζήτησε να γράψω αυτό το άρθρο- Στη Calorine Bradley και στο Mark Lemley. E-mail address: Mfroomki@ Umiami.ir.miami.edu. <A HEREF="mailto:Mfroomki@Umiami.ir.miami.edu>Michael Froomkin</A>. Temporary homepage located at http://acr.law.miami.edu.

2. Βλέπε επίσης τη συζήτηση για τον ανώνυμο remailer "anon.penet.fi," σ' αυτό το άρθρο, στην παράγραφο 36ff.

3. Στην πραγματικότητα ακόμα και αυτά τα δύο μπορεί να μην είναι αρκετά για να νικήσουν έναν καθορισμένο ωτακουστή, ο οποίος είναι ικανός να ανιχνεύει μηνύματα τα οποία ανταλλάσσονται μεταξύ πολλών remailers για κάποιο χρονικό διάστημα. Για να νικήσεις αυτό το επίπεδο επιτήρησης, το οποίο δεν έχει να κάνει με τη καλή πίστη των χειριστών των remailers, απαιτεί ακόμα περισσότερες εξωτικές τεχνικές συμπεριλαμβανομένου του να έχουν τους remailers να αλλάζουν το μέγεθος των μηνυμάτων και να επιβεβαιώνουν ότι δεν ξαναστάλθηκαν με την σειρά με την οποία ελήφθησαν. Βλέπε στη σελίδα του Lance Cottrell στο Mixmaster: http://obscura.com/~loki/Mixmaster.FAQ.html.

4. "PGP είναι τα αρχικά για το "Pretty Good Privacy." Είναι ένας τύπος για robust κρυπτογράφηση, το οποίο όταν χρησιμοποιείται με long key είναι απαραβίαστο για οποιαδήποτε λογική χρονική περίοδο σύμφωνα με τις γνωστές τεχνικές. Ο Philip R. Ζimmerman, συγγραφέας του κρυπτογραφικού προγράμματος PGP, υπήρξε θύμα παρενόχλησης από Ομοσπονδιακούς Υπαλλήλους από τότε που εξέδωσε το πρόγραμμα. Πληροφορήθηκε ότι το 1993, ο Δικαστής του San Hose στην California, έψαχνε κατηγορίες για αυτόν ότι είχε εξάγει το PGP εκτός χώρας. Όταν επέστρεψε στις 9 Νοεμβρίου 1994, στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Ευρώπη, του έγινε σωματικός έλεγχος, στο τελωνείο, και επίσης ανακρίθηκε για τις δημόσιες ομιλίες του και την εξαγωγή του PGP. Στις 23 Νοεμβρίου οι δικηγόροι του παραπονέθηκαν στην Υπηρεσία του Τελωνείου για το γεγονός. Τελικά η όλη έρευνα αποσύρθηκε μετά από τρία χρόνια, με μία μικρή ανάφορα του τύπου το 1996. Η υπόθεση έκλεισε και ο Zimmerman δεν κινδυνεύει με περαιτέρω δίωξη.

5. Το κλειδί μου είναι

------- BEGIN PGP PUBLIC KEY BLOCK---------

Version: 2.6

mQCNAi4ztDUAAAEEMjCVU3S9YJDTYD3f3X01bZGCC0+zGLXrUE3ww0YwCktzp5rOCR1sE4OxoL1GiECH9A/BVw0Kam7mpwb

7n3wIg7TfasRmbDEKcc9gZfc9x1PpavDTSXAx3a3Ab3R5PTGE176EF21U2jnVE7wo2GI1wZQuRDYFPWHwXpsXYZGTrN1AAURtC9

NaWNoYWVsIEZub29ta21uIDxtZnJvb21raUB1bW1hbWkuaXIubW1hbWkuZWR1

Pg==

=qpGN

----------END PGP BUBLIC KEY BLOCK---------

6. Η ανώνυμη επικοινωνία θα επιδράσει λιγότερο στην υπονόμευση του ITΑR στο μέγεθος όπου ο πραγματικός τους στόχος είναι να περιορίσουν την αναγκαιότητα ενός ορισμένου προιόντος απόκρυψης, mass-market. Μέχρι το ανώνυμο e-cash να επεκταθεί, κανένας εμπορικός εκδότης software, στις Η.Π.Α δε θα ρισκάρει να παραβιάσει το ITAR αφού δεν υπάρχει αποδοτικό μέσο για αυτούς γαι να χρεώσουν γαι τα προιόντα τους και επιπλέον για να διατηρήσουν την ανωνυμία, θα απαιτούσε να αποφύγουν κάθε ρίσκο δίωξης.

7. Αρχειοθετημένο στο <gother://chaos.taylored.com:1000/00Z/Anonymous-Mail/Issues/Background-Information.gz>

8. Το anon.penet.fi βοηθητικό αρχείο μπορεί να βρεθεί στη διεύθυνση http://chaos.taylored.com.1000/0Z/Anonymous-Mail/Remailers/Instructions/Help-file-from-anon.penet.fi.gz

9. Βλέπε David Chaum, Achieving Electronic Privacy, SCI.AM.,Αύγουστος 1992 στην 96,96-97 (συζήτηση για e-cash), επίσης βρίσκεται στη διεύθυνση http://ganges.cs.tcd.ie/mepeirce/Project/Chaum/sciam.html. Τα πρωτόκολλα του Chaum επιβεβαιώνουν ότι ξοδεύοντας e-cash περισσότερο από μία φορά αποκαλύπτει τη ταυτότητα του προσώπου που στέλνει το token.

10. Βλέπε http://ganges.cs.tcd.ie/mepeirce/Project/Chaum/sciam.html και <http//www.digicash.com/ecash/ecash-home.html

11. Βλέπε Sebastiaan von Solms και David Naccache, On Blind Signatures and Perfect Crimes , 11 COMPUTERS & SECUTIRY 581,582-83 (1992) (περιγράφονται τα μαθηματικά βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν για να επιτευχθεί ένα ‘‘Τέλειο Έγκλημα’’)

12. Βλέπε Timothy C.Mau, The Cyphernomicon παρ. 2.9, 8.5 (Σεπτέμβριος 10,1994), ftp://ftp.netcom.com/pub/tc/tcmau/cyphernomicon. Μια έκδοση υπερκειμένου αυτού του εγγράφου υπάρχει σου http://www.apocalypse.org/pub.nelson/bin.cgi/cyphernomicon. Βλέπε παρ. 2.13.9 & 16.16

13. 63 U.S.L.W.4279 (U.S Απρίλιος 18, 1995). Scalia, J. dissenting slip. Op. No. 93-986 Απρίλιος 19, 1995).

14. 63 U.S.L.W.4279, 4393-94 (Scalia, J. dissenting )

15. Id. 4294.

16. SISSELA BOK, SECRETS: ON THE ETHICS OF CONCEALMENT AND REVELATION 16,28 (1982).

17. The Wall Street Journal Πέμπτη 26 Ιανουρίου, 1995, σελ. Β1.

18. NAACP v. Alabama ex rel. Patterson, 357 U.S. 449 (1958)

19. Συζητάω την υπερευαισθησία των Ηνωμένων Πολιτειών στη συνομωσία στο A.Michael Froomkin, The Metaphor Is the Key: Cryptography, The Clipper Chip, and the Constitution, 143 U.PENN. L. REV. 709, 850-62 (1995).

20. McIntyre v. Ohio Elections Commission, 63 U.S.L.W 4279 (U.S. Απρίλιος 18, 1995).

21. Βλέπε First Nat. Bank of Boston v. Bellotti, 435, U.S 765, 776-777 (1978).

22. New York Times Co. v. Sullivan, 376 U.S 254, 270 (1964).

23. McIntyre v. Ohio Elections Commission, 63 U.S.L.W. 4279 (U.S 1995).Απρίλιος 18, 1995).

24. McIntyre v. Ohio Elections Commission, 63 U.S.L.W. 4279 (U.S Απρίλιος 18, 1995), Talley v. California, 362 U.S. 60 (1960).

25. Bλέπε Brown v. Socialist Workers’ 74 Campaigm Comm., 459 U.S. 87, 91 (1982) ( αναφέροντας ότι “Constitutions protects against the compelled disclsure of political associations”)- Hwnes v. Mayor of Oradell, 425 U.S 610, 624-28 (1976) (Brennan ,J.,concurring in part)(βεβαιώνοντας ότι μια αποκάλυψη τοποθετεί ένα βάρος στην πολιτική έκφραση)- Shelton v. Tucker, 364 U.S. 479, 485-87 (1960) (κάνοντας μή έγκυρο ένα θέσπισμα το οποίο αναγκάζει τους καθηγητές να αποκαλύψουν συνεργάσιμους δεσμούς επειδή τους εμποδίζει από το δικαίωμα της ελεύθερης συνεργασίας)- Talley v. California 362 U.S. 60, 64-65 (1960) (εξάγωντας ένα διάταγμα που αναγκάζει την κοινή αναγνώριση ενός γκρουπ μελών δεσμευμένου σε διάδοση ιδεών)- Bates v. City of Little Rock, 361 U.S. 516, 52-24 (1960) (αναφέροντας, στην ελευθερία της συνάθροισης λόγου, ότι το ΝAACP δε χρειάζεται να αποκαλύψουν τις λίστες των μελών)- NAACP v. Alabama ex rel.Patterson, 357 U.S. 449, 462 (1958) (“Είναι σχεδόν μια πρωτότυπη αντίληψη που αναγκάζει την αποκάλυψη της θυγατρικής σχέσης με γκρουπ αναμειγμένων σε συνηγορία που μπορεί να αποτελείται … περιορισμένη στην ελευθερία της συνεργασίας…”)- Joint Anti-Fscist Refugee Comm.v. McGraph 341 U.S. 123, 145 (1951) (Black,J., concurring) (εκφράζοντας το φόβο ότι τα επικρατέστερα γκρουπ μπορεί να καταστέλουν ανορθόδοξες μειονότητες αν τους επιτραπεί να εξαναγκάσουν αποκάλυψη των συνεργάσιμων δεσμών). Όμως δες Communist Party of the United States v. Subversivem Activities Control Bd., 367 U.S. 1, 85 (1961) ( αποφεύγοντας να αποφασίσουν για το αν εξαναγκασμένη αποκάλυψη των ταυτοτήτων των μελών του Communist Party ήταν ένας αντισυνταγματικός περιορισμός της ελεύθερης συνεργασίας)- New York ex rel. Bryant v. Zimmerman, 278 U.S. 63,77 (1928) (αναφέροντας ότι μια απαιτούμενη αρχειοθέτηση των ονομάτων των μελών ενός γκρουπ με το κράτος να περιλαμβάνει μια νόμιμη άσκηση αστυνομικής δύναμης).

26. Βλέπε Board of Directors of Rotary Int’1 v. Rotary Club of Duarte, 481 U.S. 437 544 (1987) – βλέπε επίσης New York State Club Ass’n v. City of New York, 487 U.S. 1, 13 (1988) (δηλώνοντας ότι η ελευθερία έκφρασης είναι ένα ισχυρό εργαλείο που χρησιμοποιείται στην άσκηση των δικαιωμάτων της Πρώτης Τροποποίησης) – Roberts v. United States Jaycees, 468 U.S. 609, 617-19 (1984) ( αναγνωρίζοντας ότι τα ατομικά δικαιώματα της Πρώτης Τροποποίησης δεν είναι ασφαλή εκτός αν αυτά τα δικαιώματα μπορούν να ασκηθούν και στα πλαίσια ενός γκρουπ επίσης).

27. 63 U.S.L.W. 4279, 4283 (U.S. Απρίλιος 18, 1995).

28. Βλέπε Talley, 362 U.S., στην 64, επίσης συζητήθηκε στο McIntyre, 63 U.S.L.W. 4279, 4282 n. 7.

29. 424 U.S. 1,143 (1976).

30. Id. στην 23-29, 60-84.

31. Id. στην 19.

32. 435 U.S. 765 (1978).

33. Id. στην 792 n. 32.

34. 114 S. Ct. 2038, 2046 (1994) (σημειώνοντας ότι μια αφίσα στον μπροστινό μέρος ενός σπιτιού συνδέει το λόγο με την ταυτότητα του ομιλητή).

35. Griset v. Fair Political Practices Comm’n, 884 P.2d 116, 126 (Cal. 1994) (υποστηρίζοντας τον Cal. Government Code παρ.84305).

36. Id. στην 125.

37. Id. στην 123.

38. 361 U.S. 516 (1960).

39. 357 U.S. 449 (1958).

40. 460 U.S. 780 (1983).

41. 415 U.S. 724 (1974).

42. 504 U.S. 428 (1992).

43. 504 U.S. 428 (1992) ( υποστηρίζοντας νόμο που απαγορεύει λόγο σχετικό με καμπάνιες εντός 100 ποδιών από την είσοδο εκλογικού κέντρου.

44. 63 U.S.L.W. 4343 (Απρίλιος 26, 1995) (αναφέροντας ότι η εμπορική διάταξη δεν εξουσιοδοτεί το Κονγκρέσο να ρυθμίζει τη χρήση όπλων κοντά σε σχολεία, τουλάχιστον στην απουσία των πραγματικών πορισμάτων από το Κονγκρέσο, ότι τα όπλα επηρεάζουν το διαπολιτιακό εμπόριο).