Η πραγματοποίηση της πλήρους δυναμικής του μοντέλου αυτού, υπολογίζει στο νόμο για να προστατεύει κατά της πειρατείας και του βανδαλισμού. Οι απούσες νομικές προστασίες, ασφάλεια από πειρατές και βανδάλους εξαρτάται από την κάλυψη πίσω από τεχνολογικά φρούρια. Τελικά, η ύπαρξη της εξουσίας του νόμου αντί της αναρχίας στον κυβερνοχώρο εξαρτάται από τη διαθεσιμότητα καθιερωμένων πολιτικών και ποινικών δικαστηρίων για την επίλυση των πιο σοβαρών προστριβών. Ελπιδοφόρες προοπτικές υπάρχουν για μια μη δικαστική επίλυση προστριβής, που περιλαμβάνουν μια καινούργια πρωτοβουλία για ένα Virtual Magistrate οργανωμένο από το Iνστιτούτο Δικαίου για τον κυβερνοχώρο (Cyberspace Law Institute), το Εθνικό Κέντρο για την Αυτοματοποιημένη Έρευνα στις Πληροφορίες (NCAIR - National Center for Automated Information Research), το Αμερικάνικο Σωματείο Διατησίας (American Arbitration Association), το Kέντρο Villanova για το Νόμο και την Πολιτική της Πληροφορίας (Villanova Center for Information Law and Policy) και έναν αριθμό online παροχέων υπηρεσιών. Εντούτοις, μερικές διαμάχες μπορούν να επιλυθούν εθελοντικά μόνο εξαιτίας της δυνατότητας για δίκαιες αποκαταστάσεις και μερικοί παραβάτες μπορούν να αποτραπούν από εμπλοκή σε εγκληματικές πράξεις λόγω μόνο της δυνατότητας για επιτυχή ποινική δίωξη. Έτσι ακόμα και αν ιδιωτικά συστήματα; επίλυσης διαμαχών εμφανίζονται, η αποτελεσματικότητά τους μπορεί να έχει μεγάλη εξάρτηση από την πρακτική διαθεσιμότητα πιο συμβατικών δικαστηρίων ως έσχατη διέξοδο.

Η στενή σχέση μεταξύ της κρατικής και της δικαστικής εξουσίας, ιστορικά οδήγησε σε ένα περιορισμό της δικαστικής εξουσίας σε τοπικό επίπεδο. Η δικαστική δικαιοδοσία (η εξουσία ενός δικαστηρίου επάνω σ' πρόσωπα, αντικιμενικά και διαμάχες) έχει γεωγραφική βάση. Δικαστήρια στη Maryland έχουν εξουσία μόνο επάνω σε πρόσωπα και σε αντικείμενα που έχουν κάποια σχέση με την πολιτεία της Maryland. Δικαστήρια στο Ισραήλ έχουν εξουσία επάνω σε πρόσωπα και αντικείμενα μόνο αν έχουν κάποια σχέση με το Ισραήλ.

Ο κυβερνοχώρος βέβαια δεν είναι τοπικού χαρακτήρα. Είναι διεθνής. Η έλλειψη αναλογίας μεταξύ του παγκοσμίου, διεθνικού χαρακτήρα του κυβερνοχώρου και των εθνικών και γεωγραφικών περιορισμών στα δικαστήρια οδηγεί σε μερικές σημαντικές προκλήσεις για «εκπολιτισμό» του κυβερνοχώρου διαμέσου του νόμου. Για παράδειγμα, ένας Φιλανδός ανακοίνωσε το σκοπό του το 1995 να διευρύνει ανώνυμες ταχυδρομικές υπηρεσίες για να δώσει τη δυνατότητα σε πρόσωπα να ξεφύγουν από εθνικούς νόμους που περιόριζαν το περιεχόμενο(content) του Internet.¹ Αυτή είναι απλώς η πρώτη από πολλές προσπάθειες για να δημιουργηθούν διεθνή καταφύγια για υλικό που θεωρείται άσεμνο για μερικές χώρες, για την φοροδιαφυγή, για το τζόγο που είναι παράνομος σε μερικές χώρες, για απάτες στα καταναλωτικά αγαθά και τελικά, χωρίς αμφιβολία, για τρομοκρατικές δραστηριότητες. Οι ίδιες μέθοδοι για τη δημιουργία καταφυγίων στο κυβερνοχώρο μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αποφυγή νομικής ευθύνης για την καταπάτηση πνευματικής ιδιοκτησίας, για τη συκοφαντική δυσφήμηση ή για την παραβίαση του ιδιωτικού περιβάλλοντος (privacy).

Ενώ δεν έχουν ιδρυθεί συνεπείς κανόνες, τα περισσότερα δικαστήρια που διευθύνουν αυτό το θέμα έχουν αποπειραθεί να διαχωρίσουν τα «ενεργά» web sites από τα «παθητικά» και έχουν ασκήσει δικαιοδοσία βασιζόμενη στο πρώτο αλλά όχι στο τελευταίο. Αλληλεπιδραστικά ή εμπορικά web sites για παράδειγμα, αυτά όπου ένας επισκέπτης μπορεί να θέσει μια παραγγελία ή να υπογράψει ένα βιβλίο εισόδου (guestbook) μπορούν να θεωρηθούν ενεργά. Αυτά τα οποία μόνο προσφέρουν πληροφορίες για επιχειρήσεις μπορεί να θεωρηθούν παθητικά. Σε ορισμένες υποθέσεις, τα δικαστήρια έχουν αποφύγει την έκβαση δίνοντας έμφαση στις μη σχετιζόμενες με Internet επαφές του κατηγορουμένου με την πολιτεία, ή παρατηρώντας ότι, στην πραγματικότητα, κανένας κάτοικος της πολιτείας δεν μετείχε σε επιχειρήσεις με τον κατηγορούμενο μέσω του web site. Ωστόσο, λόγω έλλειψης ξεκάθαρης οδηγίας, οι δικαστικές αποφάσεις ποικίλουν ουσιωδώς και εμφανίζονται κατά στιγμές να βασίζονται περισσότερο στην αντίληψη του δικαστή περί της ενοχής του κατηγορουμένου παρά σε ένα αντικειμενικό μέτρο.

Η δικαιοδοσία

Ιστορικά, νόμοι για την τοποθεσία του εγκλήματος όχι μόνο προσδιορίζουν που μπορεί να γίνει η δίκη, υποθέτωντας ανάλυση⁴ της προσωπικής δικαιοδοσίας,όμως επίσης προσδιορίζουν ποιός νόμος μπορεί να εφαρμοστεί. Η τοποθεσία με τη σειρά της εξαρτάται από το αν η αιτία της ενέργειας ήταν "τοπική" ή "μεταβατική" .Οι τοπικές αιτίες της ενέργειας είχαν μόνο μια αποδεκτή τοποθεσία, ενώ οι μεταβατικές αιτίες της ενέργειας μπορούν να έχουν πολλές. Όλα τα εγκλήματα εκτός από τη πειρατεία ήταν τοπικά. Η επιλογή του νόμου εν τω μεταξύ δεν ήταν το κύριο θέμα. Υποθέθηκε, οτι οποιοδήποτε δικατήριο θα εφαρμόσει το δικό του ουσιαστικό νόμο. Η επιλογή της τοποθεσίας προδιόριζε ουσιαστικά και την επιλογή του νόμου⁵. Υπήρχε τότε, κάτω από τις αρχικές αυτές διατυπώσεις, ελάχιστη διαφορά μεταξύ της εγκληματικής και της πολιτικης δικαιοδοσίας, ή μεταξύ είτε της δικαιοδοσίας ή της τοποθεσίας του εγκλήματος. Για αμφότερες τις πολιτικές και εγκληματικές περιπτώσεις, τα δικαστήρια ασκούσαν δικαιοδοσία μόνο επάνω σ'αυτούς που ηταν φυσικά παρόντες μπροστά στο δικαστήριο. Μόλις ένα δικαστήριο είχε δικαιοδοσία πάνω στον κατηγορούμενο, εφάρμοζε το δικό του ουσιαστικό νομό .

Επειδή στο web site μιας επιχείρησης μπορεί να έχει πρόσβαση ο καθένας οπουδήποτε και αν βρίσκεται στον κόσμο, κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι επιχειρήσεις με web site «κάνουν επιχειρήσεις» σε όλο τον κόσμο και επομένως θα πρέπει να υποβάλλονται στην δικαιοδοσία οποιουδήποτε δικαστηρίου, οπουδήποτε. Πράγματι, συζητήθηκε ότι το σκεπτικό της δικαιοδοσίας δεν έχει νόημα τώρα που το εμπόριο ουσιαστικά δεν έχει δικαιοδοσιακά σύνορα. Άλλοι επιμένουν ότι η συνταγματική απαίτηση της απαιτούμενης αγωγής δεν χάνεται από τις τεχνολογικές προόδους.

Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα της αρχικής σχέσης ανάμεσα σε τοποθεσία, προσωπική δικαιοδοσία και επιβολή βρίσκεται στη περίπτωση Livingston έναντι Jefferson⁶, μια καταγελλία παράβασης κατά του Thomas Jefferson. Η υποτιθεμμένη παράβαση συνέβηκε στη Νέα Ορλεάνη, και ο Jefferson βρισκόταν στη Virginia. Το περιφερειακό δικαστήριο απέριψε την υπόθεση, με τη δικαιολογία ότι ήταν τοπική και άρα μπορεί να δικαστεί μόνο εκεί που συνέβη η παράβαση. Ο Jefferson δεν υπαγόταν στο δικαστικό νόμο που εφαρμόζεται από τη Νέα Ορλεάνη και άρα δεν μπορούσε να δικαστεί εκεί. Σε περιπτώσεις καταπάτησης γής, ο τίτλος και τα όρια της τοποθεσίας μπορεί να έρθουν σ'αμφισβήτηση και μόνο οι ένορκοι από την περιοχή εκείνη μπορούν κατάλληλα να προσδιορίσουν τέτοια γεγονότα.⁷ Επιπλέον, μια απόφαση για το κατηγορούμενο σίγουρα θα αναγκάζει τον αστυνόμο και το απόσπασμα του να μεταφέρει τον παράβατη αν χρειάστεί . Αν η εκτέλεση μπορούσε να γίνει μόνο σ'ένα μέρος, τότε μόνο το δικαστήριο του μέρους εκείνου θα είχε την εξουσία να δικάζει την υπόθεση αυτή.⁸

Μεταβατικές ενέργειες ήταν διαφορετικές : η τοποθεσία του εγκλήματος υπήρχε οπουδήποτε μπορούσε να βρεθεί ο κατηγορούμενος. Η συμβολή ήταν η αρχέτυπη μεταβατική ενεργεία, που βασίζεται στη νομική και ηθική υποχρέωση του ατόμου να εκτελεί τις υποσχέσεις του .Τέτοιες ενέργειες έτσι δεν ήταν δεσμευμένες με ένα συγκεκριμένο μέρος.⁹ Οταν η επιβολή απαιτούσε να γίνει κάτι που αφορούσε περιουσιακά στοιχεία, μόνο ο τοπικός αστυνόμος θα μπορούσε να το κάνει. Αντιθέτως, όταν η επιβολή είχε σχέση με ένα άτομο που μετακινείται, η επιβολή θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε βρεθεί το άτομο, με φυλάκιση για χρέη,η απλώς με ένα capias ad satisfaciendum¹⁰ η capias ad respondendum.¹¹

Τώρα, μονολότι η ανάλυση των συμφερόντων είναι στο στόχαστρο της προσωπικής δικαιοδοσίας και της ανάλυσης της επιλογής του νόμου, η διάσταση της εξουσίας που κυριαρχούσε τη λογική στη περίπτωση του Jefferson, μαζι με μια εκτίμηση της αποτελεσματικότητας και της διευκόλυνσης, ακόμα είναι σημαντική στην απόφαση, όπου μία δίκη πάνω σε ηλεκτρονική συμπεριφορά πρέπει να δικαστεί και όπου δικαστικές αποφάσεις που προκύπτουν από μια τέτοια δίκη μπορούν να εφαρμοστούν πρακτικά. Όπως στη Livingston έναντιον Jefferson, τα όρια άσκησης της δικαστικής εξουσίας προσδιορίζονται τουλάχιστον μέχρι κάποιο βαθμό από τη τοποθεσία του ανθρώπου κατηγορουμένου ή από το διαπιστωμένο (αν και όχι απαραίτητα απτό ) ενεργητικό.

Η προσωπική δικαιοδοσία αναφέρεται στην εξουσία ενος δικαστηρίου επάνω σ'ένα κατηγορούμενο αρχικά με βάση το φυσικό έλεγχο ή επιτήρηση πάνω στον κατηγορούμενο. Έχουν χαλαρώσει οι έλεγχοι αυτοί στα πολιτικά πλαίσια για να επιτραπεί στην εξουσία να επιβληθεί επάνω σ'ανθρώπους με ορισμένες συνδέσεις με το forum state όπου τους κοινοποιούν κλήσεις, ακόμα αν και δεν είναι φυσικά παρόντες. Στο εγκληματικό πλαίσιο όμως, η προσωπική δικαιοδοσία ακόμα σημαίνει φυσική προφυλάκιση σε σχεδόν κάθε περίπτωση. Η προσωπική δικαιοδοσία στον κυβερνοχώρο απαιτεί την εφαρμογή των ιδεών των ελάχιστων επαφών, της δίκαιης μεταχείρισης και της ουσιαστικής δικαιοσύνης, οι οποίες είναι ιδέες της πολιτικής προσωπικής δικαιοδοσίας, που αρχικά αρθρώθηκε στη περίπτωση "International Shoe" του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ¹². Αυτές οι ιδέες αποδεικνύονται αρκετά ευελικτές στην αντιμετώπιση τυπικού είδους ηλεκτρονικών σχέσεων που γεφυρωνούν πολιτικά σύνορα.

Για παράδειγμα, στη περίπτωση Pres-Kap, Inc έναντι System one, Direct Access, Inc.¹³ Μία διασπαστική ομάδα ενός ενδιάμεσου δικαστηρίου της Florida έκρινε ότι τα δικαστήρια της Florida δεν είχαν προσωπική δικαιοδοσία επάνω σε ένα ταξιδιωτικό πράκτορα από τη Νέα Υόρκη που είχε συβόλαιο με ένα αεροπορικό σύστημα κράτησης εισητηρίων που είχε τη κύρια βάση δεδομένων στο Miami. Η πλειοψηφία εξέφρασε ρητορική ανησυχία πάνω στο αν επιτρέπεται η τοποθεσία των βάσεων δεδομένων των υπολογιστών να κάνει αγωγή κατά εκείνων που τις χρησιμοποιούν από μακριά, όμως προσφέρει λίγη πραγματική νομική ανάλυση. Η διαφωνία ήταν πιο πειστική.¹⁴

Η περίπτωση Plus System, Inc έναντιον New England Network, Inc.,¹⁵ είναι πιο λογική.Στην περίπτωση εκείνη ένα ATM δίκτυο με βάση το Colorado υπέβαλλε μήνυση κατά της σύνδεσης του στη New England (στα δικαστήρια του Colorado) για την άρνηση καταβολής ενός χρέους. Στην απόριψη της πρόκλησης στη προσωπική δικαιοδοσία,το περιφερειακό δικαστήριο βρήκε μεταξύ άλλων ότι η τακτική χρήση του υπολογιστικού συστήματος του κατηγόρου από τον κατηγορούμενο που βρισκόταν στο Colorado ήταν μία ωφέλεια για το Colorado και το νόμο του. Ο κατηγορούνενος επωφελήθηκε από τις υπηρεσίες που παρείχε το υπολογιστικό σύστημα του κατηγόρου και δεν είχε καμία σημασία οτι η σύνδεση έγινε έμμεσα μέσα από μια οργανισμό υπηρεσίας στο Wisconsin.¹⁶ Υπήρχαν βέβαια και άλλες επαφές, που περιλάμβαναν μια επίσκεψη και ξέναγηση στις εγκαταστάσεις στο Colorado από το προσωπικό του κατηγορουμένου, μια συμβουλευτική επιλογή άρθρου του νόμου που υπέδειξε το Colorado και υπογράφτηκε από τον κατήγορο, τουλάχιστον του συμβολαίου στο Colorado.¹⁷

Σύμφωνα με το νόμο αυτό, ένας ηλεκτρονικού τύπου εκδότης πρέπει να υποβληθεί σε προσώπικη δικαιοδοσία σε οποιαδήποτε τοποθεσία, στην όποια ο εκδότης επίτηδες στέλνει την έκδοσή του. Ετσι εμπορικά συστήματα πού βασίζονται στους συνδρομητές όπως η CompuServe ή η America Οnline πρέπει να υποβάλλονται σε προσωπική δικαιοδοσία, σε τοποθεσία όπου κατοικεί ένας σημαντικός αριθμός από τους συνδρομητές τους. Η κατοικία των συνδρομητών είναι γνωστή στις υπηρεσίες¹⁸ αυτές, καθώς παίρνουν αμοιβή από τις σύνδρομες και υπάρχει λόγος να ξεχωρίζουν μεταξύ του ηλεκτρονικού συνδρομητή και εκείνου του γραπτού τύπου.

Ακόμη μία ασθενής περίπτωση της άσκησης της προσωπικής δικαιοδοσίας προκύπτει από τη εναπόθεση του υλικού στους εξυπηρετητές που είναι συνδεδεμένοι με το Internet ή σε όμοια με το Internet ανοιχτές αρχιτεκτονικές. Στη περίπτωση αυτή, η πράξη πού προκύπτει από τη παραλαβή του μηνύματος αυτού σ'ένα ορισμένο μέρος δεν είναι ενέργεια του εκδότη αλλά του παραλήπτη. Η έκδοση ύπο τις συνθήκες αυτές δεν πρέπει να υποβάλλει τον εκδότη σε προσωπική δικαιοδοσία στα μέρη όπου προσλαμβάνεται η πληροφορία, ύπο τη λογική της υπόθεσης Hansen έναντι Denckla²⁰. Υπάρχει μια αντίθετη λογική, πού ακόμα δεν έχει γίνει αποδεκτή από τη πλειοψηφία του Υπέρτατου Δικαστηρίου²¹, πού υπαγορεύει ότι τοποθέτωντας κάτι στη "ροή του εμπορίου" αποτελεί σκόπιμη επαφή με όλες τις δικαιοδοσίες από τις όποιες ρέει η ροή αυτή. Σύμφωνα με τη λογική αυτή, η ροή ερωτήσεων σ'ένα εξυπηρετητήτη του Web θα είναι μια ροή του εμπορίου. Ο χορηγός του εξυπηρετητή του δικτύου θα υποβληθεί σε προσωπική δικαιοδοσία σ'ολα τα μέρη από τα οποία γνωρίζει ότι έρχονται οι απαιτήσεις.

Η προσωπική δικαιοδοσία στις εγκληματικές περιπτώσεις :

Η δικαιοδοσία επάνω σε άτομο στις εγκληματικές περιπτώσεις επίσης περιλαμβάνει "προσωπική δικαιοδοσία "²². Η δικαιοδοσία (ή πιο ειδικά, η προσωπική δικαιοδοσία) αναφέρεται στην ισχύ ενός δικαστηρίου να αναγκάσει έναν κατηγορούμενο να εμφανιστεί ενώπιον του δικαστηρίου και να εκδόσει δεσμευτική απόφαση η οποία θα επηρεάσει τον κατηγορούμενο. Σε πολλές υποθέσεις, μπορεί να αποβεί σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα για τον ενάγοντα να υποβάλει μύνηση εναντίον ενός μακρινού κατηγορούμενου, στην πολιτεία κατοικίας του ενάγοντα. Οι κατηγορούμενοι σε τέτοιες περιπτώσεις συχνά ισχυρίζονται ότι δεν έχουν επαφή με την πολιτεία και γι’αυτό το λόγο το δικαστήριο έχει έλλειψη δικαιοδοσίας για να ακροαστεί την υπόθεση.

Η προσωπική δικαιοδοσία στις εγκληματικές περιπτώσεις παγκόσμια βασίζεται στη φυσική παρουσία, συνήθως με τη σύλληψη. Ο κανονισμός 43 των Ομοσπονδιακών Κανονισμών για την Εγκληματική Διαδικασία απαιτεί την παρουσία του κατηγορουμένου στη δίκη.²³ Πολλές χώρες όπως οι ΗΠΑ, εγγυούνται στους κατηγορουμένους το δικαίωμα να δικαστούν στην παρουσία τους.²⁴. Επιπλέον, η Διεθνές Συνθήκη για τα Πολιτικά Δικαιώματα ιδιαίτερα απαγορεύει δίκες με απουσία του κατηγορουμέμου.²⁵ Όμως όταν αρχίσει η δίκη η συνεχής παρουσία του κατηγορουμένου δεν απαιτείται πάντοτε.²⁶

Ετσι, η άσκηση της προσωπικής δικαιοδοσίας επάνω στα διεθνή εγκλήματα στους υπολογιστές απαιτεί απόκτηση επιτήρησης πάνω στον κατηγορούμενο. Η επιτήρηση μπορεί να γίνει με την τυπική διαδικασία της έκδοσης, η με μέσα πάνω από το νόμο.²⁷

Οι ελάχιστες επαφές, η δίκαιη αντιμετώπιση και η ουσιαστική δικαιοσύνη δεν είναι τα μόνα μέσα εγκαθίδρυσης δικαιοδοσίας στις πολιτικές περιπτώσεις. Η δικαιοδοσία μπορεί να εγκαθίσταται όχι μόνο επάνω από ανθρώπους και τεχνικά-νομικά άτομα όπως εταιρίες αλλά επίσης εγκαθίσταται επάνω και σε υλικά αγαθά. Με άλλα λόγια, το Σύνταγμα επίσης επιτρεπεί in rem δικαιοδοσία όταν ένας πολιτικός κατηγορούμενος έχεί περιουσία που βρίσκεται στο forum state και η διαμάχη έχει σχέση με τη περιουσία.²⁸

Η κατασχέση των πλοίων σύμφωνα με το ναυαρχείο και τους ναυτικούς νομούς είναι μία μακρά και πατροπαράδοτη παράδοση, πού εξελίχθηκε όπως αναμενόταν από την ανάγκη ανεύρεσης κάποιας πηγής αποζημίωσης για τις ζημιές που έγιναν από καράβι του οποίου οι υπεύθυνοι ιδιοκτήτες ήταν συχνά στη μισή απόσταση της γής και μακρύα από το άγγιγμα του νόμου και τις δικαστικές του.²⁹

Αυτό το τμήμα εξετάζει εάν υπάρχει θεωρία δικαιοδοσίας στον κυβερνοχώρο η οποία θα επαναλάμβανε την ίδια ανταλλαγή με αυτή που παριστάνεται από την in rem δικαοδοσία της ναυαρχίας. Το πρώτο ζήτημα είναι να προσδιορίσουμε κάτι ανάλογο με το πλοίο. Το δεύτερο είναι να βρούμε έναν τρόπο περιορισμού της ενοχής ενώ ακόμη παρέχουμε σημαντική αποζημίωση στον διάδικο που υπέστη την ζημιά - και ένα ισχυρό αποτρεπτικό στον δράστη. Στον κυβερνοχώρο, ένα ψηφιακό πακέτο είναι ανάλογο με το πειρατικό πλοίο. Το πακέτο, όπως το πλοίο, μεταφέρει τη ζημιά εκεί όπου βρίσκεται το θύμα ή η περιουσία του. Όμως εάν αυτή είναι η σωστή αναλογία, η in rem κατάσχεση είναι λιγότερο ικανοποιητική για το θύμα στον κυβερνοχώρο απ’ό,τι στο ναυτικό δίκαιο. Ένα πειρατικό ή καταδρομικό πλοίο ήταν αυτό καθ’εαυτό πολύτιμο. Αυτό δεν ισχύει για τα πακέτα που έστειλε ο παραβάτης στον κυβερνοχώρο. Ένα συγκεκριμένο πακέτο δεν έχει καμία πραγματική αξία.

Είναι, ωστόσο, πιθανό η αναλογία μεταξύ του πακέτου και του πλοίου να είναι εσφαλμένη. Ίσως η ορθότερη αναλογία είναι μεταξύ του πειρατή και του πακέτου, και μεταξύ του πλοίου και των μέσων που δίνουν τη δυνατότητα στο πακέτο να φθάσει στον προορισμό του. Η ορθότητα της αναλογίας μπορεί να θιγεί από την ένσταση πως ο πειρατής είχε υπό τον έλεγχό του το πλοίο που αποτελεί αντικείμενο κατάσχεσης, αλλά ο παραβάτης και γεννήτορας του πακέτου δεν είχε υπό τον έλεγχό του τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για την μεταβίβασή του.

Όμως αυτή καθαυτή η περίπτωση στην οποία ο δικαστής Kennedy διαφώνησε ήταν μία (περίπτωση) στην οποία σε έναν αθώο κάτοχο του μέσου ενός αδικήματος (ενός σαραβαλιασμένου αυτοκινήτου) το συμφέρον κυριότητός του στο αυτοκίνητο εξαλείφθηκε από την κατάσχεσή του. Πράγματι, ο δικαστής Kennedy, αν και διαφωνών με το αποτέλεσμα, ακόμη παρατήρησε σχετικά με τις νομικές εργασίες της ναυαρχίας :

Η προοπτική αποκόμισης άμεσης αποζημίωσης από την in rem κατάσχεση, και το ανέφικτο της απόφασης της αθωότητας των ιδιοκτητών ή των καλόπιστων προσπαθειών τους για εύρεση επιμελούς και αξιόπιστου καπετάνιου, συνέπραξαν στο να εξαλείψουν το μη αξιόποινο του ιδιοκτήτη ως υπεράσπιση.³⁰

Έτσι, ίσως οι δυσκολίες της άσκησης δικαιοδοσίας επί μακρινών και πιθανώς αγνώστων παραβατών στον κυβερνοχώρο θα μπορούσε να βελτιωθεί υποβάλλοντας σε κατάσχεση τα τεχνικά μέσα που φέρνουν τα πακέτα του παραβάτη μέσα στον χώρο όπου παρουσιάζεται ζημιά. Κάτω από τις αρχές του ναυαρχείου, η αθωότητα του ιδιοκτήτη του μέσου δεν θα αποτελούσε καμία υπεράσπιση. Ο δρομολογητής, η γραμμή επικοινωνίας, το modem, ο εξυπηρετητής Παγκοσμίου Ιστού (World Wide Web server) και ο πελάτης (client) που συμμετέχουν στις ψηφιακές συναλλαγές που συνδέουν τον παραβάτη με το θύμα όλα θα υπόκειντο σε in rem ευθύνη.

Υπάρχουν τουλάχιστον δύο προβλήματα, ωστόσο, με αυτή την προσέγγιση. Ένα είναι πως τα μέσα της παράβασης στον κυβερνοχώρο, αντίθετα με τα μέσα της πειρατείας 300 χρόνια πριν, συνήθως επιτελούν και άλλες νόμιμες λειτουργίες επίσης, και ότι την ίδια στιγμή διευκολύνουν και την παράβαση. Σπάνια περίπτωση ήταν το πειρατικό ή καταδρομικό πλοίο που μετείχε επίσης και σε νόμιμο εμπόριο. Αντίστροφα, σπάνια περίπτωση αποτελεί ο δρομολογητής Internet (Internet router) που δεν διαχειρίζεται πολλά περισσότερα νόμιμα και μη προσβλητικά πακέτα απ’ό,τι επιζήμια πακέτα. Η κατάσχεση του πειρατικού ή καταδρομικού πλοίου έβαζε τέρμα μόνο στην πειρατεία ή την καταδρομή. Κατάσχεση του Internet δρομολογητή (Internet router) ή των καναλιών επικοινωνίας τερματίζει όλη τη συναλλαγή μέσω αυτού του μηχανισμού.

Άρα, η in rem δικαιοδοσία κατευθυνόμενη έναντι των φυσικών μέσων του κυβερνοχώρου θα τείνει να «παγώσει» την αμφιλεγόμενη και μη δημοφιλή επικοινωνία, και στην πορεία να καταστήσει τους μεσάζοντες των επικοινωνιών ως λογοκριτές και επιδικάζοντες την κοσμιότητα και νομιμότητα στην πληροφορία.

Η ιδιωτικοποίηση ορισμένων κυβερνητικών αρμοδιοτήτων μπορεί να είναι κάτι επιθυμητό, αλλά η ιδιωτικοποίηση της επιδίκασης (των ανωτέρω) και της λογοκρισίας δεν είναι επιθυμητή. Οι εγγυήσεις μιας τυπικής δίκαιης διαδικασίας δεν υφίστανται για ιδιωτικούς αποφαινομένους. Αν ο αναπληρωτής δικαστής ναυαρχίας καταδικάσει το πλοίο μου, ο νόμος εξασφαλίζει προσχώρηση σε σωστή διαδικασία. Αν ο ιδιοκτήτης του δρομολογητή ή των καναλιών επικοινωνίας μου αρνηθεί πρόσβαση, μπορεί να μείνω χωρίς αποκατάσταση εκτός αυτής που παρέχεται από ανταγωνιστικές εναλλακτικές λύσεις στην αγορά. Αυτή δεν είναι ακριβώς, ωστόσο, η σωστή παράθεση. Οι ίδιες διασφαλίσεις τυπικής δίκαιης διαδικασίας απέναντι σε μια in rem αγωγή εναντίον του πλοίου ισχύουν σε μια in rem αγωγή κατά του δρομολογητή. Η αυτή απουσία διασφαλίσεων μιας σωστής διαδικασίας εναντίον του ιδιοκτήτη του δρομολογητή, υπάρχει και αν ο ιδιοκτήτης του πλοίου διαψεύδει την διάθεσή του προς χρήση σε έναν καπετάνιο ή πλήρωμα που επιδεικνύουν ενδιαφέρον να πλεύσουν το σκάφος για πειρατεία.

Οι τεχνολογίες Internet ελαττώνουν, παρά αυξάνουν, την πιθανότητα καθιερωμένης μορφής περιουσιακά στοιχεία να ευρίσκονται στην περιοχή δικαιοδοσίας του μηνυτή. Ακόμη και αν θα μπορούσε να υποστηριχτεί ένα επιχείρημα ότι ένας Internet εξυπηρετητής (server) που χρησιμοποιείται για να διαδίδει την επιβλαβή πληροφορία είναι κατ’εντολή «παρών» στο forum state, η μετατροπή της περιουσίας σε χρήματα αξίας για κάποιον ενάγων που νικά απαιτεί την ουσιαστική εξάσκησης κυριαρχίας και ελέγχου πάνω σε κάτι που δεν μπορεί να πωληθεί, και η κατ’εντολή παρουσία δεν είναι αρκετή. Αν ο εξυπηρετητής (server) είναι ένα Sparcstation που βρίσκεται στο Λουξεμβούργο, ο μηνυτής και κάτοχος δικαστικής απόφασης θα πάρει χρήματα μόνο αν το Sparcstation μπορεί να πωληθεί, και αυτό απαιτεί απόκτηση εξουσίας πάνω σε αυτό στο Λουξεμβούργο. Η κατ’εντολή παρουσία αυτού του υπολογιστή στη Virginia διότι έιναι εύκολα προσβάσιμος από την Virginia δεν είναι αρκετό να επιτρέψει την πώλησή του στη Virginia, αν και θα μπορούσε να υποστηρίξει μια προσωπική δικαιοδοσία ενός δικαστηρίου της Virginia κατά μια θεωρητική έννοια.

Παρ’όλα αυτά, τουλάχιστον μία όψη της έννοιας της in rem δικαιοδοσίας είναι σημαντική για τον κυβερνοχώρο. Υπό την quasi in rem έννοια³¹ ένας κατηγορούμενος του οποίου η επαφή με τη δικαιοδοσία παίρνει τη μορφή της περιουσίας που είναι παρούσα στην περιοχή δικαιοδοσίας, θα μπορούσε να υποβληθεί σε δίκαιη δικαστική απόφαση μόνο ως την εκτίμηση της περιουσίας. Για παράδειγμα, κάποιος που έχει ένα αυτοκίνητο μέσα στην περιοχή δικαιοδοσίας θα μπορούσε να υπόκειται σε αστική ευθύνη ακόμη και αναφορικά με υποθέσεις που δεν σχετίζονται με το αυτοκίνητο, όμως η νομική συνέπεια της δικαστικής απόφασης εκτεινόταν μόνο ως το περιουσιακό συμφέρον στο αυτοκίνητο και όχι, γενικότερα, εναντίον του κατηγορουμένου προσωπικά. Θα μπορούσε κάποιος να αναπτύξει πάνω σε αυτό το εννοιολογικό θεμέλιο μια θεωρία δικαιοδοσίας για τον κυβερνοχώρο που θα υπέβαλλε τους δράστες του κυβερνοχώρου σε αστική περιοχή δικαιοδοσίας οπουδήποτε virtual παρουσία, αλλά κατόπιν θα περιόριζαν το αποτέλεσμα κάθε αστικής δικαστικής απόφασης στην εκτίμηση αυτής της virtual παρουσίας. Μια δυνατή εφαρμογή αυτής της ιδέας, θα επέτρεπε δικαιοδοσία βασισμένη στην παρουσία μέσα στα όρια της περιοχής δικαιοδοσίας των προερχομένων εκ του κατηγορουμένου πακέτων, αλλά θα επέβαλλε όποια απόφαση μόνο κατά αυτών των πακέτων. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει εκτέλεση (απόφασης) εναντίον μιας συλλογής πακέτων που παριστάνουν ένα οικονομικά πολύτιμο κομμάτι πνευματικής ιδιοκτησίας. Ή, θα μπορούσε απλά να σημαίνει καταδίκη (του περιεχομένου) των πακέτων και απαγόρευση οποιωνδήποτε περαιτέρω προερχόμενων εκ του κατηγορουμένου πακέτων - ένα είδος virtual εξορίας ή κήρυξης εκτός νόμου.³²

Ίσως το μοντέλο της in rem δικαιοδοσίας μπορεί να προσαρμοστεί διαφορετικά, εστιάζοντας όχι στα φυσικά μέσα του κυβερνοχώρου, αλλά σε νέους τύπους δίκην περιουσίας που κατέχει ο ίδιος ο παραβάτης. Ενδεχομένως ο παραβάτης έχει ακατάληπτα συμφέροντα για φήμη, ή διαχειριστικά συμφέροντα να του γίνεται διεκπεραίωση της παράνομης συναλλαγής του, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν το αντικείμενο της κατάσχεσης σε περιοχές δικαιοδοσίας όπου προκαλεί ζημιά Άσχετα με το πως κάποιος συμβιβάζει τον Shaffer v. Heitner με το Burnham v. Superior Court (Ανώτατο Δικαστήριο), τέτοια συμφέροντα θα μπορούσαν να είναι προσιτά από αυτούς τους νομικούς θεσμούς, είτε επί μιας in rem θεωρίας απευθείας (το πρόβλημα θα ήταν ότι η ζημιά μπορεί να μην απέρρεε κατευθείαν από αυτά τα πράγματα) ή επί της βάσης ότι αντιπροσωπεύουν ένα σκόπιμο όφελος από τα προνόμια της δικαιοδοσίας αρκετό να υποστηρίξει δικαιοδοσία πάνω στο πρόσωπο του παραβάτη. Όμως η δικαιοδοσία δεν είναι αρκετή. Κάποιος επίσης πρέπει να μπορεί να εκτελέσει μια δικαστική απόφαση έναντι κάποιου πράγματος που έχει αξία, ειδάλλως όλη η διαδικασία είναι άχρηστη.

Το αντάλλαγμα γι’αυτό, βέβαια, ήταν πως η πλήρης υπαιτιότητα του ιδιοκτήτη περιοριζόταν στο ποσό του πλοίου και/ή του φορτίου του.³³

Ένα forum μπορεί να έχει προσωπική δικαιοδοσία και τόπο εκδίκασης και παρά ταύτα να υποχρεούται από τους κανόνες επιλογής δικαίου - πιθανώς ενισχυμένους από το Σύνταγμα - να εφαρμόσει την αυθύπαρκτη νομοθεσία μιας άλλης περιοχής δικαιοδοσίας. Η επιλογή δικαίου, η εφαρμογή ξένου ποινικού δικαίου και η ετερόδικη εφαρμογή ποινικού δικαίου είναι όλα οπτικές γωνίες της δικαιοδοσίας προς υπαγόρευση.³⁴ Η εφαρμογή του δικαίου ενός έθνους σε μία προστριβή προϋποθέτει πως το έθνος έχει δικαιοδοσία να ορίσει νόμους κατάλληλους για αυτή την προστριβή.

Κανένα δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έχει επιδείξει ακόμη μια προσεγμένη μεταχείριση της επιλογής δικαίου σε μια μήνυση που αφορά υπόθεση του Internet. Τα σχετικά λίγα δικαστήρια που έχουν ως τώρα κληθεί να επιλύσουν προβλήματα επιλογής δικαίου που αφορούν το Internet, έχουν δείξει μια προτίμηση στην εφαρμογή ξεκάθαρων, σχετικά απλών και ίσως κάπως άκαμπτων κανόνων. Αυτό αποτελεί μάλλον ειρωνεία, τη στιγμή που η τάση των τελευταίων πενήντα χρόνων είναι η απόρριψη τέτοιων κανόνων για χάρη πιο πολύπλοκων, πολύ-παραμετρικών αναλύσεων

Σε υποθέσεις αδικοπραξίας, η Πρώτη Επαναδιατύπωση (First Restatement) εφάρμοζε έναν απλό κανόνα επιλογής δικαίου - lex loci delicti, ή «ο νόμος του μέρους της αδικίας». Κάτω από αυτόν τον κανόνα, το εξετάζον δικαστήριο θα εφάρμοζε τον νόμο του μέρους «όπου λαμβάνει χώρα το τελευταίο γεγονός που είναι απαραίτητο να καταστήσει τον δράστη υπεύθυνο για την επικαλούμενη αδικοπραξία». Λόγω της «ακαμψίας» του, ο lex loci delicti συχνά οδηγούσε σε μη αναμενόμενα αποτελέσματα, και μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να επέλεγε το νόμο της περιοχής με την πιο ασήμαντη σχέση με το περιστατικό, επειδή εκεί έτυχε να συμβεί το «τελευταίο γεγονός» που αναφέρει η παραπάνω διατύπωσή του.

Η ανάλυση διεκδικήσεων για αδικοπραξία - όπως η αξίωση για δυσφήμηση στην GII (Global Information Infrastructure, Παγκόσμια Δομή Πληροφόρησης) - απαιτεί προσδιορισμό του κράτους με την πιο σημαντική σχέση με το περιστατικό και τους διαδίκους, περιλαμβανομένης εξέτασης του μέρους όπου η ζημιά συνέβη, του μέρους του χειρισμού που προκάλεσε την ζημιά, την μόνιμη κατοικία, τον τόπο διαμονής, την εθνικότητα, τον τόπο συνεταιρισμού και τον τόπο της επιχείρησης των διαδίκων, και το μέρος όπου κάθε σχέση μεταξύ των διαδίκων επικεντρώνεται.³⁵

Για υποθέσεις συμβολαίων, η Πρώτη Επαναδιατύπωση (First Restatement) εφάρμοζε έναν ομοίως με την αδικοπραξία τυπικό κανόνα. Η εγκυρότητα μιας σύμβασης θα καθοριζόταν από το δίκαιο του τόπου όπου πραγματοποιήθηκε η σύμβαση. Το μέρος όπου έγινε η σύμβαση οριζόταν ως ο τόπος όπου «το κυριότερο γεγονός που ήταν αναγκαίο για να γίνει ένα συμβόλαιο» είχε λάβει χώρα Σε μια ακραία περίπτωση, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει πως μια δικαιοδοσία θα έπρεπε να εγκρίνει ένα συμβόλαιο το οποίο θα ήταν σε άλλη περίπτωση άκυρο κάτω από τους νόμους της για λόγους δημόσιας πολιτικής, αλλά το οποίο είχε ισχύ σύμφωνα με τους νόμους του μέρους που πραγματοποιήθηκε η σύμβαση. Παρομοίως, η εκτέλεση μιας σύμβασης θα κατευθυνόταν από το νόμο του τόπου στον οποίο η εκτέλεση ήταν απαιτούμενη σύμφωνα με το συμβόλαιο. Η ανάλυση είναι κάπως πιο περίπλοκη σύμφωνα με την Δεύτερη Επαναδιατύπωση. (Second Restatement). Υποθέσεις συμβολαίων εκδικάζονται σύμφωνα με την νομοθεσία που επιλέγεται από του διαδίκους ή, απουσία κάθε τέτοιας νομοθεσίας, από τη νομοθεσία του κράτους με την πιο σημαντική σχέση με τις συναλλαγές και τους διαδίκους αναφορικά με ένα συγκεκριμένο θέμα.³⁶ Η πιο σημαντική σχέση σε περιπτώσεις συμβολαίων προσδιορίζεται με βάση τον τόπο που έγινε το συμβόλαιο, τον τόπο της διαπραγμάτευσης του συμβολαίου, τον τόπο εκτέλεσης της σύμβασης, την θέση του υποκειμένου θέματος του συμβολαίου, και τη μόνιμη κατοικία, τον τόπο διαμονής, την εθνικότητα, τον τόπο συνεταιρισμού και τον τόπο της επιχείρησης των διαδίκων.³⁷ «Αν το μέρος της διαπραγμάτευσης του συμβολαίου και το μέρος τέλεσης της σύμβασης είναι στο ίδιο κράτος, συνήθως θα εφαρμοστεί η εγχώρια νομοθεσία αυτού του κράτους.»³⁸

Εξάλλου, οι Brussels and Lugano Conventions (συνθήκες), οι οποίες διέπουν τη δικαιοδοσία και επιλογή δικαίου σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπαγορεύουν ένα παρόμοιο με τη First Restatement σύνολο τυπικών κανόνων. Η Επιλογή δικαίου σε υποθέσεις συμβολαίων διέπεται από το νόμο του μέρους της εκτέλεσης. Στην αδικοπραξία, το εφαρμοζόμενο δίκαιο είναι αυτό «του μέρους όπου το επιζήμιο συμβάν έγινε.» Παρά το ότι μερικές περιορισμένες εξαιρέσεις υπάρχουν, οι κανόνες έχουν σχεδιαστεί για να απομακρύνουν τις κάθε είδους εικασίες και το λεγόμενο forum-shopping (επιλογή forum ανάλογα με το συμφέρον) από τους δικαστικούς αγώνες.

Οι αξιώσεις συνταγματικής απαιτούμενης διαδικασίας περιορίζουν την επιλογή νομοθεσίας σε κάποιο βαθμό, αλλά η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου πάνω στη σχέση μεταξύ κανονικής διαδικασίας και επιλογής νομοθεσίας είναι σε αμφίβολη θέση και συνεπώς δεν ασκεί ιδιαίτερα σημαντική επιρροή.³⁹

Θεωρείστε μια υποθετική κατάσταση στην οποία ένας εξυπηρετητής Internet (Internet server) στην California παράγει διαθέσιμο υλικό το οποίο χρήστες στο Tennessee βρίσκουν προσβλητικό. Σε μια αγωγή που υποβάλλεται από τους χρήστες στο Tennessee εναντίον του χειριστή του εξυπηρετητή (server) της California, έστω για εκ προθέσεως πρόκληση συναισθηματικής ανησυχίας, το ζήτημα επιλογής νομοθεσίας θα ήταν αν οι νόμοι του Tennessee ή της California θα έπρεπε να εφαρμοστούν. Θεωρώντας ως δεδομένο ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ της ουσιαστικής νομοθεσίας περί εκ προθέσεως πρόκλησης ζημιάς στις δύο πολιτείες, το Tennessee μπορεί να έχει τα πιο σημαντικά συμφέροντα : επιδιώκει να προστατεύσει τους κατοίκους του απέναντι σε ακραία συναισθηματική ανησυχία προκληθείσα εσκεμμένα από άλλους. Η California, βέβαια, επίσης έχει συμφέροντα : να εξασφαλίσει πως οι πολίτες της είναι ελεύθεροι να δημοσιεύσουν υλικό που κάτω από τα πρότυπα της California δεν είναι επιζήμιο. Κάτω όμως από τις εξετάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, θα υπήρχε ικανό συμφέρον από πλευράς Tennessee να επιτραπεί η εφαρμογή της νομοθεσίας του Tennessee και η μη αποδοχή ενός δικαστηρίου του Tennessee να εφαρμόσει την νομοθεσία της California.⁴⁰

Σε υποθέσεις επιλογής νομοθεσίας που περιλαμβάνουν δυσφήμηση, ο νόμος του τόπου όπου ο ζημιωθείς μηνυτής διαμένει, πιθανώς θα ρυθμίσει ενέργειες δυσφήμησης παρουσιαζόμενες στο GII. Οι αξιώσεις παραβίασης του ιδιωτικού περιβάλλοντος (privacy), όπως οι αξιώσεις για δυσφήμηση, επικεντρώνονται εκεί όπου ο μηνυτής ζει και διαχειρίζεται τις εργασίες του, γιατί εκεί είναι που το ενδιαφέρον για ιδιωτικό περιβάλλον (privacy) υπάρχει. Το ίδιο ισχύει και για αξιώσεις περί (πρόκλησης) συναισθηματικής ανησυχίας. Το αυτό αποτέλεσμα είναι επίσης κατάλληλο για ενέργειες παραβίασης πνευματικής ιδιοκτησίας⁴¹ εκτός αν ο διάδικος που επιχειρηματολογεί υπέρ της επιλογής διαφορετικής νομοθεσίας μπορεί να αποδείξει ότι δυσμενώς επηρεασμένες αγορές βρίσκονται κάπου αλλού.⁴² Αξιώσεις σχετικές με πνευματική ιδιοκτησία πρωτίστως περιλαμβάνουν ζημιές σε αγορές, και το μέρος που ευρίσκονται οι αγορές θα πρέπει να καθοδηγήσει την ανάλυση εννόμων συμφερόντων.

Σε υποθέσεις του Internet, οι πιο «εύκαμπτες», πολύ-παραμετρικές λύσεις που έχουν ασπασθεί ορισμένες δικαιοδοσίες για επιλογή δικαίου τις τελευταίες δεκαετίες, όπως η Second Restatement, μπορεί στην πράξη να είναι υπερβολικά εύκαμπτες για να μια διοικούν νομικά μια παγκόσμια δομή πληροφόρησης όπως το Internet. Όταν δεκάδες περιοχών δικαιοδοσίας έχουν ουσιαστικές επαφές με μια δεδομένη υπόθεση μήνυσης, τα πολύ-παραμετρικά μοντέλα μπορεί να παράγουν κάτι παραπάνω από μια απλή σύγχυση. Οι τάσεις που έχουν εμφανιστεί τελευταία κλίνουν προς απλούστερους, σαφέστερους και πιο ξεκάθαρους κανόνες επιλογής δικαίου. Ένα τελευταίο παράδειγμα αποτελεί το Article 2B of the Uniform Commercial Code, το οποίο και καθιερώνει ένα νέο σύνολο ξεκάθαρων κανόνων που διέπουν την χορήγηση άδειας και εξουσιοδότησης για χρήση πληροφορίας, της πιο κοινότυπης υπόθεσης στο Internet.

Ως εναλλακτική λύση, οι συμβαλλόμενοι μπορεί να αυξήσουν την προνοητικότητα, με το να συμπεριλαμβάνουν στις συμφωνίες τους κατάλληλα άρθρα για επιλογή δικαίου σε περίπτωση προστριβής τους. Οι περισσότεροι Internet service providers, τουλάχιστον στις Ηνωμένες Πολιτείες, θέτουν όρους στην Internet πρόσβαση του χρήστη με τη συγκατάθεσή του, για διάφορες συμβατικές «δοσοληψίες». Η America Online για παράδειγμα, περιλαμβάνει ένα άρθρο για επιλογή δικαίου στην Term of Service συμφωνία, το οποίο προσδιορίζει σαφώς ότι η σύμβαση θα κατευθύνεται και θα ερμηνεύεται με βάση τον αυθύπαρκτο νόμο της Virginia. Αυτά τα συμφωνητικά μπορεί να απλοποιήσουν σε μεγάλο βαθμό προστριβές μεταξύ χρηστών για παράδειγμα μέσα σε ένα computer bulletin board.

Η επιλογή δικαίου δεν λειτουργεί στον ποινικό χώρο με τον τρόπο που λειτουργεί στον αστικό. Πλήρης πρόσδοση τοπικού χαρακτήρα στο ποινικό δίκαιο⁴³ οδηγεί στη συνήθη κατάληξη πως τα δικαστήρια ενός μέρους μπορεί να μην εφαρμόσουν τα ποινικά νομοθετήματα ενός άλλου. «Ένα δικαστήριο στις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να δικάζει ένα άτομο μόνο για παράβαση του δικαίου των Ηνωμένων Πολιτειών, όχι για παράβαση του ποινικού δικαίου μιας ξένης χώρας.»⁴⁴ Στην πράξη, παρ’όλα αυτά, η ποινική δικαιοδοσία προς υπαγόρευση δεν είναι αυστηρά τοπικού χαρακτήρα.⁴⁵ Το σχολιαστικό υπόμνημα στην § 422 της Επαναδιατύπωσης (Τρίτης) των Εξωτερικών Σχέσεων σημειώνει πως μερικές χώρες αστικού δικαίου δικάζουν άτομα των οποίων δεν μπορούν να επιτύχουν την έκδοση για εγκλήματα διαπραχθέντα σε άλλες χώρες.⁴⁶ Αυτό συνιστά ένα είδος «μεταβατικού» ποινικού αδικήματος.

Η γενική ιδέα των διεθνών αδικημάτων έχει αναγνωριστεί επίσημα για περισσότερα από 150 χρόνια.⁴⁷ Παρά την κυρίαρχη αρχή πως το ποινικό δίκαιο είναι αυστηρώς εθνικό, έχουν υπάρξει επί μακρόν λίγα αδικήματα που χαρακτηρίζονται ως διεθνή και κατά συνέπεια αξιόποινα σε οποιαδήποτε περιοχή δικαιοδοσίας επιτυγχάνει κράτηση του δράστη. Η πειρατεία ήταν ένα τέτοιο αδίκημα.⁴⁸ Σε τούτο τον αιώνα, η αεροπειρατεία και κάποιες άλλες τρομοκρατικές ενέργειες έχουν προστεθεί στον κατάλογο, μολονότι από συνθήκη όσο και από την επέκταση του εθιμικού διεθνούς δικαίου. Η κίνηση προς ένα διεθνές ποινικό δικαστήριο έχει εστιάσει την προσοχή στην απαρίθμηση επιπρόσθετων διεθνών αδικημάτων.

Ο νικητής μιας δίκης επιβάλλει την πολιτική δικαστική απόφαση εκτελώντας ενάντια σε περιουσία που κατέχει ο χρεώστης της απόφασης. Η εκτέλεση ποινικών αποφάσεων απαιτεί κανονικά επίτευξη κράτησης του κατηγορουμένου ώστε να μπορεί να φυλακιστεί, με συνέπεια την ανάμειξη των θεμελιωδών εννοιών έκδοσης. Επιπρόσθετα, μερικές ποινικές αποφάσεις μπορούν να εκτελεστούν με την κατάσχεση περιουσίας.

Η μετατροπή μια δικαστικής απόφασης σε ρευστοποιήσιμο ενεργητικό γίνεται δυσκολότερη όταν η απόφαση προέρχεται από μια άλλη πολιτεία ή μια άλλη χώρα. Η ανάλυση των δικαιοδοτικών δογμάτων στα προηγούμενα τμήματα επανειλημμένως υπογράμμιζε πως η δικαιοδοσία κάνει μικρό καλό αν η απόφαση δεν μπορεί να εκτελεστεί. Ένας μηνυτής μπορεί να έχει πετύχει μια δικαστική απόφαση εναντίον ενός παροχέα υπηρεσιών Internet (Internet service provider) σε ένα περιοδεύον δικαστήριο της Alabama αλλά μπορεί να βρίσκει περιουσιακά στοιχεία άξια εκτέλεσης (απόφασης εναντίον τους) μόνο στη Virginia. Κατά συνέπεια η εκτέλεση πρέπει να αναζητηθεί σε ένα δικαστήριο της Virginia με βάση την «ξένη απόφαση» από την Alabama. Ή, ένας συγγραφέας στη Σουηδία μπορεί να πετύχει μια δικαστική απόφαση σε ένα Σουηδικό δικαστήριο για παραβίαση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας που ήταν αποτέλεσμα μιας πράξης του χειριστή ενός Internet εξυπηρετητή (server) στην Μασαχουσέτη (Massachusetts). Για να αποκτήσει χρηματική αποκατάσταση, το θύμα πρέπει να εφαρμόσει την Σουηδική απόφαση κατά περιουσιακών στοιχείων διατηρούμενων από τον χειριστή στη Μασαχουσέτη.⁴⁹

Και στις δυο αυτές περιπτώσεις, το πρώτο βήμα εννοιολογικά είναι να αποκτήσει κανείς αναγνώριση της δικαστικής απόφασης. Όταν η ξένη απόφαση είναι από μια άλλη Αμερικανική πολιτεία, το άρθρο περί πλήρους εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών, υποχρεώνει την εκτελούσα πολιτεία να το αναγνωρίσει. Όταν η ξένη απόφαση είναι από μια άλλη χώρα, είτε το κρατικό θεσπισμένο σύστημα νόμων, είτε το Διάταγμα περί Ενιαίας Αναγνώρισης Εξωτερικών Αποφάσεων σε περίπου μισές από τις πολιτείες,⁵⁰ είτε η κοινωνία των εθνών,⁵¹ καθορίζουν τα κριτήρια για αναγνώριση. Τόσο το ενιαίο διάταγμα όσο και η κοινωνία των εθνών απαιτούν αναγνώριση εκτός εάν ο διάδικος που αντιτίθεται στην αναγνώριση μπορεί να αποδείξει παραβάσεις τυπικής απαιτούμενης διαδικασίας, ή απουσία προσωπικής δικαιοδοσίας από το απονέμον δικαστήριο,⁵² ή σε σπάνια περιστατικά, η απόφαση προσβάλλει την δημόσια πολιτική στην πολιτεία της αναγνώρισης.⁵³

Οι Ηνωμένες Πολιτείες το έχουν βρει δύσκολο να διαπραγματευτούν συνθήκες αναγνώρισης δικαστικών αποφάσεων με άλλες χώρες.⁵⁴

Η αναγνώριση μιας ξένης απόφασης δεν τερματίζει την υπόθεση. Ο «κάτοχος» της απόφασης, συνήθως αναφερόμενος ως ο πιστωτής της απόφασης, πρέπει να βρει περιουσιακά στοιχεία που υπόκεινται σε εκτέλεση. Ασφαλώς το υλικό των υπολογιστών (hardware) και τα προγράμματα υπολογιστών υπόκεινται σε εκτέλεση. Υποχρεώσεις οφειλόμενες στον χρεώστη της απόφασης επίσης υπόκεινται σε εκτέλεση μέσω μιας διαδικασίας που καλείται «κατάσχεση λόγω χρέους» («garnishment»).

Δικαστικές πράξεις κατάσχεσης λόγω χρέους εναντίον ντόπιων οφειλετών του χρεώστη της δικαστικής απόφασης, θα ήταν ενδιαφέρουσες και εξολοκλήρου εφαρμόσιμες. Εξηγήθηκε ανωτέρω με ποιον τρόπο μια αγωγή θα μπορούσε να εγερθεί εναντίον ενός ξένου κατηγορουμένου με κατάσχεση περιουσίας που κατέχει ο κατηγορούμενος μέσα στα όρια του forum state. Περιουσία που υπόκειται σε κατάσχεση περιλαμβάνει και χρέη.⁵⁵ Εφόσον μια δικαστική απόφαση έχει επιτευχθεί, ο μηνυτής μπορεί να εκτελέσει την απόφαση εναντίον τέτοιας περιουσίας που είναι υπό την κατοχή τρίτων ομάδων επίσης. Στη συνηθισμένη περίπτωση κατά την οποία η μόνη περιουσία μέσα στα όρια της περιοχής δικαιοδοσίας είναι ένα σύνολο υποχρεώσεων έναντι ενός υπηρεσιακού συμβολαίου, το (αποκομιζόμενο) κόστος από εκτέλεση της απόφασης εναντίον τέτοιας περιουσίας μπορεί ακόμη να αξίζει κάτι για τον μηνυτή. Για παράδειγμα, αν ο μηνυτής μπορεί να αποδείξει την πρόταση ότι το καθήκον από το νόμο ενός παροχέα υπηρεσίας Internet (Internet service provider) ή δρομολογητή (router) να διαχειρίζεται μηνύματα ή πακέτα αποστελλόμενα από τον κατηγορούμενο και χρεώστη της δικαστικής απόφασης, συνιστά περιουσία που υπόκειται σε κατάσχεση λόγω χρέους, ο μηνυτής μπορεί αποτελεσματικά να καταργήσει την πρόσβαση του κατηγορουμένου στην εσωτερική αγορά, εκτελώντας (την απόφαση) εναντίον αυτής της υποχρέωσης.

Το προηγούμενο μέρος αναφερόταν στο πεδίο της παραδοσιακής θεσμοθέτησης όπως τα δικαστήρια και η νομοθεσία για να κρίνει διαφωνίες στον κυβερνοχώρο. Αυτό το μέρος αλλάζει σκοπιά και εξετάζει το ρόλο δύο διαφορετικών τύπων θεσμοθετήσεων στον κυβερνοχώρο: αυτές που στοχεύουν στη διευκόλυνση της αλληλεπίδρασης στον κυβερνοχώρο και στις νεότερες προσαρμογές των παλιών ιδεών που στοχεύουν να λύσουν διαφωνίες στον κυβερνοχώρο.

Διαμεσολαβητικοί ρόλοι σε διάφορες Αρχιτεκτονικές

Η εθνική οργανωτική δομή πληροφοριών (national information infrastructure, (NII)) του μέλλοντος θα είναι πιο ποικιλόμορφη, πιο αποκεντρωτική, πιο κατανεμημένη και λιγότερο ιδιωτική σε σημαντικά σημεία από τη σημερινή προσέγγιση, αλλά θα είναι χωρισμένη σε τηλεφωνία, εκπομπή, καλωδίωση και αγορές βάσεων δεδομένων για υπολογιστές. Σε μια τέτοια οργανωτική δομή, οι διαμεσολαβητές θα παίξουν έναν πιό σημαντικό ρόλο από τη συνδιαλλαγή στο δίκτυο στο σημερινό τηλεφωνικό σύστημα, στους τοπικούς σταθμούς εκπομπής στο σημερινό δίκτυο τηλεόρασης, στα προνόμια της τοπικής καλωδίωσης στα σημερινά καλωδιακά συστήματα τηλεόρασης, ή στις βιβλιοθήκες, στα περίπτερα και στα βιβλιοπωλεία στη σημερινή αλυσίδα διανομής του τύπου. // Υπολογίζεται ότι μέχρι το τέλος του 1999, ο όγκος των εμπορικών συνδιαλλαγών διαμέσου του δικτύου, θα φτάσει το 20% του συνολικού όγκου στις ΗΠΑ. //

Το σχήμα 1 δείχνει πως το Διαδίκτυο και παρόμοιες αρχιτεκτονικές επιτρέπουν σε προιόντα προστιθέμενης αξίας να αποδεσμεύονται όταν διαφορετικά στοιχεία της δέσμευσης παρέχονται από διαφορετικές οντότητες και η δέσμευση υφίσταται σύμφωνα με τις επιθυμίες ενός συγκεκριμένου χρήστη τη στιγμή που ο χρήστης θέλει την ολοκλήρωση των πληροφοριών της προστιθέμενης αξίας του προιόντος. Σε αυτήν την αρχιτεκτονική, τα περιεχόμενα της παρεχόμενης πληροφορίας, παρουσιάζονται στο σχήμα με κύκλους πάνω από την παχιά γραμμή, παρέχουν τα περιεχόμενα σε οποιονδήποτε τα θέλει απλά βάζοντας τα αρχεία σε υπολογιστές συνδεδεμένους στο Διαδίκτυο, οι οποίοι υπολογιστές ονομάζονται εξυπηρετητές ή εξυπηρετητές περιεχομένων. // Η αρχιτεκτονική αυτή χρησιμοποιείται ευρύτατα στο ηλεκτρονικό εμπόριο. //

Τα στοιχεία της προστιθέμενης αξίας παρέχονται από τους διαμεσολαβητές, οι οποίοι παρουσιάζονται στο σχήμα με ορθογώνια, κάτω από την παχιά γραμμή.Είναι απολύτως δυνατό με τις εφαρμογές του Διαδικτύου όπως ο παγκόσμιος ιστός (WWW) για μια οντότητα να παρέχει μόνο ενδείξεις ή πινακοποιημένης μορφής περιεχόμενα, στη φόρμα των δεικτών στο περιεχόμενο. Οι δείκτες εφαρμόζονται διαμέσου των σελίδων του παγκοσμίου ιστού σε έναν εξυπηρετητή Διαδικτύου, ο οποίος δεν προσφέρει άλλου είδους τιμές. Κάποιος άλλος μπορεί να παρέχει λογισμικό φιλικό προς το χρήστη διαμέσου άλλου εξυπηρετητή. Ακόμα κάποιος άλλος μπορεί να παρέχει υπηρεσίες σύνδεσης που επιτρέπουν συνδέσεις διαμέσου επιλεγόμενων τηλεφωνικών γραμμών ή διαμέσου υψηλών ταχυτήτων αποκλειστικών συνδέσμων. // Είναι φανερό ότι ο αριθμός των διαμεσολαβητών αλλάζει για κάθε διαδικασία παραγωγής δεδομένων, ανάλογα με το που βρίσκονται τα τελικά (πραγματικά) δεδομένα. //

Όταν ένας χρήστης επιθυμεί να αναγνωρίσει και να αποκτήσει ένα συγκεκριμένο είδος περιεχομένου, ο χρήστης αλληλεπιδρά με αρκετές υπηρεσίες Διαδικτύου που εκτελούνται από διαφορετικές οντότητες. Ο χρήστης αρχικά εγκαθιστά μια σύνδεση με το Διαδίκτυο διαμέσου μιας υπηρεσίας παροχής σύνδεσης και στη συνέχεια με έναν παροχέα καταλόγων. Από τις λίστες, τους πίνακες και τα μενού που παρέχονται από των εξυπηρετητή, ο χρήστης αναγνωρίζει ένα ή περισσότερα αντικέιμενα ενδιαφέροντος. Ο εξυπηρετητής καταλόγων φορτώνει τους δείκτες (αλλά όχι τα ίδια τα περιεχόμενα γιατί ο εξυπηρετητής καταλόγων δεν έχει τα περιεχόμενα) διαμέσου του Διαδικτύου στον υπολογιστή-πελάτη του χρήστη. Τότε ο υπολογιστής-πελάτης του χρήστη χρησιμοποιεί τους δείκτες οι οποίοι αυτόματα προκαλούν το κατέβασμα των υποδεικνυούμενων περιεχομένων, από τον εξυπηρετητή περιεχομένων στον υπολογιστή-πελάτη. // Η όλη διαδικασία είναι αδιαφανής στον χρήστη, αφού αυτός υποβάλει μία αίτηση σε έναν μόνο εξυπηρετητή. //

Τα παραπάνω είναι ένα είδος αλυσίδας παραγωγής κοματιών πληροφορίας αξιών που επιτρέπει στο χρήστη να σχεδιάσει ένα προιόν σε μια ad hoc βάση. Παράγει προιόντα ακριβώς στην ώρα παρά να τα παράγει σε μεγάλη ποσότητα σύμφωνα με το σχεδιασμό κάποιου άλλου με την πιθανότητα ότι κάποιος άλλος ίσως χρειαστεί αυτή τη συγκεκριμένη δέσμευση. // Από τη στιγμή που η παραγωγή της πληροφορίας γίνεται σε μικρό χρονικό διάστημα, η παραπάνω διαδικασία είναι ένα πραγματικά μεγάλο πλεονέκτημα του ηλεκτρονικού εμπορίου. //

Μια τέτοια οργανωτική δομή δεν είναι μόνο διεπίπεδη. Σε πολλές περιπτώσεις ένας δείκτης δεν δείχνει στην πηγή με τις πλήρης πληροφορίες, αλλά σε μια άλλη συλλογή από δείκτες, οι οποίοι μπορεί να δείχνουν σε άλλες συλλογές δεικτών και ούτω ο καθεξής, περιληπτικά σημαδεύουμε μια ακολουθία στην πλήρη πηγή. Τα προγράμματα του υπολογιστή αναμιγνύονται στην παραγωγή της ακολουθίας από τους τρείς δείκτες και μετά ξαναβρίσκουν το επιθυμητό περιεχόμενο από οπουδήποτε είναι εγκατεστημένο και το κατεβάζουν κατευθείαν στον υπολογιστή απ’όπου απαιτείται, χωρίς το περιεχόμενο να πρέπει να περάσει από όλους τους ενδοιάμεσους υπολογιστές. Είτε ένας διαμεσολαβητής δείχνει άμεσα είτε έμμεσα στην επιθυμητή πηγή είναι εγγενώς μια μηχανική απόφαση καθοδηγούμενη από τα κριτήρια της απόδοσης. Σε πολλές περιπτώσεις η απόφαση για τη διατήρηση αντίγραφων μιας συγκεκριμένης πηγής πληροφορίας, πέρνεται αυτόματα χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση. Ένα ξεκάθαρο παράδειγμα του προηγούμενου είναι η αποθήκευση των πρόσφατα ανακτημένων πηγών μέσα από έναν ανιχνευτή του παγκοσμίου ιστού όπως το Netscape. // Όπως σημειώθηκε και παραπάνω, είναι αναγκαίο να έχουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερη προσπέλαση στα δεδομένα. Κάτι τέτοιο όμως κάνει αδύνατη την ανθρώπινη παρεμβολή στα ενδοιάμεσα στάδια παραγωγής της πληροφορίας, άρα και του ελέγχου της. //

 Ένας τυπικός εξυπηρετητής δικτύου είναι σε διαφορετική κατάσταση όπως δείχνει το σχήμα 3. Ο εξυπηρετητής δικτύου Χ δεν έχει ποτέ κατοχή των περιεχομένων. Ο Χ δείχνει στον εξυπηρετητή Υ, ο οποίος με τη σειρά του δείχνει στα περιεχόμενα στον εξυπηρετητή των γνήσιων δεδομένων. Οι συναλλαγές 1 εως 4 με τους εξυπηρετητές Χ και Υ είναι αιτήσεις για μετάδοση δεικτών μόνο. Η τελική αίτηση για ανάκτηση των περιεχομένων συμβαίνει αξ’ολοκλήρου ανάμεσα στον πελάτη και στα γνήσια δεδομένα, στο 5 και 6. Και οι δύο τύποι διαμεσολάβησης - ο παλαιότερος του πίνακα ανακοίνωσης, στον οποίο ο ιδιοκτήτης της ενδοιάμεσης παροχής ευκολίας ελέγχει επίσης το περιεχόμενο και στο νεότερο τύπο διαμεσολάβησης, που επεξηγείται με τον εξυπηρετητή δικτύου - ενδεχομένως αποβαίνουν αναποφάσιστοι σε βλαβερά περιεχόμενα. Αυτό μπορεί να συμβεί γιατί ο διαμεσολαβητή προσπελαύνει ένα αρχείο το οποίο καταπατά το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας κάποιου άλλου. Αυτό μπορεί να συμβεί γιατί ο διαμεσολαβητής προσπελαύνει ένα μύνημα που έχει σταλεί σε μια ηλεκτρονική εφημερίδα που διαβάλλει κάποιον άλλον, ή μπορεί να συμβεί γιατί ο διαμεσολαβητής προσπελαύνει πορνογραφία.

 Ο εξυπηρετητής δικτύου ο οποίος απλά δείχνει σε άλλον αξυπηρετητή περιεχομένων είναι ακριβέστερα σαν ένας άνθρωπος που δίνει εντολές σε ένα ανήθικο στούντιο ταινιών ή σε ένα διανομέα ναρκωτικών. Όσο ο παροχέας των δεικτών μπορεί να λεχθεί ότι εμπλέκεται στην αλυσίδα διανομής, ο χειριστής δεν έρχεται ποτέ σε επαφή με το κατηγορούμενο υλικό. Βεβαίως, στον καθορισμό των πνευματικών δικαιωμάτων αυτό εκδιώκεται εκ πρώτης όψεως υποχρεωτικά γιατί ο εξυπηρετητής δεν είναι απασχολημένος με κανένα από τα γεγονότα που είναι αποκλειστικά διαφυλαγμένα από τα πνευματικά δικαιώματα του ιδιοκτήτη τους. Ωστόσο υπάρχει η πιθανότητα της vitavious υποχρέωσης σε άλλες θεωρίες. // Εδώ προκύπτουν ερωτήματα όπως : α) Μία online διεύθυνση ανήκει στους χρήστες ή στην υπηρεσία επικοινωνίας; β) Κατά πόσο οι χρήστες πρέπει να ανακαλύπτουν τα πραγματικά τους στοιχεία και σε ποιόν προκειμένου να χρησιμοποιούν ηλεκτρονικλες διευθύνσεις; // Ένα από τα υποπροιόντα της αμφίβολης δικαιοδοσίας είναι ότι οι διαμεσολαβητές γίνονται όλο και περισσότερο ελκυστικοί, απ’ότι στο παρελθόν, για τους ποινικούς εγκληματίες και τους πολιτικούς καταδίκους. Οι διαμεσολαβητές μπορεί να είναι ευκολότερο να αναγνωρίστουν από τους πραγματικούς κατόχους των επιβλαβών περιεχομένων. Μπορεί να είναι αντιληπτοί μιά και έχουν μεγαλύτερες οικονομικές πηγές, κάνοντας ευκολότερα την εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων που είναι εναντίον τους ή χρησιμοποιώντας την κατάσχεση ως δικαστική ποινή. Οι διαμεσολαβητές μπορεί να είναι πιό εύκολα υποκειμενικοί στη δικαστική δικαιοδοσία γιατί έχουν φυσική ή νοητή παρουσία σε πολλούς περισσότερους χώρους από τους πραγματικούς κατόχους περιεχομένων. // Για παράδειγμα είναι πολύ εύκολο να εντοπίσουμε την America online αν κάποιος την έχει χρησιμοποιήσει για να προσπελάσει ή να διοχετεύσει επιβλαβή δεδομένα, όμως είναι πολύ δύσκολό να την κατηγορήσουμε για κάτι τέτοιο. //

Όταν οι διαμεσολαβητές είναι υποκειμενικοί στις υποχρεώσεις, καθιστούν τις αποφάσεις υφιστάμενες τους. Ένας διαμεσολαβητής, ο οποίος απαντά στην απειλή της πολιτικής υποχρέωσης, αρνούμενος να χειριστεί το επίμαχο υλικό είναι πράγματι ελκυστικός σε μια διαδικασία νομοθέτησης. Ένας διαμεσολαβητης ο οποίος απαντά σε μια καθορισμένη αίτηση ότι ένα συγκεκριμένο αρχείο καταπατά τα πνευματικά δικαιώματα, μετακινώντας το αρχείο είναι ελκυστικός σε μια δικαστική δικαιοδοσία και αποκλείοντας τη διάδοση αυτού του αρχείου που βασίζεται σε μια κατηγορία και οποιουδήποτε βαθμού διερεύνησης ο διαμεσολαβητής νομίζει αναγκαία στις παρούσες συνθήκες. // Μια λύση θα ήταν να υπάρχουν όρια στο υλικό που διαχειρίζεται μια υπηρεσία επικοινωνιών, όμως τότε θα υπήρχε ανταγωνισμός μεταξύ των διαφόρων υπηρεσιών. //

Οι δυνατότητες του κυβερνοχώρου ίσως αποδεσμευθούν καλύτερα εάν οι διαμεσολαβητές και οι υπόλοιποι κινηθούν πιο συστηματικά στην περιοχή της αποφασιστικής διεκδίκησης υπό το φώς των περιορισμών στη δικαιοδοσία των νομικών θεσμών και της απροθυμίας ή της ακαταλληλότητας των διαμεσολαβητών πληροφορίας για διεκδικητικές αποφάσεις. Για παράδειγμα οι ομάδες των προμηθευτών και οι ομάδες των καταναλωτών των τεχνολογικών υπηρεσιών πληροφορίας, μπορούν να υιοθετήσουν τους δικούς τους κανόνες για τη δυσφήμιση, την καταπάτηση των πνευματικών δικαιωμάτων, την παραποίηση και την απρέπεια και να εφαρμόσουν τους κανόνες αυτούς, διαμέσου της συμφωνημένης μηχανικής διαιτησίας, σε όλη την κοινωνία. // Λέγεται ότι όσο ο νόμος υποχωρεί και διαλύεται στην ανάδυση ενός αμιγώς συγκρουσιακού δικαίου, τόσο οι κάθε είδους νομικές καινοτομίες παρουσιάζονται σαν επείγουσες διευθετήσεις υπέρ του γενικού συμφέροντος. Όσο πιο φανερά παραβιάζεται ο νόμος τόσο οι νόμοι πληθαίνουν. //

Η σύνδεση μπορεί να κρίνεται σύμφωνα με τους κανόνες που έχουν αναπτυχθεί από τους χρήστες του δικτύου. Για παράδειγμα δεν θα παραβιάζοντααι οι κανόνες της δικτυακής κοινότητας, αν σταλεί ένα ρητώς σεξουαλικό μήνυμα σε μια ηλεκτρονική εφημερίδα ή λίστα η οποία δηλώνεται από τους συμετέχοντες, ότι δέχεται τέτοιου είδους μηνύματα. Από την άλλη μεριά θα παραβίαζε τους κανόνες της κοινότητας, η αποστολή ενός τέτοιου μηνύματος σε μια άλλη ομάδα που ορίζεται για επικοινωνία μεταξύ μικρών παιδιών. Δεν θα παραβιάζονταν οι κανόνες της κοινότητας όταν στέλνονται διαφημίσεις σε όλες τις ηλεκτρονικές εφημερίδες, άσχετα με το περιεχόμενο τους. // Λόγω της φύσης του δικτύου δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν νόμοι, οι οποίοι είναι πρακτικά εφαρμόσιμοι σε όλο το δίκτυο. //

Υποτιθέμενες παραβιάσεις των κανόνων της κοινότητας θα επιδικάζονται από ένα σύστημα διαιτησίας, το οποίο πιθανών θα εφαρμόζεται διαμέσου χώρων στο ίδιο το δίκτυο. Εκεί θα μπορούν να γίνονται παράπονα, να διαλέγονται διαιτητές, να ακούγονται οι ποινές και οι αποφάσεις της διαιτησίας να ανακοινώνονται μέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων και ανταλλαγής αρχείων. Οι κυρώσεις μπορούν να περιλαμβάνουν χρηματικές ποινές ή αποκλεισμό από τη συμμετοχή στο δίκτυο. Η απονομή της διαιτησίας θα μπορούσε να υποστηρίζεται παγκοσμίως από τη Συνέλευση της Νεας Υόρκης (New York Convention) για την υποστήριξη της απονομής παγκόσμιας διαιτησίας ή απλά αποκλείοντας τους παραβάτες από τα πλεονεκτήματα των υπηρεσιών που παρέχονται από την κοινότητα. // Από τη φύση τους τα δίκτυα έχουν κανόνες, όπως είναι τα πρωτόκολλα που χρησιμοποιούνται. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να καθορίσουμε κάποια εσωτερικά virtual σύνορα. Για παράδειγμα με τα πρωτόκολλα καθορίζονται α) το μέσο, με το οποίο μεταδίδονται ανάλογα με την κατηγορία στην οποία ανήκουν τα μηνύματα β) τα χαρακτηριστικά των μηνυμάτων που μπορούν να ταξιδέψουν γ) τον τρόπο με τον οποίο δρομολογούνται. Αυτά τα σύνορα επιτρέπουν την ύπαρξη νόμων.

Η ανάπτυξη ιδιωτικών θεσμών και συγκεκριμένα η διαιτησία είναι κατάλληλη για πολιτικές διαφωνίες. Η ανάπτυξη δημοσίων θεσμών μπορεί να είναι αναγκαία για εγκληματικά ζητήματα. Οι επόμενες ενότητες αναπτύσουν την έννοια της διαιτησίας και τις περιπτώσεις των θεσμών για εγκλήματα, με περισσότερες λεπτομέριες.

Η καλύτερη ιδέα για μείωση της αβεβαιότητας με σεβασμό στις προσωπικές δικαιοδοσίες, η εκλογή του νόμου και του τόπου εκδικάσεως στις πολιτικές περιπτώσεις, είναι η διεθνής διαιτησία. Η διαιτησία είναι μια διαδικασία επίλυσης διαφωνιών κατά την οποία η δεσμευτική απόφαση λαμβάνεται από ένα ή περισσότερα ιδιαίτερα άτομα, υπό τη μορφή συμφωνίας ανάμεσα στους αμφισβητίες. // Συνήθως οι αποφάσεις λαμβάνονται με βάση τους τους κανόνες που έχουν αναπτυχθεί ανάμεσα στις κοινότητες των χρηστών, εκτός και αν πρόκειται για σοβαρό ποινικό αδίκημα. //

Μέχρι πρόσφατα, οι αναμφισβήτητα νομοθετημένες αιτήσεις δεν ήταν διαιτητεύσιμες αφού ανήκαν στη δικαιοδοσία της πολιτικής αστυνομίας στις Ηνωμένες Πολιτίες, αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο είχε σημαντικά μειώσει αυτό το δόγμα. Τώρα είναι λογικό να υποθέσουμε ότι σχεδόν κάθε αντικείμενο θέματος μπορεί να είναι διαιτητεύσιμο, τουλάχιστον εάν η συμφωνία διαιτησίας εκδηλώνει καθαρά μία πρόθεση να το κάνει διαιτητεύσιμο⁶⁶. // Εδώ μπαίνει το θέμα της θεσμοθέτησης νέων νόμων, οι οποίοι δεν θα πρέπει να στηρίζονται στους ήδη υπάρχοντες, λόγω της ιδιαιτερότητας του διαδικτύου. Για παράδειγμα οι νόμοι θα πρέπει να είναι τέτοιοι ώστε να αντιμετοπίζουν ανθρώπους, οι οποοί αποκαλύπτουν τους εαυτούς τους ως ένα προσωπικό κωδικό ή λογαριασμό χρήστη. //

Η διαιτησία προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα στον κυβερνοχώρο. Διαμέσου των ιδιωτικών δυναμικών ρυθμίσεων των διαφωνιών, όπως η συμβατική διαιτησία, οι διαφωνίες μπορούν να διασφαλίσουν από πριν μία διέξοδο για υπακοή και επίλυση μιας ορισμένης κλάσης διαφωνιών. Ένα πλεονέκτημα είναι ότι οι διαιτητές μπορούν να επιλεγούν και οι διαδικασίες της διαιτησίας και η επιλογή του νόμου μπορούν να προσδιοριστούν στη συμφωνία της διαιτησίας, ώστε να ταιριάζουν στη φύση των αιτήσεων που προκύπτουν στο G I I καλύτερα από την τακτική δικαστική διαδικασία και τους πανεπιστήμων δικαστές. Ένα δεύτερο πλεονέκτημα, δεδομένου του συναλλαγματικού χαρακτήρα πολλών G I I συναλλαγών, είναι ότι η Συνέλευση Διαιτησίας της Νέας Υόρκης (New York Arbitration Convention) παρέχει μεγαλύτερη βεβαιότητα στην επιβολή απονομής διαιτησίας παγκοσμίως απ’ότι είναι δυνατό με σεβασμό στην επιλογή των κρίσεων των τακτικών δικαστηρίων υπό το παρόν πλαίσιο σύμβασης. Η ιδιωτική δικαιοδοσία υπάρχει λόγω του ότι η μεταγραφή ενός επιλεγόμενου τμήματος του φόρουμ οδήγησε στην αποποίηση των ενστάσεων εκ μέρους της διαιτησίας και στην προσωπική δικαιοδοσία και στον τόπο εκδικάσεως⁶⁷.

Η διαδικασία της διαιτησίας είναι εξ ολοκλήρου μία δημιουργία του συμφωνητικού της διαιτησίας. Έτσι είτε η γνωστοποίηση επιτρέπεται, είτε η γνωστοποίηση της υπεράσπισης που χρησιμοποιείται και η εφαρμογή των διάφορων κανόνων κατάθεσης είναι όλα θέματα που καθορίζονται από τα μέλη που μετέχουν στη συμφωνία διαιτησίας. Τα μέλη μπορούν να κατανήμουν, το κόστος που απαιτείται για την πλήρωση, όλου ή μερικού από το κόστος, σε ένα ή και στα δύο μέλη. Τα μέλη μπορούν, ως ένα βαθμό να κατανήμουν την ευθύνη των αποφάσεων μεταξύ αυτών που λαμβάνουν αποφάσεις ιδιωτικά και ενός εξεταστικού δικαστηρίου με πεδίο δράσεως (θέματα δικαιοδοσίας) του ιδιωτικού φόρουμ. // Ένα από τα χαρακτηριστικά του διαδικτύου είναι ότι εξελίσεται με την ένταξη όλο και περισσότερων χρηστών, οι οποίοι με τη σειρά τους γίνονται κομάτι του διαδικτύου και ως ένα βαθμό είναι υπεύθυνοι για την εξέλιξη του. Τι πιό φυσικό λοιπόν να μετέχουν όλοι στη διαδικασία της διαιτησίας. // Μπορούν να ενσωματώσουν με κανόνες αναφοράς της διαδικασίας έκδοσης από διάφορα σώματα χρηματοδοσίας της διαιτησίας, όπως το Αμερικάνικο Σωματείο Διαιτησίας (American Arbitration Association), το Διεθνές Επιμελητήριο (International Champer), ή το Συμβούλιο Ηνωμένων Εθνών (UN Commision) των Διεθνών Νόμων Εμπορίου (International Trade Law), (UNCITRAL) ⁶⁸. Η επιλογή του συλλογικού νόμου, ιστορικά έχει αποδειχθεί λίγο απάτη, παρόλο που υπήρχε από νωρίς διοικητικό όργανο για την αυτονομία του συλλόγου από αυτή την άποψη^. η ιδέα ότι ο σύλλογος πρέπει να είναι απολύτως ελεύθερος να διαλέξει τον συλλογικό νόμο που θα εφαρμοστεί⁶⁹. Πράγματι υπάρχει μία αυξανόμενη τάση να επιτρέπεται στους διαιτητές να αναφέροντε σε ένα γενικό εμπορικό νόμο χωρίς την υποχρέωση της εύρεσης ριζών στις δημοσιεύσης των διεθνών θεσμοθετήσεων. // Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δίαφορα νομικά θέματα έχουν διαφορετική υφή όταν τα προσεγγίζουμε διαμέσου του διαδικτύου, όπως για παράδειγμα τα πνευματικά δικαιώματα. // Αυτό είναι μία επιδοκιμασία του νόμου mercatoria στα πλαίσια της διαιτησίας⁷⁰. Στους διαιτητές, μπορεί να δίνεται εξουσία για απονομή μιάς ποικιλίας αποζημιώσεων, συμπεριλαμβανομένων των ποινικών παραπτομάτων⁷¹.

Εξαιτίας των ιδιωτικών δυναμικών διαφωνιών, όπως περιγράφτηκαν σε αυτό το κεφάλαιο, είναι θέμα σύμβασης, ένα τρίτο μέλος να μην υποχρεούται στη διαιτησία σε μία συμφωνία ανάμεσα σε δύο άλλα μέλη. Παρόλα αυτά, αυτή η ακραία περίπτωση μπορεί να είναι πιο προφανής από την πραγματικότητα στον κυβερνοχώρο. Αφ ενός το θεωρούμενο τρίτο μέλος στην πραγματικότητα μπορεί να είναι ένα μέλος μέρους μίας συμφωνίας, που έχει καθοριστεί από πριν από τους παροχείς υπηρεσιών, παρόλο που η υπηρεσία America online αποτελεί τα περιεχόμενα των συμφωνιών ανάμεσα στην America online και σε κάποιον που υπογράφει τη συμφωνία. // Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ρίχνουμε πρώτα μια ματιά σε τυχόν περιορισμούς που υπάρχουν. // Δεν υπάρχει λόγος που η ίδια ιδέα δεν μπορεί να δουλέψει σε ένα λιγότερο εμπορικό πλαίσιο όπως όταν ο εξυπηρετητής παγκοσμίου ιστού καθορίζει τις “περιόδους υπηρεσιών” (terms of service) σε μία σελίδα web και κάνει ξεκάθαρο ότι ο χρήστης αυτής της σελίδας συμφωνεί να περιορίζεται από αυτές τις περιόδους υπηρεσίας. Τέτοιες περιόδοι υπηρεσίας μπορούν να προσφερθούν για διαιτησία. Ενώ ένας καταναλωτής μπορεί να ψάχνει να αποφύγει το κλείσιμο της συμφωνίας, η οποία είναι μέρος της συμφωνίας εξαιτίας της οποίας δεν έχει διαπραγματευτική δύναμη ή δεν έχει πραγματική γνώση των περιόδων που έχουν ανακοινωθεί, υπαρκτής περίπτωση νόμου - και η συλογική νομική συμφωνία και η φόρουμ επιλογή νόμου αποδοκιμάζουν τέτοιες διαφωνίες.

Το κέντρο της Villanova για πληροφορίες νόμου και πολιτικής είναι το ηλεκτρονικό σπίτι για το σχέδιο του Virtual Magistrate και η Αμερικάνικη Διαιτητική Ενωση προσαρμόζει την εμπειρία της στο να διευθύνει εξειδικευμένες φιλονικίες για το σχέδιο. Το (ΑΔΕ) έχει ορίσει έναν διαχειριστή ο οποίος θα χρησιμοποιούσε το γραφείο της για να πείσει αναποφάσιστους διαφωνούντες να συμμετάσχουν στον μηχανισμό. Τα αποτελέσματα της αρχικής φάσης του σχεδίου για το Virtual Magistrate θα εκτιμηθούν μέσα στο καλοκαίρι του 1996. Πληροφορίες για αυτό το σχέδιο είναι διαθέσιμες στη διεύθυνση http://www.law.vill.edu/vmag.

Για να είναι μία πρακτική λύση, πάντως, τα υπολογιστικά εγκλήματα πρέπει να λαμβάνονται αρκετά σοβαρα ώστε να εγγυώνται την συμπερίληψη στα διεθνή κείμενα και στα θεσμικά δικαιοδοτικά που μέχρι τώρα είχαν επικεντρώσει τη προσοχή τους βασικά στα εγκλήματα πολέμου και τρομοκρατίας. Βασικά εγκλήματα που σχετίζονται με υπολογιστές, οπως τρομοκρατία στην πληροφορική, η εγκλήματα σχετικά με υπολογιστικές οικονομικές μεταβιβάσεις, μπορέι να είναι μια αρχή. Επιπλέον υπάρχει μια ανάγκη για περαιτέρω εναρμόνιση υπαρκτών νόμων για εγκλήματα που αφορούν το χώρο των υπολογιστών, για να πετύχουν τη διεθνή αποδοχή πάνω στα υπολογιστικά εγκλήματα στα νέα διεθνή σώματα καθώς και να ικανοποιήσουν τις διπλές εγκληματικές απαιτήσεις και των δικαστικών και των νομικών συμφωνιών βοηθείας.

Απo τη στιγμή που οι πολιτικοί είναι σημαντικοί στην απόφαση για το ποιά εναλλακτική θα ακολουθηθεί, είναι χρήσιμο να σκεφτούμε τις πιθανές θέσεις διαφορετικών ομάδων που ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη ενός καθολικού συστήματος πληροφορίας. Μεσολαβητές, γνωστoί ως χειριστές συστήματος ή sysops στην Αμερική σχεδόν πάντα προτιμούν να ελαχιστοποιούν το νομικό έλεγχο των δραστηριοτήτων τους. Είναι πιθανό πως θα αντιδράσουν σε κάθε νέα πρωτοβουλία για ανάπτυξη νέου διεθνή ή άλλου μηχανισμού για επιβολή νομικών υποχρεώσεων εναντίον μελών του κυβερνοχώρου. Παρόλο που τα πραγματικά τους συμφέροντα μπορεί να εξυπηρετηθούν απο την εναρμόνιση και τη διεθνοποίηση του νομικού μηχανισμού, ειδικά άν γινόταν με ιδιωτικούς μηχανισμούς, μπορεί να είναι δύσκολο να τους κάνουν να καταλάβουν τα πραγματικά ενδιαφέροντά τους .

Το σχέδιο Virtual Magistrate βρίσκεται τώρα στα πρώτα στάδια σχεδίασης και είναι ένα ελπιδοφόρο ξεκίνημα για να αμβλείνουν τα δικαστικά προβλήματα χωρίς να ωθούν τους απρόθυμους μεσολαβητές στη θέση του να είναι δικαστές, δικηγόροι, κατήγοροι και πιθανόν μελλοντικοί κατηγορούμενοι. Οπως το σχέδιο εικονικού δικαστηρίου καθώς και παρόμοιες ιδιωτικές συνεργαζόμενες υποχρεώσεις κερδίζουν σε αξιοπιστία μπορούν να γίνουν τα βασικά κανάλια για επίλυση διαφωνιών που διαφορετικά θα γλίτωναν τη συμφωνία.

Στο μεταξύ, προσπάθειες κατασκευής μιας δήλωσης για τον κυβερνοχώρο μπορούν να παρέχουν ένα σταθερό αλλά αναπτυσσόμενο, σύνολο τάσεων για να εφαρμοστούν όχι μόνο απο τα Virtual Magistrates αλλα και απο συμβατικούς διαιτητές και κριτές όταν αντιμετωπίζονταν με διαφωνίες σχετικά με τις νέες τεχνολογίες όπου τα παραδοσιακά δόγματα δέ φαίνονταν να ταιριάζουν.

1. “Finland Resists Control Efforts: As Regulators Seek to Police Internet, an Offbeat Finnish Service Fights Back, “Wall Street Journal, July 17, 1995, 1995 WL-WSJ8733699 (αναφορές στους ισχυρισμούς του Johan Helsingius για ενεργοποίηση ανώνυμων υπηρεσιών ριμέιλ για να βοηθήσουν απογοητευτικούς μηχανισμούς κανονισμών των ΗΠΑ άσεμνου υλικού, όπως και αναφορές των προθέσεων της Φιλανδικής αστυνομίας για εφαρμογή μόνο του Φιλανδικού νόμου και όχι των ΗΠΑ.
2. Οι δικαιοδοτικές υποθέσεις που παρουσιάζονται σε αυτό το κεφάλαιο μελετούνται πληρέστερα στο βιβλίο του Henry H. Perritt, Jr., Law and the Information Superhighway, ch.12 and 13 (New York: John Wiley & Sons, 1996).
3. Και το Virtual Magistrate και το Restatement for Cyberspace οφείλουν την ύπαρξή τους σε μεγάλο μέρος στη πνευματική ζωτικότητα και υπομονή των φίλων των συγραφέων, David R. Johnson.
4. O Sir John Fortescue θεωρεί την αγγλική δικαστική διαδικασία αναμιγνύωντας ένα είδος αναφοράς απο τον κοινό νόμο των δικαστηρίων στον σερίφη μιάς ιδιαίτερης χώρας ο οποίος κατασκεύασε ένα σώμα δικαστών από “όπου το γεγονός υποτίθεται ότι έγινε” Sir John Fortescue, De laudibus Legum Angliae at 85 (που γράφτηκε αρχικά το 1471, και επαναδημοσιεύτηκε Cincinatti: Robert Clark & Co., 1874).
5. Κοίτα στο A.E Anton and P.R Beaumont, Private International Law 18, ed., (Edinburgh: W. Green, 1990) (υποτείθεται οτι η επιλογή του δικαστηρίου καθορίζει ότι ο νόμος θα έπρεπε να είναι ελαστικός στο διασυνοριακό εμπόριο των παραδοσιακών κυριάρχων, αλλά οι διανοητικές δικαιολογίες θα έπρεπε να αναπτυχθούν για εγαρμογή ξένου νόμου).
6. F.Cas.660 (C.Ct. D.Va .1811).
7. Οι πρώτοι δικαστές χρησιμοποιούσαν τη γνώση τους πάνω στα γεγονότα ως μαρτυρία παρουσιαζόμενοι απο τους μάρτυρες.
8. Livingston v. Jefferson, 15 F. Cas. at 662 (περιγράφοντας δύο παράγοντες)
9. Livingston v. Jefferson, 15 F. Cas. At 662. Accord 15 F.Cas at 664 (Marshall, J.).
10. Ενα δικαστικό ένταλμα καλείται για τη σύλληψη ενός δικαστικού οφειλέτη προκειμένου να τον εξαναγκάσουν να ικανοποιήση τη δικαστική απόφαση.
11. Δικαστικό ένταλμα οδηγεί τον σερίφη να συλλάβει τον κατηγορούμενο και να τον φέρει στο δικαστήριο για να απαντήση μία φόρμα παραπόνων εναντίον του. Κοίτα τον Vermont National Bank v. Taylor, 445 A. 2d 1122, 1124 (N.H 1982) (καταστέλλοντας ex parte capias διαδικασίες που χρησιμοποιούνται να μυήσουν διαδικασίες πολιτικής περιφρόνησης).
12. International Shoe Co. v, State of Washington, Office of Unemployment Compensation and Placement, 326 U.S 310, 316 (1945) (ο ισχυρισμός του δικαστικού σώματος της πολιτείας πάνω στη συνεργασία των εργασιών στην πολιτεία ήταν συνταγματικός).
13. So.2d 1351 (Fla. Ct. App. 1994).
14. Σύγκρινε το id. στο 1353 (εκφράσεις που αφορούν τα WESTLAW, LEXIS και άλλες βάσεις δεδομένων) με id το 1354 (Barkdull, J., διαφωνόντας).
15. 804 F. Supp. 111 (D. Colo. 1992).
16. 804 F.Supp. at 119
17. 804 F. Supp. At 118
18. Προσωπική δικαιοδοσία μπορεί να είναι λιγότερο κατάλληλη άν η υπηρεσία μπορεί να αποδείξει πως ποτέ δεν ήξερε την διεύθυνση του ενάγοντα, σαν να ήταν για ενάγοντα πoυ γράφεται συνδρομητής on-line και κάνει τις πληρωμές με πιστωτική κάρτα.
19. Σύγκρινε τον Calder v. Jones με τον Madara v. Hall.
20. U.S 235 (1958) (μονόπλευρες ενέργειες άλλων δεν μπορούν να υποβάλλουν έναν κατηγορούμενο σε προσωπική δίκη βασιζόμενοι σε ελάχιστα στοιχεία.
21. Τέσσερις δικαστές απέριψαν την εμπορική θεωρία στο Asahi v. Superior Court, 480 U.S 162 (1987): « Η τοποθέτηση ενός προιόντος στο εμπόριο, δίχως άλλο, δεν είνα μια ενέργεια ενός κατηγορουμένου σκόπιμα κατευθυνόμενο προς το forum State. Επιπρόσθετα η αγωγή των κατηγορούμενων μπορεί να δείχνει μια σκοπιμότητα να εξυπηρετηθεί η αγορά στο forum State, διαφημίζοντας σε αυτό καθιερώνοντας κανάλια παροχής σωστών συμβουλών στους πολιτές του forum State, ή κάνοντας μαρκετινγκ του προιόντος διαμέσου ενός διανομέα που έχει συμφωνίσει λειτουργήσει ώς ατζέντης πωλήσεων στο forum State. Ομως η άγνοια των κατηγορούμενων οτι η εμπορική ροη θα σαρώσει το προιόν στο forum State δεν θα μετατρέψει τις απλές πράξεις τοποθέτησης του προιόντος στην ροή σε μια σκόπιμη πράξη εναντίον του forum State. 480 U.S στο 112. Στην επόμενη παράγραφο πάντως, αυτοί οι τέσσερις που πρότειναν τη διαφήμιση ή αλλιώς ζητώντας τις επιχειρήσεις στη δικαιοδοσία, και σχεδιάζοντας προιόντα με προσδοκία πωλήσεων στη δικαιοδοσία (ανάμεσα απο άλλους παράγοντες) θα μπορούσε να υποστηρίξει ένα συμπέρασμα της σκοπιμότητας. 480 U.S στο 112 ( O’Connor, J. γράφει για τον εαυτό της και τον Powell, C.J και Scalia.Οι δικαστές Brennan, White, Marshall και Blackmun διαφωνούν : « Η εμπορική ροη δεν αναφέρεται σε απρόβλεπτες ροές αλλα απο την κανονική και προβλεπόμενη ροή των προιόντων απο τον παραγωγό στο τμήμα διανομής λιανικών πωλήσεων. Οσο ένας μέτοχος σε αυτήν τη διαδικασία είναι γνώστης οτι το τελικό προιόν προσφέρεται για πώληση στο forum State, η πιθανότητα μιάς δικαστικής αγωγής δεν θα ήταν έκπληξη. Ούτε η νόμιμη διαδικασία θα επιβάρυνε τη μή ύπαρξη ενός προσδωκόμενου κέρδους. Η πόρτα έτσι παραμένει ανοιχτή, σε ένα τουλάχιστον κρακ, για τις διαφωνίες σε προσωπικές δικαστικές υποθέσεις για την εμπορική ροή.
22. Jacques Semmelman, “The Doctrine of Speciality in the Federal Courts:Making Sense of United States v. Rauscher, “34 Virginia Journal of International Law 71, 71 & n. 3 (1993) . Δογματικός της εξειδίκευσης « περιορίζει την ανθρώπινη δικαιοδοσία στα ομοσπονδιακά και πολιτιακά δικαστήρια» να κατηγορηθεί για ένα έγκλημα διαφορετικό απο εκείνο που χρεώθηκε ο κατηγορούμενος.
23. Federal Rules of Criminal Procedure, (43a) λένε: « Ο κατηγορούμενος θα πρέπει να παρουσιαστεί σε έναν διακανονισμό την ώρα της έντασης σε κάθε σημείο της δίκης συμπεριλαμβανομένου και της δημιουργίας του σώματος των ενόρκων και της έκδοσης της ετυμηγορίας, και της επιβολής της ποινής εκτός άν αλλιώς προνοήθηκε από αυτό τον κανόνα.»
24. Cherif Bassiouni, “ Human Rights in the Context of Criminal Justice: Identifying International Procedural Protections and Equivalent Protections in National Constitutions, “3 Duke Journal of Comparative and International Law (1993) 235, 279 n. 215.
25. Bassiouni, at 280 nn. 218 (citing International Covenant of Civil and Political Rights, G.A Res. 2200 (XXI), U.N GAOR, 21^st Sess. Supp. No 16, pt. III, art.14 (d), at 54); Richard J. Terrill, World Criminal Justice Systems (1984). Specificcaly, Professor Terril describes England, France, Sweden and Japan. Id. At 51-52 150-151, 209-211, 278. But see Gallina v. Fraser, 177 F. Supp. 856, 865-866 (D. Conn. 1959) ( παραγγέλνοντας την έκδοση του φυγά στην Ιταλία παρόλο τη διαφωνία του οτι καταδικάσθηκε ερήμην.)

 

26. Οι Ομοσπονδιακοί Κανόνες της Εγκληματικής Δικονομίας (Federal Rules of Criminal Procedure 43(b)) δηλώνουν ότι δεν απαιτείται η συνεχής παρουσία του κατηγορουμένου: Η απώτερη πρόοδος της δίκης, που περικλείει και την επιστροφή της ετυμηγορίας των ενόρκων, δεν θα πρέπει να εμποδιστεί και ο κατηγορούμενος θα πρέπει να θεωρηθεί ότι παραιτήθηκε του δικαιώματος να είναι παρών, οπότε ο κατηγορούμενος αρχικά παρών είτε (1) είναι εθελοντικά απών μετά την έναρξη της δίκης ( ανεξάρτητα από το αν ο κατηγορούμενος έχει πληροφορηθεί από το δικαστήριο για την υποχρέωση του να παραμείνει κατά τη διάρκεια της δίκης ) είτε (2) αφού προειδοποιήθηκε από το δικαστήριο ότι διασπαστική διαγωγή θα προκαλέσει την απομάκρυνση του κατηγορουμένου από τη αίθουσα του δικαστηρίου εάν επιμένει σε διαγωγή η οποία έιναι τέτοια ώστε να δικαιολογέι αποκλεισμό από την αίθουσα του δικαστηρίου. Αυτό θα εφαρμοστεί όταν ο κατηγορούμενος φεύγει κατά τη διάρκεια της δίκης [ Bassiouni, “Human Rights in the Context of Criminal Justice,” at 280 nn. 216-17; Federal Rules of Criminal Procedure 43(b)(1) ] είτε απομακρύνεται από την αίθουσα του δικαστηρίου λόγω “ διασπαστικής διαγωγής “ [Id. 43(b) (2)]. Επιπλέον, σύμφωνα με τον Αμερικάνικο Νόμο η παρουσία του κατηγορουμένου δεν απαιτείται σε άλλες τέσσερις περιπτώσεις : (1) Αν ο κατηγορούμενος είναι μια επιχείρηση τότε μπορεί να αντιπροσωπηθεί μόνο από δικηγόρο. [ Id. 43(c) (1)]; (2) Αν τα αδικήματα είναι τιμωρητέα με πρόστιμο ή φυλάκιση μέχρι ένα χρόνο . (3) Ο κατηγορούμενος πρέπει να δώσει στο δικαστήριο γραπτή συγκατάθεση και το δικαστήριο τότε μπορεί να προχωρήσει χωρίς την παρουσία του κατηγορουμένου σε μια “ σύσκεψη ή συζήτηση πάνω σε ένα ζήτημα του νόμου “. Και (4) για μια μείωση ποινής [ Federal Rules of Criminal Procedure 43(c) ].
27. Ethan A. Nadelmann, “The Evolution of United States Involvement in the International Rendition of Fugitive Criminals.” 25 New York University Journal of International Law and Policy 813 (1993) ( Επιλογές για επίσημη επιβολή του νόμου των Η.Π.Α που περιλαμβάνουν απαίτηση έκδοσης υποδίκων, απαίτηση μη τυπικών μεθόδων όπως εξορία ή επιβολή απομάκρυνσης του φυγόδικου έξω από την αιτηθείσα χώρα, απαίτηση ότι ξένες κυβερνήσεις πρέπει να καταδιώκουν τους φυγάδες στα δικαστήρια των χωρών τους ή να αποκτούν την επιτήρηση με απαγωγή ή απάτη ).
28. Όταν μια διεκδίκηση σε ιδιοκτησία είναι η πηγή της αμφισβήτησης, “ Θα είναι ασυνήθιστο για την Πολιτεία όπου βρίσκεται η ιδιοκτησία να μην έχει δικαιοδοσία .“ Shaffer v. Heitner, 433 U.S. 186, 207 (1997) ( Ακυρώνοντας quasi in rem δικαιοδοσία εκτός αν υποχωρήσουν σε ελάχιστες συναντήσεις ).
29. Bennis v.. Michigan, 116 S.Ct. 994, 1010 (Mar. 4, 1996) (Kennedy, J., διαφωνία).
30. Ibid.
31. ‘’ Μια δικαστική απόφαση in rem επηρεάζει τα συμφέροντα όλων των ατόμων με προσδιορισμένη κυριότητα. Μία δικαστική απόφαση quasi in rem επηρεάζει το συμφέρον μερικών ατόμων με προσδιορισμένη κυριότητα. Το τελευταίο είναι δύο τύπων. Στον πρώτο τύπο ο ενάγων αναζητεί να εξασφαλίσει μια προυπάρχουσα αξίωση στην υποκειμενη ιδιοκτησία και να εξαλείψει ή να αποδείξει τη μη ύπαρξη παρομοίων συμφερόντων από μερικά άτομα. Στον άλλο τύπο ο ενάγων επιζητεί να εφαρμόσει αυτά που αυτός παραδέχεται να είναι η κυριοτητα του κατηγορουμένου στην ικανοποίηση μιας διεκδίκησης εναντίον του. “ Shaffer, 433 U.S. at 198 n.17 ( Παραθέτοντας Hanson v. Denckla, 357 U.S. 235, 246 n.12 (1958)).
32. “ Στον πρώιμο Αγγλικό Νόμο τα δικαστήρια αντιμετώπιζαν τους φυγόδικους κατηγορουμένους που περιφρονούσαν τα δικαστήρια κάτω από το αρχαίο δόγμα της παρανομίας, μια πρακτική όπου ο κατηγορούμενος κλητευόταν με προκύρηξη σε πέντε διαδοχικά επαρχιακά δικαστήρια και αν αποτύχαινε να εμφανιστεί τότε δηλωνόταν ότι έχανε το δικαίωμα από όλα τα υπάρχοντα του καθως και την κινητή περιουσία του .“ Green v. United States, 356 U.S. 165, 170 (1958) ( Παραθέτοντας 4 Blackstone Commentaries 283, 319. Η χρήση της παρανομίας σαν ένα παράδειγμα αναμειγνύει εγκληματικότητα και πολιτικές ιδέες, αλλά δεν ήταν όμως όπως φαίνεται μια χρήσιμη εικόνα του πως η εικονική παρουσία μπορεί να εφαρμοστεί.
33. Ibid
34. Δείτε Adam W. Wegner, “Extraterritorial Jurisdiction Under International Law: The Yunis Decision is a Model for the Prosecution of Terrorists in U.S.Court”, 22 Law and Policy in International Business 409, nn. 42-45 (1991) ( Επιθεωρώντας τους όρους δικαιοδοσίας για παραγραφή σχετική προς τα εγκλήματα: (1) Εδαφική δικαιοδοσία βασισμένη στην τοποθεσία του εγκλήματος, (2) Εθνική δικαιοδοσία βασισμένη στην εθνικότητα του ενόχου, (3)Προστατευτική δικαιοδοσία βασισμένη στο εάν το εθνικό συμφέρον βλάπτεται, (4) Παγκόσμια δικαιοδοσία βασισμένη στη θεωρία ότι κάποια εγκλήματα είναι τόσο παγκόσμια καταδικαστέα που οποιοδήποτε forum που επιτυγχάνει φυσική επιτήρηση του δράστη μπορεί να τον καταδιώξει προς το συμφέρον ολόκληρης της ανθρωπότητας, και (5) Παθητική προσωπική δικαιοδοσία βασισμένη στην εθνικότητα του θύματος ) ( Παραθέτοντας Restatement (Third) of the Foreign Relations Law of the U.S §§ 402-404, 421, 431 (1987). “Harvard Research and International Law Jurisdiction with Respect to Crime”, 29 American Journal of International Law 435 (Supp. 1935)).
35. Restatement (Second) of Conflicts of Laws § 145 (1971) .
36. Restatement (Second) of Conflicts of Laws § 186 (1971) (γενικός κανόνας). Restatement (Second) of Conflicts of Laws § 187 (1988) ( πολιτειακός νόμος επιλεγμένος από τους συμβαλλομένους). Restatement (Second) of Conflicts of Laws § 188 (1971) (κυριαρχία του νόμου σε απουσία αποτελεσματικής επιλογής από τους συμβαλλομένους ).
37. Restatement (Second) of Conflicts of Laws § 188 (1971) .
38. Restatement (Second) of Conflicts of Laws § 188(3) (1971) .
39. Συγκρίνετε Sun Oil Co. v. Wortman, 486 U.S. 717, 722 (1988) (επιτρέπεται εφαρμογή forum-state νόμου περιορισμών σε κατηγορία καλυπτόμενη από ουσιαστικό νόμο άλλης δικαιοδοσίας ) με Phillips Petroleum Co. v. Shutts, 472 U.S 797, 815-816 (1985) ( Διατήρηση αντισυνταγματικής εφαρμογής του νόμου του Kansas σε κατηγορία αγωγής όταν το 97% των εναγόντων δεν έχει προηγούμενη σύνδεση με την πολιτεία ).
40. Υποθέσεις που εμπλέκουν δυσφημιστικές απαιτήσεις εναντίων διαπολιτειακών εκδοτών προσφέρουν κάποιες αναλογίες με δραστηριότητες GII . Vineland v. Hurst Corp., 862, 627 ( Mass. 1994) (Η πολιτεία Massachusetts έχει πολύ σημαντική σχέση με αιτήσεις δυσφήμισης, βασιζόμενη σε αναμετάδοση η οποία ξεκίνησε απο τη Massachusetts και προβλήθηκε και στις γύρω πολιτείες. Ο ενάγων φανερά ζούσε στο Texas). Jean v. Dugan, 20 F.3d 255, 261 (7th Cir. 1994) (Επιβεβαιώνεται περιφερειακή δικαστική επιλογή του νόμου της Indiana. H Indiana είχε τις περισσότερο σημαντικές επαφές με δυσφημίσεις. Βλάβη υπόληψης πραγματοποιήθηκε στην Indiana ωστόσο η δημοσίευση πραγματοποιήθηκε και στην Indiana και στο Illinois. Το δυσφημιστικό άρθρο προήρθε από το Illinois). Αλλά δείτε Chevalier v. Animal Rehabilitation Center., Inc., 839 F. Supp. 1224, 1229 (N.D. Tex. 1993) ( Ο τόπος της “ζημιάς” είχε υποτονική σημασία σε πολυπολιτειακές δυσφημιστικές υποθέσεις κάτω από Restatement (Second) of Conflicts of Laws § 145cmt.e (1971) .Η σχέση των κομμάτων συγκεντρώθηκε στο Texas. To Texas ήταν τόπος “ζημιάς”, πολλοί κατηγορούμενοι κατοικούσαν στο Texas και άλλοι έμβαλαν εαυτούς σε δραστηριότητες του Texas και οι περισσότερες διαγωγές συνέβησαν στο Texas, έτσι το Τexas είχε τους περισσότερο σημαντικούς συσχετισμούς). Zerman v. Sullivan & Cromwell, 677 F. Supp. 1316, 1318-1319 (S.D.N.Y. 1988) (Απαριθμώνται εννιά παράγοντες και καθορίζεται ότι κανένας από αυτούς συνήθως απέριπτε επαφές στην πολιτεία της κατοικίας του ενάγοντα) .
41. Φυσικά η επιλογή του νόμου είναι λιγότερο σημαντική σε διεκδικήσεις πατέντας και συγγραφικών δικαιωμάτων επειδή εφαρμόζεται ο ομοσπονδιακός νόμος. Μπορεί να είναι σημαντικό ωστόσο στο σήμα εργοστασίου, στον άδικο συναγωνισμό και στις διεκδικήσεις εμπορικων μυστικών.
42. Ενώ ο νόμος για τα συγγραφικά δικαιώματα είναι ομοσπονδιακός, τα εμπορικά μυστικά και κάποιος νόμος για το σήμα εργοστασίου είναι πολιτειακοί νόμοι . Ο νόμος για το συγγραφικό δικαίωμα ποικίλει από χώρα σε χώρα.
43. Δείτε γενικά In re LoDolce, 16 F. Supp. 355 (W.D.N.Y. 1952) (Άρνηση έκδοσης υποδίκου στην Ιταλία ενός προσώπου κατηγορούμενου για φόνο επειδή ο ισχυριζόμενος φόνος διαπράχθηκε έξω από περιοχή ενεργά ελεγχόμενη από την Ιταλία κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου.)
44. Restatement (Third) of Foreign Relations § 422(1) (1986) . Δείτε γενικά U.S v. Hudson and Goodwin, 11 U.S. (7 Cranch) 32 (1812). Στην υπόθεση U.S v. Hudson and Goodwin το Υπέρτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι τα ομοσπονδιακά δικαστήρια δεν μπορούν να καταδικάσουν για κοινά νομικά εγκλήματα, αλλά μόνο για εγκλήματα για τα οποία η δικαιοδοσία είναι προστατευμένη από το νόμο. Το σκεπτικό ήταν ότι τα ομοσπονδιακά κυβερνητικά ιδρύματα είναι ιδρύματα περιορισμένης δικαιοδοσίας. Το σκεπτικό αποκλείει δικαιοδοσία ομοσπονδιακού δικαστηρίου για εγκλήματα ορισμένα από ξένες πολιτείες επειδή αυτή η δικαιοδοσία δεν έχει δοθεί στα δικαστήρια από το Κογκρέσο. Φυσικά το σκεπτικό επιτρέπει στο Κογκρέσο να ορίσει ένα ξένο έγκλημα σαν ένα έγκλημα των Η.Π.Α μέσα στη δικαιοδοσία ενός αμερικάνικου ομοσπονδιακού δικαστηρίου.
45. Δείτε M. Cherif Bassiouni, International Extradition and World Public Order, 203-205 (1974) (Πιστοποιούνται πέντε θεωρίες δικαιοδοσίας αναγνωριζόμενες από διεθνή νόμο για να δίνουν έγερση σε δημιουργία και επιβολή κανόνων ισχύος : (1) Εδαφικής. (2) Ενεργής προσωπικότητας ή εθνικότητας βασισμένη στην εθνικότητα του κατηγορουμένου. (3) Παθητικής προσωπικότητας, βασισμένη στην εθνικότητα του θύματος. (4) Προστατευτική, βασισμένη στον επηρεασμό του εθνικού συμφέροντος και (5) παγκόσμια, βασισμένη στο διεθνή χαρακτήρα του αδικήματος).
46. Κάποιοι σχολιαστές υποδεικνύουν ότι οι χώρες με πολιτικό νόμο είναι λίγο ή πολύ, πρόθυμες να καταδιώξουν τους δικούς τους υπηκόους για παράβαση ενός ξένου νόμου περί εγκληματικότητας, όσο ικανοποιείται ένα είδος κοινής αρχής περί εγκληματικότητας. Nadelmann, 25 New York University Journal of Internatoinal Law and Policy nn. 204-206 (Αναγνωρίζεται ως δεύτερη πηγή αναφοράς η Γερμανική καταδίωξη ενός Ούγγρου για εγκλήματα διαπραχθέντα στην Ουγγαρία, αλλά σε αντιπαράθεση με τον νόμο των Η.Π.Α. Χαρακτηρίζεται η αρχή ως aut dedere aut iudicare).
47. Η έρευνα και η επιλογή γι’αυτό το τμήμα έγινε από τον Sean P. Lugg, νομικό γραμματέα του συγγραφέα. Δείτε γενικά, Andre M. Surena, Christopher L. Blakesly, Andreas F. Lowenfeld, Lisa Cacheris, Serge April, and Michael P. Scharf, “Extraterritorial Application of Criminal Law,” 85 American Society of International Law Proceedings 383, April 20, 1991. See Tel-Oren v. Libyan Arab Republic, 726 F. 2d 774 (D.C. Cir. 1984) (Η πειρατεία είναι ένα διεθνές έγκλημα. Ο πειρατής θεωρείται εχθρός κάθε πολιτείας και μπορεί να προσαχθεί στη δικαιοσύνη οπουδήποτε. Κάθε πολιτεία μπορεί να τιμωρήσει εγκλήματα όπως πειρατεία ή εμπόριο σκλάβων με τη σύλληψη του εγκληματία οποιαδήποτε και αν είναι η εθνικότητα του).
48. Η διατύπωση του νόμου περί πειρατείας στις Η.Π.Α ξεκαθαρίζει ότι εφαρμόζεται ο διεθνής νόμος : “ Όποιος όμως, διαπράτει το έγκλημα της πειρατείας όπως ορίζεται από το νόμο των εθνών, και κατόπιν εισέρχεται ή βρίσκεται στις Η.Π.Α τότε θα περιοριστεί ισόβια.” 18 U.S.C. § 1651 (1988).
49. Μία νέα ιδέα, που αξίζει ανάπτυξη σε μεγαλύτερο βάθος, θα προχωρήσει από το μοντέλο της in rem δικαιοδοσίας και θα εξάγει ότι μία δικαστική απόφαση υποστηριζόμενη από προσωπική δικαιοδοσία, στη μορφή της ηλεκτρονικής παρουσίας, μπορεί να επιβληθεί μόνο εναντίον του ηλεκτρονικού προσώπου είτε εναντίον στο ενεργητικό της δικαιοδοσίας ή με τον αποκλεισμό του προσώπου αυτού από ηλεκτρονική επαφή με αυτή τη δικααιοδοσία. Ο συγγραφέας εκτίμησε αυτή την πρόταση από το φίλο του David R. Johnson.
50. Uniform Foreign Money Judgments Recognition Act 13 U.L.A. 261.
51. Δείτε DeLa Mata v. American Life Insurance Co., 771 F. Supp. 1375 (D.Del.1991).
52. Joseph Story, Commentaries on the Conflict of Laws XV § 586 at 978 (4th Ed. 1852) (Είναι παγκόσμια αποδεκτό ότι ξένη δικαστική απόφαση μη υποστηριζόμενη από δικαιοδοσία, μεταχειρίζεται απλά σαν άκυρη και χωρίς σεβασμό). Η προσωπική δικαιοδοσία και η τυπική πορεία οφειλόμενη στα μέτρα της διαδικασίας είναι ουσιωδώς Αμερικάνικού χαρακτήρα.
53. Matusevitch v. Telnikoff, 877 F. Supp. 1 (D.D.C. Jan. 27, 1995) (Άρνηση της αναγνώρισης και επιβολής Βρεττανικής δικαστικής απόφασης περί λιβέλων κάτω από Maryland’s Uniform Foreign-Money Judgments Recognition Act επειδή ο Βρεττανικός νόμος περί λιβέλων είχε έλλειψη συναταγματικής προστασίας, εφαρμόστηκε στις Η.Π.Α.
54. Juenger, 65 University of Colorado Law Review at 21-22 & nn. 152-159 (Περιγράφονται δυσκολίες και παραθέτεται το Peter Hay&Roberts J. Walker, “The Proposed Recognition-of-Judgments Convention Between the U.S and the U.K,” 11 Texas International Law Journal 421, 452-459 (1976) (Παρέχεται κείμενο προτεινόμενων επιλογών)) . Juenger, 65 University of Colorado Law Review at 23n. 159 (Παραθέτεται το Fourth Inter American Specialized Conference on Private International Law in Montevideo on July 15,1989, 29 I.L.M. 73 (1990). Carol S. Bruch, “The 1989 Inter American Convention on Support Obligations,” 40 American journal of Comparative Law 817 (1993)). Juenger, 65 University of Colorado Law Review at 21 & nn. 152-153 (citing 57 Fed. Reg. 54, 439 (1992) & ABA όπου επιβεβαιώνεται το 50-hour pro bono minimum, το οποίο αντιτίθεται στη θεσμική απομάκρυνση των Αμερικανών δικαστών, 61 U.S.L.W 1482 (Feb. 16, 1993)).
55. Η κατάσχεση της περιουσίας του κατηγορουμένου και η κράτηση της από τρίτο πρόσωπο συνήθως αποκαλείται “garnishment” (ειδοποίηση κατάσχεσης).
56. Όπως δείχνει η εικόνα, οι προμηθευτές περιεχομένου μπορεί να είναι κυβερνητικές οντότητες τόσο για νόμους και δικαστικές γνώμες ή οντότητες ιδιωτικού τομέα.
57. Μια επιδίκαση διαιτησίας είναι η απόφαση ενός διαιτητή.
58. Δείτε γενικά Merrill Lynch, Pierce, Fenner&Smith, Inc. v. Lauer, 49 F.3d 323 (7th Cir. 1995) (Δεν μπορεί να ζητηθεί περιορισμένη διαιτησία με αγωγή σε περιφέρεια άλλη από την περιφέρεια όπου η διαιτησία πραγματοποιήθηκε. Εφαρμόζοντας το § 4 του Ομοσπονδιακού Διαιτητικού Νόμου (Federal Arbitration Act ) και γενικά αναθεώρηση του νόμου κάτω από το ποιος κάνει αγωγή για αναγκαστική διαιτησία).
59. Δείτε γενικά Ηenry H. Perirtt, Jr., “Dispute Resolution in Electronic Network Commutities,” 38 Villanova Law Review, 349 (1993) (Εξερεύνηση της δυσκολίας του σχεδιασμού ιδιωτικών κυβερνητικών μηχανισμών που περικλείουν αμφισβητήσεις που εμπλέκουν τρίτα πρόσωπα μη υπογράφοντα σε συμβόλαια που ορίζουν το μηχανισμό).
60. Η διαδικαστική διαιτησία απευθύνει το ερώτημα του αν κατάλληλες διαδικασίες ακολουθήθηκαν στην παρουσίαση της αμφισβήτησης στον διαιτητή.
61. AT&T Technologies Inc. v. Communications Workers, 475 U.S. 643 (1986) (Τα δικαστήρια έχουν τον υπέρτατο λόγο στο αν μια αμφισβήτηση είναι ουσιαστικά διαιτητήσιμη).
62. First Options v. Kaplan, 115 S.Ct. 1920, 1923 (May 22, 1995).
63. U.S.C. § 4 (1988) (Το ομοσπονδιακό δικαστήριο έχει ισχύ να επιβάλει αναγκαστική διαιτησία). UAA § 2 (Την ίδια ισχύ έχει και το πολιτειακό δικαστήριο κάτω από Ομοιόμορφο Πολιτειακό Νόμο (Uniform State Act )). United Nations Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Arbitrable Awards [εφεξής “New York Arbitration Convention”] art. II § 3 (1958) ( Απαιτούνται δικαστήρια από συμβαλλόμενες πολιτείες για αναφορά διαιτητικής συμφωνίας σε διαιτησία όσο αυτοί βρίσκουν τις διαιτητικές συμφωνίες έγκυρες). Howard Fields & Associates v. Grand Wailea Co., 848 F. Supp. 890 (D. Hawaii 1993) ( εμμονή σε δικαστικό αγώνα σε ομοσπονδιακό δικαστήριο και για εκρεμή διαιτησία. Εξηγείται η σχέση μεταξύ Ομοσπονδιακού Διαιτητικού Νόμου και του πολιτειακού διαιτητικού νόμου, αναγνωρίζεται ότι η υπόθεση Volt Information Sciences, Inc. v. Board of Trustees of Leland Stanford Junior University, 489 U.S. 468 (1989), επιτρέπει επιλογή της πρόνοιας του νόμου σε διαιτητική συμφωνία για να εφαρμόσει πολιτειακό διαιτητικό νόμο παρά ομοσπονδιακό νόμο διαιτητικής συμφωνίας).
64. Δείτε 9 U.S.C. § 9 (1988) (Εξουσιοδοτείται επιβολή επιδίκασης ομοσπονδιακού δικαστηρίου αν οι συμβαλλόμενοι το έχουν παρέχει στην συμφωνία και απαιτούν επιβολή εκτός αν μπορεί να δειχθεί ότι η επιδίκαση προήρθε από διαφθορά, απάτη ή απρεπή μέσα, υπήρχε καταφανής μεροληπτικότητα ή διαφθορά στους διαιτητές ή όπου οι διαιτητές είναι ένοχοι κακής διαχείρισης για άρνηση αναβολής της ακρόασης ή για άρνηση να ακούσουν σχετική μαρτυρία ή όπου οι διαιτητές υπερέβησαν τη δύναμη τους). UAA §§ 8, 12 (Όμοια ισχύ και κριτήρια για πολιτειακά δικαστήρια). New York Arbitration Convention Art. III (1958) ( Παροχή για επιβολή διαιτητικών επιδικάσεων ). New York Arbitration Convention Art. V § 1 ( Επιτρέπεται η άρνηση της επιβολής της διαιτητικής επιδίκασης μόνο αν η συμφωνία ήταν άκυρη ή η μία πλευρά που ζητούσε να αποφύγει την επιβολή δεν είχε κατάλληλη ειδοποίηση ή η επιδίκαση είναι έξω από την εμβέλεια της διαιτητικής συμφωνίας ή η σύνθεση του διαιτητικού σώματος αποτελούσε παραβίαση της συμφωνίας ή του νόμου της χώρας όπου η διαιτησία πραγματοποιήθηκε ή η επιδίκαση δεν έχει γίνει ακόμα δεσμευτική ή έχει τεθεί κατά μέρος από αρμόδια εξουσία όπου έγινε η επιδίκαση). New York Arbitration Convention § 2 (Επιτρέπεται η άρνηση της επιβολής αν ο νόμος της χώρας όπου η επιβολή έχει ζητηθεί δεν επιτρέπει διαιτησία γι’αυτόν τον τύπο αμφισβήτησης. Η επιβολή θα ήταν εναντίον στη δημόσια πολιτική αυτής της χώρας).
65. Συμφωνία 9 U.S.C. §§ 201-208 ( Προνόηση για επιβολή διαιτητικών συμφωνιών και επιδικάσεων κάτω από το New York Convention σε συμφωνία με κριτήρια και διαδικασίες γενικά εφαρμοζόμενες σε εγχώρια διαιτησία ). Δείτε γενικά Jain v. Demere, 51 F.3d 686 (7th Cir. 1995) (Διαταγή διαιτησίας μεταξύ μη-πολιτών κάτω από συμφωνία παρεχόμενη για εφαρμογή του Γαλλικού νόμου ).
66. Scherk v. Alberto-Culver Co., 417 U.S. 506 (1974) ( Γνήσια διεθνής διαιτητική συμφωνία μπορεί να προνοήσει για δεσμευτική διαιτησία από θεσπισμένες εγγυήσεις επί νομικών διεκδικήσεων ).
67. National Hydes System v. Summit Construction, Inc., 731 F. Supp. 264,266 (N.D. III. 1989) (Έυρεση παραίτησης).
68. American Arbitration Association Arbitration Rules Art. 20 (1995) (Απόδειξη). American Arbitration Association Arbitration Rules Art. 24 (1995) (αθέτηση διάταξης ). UNCITRAL Arbitration Rules Art 24-25 (1976) (Μαρτυρία και ακροάσεις ). UNCITRAL Arbitration Rules Art 28 (1976) ( ερήμην ). International Chamber of Commerce Art 24 (1975) ( Τελικότητα και επιβλητότητα της επιδίκασης ).
69. Δείτε γενικά Okezie Chukwumerije, Choice of Law in International Commercial Arbitration (1994) 107-108. Αλλά δείτε Vita Food Products v. Unus Shipping Co. (1939) A.C. 277 at 290 (Η επιλογή του νόμου μπορεί να παραβλεπηθεί αν η επιλογή δεν είναι αξιόπιστη όπου υπάρχει κοινό πολιτικό έδαφος για την αποφυγή της ).
70. Δείτε Chukwumerije at 110-117 (Συζήτηση για πηγές του νόμου μέσα σε lex mercatoria, περικλείοντας και αυτές της UNCITRAL και του International Institute for the Unification of International Private Law (UNIDROIT). Huston v. Warren (1836) 1M & W 466 (Υποστηριζόμενη χρήση εξωτερικής μαρτυρίας εθιμικού δικαίου και χρήση σε διεκδικήσεις πάνω σε εμπορικές συναλλαγές ).
71. Δείτε Mastrobuono v. Shearson Lehman Hulton, Inc., 115 S.Ct. 1212, 1217-1219 (1995) (Συμβόλαιο επέτρεψε σε διαιτητή διεκδίκησης μεταξύ εγγυήσεων μεσιτείας και πελατών να επιδικάσει για ποινικές βλάβες. Η επιλογή της διάταξης του νόμου καταδεικνύει νόμο της Νέας Υόρκης και δεν απαιτούσε εφαρμογή του δόγματος Νέας Υόρκης εναντίον ποινικών βλαβών από διαιτητή επειδή αυτό ήταν διαδικαστικό και συγκρουόμενο με τον Ομοσπονδιακό Διαιτητικό Νόμο (Federal Arbitration Act)).
72. Δείτε http://www.law.vill.edu/vmag/.
73. Δείτε γενικά Shabtai Rosenne, The World Court: What It Is and How It Works, 5th ed. (Dordrecht: Martinus, Nijhoff, 1995) 342-343 ( Αναφέρεται σε ένα σύνολο από 94 υποθέσεις αρχειοθετημένες από το δικαστήριο στην πενηντάχρονη ιστορία του ).
74. Δείτε John H. Barton & Barry E. Carter, “International Law and Institutions for a New Age,” 81 Georgetown Law Journal 535 (1993) ( Προτείνεται μελέτη του GATT Antitrust Code, at 550 και δεσμευτική διαιτησία στη NAFTA, at 560. Κάνοντας τις αποφάσεις του International Court of Justice επιβλητές στα εγχώρια δικαστήρια όπως είναι οι επιδικάσεις διαιτησίας κάτω από New York Convention, at 560. Περισσότερο ευέλικτες διαδικασίες για το Διεθνές Δικαστήριο για τη Δικαιοσύνη (International Court of Justice), at 561. Επιπλέον επεξεργασία ενός κοινού διεθνή νόμου, στο 561. Αποδοχή από της Η.Π.Α. ότι δικαιώματα αναγνωριζόμενα από το Σύνταγμα των Η.Π.Α ή από την Διεθνή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (International Human Rights Convention) κυβερνούν την κυβέρνηση των Η.Π.Α όταν αυτά ενεργούν στο εξωτερικό, στο 561. Αποδοχή από της Η.Π.Α ότι διεθνείς συνθήκες και εκτελεστικές συμφωνίες μπορούν να επιβληθούν από τα εγχώρια δικαστήρια των Η.Π.Α, στο 561 ).
75. Δείτε Barbara M. Yarnold, International Fugitives: A New Role for the International Court of Justice (1991) 105.
76. Δείτε Virginia Morris & M-Christaine Bourloyannis-Vrailas, “The Work of the Sixth Committee at the Fothy-Ninth Session of the UN General Assembly,” 89 American Journal Of International Law 607, 613 (1995) ( Αναφέρεται σε συζητήσεις για τη σύσταση ενός διεθνούς εγκληματικού δικαστηρίου και προτείνεται ότι αυτή η ιδέα μπορεί τώρα να είναι ώριμη για διαπραγμάτευση μιας συνθήκης για την ίδρυση ενός τέτοιου δικαστηρίου ). Madeline K. Albright, “International Law Approaches the Twenty-First Century: A.U.S Perspective on Enforcement,” 18 Fordham International Law Journal 1595 (1995) (Αναφέρεται στο διοικητικό ενδιαφέρον του Clinton για την πρόταση του Διεθνούς Εγκληματικού Δικαστηρίου (International Criminal Court) ). Jelena Pejic, “The International Criminal Court: Issues of Law and Political Will,” 18 Fordham International Law Journal 1762 (1995) (Προτείνεται ότι μπορεί να συγκαλεστεί διεθνής συνδιάσκεψη πληρεξουσίων για να σχεδιαστεί συνέδριο για την ίδρυση ενός διεθνούς εγκληματικού δικαστηρίου στο τέλος του 1995 ). James Crawford, “The ILC Adopts A Statute for an International Criminal Court,” 89 American Journal of International Law 404 (1995) (Αναφέρεται στις βασικές παραμέτρους για ένα σχέδιο νόμου αναπτυγμένο από την Διεθνή Νομική Επιτροπή (International Law Commition) ). Paul D. Marquardt, “Law Without Borders: The Constitutionality of an International Criminal Court,” 33 Columbia Journal of International Law 73 (1995). American Bar Association, “American Bar Association Task Force on an International Criminal Court Final Report,” 28 International Law 475 (1994).
77. Δείτε United Nations, International Review of Criminal Policy Nos. 43 and 44 paras. 261-273 (1994) [ εφεξής “International Review”] ( Προτείνονται νέοι σκελετοί εργασίας για διασυνοριακές έρευνες πάνω σε βάσεις δεδομένων Η/Υ και αμοιβαία βοήθεια στις εγκληματικές υποθέσεις με χρήση Η/Υ). David McLean, International Judicial Assistance (1992).
78. Δείτε International Review at paras. 274-278 (Προτείνονται νέοι σκελετοί εργασίας για έκδοση όσων κατηγορούνται για εγκλήματα με χρήση Η/Υ ). Αλλά δείτε 1992 Senate Hearings at 4 ( Προετοιμασμένη κατάθεση του Allen J. Kreczko ) ( Σημειώνονται τα πλεονηκτήματα της δυικής εγκληματικότητας έναντι της προσέγγισης των απαριθμημένων εγκλημάτων. Ειδικά τονίζεται ότι η προσέγγιση της δυικής εγκληματικότητας αποφεύγει την ανάγκη να επαναδιαπραγματευθεί συνθήκες που περικλείουν νέα αδικήματα όπως τα σχετιζόμενα με Η/Υ εγκλήματα ).
79. Δείτε επίσης United Nations, Report of the International Law Commission on the Work of its Forty-Senenth Session (2 May-21 July 1995) (General Assembly Official Records, 50th Sess. No. 10 (A/50/10) ( Παρουσιάζεται το σχέδιο Κώδικας για τα Εγκλήματα Εναντίον της Ειρήνης και της Ασφάλειας της Ανθρωπότητας (Code of Crimes Against the Peace and Security of Mankind), το οποίο περικλείει τη διεθνή τρομοκρατία και το εμπόριο ναρκωτικών όπως επίσης και τις παραβάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα εγκλήματα πολέμου ).
80. Η τεχνολογία της πληροφορίας μπορεί να γίνει το όργανο μιας τρομοκρατικής απειλής που σκοπεύει σε συμβατική ιδιοκτησία ή άτομο, ή ένα σύστημα υπολογιστών μπορεί να γίνει στόχος (π.χ αν ένας τρομοκράτης απειλεί να απενεργοποιήσει ή να διαφθείρει ένα σύστημα για διαχείριση οικονομικών συναλλαγών ).
81. Δείτε International Review at paras245-260 ( Εισηγούνται δρόμοι για τη διεθνή ενερμόνιση των εγκλημάτων με χρήση Η/Υ ωστόσο δεν δίνεται έμφαση σε ορισμούς νέων διεθνών εγκλημάτων ).