Αλλαγές που χρησιμοποιούνται στην τεχνολογία προκειμένου να δημιουργήσουμε, διασπείρουμε και αποθηκεύσουμε πληροφορία παρουσιάζουν πιθανότατα μερικές από τις πιο πολύπτυχες προκλήσεις σε δικηγόρους, δημιουργούς πολιτικής, και πολίτες ανά τω κόσμω στον επόμενο αιώνα. Μερικές απ' αυτές τις προκλήσεις δίδουν μεγάλες επιλογές, άλλες παρουσιάζουν το πιο περιορισμένο και ίσως πιο δύσκολο πρόβλημα της προσαρμογής των νομικών κανόνων, έτσι ώστε να αντικατροπτίζουν τη νέα και όχι πάντα ευπρόσδεκτη τεχνολογική πραγματικότητα. Είναι σημαντικό να καθορίσουμε τις υπάρχουσες επιλογές, για να πλοηγηθούμε έξυπνα στην επικείμενη πολιτική αναταραχή. Το σετ των πολιτικών και νομικών επιλογών διαμορφώνεται όχι μόνο από την κουλτούρα, την ιστορία και την πολιτική αλλά και από τους τεχνολογικούς περιορισμούς. Αυτό το άρθρο εξερευνά τα όρια που θέτει η τεχνολογία στις πολιτικές και νομικές επιλογές που διατίθενται στους ενδιαφερόμενους για ανώνυμη επικοινωνία, ψηφιακό χρήμα, και κατανεμημένες βάσεις δεδομένων καθώς και τους τρόπους κατά τους οποίους προτεινόμενα όρια στην ανώνυμη επικοινωνία θα μπορούσαν να προσβάλλουν την ιδιωτική ζωή με απρόσμενους τρόπους.

Η ανωνυμία βασίζεται στην καρδιά τριών διασυνδεδεμένων προβλημάτων τα οποία απορέουν από επικοινωνίες βοηθούμενες από Η/Υ πάνω σε κατανεμημένα δίκτυα (το οποίο θα ονομάζω "το Internet" χάρη συντομίας {1}). Πρώτον, η επικοινωνιακή ανωνυμία είναι θέμα από μόνο του. Το Internet καθιστά την ανώνυμη επικοινωνία εύκολή και αυτό έχει τόσο καλά όσο και κακά αποτελέσματα. Η νομοθέτηση για τον περιορισμό του ηλεκτρονικού ανώνυμου λόγου εισήχθη στις πολιτειακές νομοθεσίες και στο κοινοβούλιo.{2} Δεύτερον, η διάθεση της ανώνυμης ηλεκτρονικής επικοινωνίας επηρεάζει ευθέως την δυνατότητα των κυβερνήσεων να ρυθμίσουν τις ηλεκτρονικές συναλλαγές μέσω Internet (νόμιμες ή παράνομες). Τρίτον, η ανωνυμία είναι ενδεχομένως το πρωταρχικό εργαλείο διαθέσιμο στους πολίτες προκειμένου να αντιπαλέψουν τη διερμήνευση και ανάλυση του περιγράμματος προσωπικών δεδομένων, αν και νόμοι προστασίας δεδομένων έχουν ίσως παρόμοιο αποτέλεσμα. Η ύπαρξη βάσεων προσωπικών δεδομένων, σε συντεχνιακά ή κοινά χέρια, ενδεχομένως οδηγεί σε δρυμεία συρρίκνωση των οικονομικών ακόμη και πολιτικών ελευθεριών των προσώπων που "φακελώθηκαν". Αν και η κράτηση προσωπκών δεδομένων δεν αλλάζει κατ' ανάγκη την ποσότητα των υπαρχόντων δεδομένων σχετικά με ένα πρόσωπο, ωστόσο η οργάνωση των δεδομένων σε ευέλικτη δομή αναζήτησης μειώνει την ενεργό μυστικότητα της {3} επιτρέποντας "αξιοποίηση δεδομένων" και δημιουργία συσχετισμών που λίγο πριν φάνταζαν αδύνατοι. Σαν δικηγόροι των ΗΠΑ είμαστε εξοικειωμένοι στη θεώρηση προβλημάτων δημιουργίας δεδομένων, διασποράς και πρόσβασης σε οροθετημένες κατηγορίες όπως η Πρώτη τροπολογία, κανόνες πνευματικής ιδιοκτησίας, αδικοπραξίες παραβίασης των ιδιωτικών υποθέσεων και δυσφήμηση, ίσως και στη σφαίρα λίγων στενά καθορισμένων καταστατικών, όπως η Κίνηση για Ιδιωτικές Υποθέσεις {4} ή η Κίνηση Πιστωτικών Αναφορών.{5} Αυτές οι κατηγορίες είναι πολύτιμες, αλλά είναι συλλογικά ανεπαρκείς απέναντι στις ρυθμιστικές και κοινωνικές προκλήσεις που τίθενται από την παραγωγή, συλλογή πληροφορίας και την επεξεργαστική έξαρση των ημερών μας.

Οι ευκαιρίες πολιτικής που ανοίγονται σε καθέναν από τους τρεις τομείς - ανώνυμος ηλεκτρονικός λόγος, ανώνυμο ηλεκτρονικό εμπόριο, και η αντιπαράθεση μεταξύ παροχεών ατομικών δεδομένων και διερευνητών ιδιωτικών υποθέσεων - ποικίλουν και εξαρτώνται άμεσα από τη φύση και τον αριθμό των δυνάμει στόχων διακανονισμού. Κατά την περιγραφή αυτών των νέων τεχνολογιών και των πιθανών συνεπειών τους, αυτό το άρθρο θα συνοψίσει και θα ισχυριστεί τα επόμενα:

Ανώνυμος Ηλεκτρονικός Λόγος. Μιας και η πρόσβαση στο Internet αναπτύσσεται ευρέως δεν είναι ρεαλιστικά εφικτό για την οποιαδήποτε κυβέρνηση να εποπτεύει το ιντερνετικό περιεχόμενο κάθε επικοινωνίας πολιτών, ειδικά αν είναι εύκολο να αποκτηθούν εργαλεία κρυπτογράφησης.{6} Το Μέρος ΙΙ εισηγείται ότι το ίδιο ισχύει για την εποπτεία της αποστολής μιας ανώνυμης επικοινωνίας: Όσο τα εργαλεία ανώνυμης επικοινωνίας παραμένουν ευρέως διαθέσιμα σε άλλες χώρες, δεν υπάρχουν πολλά που μπορεί να κάνει μια χώρα από μόνη της. Τα έθνη θα μπορούσαν , ωστόσο, να δυσκολέψουν τους πολίτες τους στο να παρέχουν αυτά τα εργαλεία σε άλλους. Αν ουσιωδώς όλα τα συνδεδεμένα στο Internet κράτη έκαναν κάτι τέτοιο ανεξάρτητα ή σαν αποτέλεσμα μιας συντονισμένης προσπάθειας, η ανώνυμη ηλεκτρονική επικοινωνία θα γινόταν πιο δύσκολη και ριψοκίνδυνη. Το αν κάτι τέτοιο θα ήταν συνταγματικό στις ΗΠΑ, συζητιέται. Είναι ακόμη λιγότερο πιθανό ότι όλα τα άλλα κύρια βιομηχανικά κράτη θα προσυπογράψουν μια τέτοια πολιτική. Αν έστω και ένα κράτος με εκτεταμένες συνδέσεις στο Internet αποφασίσει να μην ακολουθήσει τη συμβεβλημένη διάταξη της τεχνολογίας ανωνυμίας, η ανώνυμη επικοινωνία θα γίνει προσιτή από όλους του χρήστες Internet.

Ανώνυμο Ψηφιακό Χρήμα. Το Μέρος ΙΙΙ περιγράφει έναν αριθμό ανταγωνιστικών προϊόντων ψηφιακού χρήματος. Είναι νωρίς ακόμα να αποφανθούμε για το ποια, αν υπάρχουν κάποια, προϊόντα θα χρησιμοποιηθούν ευρέως. Όσο αυτά τα προϊόντα διατηρούνται, οι εθνικές κυβερνήσεις πιθανώς θα ενδιαφερθούν για το ψηφιακό χρήμα διότι φοβούνται ότι διευκολύνει τις παράνομες συναλλαγές και το ξέπλυμα χρήματος. Ενώ το ψηφιακό χρήμα επιτρέπει γρήγορες, ηλεκτρονικές ακόμη και διεθνείς συναλλαγές, μόνο το ανώνυμο ψηφιακό χρήμα εγείρει ρυθμιστικές ανωμαλίες, εφόσον η μη ανώνυμη ποικιλία αφήνει εύκολα λογιστικές εγγραφές. Επιπλέον, όπως εξηγεί το Μέρος ΙΙΙ, διαφορετικοί τύποι ψηφιακού χρήματος έχουν αισθητά διαφορετικές επιπτώσεις για το νόμο και την ταχτική ως προς το ανώνυμο ψηφιακό εμπόριο. Πολλοί τύποι ψηφιακού χρήματος δεν επιτρέπουν διόλου τη διεξαγωγή ανωνύμων συναλλαγών. Άλλες επιτρέπουν να είναι ανώνυμος αυτός που πληρώνει αλλά όχι αυτός που εισπράττει, αν και οι τόποι ξεπλύματος ψηφιακού χρήματος είναι ίσως ικανοί να προσφέρουν διεπίπεδη ανωνυμία. Μόνο ένα από τα σχήματα που συζητιούνται στο Μέρος ΙΙΙ είναι σχεδιασμένο να επιτρέπει ευθείς, ομότιμες μεταφορές κονδυλίων χωρίς τη μεσολάβηση μιας οντότητας που λειτουργεί σαν τράπεζα. Ακόμη κι αυτό το σύστημα θα μπορούσε να διαμορφωθεί να κρατάει το ιστορικό κάθε συναλλαγής.

Μέχρι να τεθούν σε ευρεία κυκλοφορία μεγάλα ποσά μη ανιχνεύσιμου ανώνυμου ρευστού, και αυτά τα κεφάλαια γίνουν κοινώς αποδεκτά τόσο για φυσικές αγορές όσο και για ηλεκτρονικό εμπόριο, οι ιδιοκτήτες του ψηφιακού χρήματος χρειάζονται ένα μέσο μεταφοράς κεφαλαίων από ψηφιακό χρήμα σε κανονικό χρήμα. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ιδιοκτήτες σεβαστών ποσών ηλεκτρονικού χρήματος επιθυμούν επίσης τηην επένδυση των κεφαλαίων τους. Και στις δυο περιπτώσεις θα απαιτηθούν οι υπηρεσίες ενός οικονομικού παροχέα υπηρεσιών, όπως μια τράπεζα. Έτσι, τουλάχιστο μεσοπρόθεσμα, οι κυβερνήσεις θα μπορέσουν να ελέγξουν το ανώνυμο εμπόριο επικεντρώνοντας στους παροχείς υπηρεσιών. Οι οονομικοί παροείς υπηρεσιών είναι ήδη σε μεγάλο βαθμό συστηματοποιημένοι και παρουσιάζονται σαν σχετικώς εύκολος στόχος για κυβερνήσεις που αναζητούν να αποτρέψουν πλήρως ανώνυμες μετακινήσεις κεφαλαίων. Οι νομοθέτες μπορούν να επωφεληθούν από την απροθυμία των καταναλωτών να αποταμιεύσουν στο εξωτερικό, ακόμη κι όταν τους προσφέρονται λογαριασμοί χαρακτηρισμένοι στο εθνικό τους νόμισμα. Αν ωστόσο οι καταναλωτές γινουν πιο πρόθυμοι να αποταμιεύουν στο εξωτερικό, η ικανότητα ελέγχου των ανώνυμων συναλλαγών θα μετριαστεί περεταίρω, εκτός κι αν όλες οι κυβερνήσεις συμφωνήσουν σε κοινούς κανόνες.

Η Ανωνυμία απαντά με Εξύψωση της Μυστικότητας στην Κατοχή Προσωπικών Στοιχείων (Φακέλωμα). Το Μέρος IV προβάλλει την απόφαση ταχτικής να περιοριστεί το ανώνυμο εμπόριο σαν εξαιρετικά δαπανηρή. Τα διάφορα δεδομένα γίνονται πολυτιμότερα όταν συγκροτηθούν. Αν, σύμφωνα με την τάση του σήμερα, οι συγκροτήσεις εκτελεστούν από μικρό αριθμό ομάδων που κρατούν συλλογικά δεδομένα σε ιδιόκτητες βάσεις δεδομένων, π.χ πιστωτικά γραφεία και εταιρίες πιστωτικών καρτών, τότε είναι ίσως εφικτές ρυθμίσεις προκειμένου να διαφυλαχθεί το πληροφοριακό απόρητο των πολιτών. Η ύπαρξη τέτοιων κατασταλτικών μέτρων είναι απίθανο να διαρκέσει ωστόσο, διότι οι καινούριες τεχνικές αναζήτησης κάνουν ελκυστικότατη την ιδέα της διατήρησης διεσπαρμένων δεδομένων και συνεχώς ενημερούμενων, καθώς αναζητούνται πάνω σε κατανεμημένα δίκτυα στο Internet. Αν κάθε προμηθευτής με δεδομένα του δικτύου μπορεί να χρησιμοποιήσει ομοίως τα δικτυακά δεδομένα, το πλήθος των ομάδων που θα έπρεπε να μπει σε τάξη αυξάνει αισθητά. Όταν κάποιος θεωρεί ότι τα ηλεκτρονικά δεδομένα είναι εξόχως ευκίνητα και ότι δεδομένα μπορούν να αποθηκευτούν ή αναζητηθούν μεσοπέλαγα σε "λιμάνια δεδομένων", οι δυνατότητες συστηματοποίησης φαίνονται να στενεύουν.αν επιπλέον η συστηματοποίηση αποβεί άκαρπη, ή απρόσιτη για άλλους λόγους, οι ανώνυμες επικοινωνίες και το ανώνυμο εμπόριο θα αποδειχθεί ενδεχομένως το πρωταρχικό διαθέσιμο εργαλείο των περισσοτέρων πολιτών προκειμένου να εμποδίσουν την ενσωμάτωση προσωπικών τους στοιχείων σε βιβλιοθήκες (φακέλους) πάνω στις οποίες δεν έχουν έλεγχο και οι οποίες περιορίζουν, ενδεχομένως, τουλάχιστο τις οικονομικές τους προοπτικές. Έτσι, γίνεται αντιληπτό ότι μια κατά τα άλλα νομική ρύθμιση του ανώνυμου ψηφιακού χρήματος μπορεί να έχει τόσο ακραίες συνέπειες στη δυνατότητα των πολιτών να χρησιμοποιούν το Internet για λήψη πληροφορίας χωρίς να καταχωρούνται οι συνήθειες ανάγνωσης, ώστε να αμφιβητηθεί η συνταγματική ορθότητα, ας μη μιλησουμε για φρόνηση, μιας τέτοιας ρύθμισης.

ΙΙ. Ελεύθερος Λόγος Τώρα: Το Ανώνυμο Μήνυμα στο Απόρθητο Μπουκάλι

1. To Ηθικό και κοινωνικό περιβάλλον

Δεν υπάρχει σύμπνοια, και ούτε είναι πιθανό να υπάρξει, όσον αφορά στο ότι η ανωνυμία είναι αγαθό. Η ανωνυμία έχει τόσο πολύτιμες όσο και βλαβερές συνέπειες. Για διαφορετικά άτομα βαρύνουν διαφορετικά. Κάποιοι, εστιάζοντας ίσως στην συμβολή της ανωνυμίας σε πολλές ελευθερίες, επιχειρηματολογούν λέγοντας ότι τα πλεονεκτήματα της ανωνυμίας υπερκερνούν τις πιθανές ζημιές που επιφέρει, ή ότι οι ζημιές (π.χ λογοκρισία) σε σχέση με την προσπάθεια απαγόρευσης της ανωνυμίας Δε δικαιολογούν τα όποια πλεονεκτήματα επακολουθήσουν. Άλλοι, ίσως εστιάζοντας στα θύματα επιβλαβών ενεργειών που ολοκληρώνονται ανώνυμα, αντικρύζουν την ανωνυμία και βλέπουν συχνά επκίνδυνη εξουσιοδόυηση. Το συμπέρασμα τους είναι ότι τουλάχιστο μερικά είδη ανωνυμίας πρέπει να απαγορευτούν.

Α. Κόστος της Ανωνυμίας

Η ανώνυμη επικοινωνία είναι ένα υπεροχο εργαλείο προς αποφυγή της ανίχνευσης παράνομης και ανήθικής δραστηριότητας. Συνωμοσία, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μίσους και λόγοι μίσους γενικά, ηλεκτρονική παρακολούθηση, συκοφαντίες, ρυπαρότητες, αποκάλύψεις εμπορικών μυστικών και άλλου είδους πολύτιμης πνευματικής ιδιοκτησίας, γίνονται όλα λιγότερα ριψοκίνδυνα όταν οδηγούνται μέσω ανώνυμης επικοινωνίας. Οι δραστηριότητες αυτές είναι απλά χαμηλής επικινδυνότητας και όχι παντελώς ακίνδυνες μιας και παραμένει πάντα δυνατό να συμπεράνουμε την ταυτότητα του συγγραφέα κάποιων μηνυμάτων από ίχνη εγγενή στο μήνυμα καθεαυτό. Για παράδειγμα, αναλύοντας την προκύρηξη που εξέδωσε ο "unabomber", το FBI συμπέρανε ότι πήγε ή περιφέρθηκε σε μεγάλο πανεπιστήμιο στα τέλη της δεκαετίας του 70 με μέσα του 80, το πιθανότερο στο Northwestern, στην περιφέρεια της πανεπιστημιούπολης του Chicago του πανεπιστημίου του Illinois, στο πανεπιστήμιο της Utah, στο Brigham Young πανεπιστήμιο, ή στο πανεπιστήμιο της California στο Berkley.{8} Ο υπαιτιος διαροής ιδιόκτητων ή διαβαθμισμένων δεδομένων μπορεί να εντοπιστεί κάποτε αν ο κύκλος ανθρώπων που είχαν πρόσβαση στην πληροφορία ήταν μικρός.

Ένας ανώνυμος δημιουργός ισχυρίζεται ότι το πιο σημαντικό επιχείρημα κατά του ανώνυμου λόγου είναι ότι " η αποκάλυψη προάγει την αποκάλυψη της αλήθειας"{9}, διότι όταν η προπαγάνδα είναι ανώνυμη "είναι πιο δύσκολο να προσδιοριστεί το ίδιον όφελος ή η υποκείμενη προκατάληψη ενός επιχειρήματος".{10} Ο δημιουργός σημειώνει, ωστόσο, ότι αυτό το επιχείρημα προυποθέτει την εγκυρότητα της μεταφοράς του χώρου αγοράς ιδεών και ότι το κατά πόσο το πλεονέκτημα της αυξημένης πληροφορίας από την απαγόρευση στον ανώνυμο λόγο υποσκελίζει την απώλεια ιδεών των οποίων την έκφραση αποθαρρύνει η απαγόρευση ανωνυμίας είναι ένα εμπειρικό ερώτημα αναπάντητο.{11} Justice Black, η Πρώτη Τροπολογία απολυταρχική, θεώρησε ότι οι απαιτήσεις αποκάλυψης ταυτότητας θα ενέτειναν την ελευθερία λόγου και πρότεινε να μπορεί το Κογκρέσσο να ξεσκεπάζει ξένους παράγοντες, " έτσι ώστε οι ακροατές και οι αναγνώστες να μην εξαπατούνται από την πεποίθηση ότι η πληροφορία προέρχεται από αμερόληπτη πηγή. Τέτοια νομοθεσία περισσότερο συμπληρώνει παρά αφαιρεί από τις ελευθερίες που εγγυάται η Πρώτη Τροπολογία". {12}

Για έναν οικονομολόγο που μεταχειρίζεται την αγορά ιδεών σαν πιο συγκεκριμένη από μια μεταφορά, η επιθυμία ελέγχου της πληροφορίας περί αυτόν μπορεί να είναι τελικό ή ενδιάμεσο εμπορικό αγαθό. Η διαπραγμάτευση των ιδίων υποθέσεων (privacy) σαν τελικό εμπορικό αγαθό,ωστόσο, περιορίζει την ισχύ της οικονομικής ανάλυσης, εφόσον η ιδιωτικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα από τα πολλά στοιχεία των προτιμήσεων των καταναλωτών τα οποία καθορίζουν τις αγορές της όταν έρχεται αντιμέτωπη με τις αγορές που είναι σε θέση να προσφέρει η Αγορά-Market.{13} Ο Δικαστής Posner πρότεινε ότι η ιδιωτικότητα μπορεί ευχρηστα να αναλυθεί σαν ενδιάμεσο εμπορικό αγαθό.{14} Χρησιμοποιώντας αυτή την απλοποιημένη ιδιοποίηση, ο Posner συμπέρανε ότι η προσωπική ιδιωτικότητα είναι γενικώς αναποδοτική, αφού επιτρέπει στα πρόσωπα να να συγκαλύπουν ατιμωτικά γι' αυτούς γεγονότα.{15} Αυτή η αδυναμία αποκάλυψης ανυπόληπτων γεγονότων μεταθέτει το κόστος της απόκτησης (ή της μη απόκτησης) πληροφορίας σ' αυτούς που δεν είναι οι λιγότερο αποφεύγοντες το κόστος. Από την άλλη πλευρά, ο Posner ισχυρίζεται ότι η συγκάλυψη από τις επιχειρήσεις είναι γενικώς αποδοτική, αφού η δυνατότητα των επιχειρήσεων να συγκαλύπτουν εμπορικά μυστικά και άλλα είδη πνευματικής ιδιοκτησίας θα τείνει να προτρέπει την ανακαίνιση.{16} Η διατύπωση του Posner, ωστόσο, επικρήθηκε ότι παραβλέπει στρατηγικές πλευρές της ατομικής επιθυμίας ελέγχου της απελευθέρωσης προσωπικής πληροφορίας η οποία δεν είναι ατιμωτική.{17}

Η ανώνυμη επικοινωνία θέτει επίσης ιδιαίτερα άκαμπτα προβλήματα επιβολής τν νόμων περί συκοφαντίας και πνευματικής ιδιοκτησίας. Αν και θα μπορούσε να αληθεύει ότι ένα ενυπόγραφο δυσφημιστικό μήνυμα φέρει μεγαλύτερη πειστικότητα και έτσι είναι πιο καταστροφικό από ένα ανώνυμο, Δε συνεπάγεται απαραίτητα ότι ένα ανυπόγραφο μήνυμα είναι αβλαβές. Οι περισσότεροι από εμάς θα ταραζόμασταν αν ανακαλύπταμε μια σειρά ανυπόγραφων αφισσών που μας κατηγορεί για παιδεραστία να κρέμονται σε δέντρα ή φανοστάτες στη γειτονιά μας.Ίσως έχοντας υπόψη ότι μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά, το θύμα μιας τέτοιας συκοφαντίας είναι απίθανο να ανακουφιστεί από τον ισχυρισμό ότι ανώνυμες επιθέσεις στερούνται αξιοπιστίας.{18} Μια Ιντερνετική δυσφήμηση μπορεί να εξαπλωθεί ανά τον κόσμο και να καταστεί ουσιαστικά ανεξίτηλη μιας και ενδεχομένως θα αναπαραχθεί και αποθηκευτεί σε αναρίθμητους και μη εντοπίσιμους υπολογιστές.{19} Η ανωνυμία μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να αποκαλύψει ένα εμπορικό μυστικό. Για παράδειγμα στις 9 Σεπτεμβρίου του 1994 μια ανώνυμη αφίσσα έστειλε πηγαίο κώδικα προοριζόμενο για RC4, ένας αποκλειστικός αλγόριθμος κρυπτογράφησης της RSA Ασφάλειας Δεδομένων, σε Ιντερνετική λίστα με κουταμάρες.{20} Τις περισσότερες φορές μια δημόσια γνωστοποίηση τείνει να μειώσει την αξία ενός εμπορικού μυστικού. {21}

Η Sissela Bok ισχυρίζεται ότι μια κοινωνία στην οποία "ο καθένας μπορεί να κρατά μυστικά απρόσβλητα κατ' επιλογήν " όντας " αβλαβή … ή φονικά ", αξιοθαύμαστες ενέργειες ή μοχθηρές συνωμοσίες είναι ανεπιθύμητη διότι " θα μας εξανάγκαζε να παραθεωρήσουμε τους θεμιτούς ισχυρισμούς εκείνων των ανθρώπων που ίσως ζημειώθηκαν, προδόθηκαν ή αγνοήθηκαν επειδή κάποια μυστικά φυλάχτηκαν αντιδεοντολογικά.{22} Η δικαστής Scalia πιστεύει ότι η ανωνυμία είναι γενικά επαίσχυντη διότι περιορίζει την ευθύνη.{23} Αυτή η ζημιά στην ικανοτητα της κοινωνίας να ικανοποιήσει νομικούς ισχυρισμούς είναι, πιστεύω, η εντονότερη ηθική ένσταση στην αύξηση της ανώνυμης αλληλεπίδρασης. Είναι επίσης σαφώς μια δημοφιλής ένσταση με απήχηση, όπως απεκονίζεται σε πρόσφατο άρθρο της Wall Street Journal που επικρίνει την αύξηση της ανώνυμης επικοινωνίας στο Internet..{24} Ακόμη και ένας πιο μετριοπαθής συγγραφέας, αν και παραδέχεται ότι η ανωνυμία έχει τη θέση της, ισχυρίζεαται ότι " η αποδοχή της ανωνυμίας με σκοπό να αφαιρέσουμε κάθε ίχνος υπαιτιότητας για καταχρηστική συμπεριφορά… είναι απίθανο να γίνει ανεκτό στο Διαδίκτυο.{25}

Η ανωνυμία έχει άλλη μια σοβαρή συνέπεια. Η ψηφιακή ανωνυμία παροξύνει τις τάσεις που παράγουν μια κοινωνία ξένων. Ξένοι είναι άνθρωποι που στερούνται αμοιβαίας και συνεχούς αλληλοενασχόλησης σχετικής με τη ζωή σε μια μικρή πόλη. {26} Ένας άλλος τρόπος να θέσουμε το θέμα είναι ότι ξένοι είναι ανθρωποι για τους οποίους έχει κάποιος μικρή πληροφόρηση. Στην πραγματικότητα οι ξένοι συμπλέκονται σαν να βρίσκονταν σε πλήρη πληροφοριακή απομόνωση. Μια κοινωνία ξένων θα ήταν τέτοια που η εμπιστοσύνη δύσκολα να απαντάται. “Όποιος υπερασπίζεται αυτό που έχει επιτρέψει να γνωστοποιηθεί για τον ίδιο, συνειδητά ή όχι, είναι άξιος εμπιστοσύνης”.{27} Άνθρωποι για τους οποίους ξέρουμε λίγα ή τίποτα είναι πιο δύσκολο να τους εμπιστευτούμε. Είναι να τους φοβάσαι.

Η ανώνυμη επικοινωνία μπορεί έτσι να θεωρηθεί σαν μέρος μιας γενικότερης διαμάχης πάνω στο κατά πόσο οι ιδιώτες δικαιούνται να ελέγχουν τη διασπορά της πληροφορίας που τους αφορά. Το πρόβλημα είναι πιο περίπλοκο απ' ότι η απώλεια κάποιου φανταστικού επαρχιακού ειδυλίου. Η αστυφιλία αφ' εαυτου της δεν τροφοδοτεί τη δυσπιστία. Ο George Simmel ισχυρίστηκε ότι σε πολλές περιπτώσεις "εξωτερικοί παράγοντες" για ανθρώπους και αγαθά αρκούν για να δημιουργηθεί διαπροσωπική εμπιστοσύνη η οποία, ως εκ τούτου, "δεν έχει πια ανάγκη την πλήρη προσωπική γνώση." {28} Σίγουρα η επικράτηση της εμπιστοσύνης είναι πολύτιμη: {29} "η εμπιστοσύνη δεν είναι το μόνο θεμέλιο του κόσμου. Αλλά … μια στοιχειωδώς περίπλοκη κοινωνία…Δε θα μπορούσε να εγκαθιδρυθεί χωρίς εμπιστοσύνη."{30} Η ανωνυμία, όπως και άλλες μορφές προσωπικού ελέγχου πάνω στην πληροφορία, απειλούν να κάνουν την πρόσβαση σ' αυτούς τους "εξωτερικούς παράγοντες", στους οποίους βασίζεται ο κόσμος, πιο δύσκολη. Η απροθυμία να εμπιστευτούμε ξένους οδηγεί στην ανάπτυξη κοινωνικών θεσμών σχεδιασμένων να ανταμοίβουν ή να περιορίζουν την ανωνυμία - κλειστές κοινωνίες, πιστωτικοί έλεγχοι, οροί αλήθειας, test ναρκωτικών και εργασιακός έλεγχος. {31} " Η επαγρύπνηση είναι το τίμημα της ιδιωτικότητας (privacy)" {32}. Η εκ νέου ερμηνεία των δικαιωμάτων ιδιωτικότητας βάση Τετάρτης Τροπολογίας, μέσω των λεγομένων ρυθμιστικών αναζητήσεων σε πρόσφατες αποφάσεις, όπως της Ένωσης Υπαλλήλων του Εθνικού Χρηματοφυλακίου v. Von Raab, {33} και Vernonia Scholl District 47J v. Acton, {34} είναι ίσως εν μέρει μια απάντηση στις διαβλεπόμενες συνέπειες της ιδιωτικότητας. {35} Μια παρόμοια ορμέμφυτη τάση μπορεί να ενεργοποίησει νομοθετικές πρωτοβουλίες όπως ο νόμος του Megan. {36}

Η εναντίωση στην επικοινωνιακή ανωνυμία με τη δημοφιλέστερη απήχηση μπορεί να αναμειγνύει όλες αυτές τις ανησυχίες. Ο συνδυασμός της επικοινωνιακής ανωνυμίας με ένα πανίσχυρο, σφαιρικό, αμυδρά κατανοητό νέο μέσο φαίνεται να απειλεί τον κόσμο διότι το Internet επιτρέπει σε ξένους να φτάνουν στα ίδια σπίτια που μετατρέπονται σε οχυρά απέναντι στους ξένους και να αλληλεπιδρούν με τους ένοικους (κυρίως παιδιά) χωρίς να κινδυνεύουν να βρεθούν υπόλογοι για τις επικοινωνίες τους. Ενδεχομένως, η αντίληψη ενός σπιτιού - ασφαλούς οχυρού είναι ουτοπία, {37} αλλά είναι και μια λαμπρή ελπίδα.

Β. Πλεονεκτήματα της Ανωνυμίας

Ειρωνία, η ίδια η ανωνυμία που κατηγορείται ότι υπονομεύει την αναγκαία υπαιτιότητα για την ασφάλεια του σπιτιού/οχυρού μπορεί να αποδειχτεί εργαλείο που οι ένοικοι του σπιτιού χρειάζονται για να εξομαλύνουν τον χώρο αντιπαράθεσης με εταιρίες και κυβερνήσεις που ίσως ψάχνουν να χρησιμοποιήσουν νέα εργαλεία επεξεργασίας και συλλογής δεδομένων με τρόπους που περιορίζουν την συναλλακτική ή πολιτική ελευθερία των πολιτών. Μεγαλύτερες βάσεις δεδομένων και ταχύτερες τεχνικές επεξεργασίας σε συνδυασμό με την αεί - αυξανόμενη ποσότητα προσωπικών δεδομένων διαθέσιμων σε ιδιώτες, εξοπλίζει κυβερνήσεις και ιδιωτικούς οργανισμούς με ατομικές κατατομές (φακέλους) βασισμένους σε συναλλαγές, δημογραφικές, μέχρι και αναγνωστικές συνήθειες των περισσοτέρων πολιτών. Εφόσον οι περισσότεροι αδυνατούν να εξασφαλίσουν ιδιωτικότητα - privacy με βιώσιμους όρους, η κύρια γραμμή άμυνας τους απέναντι στην προοπτική του φακελώματος τους έιναι ενδεχομένως η ανώνυμη επικοινωνία και οι ανώνυμες συναλλαγές.{38}

Η ανώνυμη επικοινωνία αξίζει προστασία για χάρη της και μόνο. Δεν είναι όλοι τόσο τολμηροί ώστε να επιθυμούν να γίνουν γνωστοί για οτιδήποτε λένε, {39} και κάποια δειλά λόγια αξίζου ενθάρρυνσης. Corporate whistle-blowers, ακόμη και μικροί καθηγητές, φοβούνται ίσως μήπως χάσουν τη δουλειά τους. Άνθρωποι που επικρίνουν ένα θρησκευτικό έθιμο ή άλλο κίνημα από το οποίο περιμένουν αντεκδίκηση, φοβούνται για την ίδια τους τη ζωή. Σε μερικές χώρες, ακόμη και το να σε ακούσουν να επικρίνεις την κυβέρνηση καταντάει ενίοτε ανασφαλές. Άτομα που επιθυμούν να κριτικάρουν μια καταπιεστική κυβέρνηση{40} ή υποκινούν μια επανάσταση ενάντια της βρίσκουν την ανωνυμία ανεκτίμητη. Επιπλέον, δεδομένης της δυνατότητας ευρείας εκπομπής μηνυμάτων μέσω Internet, το ανώνυμο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μπορεί να γίνει το σύγχρονο υποκατάστατο της ανώνυμης έντυπης αγγελίας.

Η επικοινωνιακή ανωνυμία ενθαρρύνει τον κόσμο στην αποστολή αιτήσεων σε πίνακες ανακοινώσεων για ενημέρωση σχετικά με θέματα πολύ προσωπικά για να συζητηθούν στην περίπτωση που ανιχνευτεί η προέλευση του μηνύματος. Επιπλέον των προφανών ψυχολογικών πλεονεκτημάτων για ανθρώπους που μπορούν έτσι να επικοινωνούν, μπορεί να υπάρχουν και εξωγενή πλεονεκτήματα για την όλη κοινότητα. Ας διαλέξουμε ένα παράδειγμα, η δημόσια υγεία αναβαθμίζεται από την παροχή πληροφορίας σχετικά με μεταδοτικές ασθένειες, αλλά πολύς κόσμος θα ένοιωθε άβολα να κάνει τολμηρές ερωτήσεις για σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες και θα ήταν ίσως εξαιρετικά επιφυλακτικός μήπως και χαρακτηριστεί δυνητικός πάσχων από AIDS. Αυτή η επιφυλακτικότητα είναι λογική καθώς η τεχνολογία συλλογής δεδομένων βελτιώνεται: Οποιαδήποτε αποστολή σε κοινό newsgroup ή πίνακα ανακοινώσεων (bulletin board) ενδέχεται να αρχειοθετηθεί και κατόπιν αναζητηθεί, ίσως αιώνια.

Η ανώνυμη επικοινωνία, ανιχνεύσιμη ή όχι, περιθάλπτει την ανάπτυξη του ψηφιακού personae, το οποίο μπορεί να βιωθεί σαν φιλελεύθερο από μερικούς. {41} Η επιλογή ενός τέτοιου personae πιθανώς θα αυξήσει και θα εξάρει την ποσότητα, αν όχι αναπότρεπτα και την ποιότητα, του λόγου. Επιπροσθέτα στην αύξηση της ποσότητας του λόγου, η ανώνυμη επικοινωνία μπορεί επίσης να βελτιώσει την ποιότητα του λόγου και την αντιπαράθεση. {42}Οι επικοινωνίες που δεν κάνουν υπαινιγμούς για την ηλικία, το φύλλο, τη φυλή ή την εθνολογική καταγωγή του συγγραφέα πρέπει να κριθούν μόνο από το περιεχόμενο τους καθώς κυριλεκτικά δεν υπάρχει κάτι άλλο να μας απασχολήσει.Αυτό κάνει το φανατισμό και τα στερεότυπα πολύ δύσκολα και θα έπρεπε επίσης να τείνει να ενθαρρύνει συζητήσεις που επικεντρώνονται στις αρετές του λόγου και όχι στις προδιαγεγραμμένες ποιοτικές δυνατότητες των ομιλητών. {43}

Στις ΗΠΑ, τον ανώνυμο λόγο εγγυάται η Πρώτη Τροπολογία ή όποιο άλλο δικαίωμα στην ιδιωτικότητα υπάρχει στο Σύνταγμα. Στις ΗΠΑ, ο ανώνυμος λόγος ευνοείται επίσης από τη συσχέτιση του με έντονα γεγονότα στα οποία πολιτικοί φορείς που έφεραν μη δημοφιλείς απόψεις τις οποίες τώρα πολλοί αποδέχονται, χάρη στη δυνατότητα να κρύψουν την ταυτοτητάτους. Τα Federalist Papers, η πιο σημαίνουσα εθνική πολιτική πραγματεία, δημοσιεύτηκαν ψευδώνυμα υπό το όνομα "Publius". Πιο πρόσφατα, το Ανώτατο Δικαστήριο υποστήριξε ότι η εγγύηση από το Σύνταγμα της ελευθερίας εκφράσεως προστατεύει το δικαίωμα της ανώνυμης σχέσης και ως εκ τούτου το κράτος αδυνατεί να εξαναγκάσει μια τοπική σύνοδο της NAACP να αποκαλύψει τα ονόματα των μελών της. {44} Πράτωντας έτσι, το Δικαστήριο προστάτεψε τα μέλη της NAACP από τον κίνδυνο να πέσουν σε χέρια φανατκών που θα είχαν πρόσβαση στις ταυτοτητές τους αν το κράτος είχε υπερισχύσει. Η ανωνυμία πυρακτώνεται στη θέρμη της συσχέτισης με καλές υποθέσεις.

Γ. Νομοθετική Ευθύνη

Διαφωνώντας στην McIntyre v. Ohio Elections Commission, {45} ο Δικαστής Scalia συνόψισε την υπόθεση κατά της ανωνυμίας. Η ανωνυμία, έγραψε, είναι γενικώς επαίσχυντη: "Διευκολύνει το λάθος περιορίζοντας την ευθύνη, πράγμα που είναι συνήθως ο κύριος στόχος της ανωνυμίας. {46} Το να δημιουργηθεί νομική προστασία για την ανώνυμη επικοινωνία προκειμένου να απουσιάσει ένας λόγος " απειλών, παρενοχλήσεων ή αντιποίνων" ισχυρίστηκε, είναι "διαστροφή του παρελθόντος που θα οδηγήσει σε εκτράχυνση του μέλλοντος".{47}

Το πρίσμα ενός φτηνού και δυναμικού, πανταχού παρόντος μέσου αποφυγής της ευθύνης των λόγων ή των παράνομων αγορών κάποιου ανησυχεί πολλούς και φαίνεται να οδηγεί πολλούς σε απόπειρες διευθέτησης της ανώνυμης επικοινωνίας και του ανώνυμου ψηφιακού χρήματος. Η Pennsylvania, για παράδειγμα, έχει μόλις περάσει γραπτό νόμο που καθιστά έγκλημα να κατέχεις, προγραμματίζεις ή χρησιμοποιείς μια συσκευή που μπορεί να συνεισφέρει έτσι ώστε " να συγκαλυφθεί ή να συνδράμει στο να συγκαλυφθεί… η προέλευση ή ο προορισμός οποιασδήποτε τηλεποικοινωνίας"{48} Σε άλλους πολιτισμούς με πιο αυταρχικές παραδόσεις, ο ανώνυμος λόγος φαίνεται ίσως ακόμα πιο απειλητικός για την κρατούσα τάξη. Σε κάποιους τόπους η ιδέα της ανώνυμης επικοινωνίας μπορεί να εξορκίζει εικόνες μυστικούς πληροφοριοδότες και κακεντρεχείς καταγελλίες.

Σε έναν νομικό πολιτισμό που τείνει να εκθειάζει την Πρώτη Τροπολογία σαν τον ακρογωνιαίο λίθο των ελευθεριών μας, ίσως φαίνεται παράξενο να προτείνεται έλεγχος στη δημιουργία, διασπορά και αποθήκευση πληροφορίας. Σε μια εποχή που η πολιτική ρητορική, αν όχι πάντα η πρακτική, είναι με αυξανόμενο ρυθμό αυτή του laissez-faire σε πλήρη καπιταλισμό ίσως ακούγεται παράξενο να προτείνεται στις κυβερνήσεις να αναχαιτίσουν τις τεχνολογίες οιο οποίες αυξάνουν την ελευθερία στις συναλλαγές. Το ορμέμφυτο που λέει ότι τέτοιοι έλεγχοι είναι κακοί ίσως είναι τελικά υγιές, αν και δεν είναι το ορμέμφυτο που ενεργοποιεί τους τρέχοντες νόμους των ΗΠΑ - πολύ λιγότερο ξένων χωρών{49} - και σίγουρα δεν είναι το ορμέμφυτο που ενεργοποιεί διαβόητες τρέχουσες προτάσεις. {50}Το ορμέμφυτο είναι περιπλεγμένο, αν και σε καμια περίπτωση αδρανοποιημένο, από τον καταιγισμό πληροφορίας που χτυπάει την πόρτα μας. {51} Η ικανότητα μας να αστυνομεύουμε τους εαυτούς μας διαβρώνεται από λίμνες και ποταμούς ξένων δεδομένων εκτός των ακτών μας και από τη διασύνδεσή μας με δίκτυα άλλων χωρών που λειτουργούν με διαφορετικούς κανόνες. Ομοίως, ξένες κυβερνήσεις με κατασταλτικές ευαισθησίες βλέπουν ίσως τις περιοριστικές τους πολιτικές πληροφόρησης να ψαλιδίζονται από τις εξωσυνοριακές συνέπειες των πρακτικών μας.

2. Ελεύθερος Λόγος Τώρα: Το Ανώνυμο Μήνυμα στο Απόρθητο Μπουκάλι

Το Internet που έχουμε σήμερα είναι ένα εργαλείο επικοινωνίας που υφίσταται γοργή ανάπτυξη.{52} Επί του παρόντος το Internet είναι ένα εργαλείο αιχμής, αλλά ακούγεται λογικό να υποθέσουμε ότι η πρόσβαση στο Internet θα γίνει σε μερικά χρόνια σχεδόν τόσο διαδεδομένη όσο και η πρόσβαση στο τηλεφωνικό δίκτυο. {53} Μερικά από τα μεταμορφωτικά αποτελέσματα της έκρηξης στην συνεκτικότητα του Internet, ιδιαίτερα εντός των HΠA, είναι ήδη ορατά.

Η επικοινωνία μέσω Internet μπορεί να γίνει ένα ριζικά φιλελεύθερο εργαλείο. Το Internet προσφέρει γρήγορη και (σχετικώς) φτηνή ένα προς ένα επκοινωνία τόσο εθνικά όσο και διεθνώς. Παρέχει επίσης μέσα στους πολίτες που έχουν κάποιο κοινό ενδιαφέρον να βρουν άλλα ομόδοξα πρόσωπα και να επικοινωνήσουν μαζί τους.{54} Το αυτοβιγραφικό bildungsroman που προβάλλει έναν έφηβο που πιστεύει ότι είναι το μόνο εχέφρον, έξυπνο ή ευχάριστο άτομο (όπως ίσως συμβαίνει) σε μια μικρή πόλη και δεν έχει με ποιον να μιλήσει, ίσως αποτελέσει σύντομα εικόνα του παρελθόντος.

Πρωτίστως βέβαια το Internet υπόσχεται να κάνει δημοκρατική την ένας προς πολλούς επικοινωνία. Στο World Wide Web, για να πάρουμε το πλέον δημοφιλές παράδειγμα, ο καθένας είναι ένας δυνητικός εκδότης ενώ το δυνητικό αναγνωστικό κοινό (και ακροατήριο, θέατρο, μιας και το Internet μεταφέρει ήχο και εικόνα με αυξητικές τάσεις) αυξάνεται κάθε μέρα. Η εξεζητημένη φύση του σύγχρονου Internet καθιστά πρόωρο κάθε λόγο για πραγματικά δημοκρατικό μέσο. Ωστόσο, όπως έχει σημειώσει και ο Owen Fiss, μπορεί κανείς εύλογα να ελπίζει ότι η προειδοποίηση του ότι ριζοσπαστικές κριτικές του status quo δυσκολεύονται να αποκτήσουν πρόσβαση στα μαζικά μέσα ενημέρωσης θα φανούν σύντομα passXe{55}. Το Internet έχει ήδη γίνει ένα σημαντικό εργαλείο πολιτικής διαμάχης και πολιτικών οργανώσεων,{56} έχει τη δυναμική να εξυψώσει την αντιπροσωπευτική δημοκρατία.{57} Επιπλέον, καθώς η μορφοποίηση ομάδας σε εθνικό επίπεδο γίνεται ευκολότερη και λιγότερη δαπανηρή, κάποιες θετικές κριτικές πλουραλισμού ίσως μέρος (αλλά όχι όλη) της δύναμης τους. {58}

Δεν είναι ακόμα έκδηλο αν το Internet θα είναι ένα επικοινωνιακό εργαλείο που θα αποτελέσει προνόμιο σε δημοκρατική κυβέρνηση ή κοινωνία ή θα είναι πραγματικά δημοκρατικό.{59} Ο εκδημοκρατισμός της δημοσιοποίησης σημαίνει ότι θα εκδίδονται πολύ περισσότερα, πράγμα που θα οδηγήσει σε τελική ανάλυση σε μετριασμένη έκλυση πληροφορίας καθώς οι αναγνώστες προσπαθούν να κρατήσουν τα ιδεατά κεφάλια τους πάνω από τη φουσκωμένη παλίροια δεδομένων. {60} Μιλώντας μόνο στους ομοδόξους φέρει αντιδημοκρατικά ή τουλαχιστι αντιεπικοινωνιακά συστατικά. Αν το Internet γίνει η πλατεία της πόλης ή ο πεζόδρομος για τα ψώνια του μέλλοντος, τότε θα είναι ένα Internet όπου εκατομμύρια θα φωνάζουν στην ίδια γωνία του δρόμου καθώς οι διαβάτες θα μπορούν να συντονίζονται κατ' επιλογήν.Πολλοί ομιλητές ίσως βραθούν καταπνιγμένοι στην κακοφωνία, αν και αυτό θα οφείλεται σε απόφαση του ακροατή και όχι, όπως σήμερα, σε μια συνάρτηση περιορισμένου αριθμού ομιλητών με πρόσβαση στα μέσα μαζικής επικοινωνίας. {61} Θα πρέπει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι υπάρχουν εργαλεία που τείνουν να απαλύνουν το πνιγηρό αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, εργαλεία αναζήτησης στο WWW οδηγούν ενδεχομένως τους αναγνώστες σε υλικό που Δε θα έβρισκαν διαφορετικά. Ομοίως, η απόφαση του Bob να συμπεριλάβει μια σύνδεση υπερκειμένου (hypertext link) στη web σελίδα της Alice χρησιμεύει σαν δωρεάν διαφήμιση για την Alice, η οποία ίσως συγκεντρώσει αναγνώστες που Δε θα συγκέντρωνε διαφορετικά. Τέτοια links λειτουργούν σαν στοιχειώδη σύνολα - διαπιστευτήρια φήμης, τα οποία θα φέρουν σε μερικούς ομιλητές περισσότερους ακροατές. Ας σημειωθεί ότι και στα δύο παραδείγματα απιτούν κάποιες ενέργειες από την πλευρά του αναγνώστη. Ο συγγραφέας/εκδότης Δε χρειάζεται να κάνει τίποτα περισσότερο από το να αναγγείλει την ύπαρξη του πόρου στις κατάλληλες υπηρεσίες καταλόγου.{62}

Κάθε πρόταση για διευθέτηση της ανωνυμίας στο Internet συναντά στις ΗΠΑ δύο μεγάλα εμπόδια: Το Σύνταγμα και τους τεχνολογικούς φραγμούς που επιβάλλει η διεθνής φύση του Internet. Επί του παρόντος, ωστόσο, η ανωνυμία στο Internet βασίζεται σε μικρό αριθμό άμισθων εθελοντών που εκτελούν τις ανώνυμες επαναποστολές (remailers) οι οποίες καθιστούν εφικτή την ανωνυμία στο Internet. Αν πολλές κυβερνήσεις θέσουν κανονισμούς που που να απαγορεύουν ή να περιορίζουν τις δραστηριότητές τους, η πρόσβαση στην ιντερνετική ανωνυμία θα γίνει ακόμη πιο δύσκολη.

Σε μεγάλο βαθμό, χάρη στην εύκολη διάθεση ισχυρών κρυπτογραφικών εργαλείων, το Internet παρέχει τη δυνατότητα να στέλνουμε ανώνυμα ηλεκτρονικά μηνύματα κατά βούληση. Όπως θα περιγραφεί λεπτομερώς παρακάτω, στα ανωνύμως επαναποστελόμενα (remailed) e-mail δεν μπορεί, αν γίνει σωστή εφαρμογή, να ανιχνευτεί ο αποστολέας. Επιπλέον, δύο ή περισσότερα άτομα μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους χωρίς να ξέρει ο ένας την ταυτότητα του άλλου και ενώ διαφυλάσουν την "μη ανιχνεύσιμη" φύση της επικοινωνίας τους. Θα δούμε στη συνέχεια ότι η διάθεση ισχυρής κρυπτογράφησης αυξάνει απέραντα την επικοινωνιακή ιδιωτικότητα και ανωνυμία.

Επί του παρόντος, το Internet διευκολύνει την αποστολή ανώνυμου μηνύματος. Αν και δε μπορεί να γίνει ανταλλαγή απτών εμπορευμάτων, αυτή η επικοινωνιακή ανωνυμία επιτρέπει στους χρήστες να εναγκαλίζονται πολιτικό λόγο χωρίς το φόβο της τιμωρίας, να μπλεχτούν σε whistle-blowin έχοντας σαφώς μειώσει τον κίνδυνο να ανιχνευτούν, ψάχνουν συμβουλές για στενόχωρα προσωπικά προβλήματα χωρίς το φόβο να ανακαλυφθούν - πράγματα που είναι δύσκολο να γίνουν απ' το τηλέφωνο στην τωρινή εποχή της ταυτότητας καλούντος.{63}

Το παραδοσιακό ανώνυμο φυλλάδιο απαιτούσε μια στρατηγική εκτύπωσης και διανομής που αποτρέπει τη συσχέτιση φυλλαδίου και συγγραφέα. Αν το φυλλάδιο ριψοκινδύνευε να ελκύσει την προσοχή κάποιου εξοπλισμένου με σύγχρονες δικανικές τεχνικές, θα χρειαζόταν πολύς κόπος για να ξεφύγουμε από προσδιοριστικά σημάδια όπως χαρακτηριστικό χαρτί ή δακτυλικά αποτυπώματα. Αντιθέτως, στις ιντερνετικές επικοινωνίες όλα είναι ψηφιακά. Τα μόνα προσδιοριστικά σημάδια που μεταφέρουν είναι η πληροφορία που εισάγεται από τον αποστολέα, το λογισμικό του αποστολέα ή από μεσάζοντες που ίσως αναμετάδωσαν το μήνυμα ενώ ήταν καθ' οδόν.Συνήθως, ένα e-mail μήνυμα, για παράδειγμα, φτάνει με τη διεύθυνση επστροφής του αποστολέα του και με πληροφορία διαδρόμισης που περιγράφει το μονοπάτι που ακολούθησε για να φτάσει από τον αποστολέαστον παραλήπτη. Αν δεν υπήρχε αυτή η πληροφορία ή ίσως εσωτερικές στο μήνυμα ιδέες (γεια σου μαμά!), δε θα υπήρχε τίποτα στο μήνυμα να αποκαλύπτει την ταυτότητα του αποστολέα.

Μπείτε στον ανώνυμο remailer. Οι remailers ποικίλουν, αλλά όλα τα σοβαρά {64} προγράμματα επαναταχυδρόμησης μοιράζονται το κοινό χαρακτηριστικό ότι σβήνουν την ειδοποιό πληροφορία των εισερχόμενων e-mails, αντικαθιστούν μια προκαθορισμένη επικεφαλίδα θέτοντας τον remailer σαν αποστολέα ή χρησιμοποιώντας μια χαριτωμένη ετικέτα όπως nobody@nowhere {65}. Χρησιμοποιώντας εύκολα αυτοματοποιούμενες προφυλάξεις κρυπτογράφησης με ευρεία διάθεση στο Internet,{66} και διοχετεύοντας ένα μήνυμα μέσα από σειρά remailers, ο χρήστης είναι σε θέση να σιγουρέψει τρία πράγματα συντείνοντα σε ανωνυμία υψίστης ασφαλείας: (1) Κανένας από τους remailer - χειριστές δε θα μπορεί να διαβάσει το κείμενο του μηνύματος αφολυ θα έχει πολλαπλώς κρυπτογραφηθεί με τέτοιο τρόπο που χρειάζεται η συμμετοχή κάθε χειριστή με τη σειρά προκειμένου να διαβαστεί το μήνυμα.{67} (2) Ούτε ο παραλήπτης ούτε κανείς από τους remailer - χειριστές της αλυσίδας (εκτός από τον πρώτο στη σειρά) μπορεί να προσδιορίσει τον αποστολέα του κειμένου χωρίς τη συνεργασία κάθε προηγούμενου χειριστή - remailer. (3) Έτσι είναι αδύνατο για τον παραλήπτη του μηνύματος να συσχετίσει τον αποστολέα με το μήνυμα εκτός και κάθε απλός remailer της αλυσίδας καταγράφει το ιστορικό της διαμηνυματικής πληροφορίας (log) του και είναι πρόθυμος να μοιραστεί την πληροφορία αυτή με τον παραλήπτη (ή εξαναγκαστεί να πράξει έτσι από κάποιο δικαστήριο ή άλλη αρχή). Εφόσον μερικοί χειριστές - remailers αρνούνται να καταγράψουν το ιστορικό επικαλούμενοι θέμα αρχών, οι ενδείξεις συνηγορούν στο ότι τα απαραίτητα στοιχεία δεν υπάρχουν. Ακόμη κι αν υπάρχει ιστορικό, θα ήταν απαγορευτικά δαπανηρό να αναγκάσουμε όλους τους χειριστές να αποκαλύψουν τα ιστορικά τους όταν οι remailers εντοπίζονται σε διαφορετικές χώρες.{68}

Κάθε ηλεκτρονική επικοινωνία, ακόμη και η ζωντανή αμφίδρομη "chat" επικοινωνία, μπορεί θεωρητικά να γίνει ανώνυμη.{69} Στην καθημερινή πρακτική, η ανώνυμη τεχνολογία remailer βρίσκει εφαρμογή στο e-mail και συνεπώς χρησιμοποιείται για επκοινωνία με ιδιώτες, ταχυδρομικές λίστες και "newsgroup" συζητήσεις. Το e-mail προσφέρει την απλούστερη περίπτωση και παρότι η e-mail remailer τεχνολογία δεν είναι τόσο φιλική στο χρήστη όσο θα μπορούσε, είναι διαθέσιμη σε όποιον ξέρει που να ψάξει - και μπορεί να βρεθεί ακόμη και σε μια εύχρηστη WWW σελίδα. {70}

Είναι χρήσιμο να διακρίνουμε μεταξύ τεσσάρων τύπων επικοινωνίας στις οποίες η φυσική (ή "πραγματική") ταυτότητα είναι μερικώς κρυμένη: (1) ανιχνεύσιμη ανωνυμία, (2) μη ανιχνεύσιμη ανωνυμία, (3) μη ανιχνεύσιμη ψευδωνυμία και (4) ανιχνεύσιμη ψευδωνυμία. Αυτές οι κατηγορίες μας επιτρέπουν να ξεδιαλύνουμε αντιλήψεις που διαφορετικά παραμένουν συγκεχυμένες: Αν και πως ένας δημιουργός ονομάζει τον εαυτό του σε αντιδιαστολή με το αν και πως η πραγματική ταυτότητα του δημιουργού μπορεί να προσδιοριστεί από άλλους. {71}

Για να κάνουμε τα παραδείγματα που ακολουθούν πιο καθαρά, σε κάθε περίπτωση η Alice θα είναι το πρόσωπο που στέλνει ένα e-mail μήνυμα στον Bob. Ο Ted, η Ursula και ο Victor θα είναι remailer χειριστές ενώ η Carol δικαστής με εξουσία κλήτευσης.

1. Ηλεκτρονική Ανωνυμία

Η ηλεκτρονική ανωνυμία μπορεί να είναι "ανιχνεύσιμη" ή "μη ανιχνεύσιμη". Μόνο η τελευταία προσφέρει πραγματική ασφάλεια στον ομιλητή.

α. Ανιχνεύσιμη ανωνυμία

Ένας remailer που δε δίνει στον παραλήπτη ιδέες για την ταυτότητα του αποστολέα, αλλά αφήνει αυτή την πληροφορία στα χέρια ενός απλόύ μεσάζοντα, είναι ένα σύστημα ανιχνεύσιμης ανωνυμίας. Στο απλούστερο παράδειγμα, η Alice στέλνει ένα μη κρυπτογραφημένο e-mail μήνυμα σε remailer με χειριστή τον Ted, με εντολές να προωθήσει το μήνυμα στον Bob. Ο remailer του Ted σβήνει την προσιδιάζουσα διεύθυνση επιστροφής της Alice και στέλνει το μήνυμα στον Bob ισχυριζόμενος ότι προέρχεται από " nobody@remailer.com."

Η Alice δεν έχει τρόπο να μάθει αν ο Ted κατέγραψε το μήνυμα, καταχωρώντας τις e-mail διευθύνσεις του Bob και της Alice, ή επιπλέον ολόκληρο το κείμενο του μηνύματος. Αν ο Ted έχει κάνει κάτι τέτοιο τότε ο Bob μπορεί να ανακαλύψει ποιος του έστειλε το μήνυμα πείθοντας τον Ted να του το πει - ή, σε κάποιες περιπτώσεις, αν το μήνυμα μοιάζει να παραβιάζει κάποιο νόμο, στρατολογώντας τη βοήθεια της Carol, η οποία είναι δικαστής με εξουσία κλήτευσης. Φυσικά αν ο Ted ζει σε άλλη χώρα, έξω από τη δικαιοδοσία της Carol, είναι λίγα αυτά που μπορεί να κάνει προκειμένου να βοηθήσει τον Bob στην αποστολή του να πείσει τον Ted να αποκαλύψει την ταυτότητα της Alice. Πολλές χώρες έχουν συμφωνίες δικαστκής υποστήριξης, αλλά αυτές μπορεί να είναι δαπανηρές, δύσκολες και σε πολλές περιπτώσεις απαιτείται η ενέργεια για την οποία προβαίνουμε σε επίσημη διαμαρτυρία να είναι παράνομη και στις δύο χώρες. {72}

 

Αν και η ανιχνεύσιμη ανωνυμία προσφέρει τη χαμηλότερη ασφάλεια, αρκεί για αρκετούς σκοπούς. Μερικά μηνύματα Δε χρειάζονται ασφάλεια πλέον μιας νέας επικεφαλίδας. Έχουν υπάρξει φορές που ταχυδρόμησα μηνύματα σε newsgroups και παράλαβα πλήθος ανεπιθύμητων e-mail προς απάντηση διότι η e-mail υπογραφή μου με χαρακτηρίζει καθηγητή νομικού δικαίου. Ενας τρόπος για να αποφύγω αιτήσεις για δωρεάν νομικές συστάσεις, ή παρατεταμένες και εμπαθείς επισημάνσεις που επιχειρούν να με επαναμορφώσουν σχετικά με τον έλεγχο των όπλων, είναι να σβήσω την υπογραφή και να διδρομίσω τασχόλια μου μέσω ενός remailer. Αυτό το απλό τέχνασμα αρκεί διότι οι συνέπειες του ξεσκεπάσματός μου σαν δημιουργό των σχολίων μου πάνω σε νομικά θέματα δεν είναι καταστροφικές.

Γενικά, ωστόσο, το να στείλουμε ένα μήνυμα με ευαίσθητη πληροφορία απ' ευθείας σε remailer για άμεση προώθηση στον προτιθέμενο παραλήπτη απαιτεί ασυνήθιστα μεγάλη εμπιστοσύνη ότι ο χειριστής remailer Δε θα διαβάσει, αντιγράψει το μήνυμα ή αναφέρει τον αποστολέα στις αρμόδιες αρχές. Συχνάσκέφτομαι ότι θα μπορούσε να γραφτεί ένα ωραίο λογοτέχνημα χρησιμοποιώντας έναν ανέντιμο χειριστή remailer σαν κεντρικό χαρακτήρα: Φανταστείτε τον Ted να ανοίγει τις δουλειές του, να τρέχει έναν καλό remailer για κάποια χρόνια, να συλλέγει ενοχοποιητικά στοιχεία και κατόπιν να αποσύρεται στα εκβιαστικά του οφέλη. Πολύ μεγαλύτερη ασφάλεια και σχεδόν σιδηρο-ενδεδυμένη ανωνυμίαμπορεί να επιτευχθεί με τίμημα μια αύξηση στην πολυπλοκότητα μέσω της χρήσης της "ανώνυμης επικοινωνίας".

β. Μη ανιχνεύσιμη ανωνυμία

Λέγοντας "μη ανιχνευσιμη ανωνυμία" εννοώ μια επικοινωνία στην οποία ο δημιουργός είναι παντελώς μη ταυτοποιήσιμος. Για παράδειγμα, αν η Alice ρίξει ένα ανυπόγραφο φυλλάδιο χωρίς δαχτυλκά αποτυπώματα στο πλατύσκαλο του Bob μέσα στη νύχτα όταν κανείς δεν κοιτάει, το φυλλάδιο της είναι "μη ανιχνεύσιμα ανώνυμο".

Η τρέχουσα τενολογία του Internet επιτρέπει αυτό το είδος της ανωνυμίας με το να δρομολογεί τα μηνύματα μέσα από μια σειρά ανώνυμων remailers. Αυτή η τεχνική καλείται "αλυσιδωτό remailing" και έιναι τόσο πιο ανώνυμη όσο πιο ελεγχόμενη γίνεται η επικοινωνία στις μέρες μας. Τίποτα δεν είναι αλάνθαστο, ωστόσο: Όπως εξηγούμε παρακάτω, αν η Alice ατύχησε και χρησιμοποίησε μόνο συμβεβλημένους remailers των οποίων οι χειριστές είναι πρόθυμοι να συμπράξουν για να αποκαλύψουν την ταυτότητα της απλά δεν είναι τυχερή. Αν ένα μέλος της αλυσίδας το κάνει, η Alice μπορεί να είναι βέβαια ότι κανένας δε μπορεί να τη συνδέσει με το μήνυμα που λαμβάνει ο Bob όσο εκείνη χρησιμοποιεί κρυπτογράφηση και αλυσίδα. Ακόμη και οι δύο αυτές τεχνικές μαζί μπορεί να μην είναι αρκετές για να αποθαρρύνουν έναν αποφασισμένο ωτακουστή ο οποίος δύναται να αφουγκράζεται μηνύματα που πάνε σε κι έρχονται από πολλαπλούς remailers για μια χρονική περίοδο. Για να ανατρέψουμε αυτό το επίπεδο επιτήρησης, το οποίο δεν έχει τίποτα να κάνει με κακοπιστία προς τους χειριστές remailers, απιτούνται ακόμα πιο εξωτικές τεχνικές που περιλαμβάνουν την αλλαγή του μεγέθους μηνυμάτων από τους remailers και τη διασφάλιση ότι δεν επαναταχυδρομούνται με τη σειρά με την οποία παραλαμβάνονται. {73}

 

Στο απλούστερο επίπεδο, η κρυπτογράφηση διασφαλίζει ότι ο πρώος χειριστής remailer Δε μπορεί να διαβάσει το μήνυμα και αβίαστα να συσχετίσει την Alice με τον Bob και/ή με το περιεχόμενο του μηνύματος.Αλλά η κρυπτογράηση έχει έναν άλλο μακράν πιο σημαντικό και ανεπαίσθητο ρόλο να παίξει. Υποθέστε ότι η Alice αποφασίζει να ιοχετεύσει το μήνυμα της μέσω Ted, Ursula και Victor, καθένας από τους οποίους χειρίζεται έναν remailer και καθένας από τους οποίους έχει δημοσιεύσει κοινό κλειδί σε ένα σύστημα κρυπτογράφησης κοινών κλειδιών{74} όπως PGP. {75} Η Alice θέλει να βεβαιωθεί ότι κανένα από τα μέλη της αλυσίδας Δε γνωρίζει το πλήρες μονοπάτι των άλλων remailers που διαχειρίζονται το μήνυμα. Οποισδήποτε ξέρει το πλήρες μονοπάτι θα μπορούσε να εντοπίσει την Alice από το μήνυμα που θα παραλάβει ο Bob. Από την άλλη πλευρά κάθε μέλος της αλυσίδας αναγκαστικά θα γνωρίζει την ταυτότητα του αμέσως προηγούμενου remailer (από τον οποίο προήλθε το μήνυμα), και φυσικά την ταυτότητα του επόμενου remailer στον οποίο θα αποσταλεί το μήνυμα.

Η Alice λοιπόν θέλει ο Ted, το πρώτο μέλος της αλυσίδας, να αφαιρέσει κάθε πληροφορία που την συνδέει με το μήνυμα. Αγωνιά ιδιαίτερα και δε θέλει ο Ted να μπορεί να διαβάσει το μήνυμα της εφόσον θα είναι το ένα μέρος της αλυσίδας που θα ξέρει ότι η Alice το έστειλε. Η Alice θέλει επίσης ο Ted να ξέρει μόνο ότι το μήνυμα πρέπει να πάει στην Ursula και να παραμείνει εν αγνοία για την περεταίρω διδρόμιση του μηνύματος. Η Alice θέλει η Ursula το δεύτερο μέλος της αλυσίδας, ναξέρει μόνο ότι το μήνυμα προήλθε από τον Ted και πρέπει να πάει στον Victor. Ο Victor πρέπει να ξέρει μόνο ότι προήλθε από την Ursula και πρέπει να πάει στον Bob, αν και από τη στιγμή που το μήνυμα φτάνει στον Victor, η Alice δεν ενδιαφέρεται ίσως τόσο πολύ για το αν ο Victor μπορεί να διαβάσει το μήνυμα εφόσον η ταυτότητα της έχει καμουφλαριστεί καλά.

Η Alice πετυχαίνει αυτούς τους στόχους αυτούς αναπαράγοντας τηνκρυπτογράφηση του μηνύματός της σε επίπεδα, χρησιμοποιώντας τα κοινά κλειδιά του Ted της Ursula και του Victor. Καθώς κάθε remailer δέχεται το μήνυμα, απομονώνει τις επικεφαλίδες που προσδιορίζουν την καταγωγή του e-mail και έπειτα κρυπτογραφεί το μήνυμα με το ιδιωτικ΄λο του κλειδί, απκαλύπτοντας την επόμενη διεύθυνση αλλά τίποτα παραπάνω. Αν κάποιος φανταστεί κάθε επίπεδο κρυπτογράφησης σαν ένα φάκελο, με μια μη κρυπτογραφημένη διεύθυνση, μπορεί να σχηματίσει νοερά τη διαδικασία σαν διαδοχικό άνοιγμα φακέλων.

Η αλυσίδωση του μηνύματος μέσω Ted, Ursula και Victor σημαίνει ότι κανένας χειριστής remailer δε μπορεί από μόνος του να συνδέσει την Alice με το κείμενο ή τον Bob. Φυσικά αν ο Ted, η Ursula και ο Victor σκευωρούν ή είναι όλοι στη δικαιοδοσία της Carol και καταγράφουν διαμηνυματικό ιστορικό που θα μπορούσε να αποτελέσει θέμα κλήτευσης, τότε η Alice ίσως ανακαλύψει ότι ο Bob μπορεί να μάθει την ταυτότητά της. Ότι χρειάζεται για να διαφυλαχτεί η ανωνυμία της Alice είναι ένας απλός remailer στην αλυσίδα που να είναι ταυτόχρονα ειλικρινής και είτε να σβήνει το ιστορικό της ή να βρίσκεται εκτός της δικαιοδισίας της Carol. Θεωρητικά δεν υπάρχει όριο στον αριθμό των remailers της αλυσίδας και η Alice μπορεί, αν το επιθυμεί, να δημιουργήσει βρόγχο δοχετεύοντας το μήνυμα περισσότερες της μιας φοράς σε κάποιους remailers έτσι ώστε να απαλλαχτεί από οποιονδήποτε επιχειρήσει ανάλυση κυκλοφορίας πληροφορίας. {76}

 

2. Ηλεκτρονική Ψευδωνυμία

Ας υποθέσουμε ότι η Alice είναι διαρκής συμέτοχος σε μέσο εκπομπής όπως το USENET μια λίστα ταχυδρομείου. Ίσως δεν επιθυμεί να υπογράφει με το όνομά της τα μηνύματά της, αλλά λατρεύει να εμπλέκεται σε συζητήσεις και διαμάχες με άλλα μέλη της λίστας και μάλιστα επιθυμεί να το κάνει κάτω από ταυτότητα διαρκείας. Η Alice αποφασίζει να υπογράψει τα μην΄θματά της σαν "Andrea". Η Alice θαμπορούσε, ωστόσο, να έχει διαλέξει να υπογράφει σαν "Frank", υπό την έννοια ότι αυτό θα της επέτρεπε να αποφύγει αντιφεμινιστικές διακρίσεις. Επιπλέον, οποιοδήποτε φύλλο μπορεί να μασκαρευτεί σαν το άλλο, τα παιδιά σαν έφηβοι (και αντιστρόφως). Αν όχι κάτι άλλο, αυτό σίγουρα δημιουργεί δυναμική ανησυχίας και σκοτούρες για κάποιους γονείς.{77}

Όπως και τα πλήρως ανώνυμα μηνύματα, τα ψευδώνυμα μηνύματα έρχονται σε δύο ποικιλίες: Ανιχνεύσιμα και μη ανιχνεύσιμα. Το πλεονέκτημα της ανιχνεύσινης ψευδωνυμίας είναι ότι δίνει στον αποστολέα ένα συνεπές όνομα το οποίο επιτρέπει σε άλλες ομάδες να στέλνουν απαντήσεις πολύ πιο εύκολα απ' ότι σε οποιοδήποτε μη σύστημα μη ανιχνευσιμότητας.

α. Ανιχνεύσιμη ψευδωνυμία

Η ανιχνεύσιμη ψευδωνυμία είναι επικοινωνία με ένα nom de plumes προσαρτημένο το οποίο μπορει να οδηγήσει κάποιον πίσω στο δημιουργό, αν και όχι απαραίτητα τον παραλήπτη. Ενώ ένα σύστημα ανιχνεύσιμης ψευδωνυμίας διευκολύνει κάποιον να ανακαλύψει την ταυτότητα της Alice, προσφέρει συνήθως ένα μεγάλο αντισταθμιστικό όφελος: Οι παραλήπτες του μηνύματος της Alice μπορούν συνήθως να της απαντήσουν στέλνοντας e-mail απ' ευθείας στην ψευδώνυμη e-mail διεύθυνση στο πεδίο "From:" του μηνύματος.Το μήνυμα θα πάει τότε είτε στον Ted, τον remailer χειριστή, ο οποίος κρατάει κατάλογο διευθύνσεων αντιστοίχισης μεταξύ Andrea και Alice, ή στην περίπτωση παροχέων εμπορικών υπηρεσιών που επιτρέπουν στους εγγεγραμένους να χρησιμοποιούν ψευδώνυμες ταυτότητες, το μήνυμα θα πάει απ' ευθείας στον λογαριασμό της Alice.

Anon.penet.fi, ίσως ο πλέον γνωστός "ανώνυμος" remailer, είναι στην πραγματικότητα ένας απλά πολύ φλικός προς το χρήστη ανιχνεύσιμος ψευδώνυμος remailer:

Ο [Anon.penet.fi] προσφέρει προκάλυμμα για την αποστολή mail μηνυμάτων και την ταχυδρόμηση ειδήσεων ανώνυμα. Όταν στείλεις το πρώτο σου μήνυμα του στον εξυπηρετητή, σου δεσμεύει αυτόματα μια ταυτότητα (id) του τύπου anNNN, και σου στέλνει μήνυμα που σου γνωστοποιεί τo δεσμευμένo (id). Αυτό το (id) χρησιμοποιειται σε όλες τις επόμενες ταχυδρομήσεις/mails. Οποιαδήποτε mail μηνύματα που έχουν αποσταλεί στην id@anon.penet.fi επανακατευθύνονται στην πρωτότυπη πραγματική σου διεύθυνση. Οποιαδήποτε απάντηση γίνεται φυσικά ανώνυμη με τον ίδιο τρόπο, έτσι ο εξυπηρετητής παρέχει διπλή συσκότιση. Δε θα ξέρεις τηνπραγματική ταυτότητα κάθε χρήστη, εκτός και επιλέξει να σου την αποκαλύψει ρητώς.{78}

Το anon.penet.fi σύστημα καταγράφει την e-mail διεύθυνση κάθε χρήστη. Έτσι η ασφάλεια των 8.000 μηνυμάτων που περνούν καθημερινά μέσα από το anon.penet.fi {79} εξαρτάται κρίσιμα από την προθυμία του χειριστή, Johan Helsingius, έναν Φιλανδό επιστήμονα υπολογιστών, να αρνηθεί να αποκαλύψει τα περιεχόμενα των καταλόγων που αντιστοιχίζουν κάθε ψευδώνυμο id σε e-mail διελυθυνση. Τον Φεβρουάριο του 1995, η Church Scientology εξασφάλισε επιτυχώς τη συνδρομή της Φιλανδικλης αστυνομίας, μέσω της Interpol, για να ζητήσει την ταυτότητα ενός προσώπου το οποίο, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Church Scientology, είχε χρησιμοποιήσει την anon.penet.fi για να ταχυρομήσει τα περιεχόμενα ενός αρχείου δήθεν κλεμένου από έναν Scientology υπολογιστή σε ένα USENET group καλούμενο "alt.religion.scientology." Σε σύμπνοια με τη Φιλανδική νομοθεσία, ο Helsingius παρέδοσε την πληροφορία, πιστεύοντας ότι η μόνη εναλλακτική οδός θα ήταν να ανασταλεί η λειτουργία ολόκληρης της βάσης από την αστυνομία.{80}

Ο κοινωνικός θεσμός της ανιχνεύσιμης ψευδωνυμίας, ο οποίος επιτρέπεται από έναν αριθμό εμπορικών παροχέων Internet, κατά πάσα πιθανότητα θα επιφέρει κάποια ενδιαφέροντα νομικά επακόλουθα. Πολλοί ISPs (Internet Service Providers) και παροχείς on-line υπηρεσιών, όπως η America OnLine για παράδειγμα, επιτρέπει στους χρήστες να χρησιμοποιούν οποιοδήποτε μοναδικό όνομα τους αρέσει σαν το δικό τους "id χρήστη", τη δική τους on-line ταυτότητα. Όταν ο αδερφός μου άνοιξε λογαριασμό σε έναν ISP, χρησιμοποίησε το όνομα της οικογενειάς μας για τον λογαριασμό του. Ως εκ τούτου, όταν οι γονείς μου εγκατέστησαν έναν Internet λογαριασμό στον ίδιο παροχέα υπηρεσιών αναγκάστηκαν να διαλέξουν κάτι διαφορετικό. Το ID τους είναι ένα αμάλγαμα των μικρών τους ονομάτων. Θα μπορούσαν, ωστόσο, να διαλέξουν οποιονδήποτε συνδυασμό γραμμάτων και αριθμών ήθελαν όσο ο ISP τους δεν είχε ήδη αποδόσει αυτό το όνομα σε κάποιον άλλον. Το αν o ISP θα φανερώσει το πραγματικό όνομα των γονιών μου σε όποιον το ζητήσει είναι πρωτίστως θέμα συμφωνητικού μεχρι που να εμπλακεί κλήτευση. Όταν οι άνθρωποι πιστεύουν ότι έχουν συκοφαντηθεί ή κατ' οιονδήποτε τρόπο ζημιωθεί από της ενέργειες χρήστη που ενδύεται ψευδώνυμο, ο διάδικος που ισχυρίζεται ζημιά πιθανώς θα ζητήσει από τα δικαστήρια να να απαιτήσουν οι ISPs να αποκαλύψουν την ταυτότητα του συνδρομητή, τουλάχιστο όταν ο ISP βρίσκεται εντός δικαιοδοσίας.

 

β. Μη ανιχνεύσιμη ψευδωνυμία

Η μη ανιχνεύσιμη ψευδωνυμία δουλεύει όπως και η μη ανιχνεύσιμη ανωνυμία, με τη διαφορά ότι η Alice επιλέγει να υπογράψει το μήνυμα της σαν Andrea, ένα ψευδώνυμο. Αν η Alice ανησυχεί μήπως κάποιος άλλος προσπαθήσει να υποδυθεί την Andrea, μπορεί να υπογράψει το μήνυμα της με ψηφιακή υπογραφή{81} παραγμένη ειδικά για την "Andrea", η οποία θα διακρίνει μοναδικά και απαραχάρακτα ένα αυθεντικά υπογεγραμμένο μήνυμα από όποιο κίβδηλο. Συμμετέχοντας σε συζητήσεις κάτω από συνεπές ψευδώνυμο (συχνά συντετμημένο σαν "nym" - από το "pseudonym" - στο Internet) η Alice μπορεί να εγκαταστήσει την Andrea σαν ψηφιακό προσωπείο:

Τα [N]yms επιτρέπουν το αδιάκοπο της ταυτότητας να διατηρηθεί για κάποο χρονικό διάστημα. Ένα πρόσωπο που ταυδρομεί κάτω από ένα nym μπορεί να ναπτύξει μια εικόνα και μια φήμη όπως ακριβώς και κάθε άλλη on-line προσωπικότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι με τους οποίους αλληλεπιδρούμε δεν είναι παρά ένα όνομα και μια e-mail διεύθυνση, συν την όποια εντύπωση έχουμε σχηματίσει γι' αυτούς από τα λεγόμενά τους. Το ίδιο μπορεί να αληθεύει και για τα nyms. Η κρυπτογράφηση μπορεί επίσης να βοηθήσει στο να διατηρηθεί το αδιάκοπο του nym, επιτρέποντας στον χρήστη να υπογράφει ψηφιακά μηνύματα κάτω από το όνομα nym. Η ψηφιακή υπογραφή Δε μπορεί να πλαστογραφηθεί, ούτε μπορει να συσχετιστεί με το πραγματικό όνομα του χρήστη. Αλλά διασφαλίζει ότι κανένας δε μπορεί να στείλει ένα μήνυμα προσποιούμενος ότι είναι το nym ενός άλλου προσώπου.{82}

Μιλώντας αυστηρά, ένα ψηφιακό προσωπείο δεν απαιτεί μη ανιχνεύσιμη ανωνυμία: Αρκεί να έχει ένα σύστημα που να του επτρέπει να επικοινωνεί κάτω από ένα "nym" και να υπογράφει ψηφιακά τα μηνύματά του προκειμένου να εμποδίσει οποιονδήποτε άλλον από το να μεταμφιεσθεί στο nym του.{83} "Publius", ο δημιουργός των Federalist Papers, ήταν γνωστός στον εκδότη "του". Ένα ψηφιακό προσωπείο μπορεί να υπάρξει ακόμα κι αν ο ISP του προσώπου γνωρίζει την πραγματική του ταυτότητα. Μολαταύτα, ένα nym έχει ίσως μεγαλύτερη αξία ή μπορεί τουλάχιστο να βιωθεί σαν πιο φιλελεύθερο, αν η ταυτότητα του προσώπου πίσω από το προσωπείο είναι μη ανιχνεύσιμη.{84}

3. Το Ανθρώπινο Στοιχείο: Χειριστές Remailer (λογισμικού επαναταχυδρόμησης)

Ενώ οι τεχνολογικές εναλλακτικές οδοί που περιγράφηκαν παραπανω έχουν το δικό τους ενδιαφέρον, το πιο σημαντικό στοιχείο για τους στόχους του παρόντος είναι ότι η ενεργός ανωνυμία στο Internet απαιτεί μόνο δύο πράγματα: Εργαλεία κρυπτογράφησης και πρόθυμους χειριστές remailer. Τα εργαλεία κρυπτογράφησης είναι ετοιμοπαράδοτα. {85} Αν ο χρήστης χρησιμοποιήσει τα εργαλεία κρυπτογράφησης δεόντως δεν είναι ανάγκη οι χειριστές remailer να είναι γνωστοί για την αξιοπιστία τους. Εφόσον ο μήνυμα είναι μη ανιχνεύσιμα ανώνυμο αν ένας μεμονωμένος χειριστής στην αλυσίδα είναι ειλικρινής, αρκεί συνήθως να διοχετεύσουμε το μήνυμα μέσα από μερικούς remailers. Όσο πιο πολλοί οι remailers στην αλυσίδα τόσο αργότερα φτάνει στον προορισμό του το μήνυμα {86} και τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα ένας remailer να αποτύχει να προωθήσει το μήνυμα στο δίκτυο. {87}

Ο εξοπλισμός των χεριστών remailer είναι το μείζον δυνητικό εμπόδιο για την ανωνυμία στο Internet. {88} Τα προγράμματα επαναταχυδρόμησης εκταλούνται σήμερα από ένα σχετικά μικρό αριθμό εθελοντών που εντοπίζονται σε λίγες χώρες. Επί του παρόντος δεν αμοίβονται γι' αυτή την υπηρεσία και δεδομένης της απουσίας ανώνυμου ηλεκτρονικού χρήματος ή του ισοδυνάμου του {89} είναι δύσκολο να προβλεψουμε πως θα μπορούσε να κατασκευαστεί ένα ηλακτρονικό σύστημα εξόφλησης, το οποίο να μη ριψοκινδυνεύει την υπονόμευση την ανωνυμία την οποία οι remailers είναι εντεταλμένοι να προστατεύουν.

Το πρόβλημα του χειριστή remailer είναι απλά ένα. Κανένας χειριστής remailer δεν μπορεί αν ελέγξει το περιεχόμενο των μηνυμάτων που ρέουν μέσα από τον remailer. Επιπλέον, ο τελευταίος χειριστής remailer στην αλυσίδα δεν έχει αξιόπιστο τρόπο να συγκαλύψει την ταυτότητα της αποστέλουσας μηχανής από τον τελικό παραλήπτη του μηνύματος. Έστω, για να επιστρέψουμε στο προηγούμενο παράδειγμα, {90} ότι η Alice θέλει να στείλει μια ανώνυμη απειλή θανάτου στον Bob μέσω remailers τους οποίους χερίζονται οι Ted, Ursula και Victor. Αν ο Victor δεν κάνει κάτι για να αποκρύψει την e-mail διευθυνσή του, ο Bob θα ξέρει ότι ήταν ο τελευταίος που επαναταχυδρόμησε το μήνυμα. Ο Victor μπορεί να δυσκολέψει την απόπειρα ταυτοποίησης του με το να πλαστογραφήσει την e-mail διευθυνσή του στο μήνυμα προς τον Bob, χωρίς να είναι σίγουρος ότι κάτι τέτοιο θα δουλέψει. Επιπλέον, είναι σχεδόν σίγουρος ότι συν τω χρόνω θα αποκαλυφθεί. {91}

Ο τελευταίος remailer στην αλυσίδα ρισκάρει να προσδιοριστεί από έναν δυσαρεστημένο παραλήπτη. Ένα ταυτοποιημένο πρόσωπο είναι ένας δυνητικός στόxος για διευθέτηση. Αν οι χειριστές remailer καθίσταντο ευθεώς υπόλογοι για το περιεχόμενο των μηνυμάτων που πέρασαν από τα χέρια τους, αν και ήταν ανίκανοι να μάθουν το περιεχόμενο αυτών των κρυπτογραφημένων μηνυμάτων, τότε κάθε λογικός άνθρωπος θα αντιμετώπιζε το τρέξιμο ενός remailer σαν φορέα υψηλής επικινδυνότητας ιδίως αν εμπίπτουν σε αρμόδια αρχή ικανή να επιβάλλει τέτοιους κανόνες.

Οι χειριστές remailer έχουν ήδη υποστεί ποικίλου είδους επιθέσεις, πιο πρόσφατα αγωγές ή κλητεύσεις που υποκινήθηκαν από αξιωματούχους της Church of Scientology οι οποίοι αναζήτησαν την ταυτότητα του προσώπου το οποίο διατείνονται ότι χρησιμοποίησε remailers για να διαδόσει κατοχυρωμένες μυστικές διδαχές της Εκκλησίας. {92} Συνεπώς, το να χειρίζεσαι έναν remailer δεν είναι ακίνδυνη δραστηριότητα στις μέρες μας. Επιπλέον, μπορεί κανείς να φανταστεί δημιουργικές αγωγές που θα αποταθούν εύλογα στον χειριστή του remailer. Τα παραδείγματα περιλαμβάνουν μια νέα αδικοπραξία συγκάλυψης ταυτότητας, τον ισχυρισμό συνωμοσίας με τον παραβάτη και έναν RICO ισχυρισμό. Ένας χειρισής remailer του οποίου ο remailer χρησιμοποιήθηκε για να παρενοχλήσει κάποιον ίσως αντιμετωπίσει μια κοινή νομική αγωγή για παρενόχληση. Μια κατηγορία για συνωμοσία θα ήταν λίγο ανυπόστατη εφόσον θα ήταν δύσκολο να βρεθεί το στοιχείο της συμφωνίας, πράγμα αναγκαίο για μια συνωμοσία. Είναι δύσκολο να πούμε ότι ο Bob συνωμοτεί με έναν ξένο, ακόμη και αν αφήνει ένα εργαλείο εκτεθιμένο σε κοινή θέα, ακόμη κι αν γνωρίζει ότι πιθανώς αλλά όχι σίγουρα θα το αποκτήσουν και θα το χρησιμοποιήσουν εγκληματίες. Αν ο Bob αγνοεί πραγματικά την ταυτότητα, το περιεχόμενο και τους στόχους των μηνυμάτων που αναμεταδίδει, μπορεί εύσχημα να πει ότι δεν υπάρχει

συμφωνία μεταξύ αυτού και το συνωμότη και ότι Δε θα πρέπει να είναι περισσότερο υπόλογος για τη δυσχρηστία του remailer απ’ ότι μια εταιρία ενοικιάσεως αυτοκινήτων που μισθώνει ένα αυτοκίνητο της σε τρομοκράτη. Ένας RICO ισχυρισμός κατά ενός remailer θα μπορούσε να καταρρεύσει στην ανυπαρξία συμφωνίας.{93} Αν και απέχουμε από το προφανές ότι οποιαδήποτε από αυτές τις νομικές θεωρίες θα έπρεπε να πετύχει, κάποιοι εγείρουν όχι-επιπόλαια θέματα και έτσι καθιστουν ακριβή την υπεράσπιση.

Μέχρι ενός σημείου, αν ο αριθμός των remailers είναι μικρός, είναι τεχνικά (αν όχι απαραίτητα πολιτικά ή νομικά) εφικτό για τις αρχές να διξάγουν ανάλυση της κυκλοφορίας {94} σε όλους τους remailers και να βγάλουν πόρισμα για το ποιος έστειλε τι και που. Απόντος μηχανισμού ανταπόδοσης ή αρμόδιας αρχής που να προσφέρει ασφαλές καταφύγιο στους remailers, ο ακρογωνιαίος λίθος της ανωνυμίας στο Internet βασίζεται εξ’ ολοκλήρου στην ευγένεια των ξένων.

Η ευκολία με την οποία το ανώνυμο ηλεκτρονικό εμπόριο συναινεί σε ανυπόστατες συκοφαντίες, συνομωσίες και άλλες επιβλαβείς ενέργειες οδήγησε στην απαίτηση για ρυθμίσεις. {95} Καθώς η χρήση του Internet εξαπλώνεται και όλο και περισσότεροι χρήστες μαθαίνουν για κρυπτογράφηση και remailers, μπορεί να εύλογα να περιμένει κανείς την αύξηση στις προτροπές για ρυθμίσεις. Φαίνεται λογική η απορία για το αν τέτοιες ρυθμίσεις είναι συνταγματικές.

Το σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών δεν εγγυάται το δικαίωμα να είσαι ανώνυμος με τόσες πολλές λέξεις. Οι εγγυήσεις της πρώτης τροπολογίας για ελευθερία λόγου και συνάθροισης έχουν, ωστόσο, εκληφθεί εδώ και πολλά χρόνια ως ευκαιρία για προστασία κάποιου, ενδεχομένως αρκετού, ανώνυμου λόγου και μυστικών σωματείων. Όπως έχει ήδη αναφερθεί τα Federalist Papers γράφτηκαν ψευδώνυμα. {96} Το 1958 το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε το δικαίωμα μελών του NAACP να αρνηθουν να αποκαλύψουν τις λίστες συνεργατών σε μια ρατσιστική και σίγουρα μνησίκακη κυβέρνηση, {97} μια απόφαση που φαντάζομαι θα επιδοκίμαζε σχέδον κάθε δικηγόρος στις ΗΠΑ σήμερα – τουλάχιστο στα χαρτιά. Παράλληλα, ωστόσο, οι ΗΠΑ γαλούχησαν έναν εδραιωμένο φόβο συνομοτών και συνομοσίας, {98} με τον McCarthyite που καταδιώκει στα 1950 να είναι ένα από τα πιο μακάβρια παραδείγματα.

Δογματικές συζητήσεις πάνω στους επιτρεπτούς περιορισμούς της ελευθερίας λόγου συνήθως χωρίζουν τη συζήτηση σε “πολιτικό” και “μη πολιτικό” λόγο, και το σκηνικό που ακολουθεί υιοθετεί αυτή τη σύμβαση. Ο διαχωρισμός σε δυο κατηγορίες τείνει, ωστόσο, να συσκοτίσει εναλλακτικούς και ίσως πιο έγκυρους τρόπους για να περιγραφεί η έκταση της κυβερνητικής ισχύος να επιβάλλει περιορισμούς στο λόγο. Ιδιαιτερα, η τυποποιημένη δογματική προσέγγιση τείνει να θεωρήσει έναν αμφισβητίσιμο διαχωρισμό μεταξύ επίδοξου λόγου υψηλής και χαμηλής αξίας. Οι κατηγορίες “πολιτικός” και “μη πολιτικός” είναι ίσως από μόνες τους επικαλυπτόμενες και αδυνατούν να βοηθήσουν. Για παράδειγμα, εξοργιστικός, ακόμη και πρόστυχος λόγος μπορεί να είναι πολιτικός. {99} Και αν το προσωπικό είναι εππλέον και πολιτικό τότε όλες οι κατηγορίες εμπίπτουν σε μία.

1. Ανώνυμος πολιτικός λόγος

Ο πολιτικός λόγος δέχεται την ύψιστη συνταγματική προστασία διότι “καταλαμβάνει τον πηρύνα της παρεχόμενης από την πρώτη Τροπολογία προστασίας” {100} Άλλα είδη λόγων, ιδίως ο “εμπορικός λόγος”, χαίρουν ενίοτε μειωμένης προστσίας από την Πρώτη Τροπολογία. Ο πηρύνας πολιτικού λόγου Δε χρειάζεται να επικεντρώνεται σε υποψήφιο γραφείου, αλλά μπορεί να επηρεάσει οοιοδήποτε θέμα κοινού ενδιαφέροντος – ειδικά αν πρόκειται για εκλογικό θέμα. {101}

Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει επανηλειμένως παρατηρήσει την ύπαρξη μιας “βαθυστλοχαστης εθνικής δέσμευσης στην αρχή ότι η διαμάχη για τα κονά πρέπει να είναι ανενδοίαστη, σφριγηλή και διάπλατη”, {102} πράγμα που περιλαμβάνει ίσως την προστασία ανώνυμου λογου. Επιπλέον, McIntyre v. Ohio Elections Commission, η πιο πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου για το δικαίωμα του ανώνυμου λόγου, επισημαίνει ότι “ η απόφαση του γράφοντος να παραμείνει ανώνυμος, όπως και άλλες αποφάσεις παραλήψεων ή προσθηκών στο περιεχόμενο μιας δημοσίευσης, είναι μιαπλευρά της ελευθερίας λόγου που προστατεύεται από την Πρώτη Τροπολογία” και “ η ανωνυμία ενός συγγραφέα δεν είναι κανονικά επαρκής λόγος για να εξαιρέσουμε το προϊόν της δουλειάς του από την προστασία της Πρώτης Τροπολογίας”. {103} Πέραν αυτών των βαρυσήμαντων λόγων, το αν είναι δικαίωμα να είσαι ανώνυμος στις ΗΠΑ παραμένει συγκεχυμένο σαν γενικό θέμα, καθώς δύσκολες υποθέσεις είναι ακριβώς αυτές στις οποίες δημιουργούνται εξαιρέσεις για να καλύψουν γεγονότα που κάθονται άβολα πάνω στους “συνήθεις” ισχύοντες κανόνες. {104}

Ευρείες απαγορεύσεις ανώνυμου πολιτικού λόγου, όπως διατάξεις που απαγορεύουν πάσης φύσεως ανώνυμο διαφημηστικό έντυπο, είναι αντισυνταγματική περικοπή της ελευθερίας λόγου. {105} Το Ανώτατο Δικαστήριο επέδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ανάγκη των διαφωνούντων και άλλων να μιλούν ανώνυμα όταν έχουν βάσιμο φόβο αντεκδίκησης γι΄αυτά που λένε. Έτσι, το Ανώτατο Δικαστήριο κατέριψε διάφορα καταστατικά που απαιτούσαν δημόσια αποκάλυψη των ονομάτων μελών διαφωνούντων ομάδων. {106} Εντούτοις, το δικαίωμα της μυστικότητας των πολιτικών σχέσεων και πεποιθήσεων κάποιου μπορεί να παρακαμφθεί από ένα καταναγκαστικό κρατικό ενδιαφέρον. Το κρατικο ενδιαφέρον για απαγόρευση της διαφοροποίησης σε χώρους κοινής εξυπηρέτησης θεωρήθηκε επαρκώς καταναγκαστικό για να πληρεί αυτό το test, τουλάχιστο όταν οι αντικειμενικοί στόχοι και οι συστάσεις ήταν όσο έπρεπε κομμένες και ραμένες έτσι ώστε να επιτυγχάνεται το αποτέλεσμα κατά την αυστηρή, λεπτομερή εξέταση. {107} Αντιθέτως, η πρόσφατη McIntyre απόφαση βρήκε το “ενδιαφέρον του κράτους για την παρεμπόδιση ψευδών και συκοφαντικών δηλώσεων και το ενδιαφέρον του να προσφέρει στο ακλογικό σώμα σχετική πληροφορία” ήταν ανεπαρκώς καταναγκαστική για να δικαιολογήσει απαγόρευση του ανώνυμου λόγου που δε διαμορφώθηκε πρωτίστως κατάλληλα. {108}

Ούτε καν ο πολιτικός λόγος είναι απρόσβλητος στις διευθετήσεις. Πέρα από την προνομιούχα θέση του, ο πολιτικός λόγος μπορεί να διακανονιστεί δεδομένης ικανής αιτίας, ειδικά αν ο διακανονισμός δρα ουδέτερα στο περιεχόμενο, όπως συμβαίνει ενδεχομένως στον ανώνυμο λόγο. Ένα παράδειγμα ικανής αιτίας είναι το ενδιαφέρον του κράτους για τη διασφάλιση της συμμόρφωσης με τα χρηματοδοτικά όρια συμβολής σε καμπάνιες. Για παράδειγμα, στο Buckley v. Valeo, {109} το Ανώτατο Δικαστήριο ενέκρινε νόμο που απαγόρευε δωρεές άνω του $1.000 σε υποψήφιο για ομοσπονδιακό αξίωμα και καθιστούσε υποχρεωτική την αποκάλυψη στην Επιτροπή Ομοσπονδιακών Εκλογών όλων των ονομάτων που έκαναν τις ιδεατές χρηματικές δωρεές. {110} Εφόσον το Δικαστήριο στην ίδια απόφαση ουσιαστικά εξίσωσε τις δαπάνες σε καμπάνιες με την ικανότητα να εξογκώνεται ο πολιτικός λόγος, {111} η απόφαση φαίνεται να λέει ότι δεδομένης βαρύνουσας ένστασης και νομοθετήματος προσεχτικά γραμμένου προκειμένου να ελαχιστοποιεί τις αποκαρδιωτικές και άλλες επιβλαβείς επιδράσεις στο λόγο, μέχρι και πολιτικός λόγος μπορει να διακανονιστεί. {112}

Παρόμοια, στην First Nat. Bank of Boston v. Bellotti, {113} το Ανώτατο Δικαστήριο κατέριψε την απαίτηση του κράτους να απαγορέψει σε εταιρίες να κάνουν πολιτικές συνεισφορές με εξαίρεση μυστικά μέτρα που επηρεάζουν ευθέως τις επιχειρήσεις του, αλλά αντιπαράβαλε τον αντισυνταγματικό νόμο του κράτους με άλλους που πρόβαλε σαν σίγουρα αποδεκτούς: “Η Ταυτοποίηση της πηγής δημοσίευσης ίσως απαιτείται σαν μέσο αποκάλυψης, έτσι ώστε ο κόσμος να μπορεί να εκτιμήσει τα επιχειρήματα στα οποία υπόκειται.” {114} Επιπλέον, η Κίνηση Επικοινωνιών απαιτεί οι εξουσιοδοτημένοι τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί να προσδιοριίζουν τους σπόνσορες πληρωμένων πολιτικών διαφημίσεων τη στιγμή που η αγγελία προβάλεται. {115} Ο κατέχων άδεια έχει καθήκον να “δρα ευλόγως φιλότιμα” υποδεικνύοντας τον αληθινό σπόνσορα τω πολιτικών διαφημίσεων. {116} Οι επιπλοκές στην διευθέτηση της ανωνυμίας - ακόμη και σε περιβάλλον πολιτικού λόγου – είναι προφανείς και δεν χάθηκαν στο Ανώτατο Δικαστήριο της California το οποίο στην Griset v. Fair Political Practices Comm’n πρόσφατα ενέκρινε νόμο του κράτους που απαγορεύει τη μαζική αποστολή πολιτικών μηνυμάτων από πολιτικούς υπόψήφιους. {117} Τα γεγονότα αναφέρονται σε ένα πολίτικά βρώμικο κόλπο: Ο Griset έστειλε μαζικό μήνυμα επιτιθέμενος στους αντιπάλους του προσποιούμενος ότι ανήκει σε σωματείο της γειτονιάς. Το δικαστήριο συμπέρανε ότι οι μελλοντικοί ψηφοφόροι θα μπορούσαν να έχουν εξαπατηθεί σκεφτόμενοι ότι ο Griset έχει πλάτες από πίσω του. {118} Το Δικαστήριο της California ανέπτυξε το επιχείρημα ότι αυτό το είδος απάτης ήταν το κακό που ο νόμος ήταν σχεδιασμένος να θεραπεύει και ότι η απαγόρευση ήταν επιβεβλημένη για να προωθήσει το στόχο του κράτους για “καλά ενημερωμένο εκλογικλο σώμα” σε περίοδο εκλογών και “σχεδιάστηκε αποκλειστικά προς εξυπηρέτηση του εν λόγω στόχου” {119} Το Δικαστήριο συνεπώς διαχώρισε την υπόθεση Griset από τις αποφάσεις του Ανώτατου ομοσπονδιακού Δικαστηρίου, όπως Talley, Supra, Bates v. City of Little Rock, {120} και NAACP v. Alabama, {121} το οποίο διατείνεται ότι η ελευθερία συσχετίσεων που διαπνέει την Πρώτη Τροπολογία περιορίζει τη δυνατότητα του κράτους να καταλύσει την ανωνυμία μιας οργάνωσης. Θα μπορούσε κανείς να διαβάσει για τον Griset σαν παράδειγμα κακής χρήσης της ψευδωνυμίας παρά της ανωνυμίας. Το επιχείρημα είναι ότι υπάρχει μεγαλύτερη ζημιά στα πολιτικά πράγματα από μια ψευδή δήλωση υποστήριξης εκ μέρους μιας ανύπαρκτης “ομάδας πολιτών” απ’ ότι από μια ανώνυμη πηγή, αφού η μυστικότητα της τελευταίας εφιστά την προσοχή των αναγνωστών στο ότι ο συγγραφέας μπορεί να είναι οποιοσδήποτε. Ενώ αυτή η προσσέγγιση είναι ελκυστική, και κατά πάσα πιθανότητα συνταγματική, ούτε η γνώμη ούτε ο νόμος κανει διαχωρισμό μεταξύ μιας ψευδούς δήλωσης και μιας που αποτυγχάνει να να προσδιορίσει τον συγγραφέα. Πολύ πιθανό το Ανώτατο Δικαστήριο να ενέκρινε έναν αυστηρά διαμορφωμένο νόμο που να απαγορεύει την ανωνυμία, ακόμη και σε περιβάλλον πολιτικού λόγου, αν ο νόμος είχε καθαρούς και ευχάριστους στόχους. Αυτή η πιθανότητα φαντάζει όλο και πιο πραγματική αν λάβει κανείς υπ’ όψη του το περιβάλλον μέσα στο οποίο το Ανώτατο Δικαστήριο έχει ήδη στηρίξει την ιδιωτικότητα προσώπων που έχουν μνηστευθεί την πολιτική ζωή, ιδιαίτερα με την απόφαση Buckley. {122} Επίσης, το D.C. Circuit υποστήριξε τη συνταγματικότητα της Κίνησης Επικοινωνιών σχετικά με το ότι οι πληρωμένες πολιτικές, τηλεοπτικές ή ραδιοφωνικές εκπομπές οφείλουν να φέρουν το όνομα του σπόνσορα και το Δικαστήριο αρνήθηκε ένταλμα αναψηλάφησης εφετείου. {123}

Από τη στιγμή που ακολουθήσαμε την ολισθηρή πλαγιά των διευθετήσεων είναι πασίγνωστα δύσκολο να βρούμε ένα λογικό σημείο να σταματήσουμε.{124} Μια ιδιαιτέρως δύσκολη υπόθεση είναι η νομοεσία που επιδιώκει να απαγορέψει κάθε ανωνυμία στις πολιτικές εκστρατείες βασισμένη στη θεωρία ότι αν το μήνυμα δεν είναι υπογεγραμμένο με το πραγματικό όνομα του συγγραφέα του, είναι αδύνατο να ξέρουμε αν προέρχεται από μια πολιτική εκστρατεία και έτσι αποτελεί αγώγιμο ψεύδος που θίγει αντίπαλο, ή παραβιάζει δυνητικά τα όρια δαπανών της καμπάνιας. Αυτό θα μπορούσε να αντιπαραθέσει τη σειρά υποθέσεων Talley – McIntyre με τη σειρά υποθέσεων Buckley – Griset. Με το να μην εξαναγκάζουμε τον καθένα να υπογράφει τα μηνύματά του, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί, δεν υπάρχει τρόπος να ελεγχθεί τι ξοδεύεται στις καμπάνιες και έτσι δε μπορεί να διασφαλιστεί ότι δεμ ψάχνουν να υπερτερήσουν με δαπάνες που υπερβαίνουν τα προβλεπόμενα από το νόμο όρια. Κρίνοντας από τον ενθουσιασμό στη ρητορική του McIntyre περί της σημασίας της ανωνυμίας στην πολιτική και λογοτεχνική παράδοση, είναι πολύ εύκολο να σκεφτούμε ότι η ανωνυμία θα θριαμβεύσει ασφαλώς στον κυβερνοχώρο. Παρ’ όλα αυτά υπάρχει λόγος να αμφιβάλλουμε, ειδικά διότι στην υπόθεση McIntyre ο ίδιος ο Δικαστής Stevens διαχώρισε προσεχτικά προηγούμενες υποθέσεις που στήριξαν νόμους οι οποίοι επιδίωκαν να διασφαλίσουν την ακεραιότητα της διαδικασίας ψηφοφορίας, π.χ Burson v. Takushi. {125} Επιπρόσθετα, νόμοι σχεδιασμένοι να επιτίθενται στα προβλήματα εφαρμογής που ανακύπτουν από ανώνυμα λιβελογραφήματα ή ηλεκτρονικές παραβιάσεις πνευματικής ιδιοκτησίας πρέπει να στέκουν καλά στα ποδια τους για να επιβιώσουν σε δικαστική αναθεώρηση. Από συνταγματικής πλευράς το θέμα βρίσκεται μακριά από τη λύση του. {126}

 

2. Ανώνυμος Μη – πολιτικός Λόγος

Όσο σημαίνουσα κι αν ήταν η υπεράσπιση της Πρώτης Τροπολογίας στα υποθέσεις Talley και McIntyre, ενεπλάκη πολιτικός λόγος. Το πολύ, λοιπόν, να προδιαγράψουν την έκβαση υποθέσεων που έχουν να κάνουν με ανώνυμο λόγο ο οποίος δεν είναι πολιτικός λόγος και επίσης δεν ανήκει σε κάποια από τις περιοχές με ευρύτερο κοινό ενδιαφέρον όπως η θρησκεία, η τέχνη, η λογοτεχνία τις οποίες οι σχολιαστές εντάσουν στο λεγόμενο “πηρύνα” λόγο της Πρώτης Τροπολογίας.{127} Είναι επισης σημαντικό να καταλάβουμε ότι οι υποθέσεις ανωνυμίας που εκδικάστηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο ενέπλεξαν χαλαρούς νόμους που στόχευαν στον πολιτικό λόγο και ότι το Ανώτατο Δικαστήριο άφησε ανοιχτό το ζήτημα αν ένας καταστατικός κανόνας που διευθετεί (ή απαγορεύει) τον ανώνυμο λόγο θα άντεχε αναθεώρηση αν ήταν στενά σχηματοποιημένος, π.χ να “παρέχει τρόπο να καθορίζουμε τους υπεύθυναους για δόλο, ανακριβή αγγελία και συκοφαντία” {128}

Οι περιορισμοί στην ανωνυμία είναι πολύ πθανό να ανασταλούν αν εστιάσουν σε είδη μη πολιτικού λόγου που τείνουν να χαίρουν λιγότερης προστασίας. Αν και στην υπόθεση McIntyre το Δικαστήριο αποφάσισε ότι “το ενδιαφέρον του κράτους για την αποτροπή απατηλών και συκοφαντικών δηλώσεων και το ενδιαφέρον του να εφοδιάσει το εκλογικό σώμα με σχετικές πληροφορίες” ήταν ανεπαρκώς επιταχτικό ώστε να δικαιολογήσει την απαγόρευση του ανώνυμου λόγου, η αναμέτρηση ίσως έδινε διαφορετικό αποτέλεσμα αν υπήρχε τρόπος να την προσαρμόσουμε σε τύπους λόγου που χαίρουν συνήθως μικρότερης προστασίας, όπως ο εμπορικός λόγος. {129}

Εκτός από κάποιες λόγιες προτάσεις ότι η Πρώτη Τροπολογία πρέπει να συμπεριφερθεί με αμείωτη ένταση,{130} “ο εμπορικός λόγος” τείνει να δεχτεί ευρύτερη διευθέτηση. {131} Οι περιορισμοί είναι πιο πιθανό να υποστηριχτούν αν εμφανίζονται εύσχημα προσαρμοσμένοι στο να πλήτουν παράνομη “διαγωγή” {132} μη– πολιτικολόγια ιδιαίτερα όταν ο λόγος που “παρεπιπτόντως” επιβαρύνθηκε είναι μη πολιτικός. Οι περιορισμοί είναι πάρα πολύ πιθανό να υποστηριχτούν αν ο λόγος που επιβαρύνεται εμπίπτει στην χαρακτηρισμένη άρρωστη και κυρίως πρόστυχη κατηγορία λόγου η οποία για ευνόητους λόγους αποδοκιμάζεται.

Ένα παράδειγμα του τελευταίου είναι οι αυστηρές αντιανωνυμιακές προβλέψεις που εμφανίζονται στην Κίνηση Προστασία του Παιδιού και Επιβολή του Άσεμνου το 1988, {133} όπως τροποποιήθηκαν από την Κίνηση Αποκατάσταση της Προστασίας του Παιδιού και Αύξηση των Ποινών το 1990{134} (συνολικά, “η Κίνηση”). Τα πεπραγμένα της Κίνησης αξίζει να εξεταστούν με λεπτομέρεια διότι η Κίνηση υποστηρίχτηκε από το Περιφερειακό Δικαστικό κύκλωμα {135} και ρισκάρει να δημιουργήσει προηγούμενο για επόμενες απόπειρες περιορισμού μη πολιτικού λόγου. Η Κίνηση πλήτει την ανωνυμία απαιτώντας από τους παραγωγούς μερικών τύπων λόγου να επιβεβαιώνουν, να καταγράφουν πληροφορία σχετικά με την ταυτότητα των εκτελούντων (“απαίτηση επιβεβαίωσης”) και να επισυνάπτουν σημείωση που να αποκαλύπτει τη δική τους ταυτότητα και διεύθυνση (“απαίτηση αποκάλυψης”).

Η απαίτηση επιβεβαιώσης της Κίνησης είναι δυσπρόσιτος στόχος. Όλοι οι παραγωγοί εικονικών αναπαραστάσεων ορισμένου είδους “τρέχουσας ρητής σεξουαλικής διαγωγής” {136} έχουν ένα καθήκον να “επιβεβαιώνουν” {137} το νομικό όνομα και ηλικία καθενό εκτελούντος ο οποίος αναπαρισταται έτσι εξετάζοντας το φωτογραφικό{138} “έγγραφο ταυτοποίησης”{139} Η Κίνηση ορίζει “παραγωγό” ανοιχτά ώστε να συμπεριλαμβάνει όλους από “φωτογράφους μέχρι εκτυπωτές σε χωρομετρικό καλλιτεχνικό σχεδιάγραμμα”{140} Συμπεριλαμβάνει όλους αυτούς που εμπλέκονται στη διαδικασία παραγωγής κάθε “βιβλίου, περιοδικού, ταινίας, βιντεοκασέτας ή άλλου παρεμφερούς θέματος” και όσους έχουν σχέση με τη δημιουργία τους διπλοτύπωση, αναπαραγωγή και αναθεματολόγηση τους από την 1 Νοεμβρίου 1990. {141} Ωστόσο, από τον ορισμό του “παραγωγού” εξαιρείται “η αμιγής διανομή ή οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα που δεν εμπλέκει μίσθωση, συμβόλαιο για διεύθυνση ή άλλου είδους διακανονισμό για τη συμμετοχή των εκτελούντων” {142} (υπό αυτόν τον περιορισμό, το αν η Κίνηση αναφέρεται σε πρόσωπο που ταχυδρομεί “εικονικές αναπαραστάσεις”, δομημένες μετά την 1 Νοεμβρίου 1990, “τρέχουσας ρητής σεξουαλικής διαγωγής” σε ένα World Wide Web site είναι ένα ενδιαφέρον ζήτημα, τέτοιο που θα μπορούσε να αναχθεί στο κατά πόσο η πράξη της ταχυδρόμησης μιας εικόνας ή ταινίας στο Web εξαιρείται της “διανομής” ή καλύπτεται από “διπλοτύπωση, αναπαραγωγή ή αναθεματολόγηση”.)

Πέρα από την επιβεβαίωση του πραγματικού ονόματος και ηλικίας του εκτελούντος, ο παραγωγός πρέπει να επιβεβαιώσει επίσης όλα τα ψευδώνυμα που “έχουν χρησιμοποιηθεί ποτέ” από τον εκτελούντα, “πατρικό όνομα, παρατσούκλι, καλλιτεχνικό ή επαγγελματικό όνομα” και να διατηρεί εγραφές για όλους τους θιγόμενους εκτελούντες διασταυρωμένες με τα ψευδώνυμα τους {143}. Ένας παραγωγός που εν γνώσει του δεν καταφέρνεινα διατηρήσει αυτές τις εγγραφές ή εν γνώσει του διαθέτει ανακριβείς πληροφορίες, πορεί να τιμωρηθεί με πρόστιμο και μέχρι δύο χρόνια φυλάκιση. {144}

Αν και η Κίνηση Δε δημιουργεί ποινές για τους εκτελούντες που παραπλανούν έναν αγνοούντα παραγωγό, {145} μια πρακτική συνέπεια της απαίτησης επιβεβαίωσης είναι να καθιστά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να εκτελέσει κανείς ανώνυμα. Το Περιφερειακό Δικαστήριο δέχτηκε ότι η Κίνηση “είναι υπερβολικά επαχθής διότι καταπατά την ιδιωτικότητα ώριμων μοντέλων και τα αποθαρρύνει από το να συμπλεχτούν σε προστατευμένη έκφραση…πολλοί από τους καλλιτέχνες και ώριμα μοντέλα που απασχολούνται σε επιχείρηση εικόνας με σαφώς σεξουαλικό περιεχόμενο ενδιαφέρονται για τη διατήρηση της ανωνυμίας τους. Η έκθεση των πραγματικών ονομάτων ψευδωνύμων και διευθύνσεων τους θα μπορούσαν να τους υποβάλλουν σε στιγματισμό, παρενόχληση και γελοιοποίηση.”{146} Σε έφεση, ωστόσο, το Περιφερειακό Δικαστήριο απέρριψε αυτό το επιχείρημα στη βάση του ότι οι εγγραφές των παραγωγών αποκαλύπτονται μόνο στη Γενική Εισαγγελεία ή στους πληρεξούσιους και σε παραγωγούς ή εκδότες που απαρτίζουν την αλυσίδα παραγωγής. Ο Δικαστής Buckley ισχυρίστηκε, χωρίς εμφανή υποστήριξη στα πρακτικά, ότι “μπορούμε ασφαλώς να προδικάσουμε ότι οι εκτελούντες δεν ενδιαφέρονται για την προοπτική στιγματισμού, παρενόχλησης ή γελοιοποίησης τους από παραγωγούς τους οποίους βοηθούν να πλουτίσουν.” {147}

Ένα άλλο πρακτικό αποτέλεσμα της απαίτησης επιβεβαίωσης είναι να καθίσταται αδύνατο για αναπαραγωγούς να χρησιμοποιήσουν υπάρχουσες εικόνες εκτός κι αν ο αναπαραγωγός βρίσκεται σε απ’ ευθείας επαφή με έναν παραγωγό προθύστερο στην αλυσίδα παραγωγής που έχει άμεση επαφή με τον εκτελούντα, μιας και οι ουραγοί παραγωγοί στη αλυσίδα παραγωγής απαλλάσονται από την υποχρέωση να κρατούν ιστορικό μ΄νο κατόπιν επαφής με τον εκτελούντα ή με έναν “πρωτεύοντα” παραγωγό που έχει άμεση σχέση με τον εκτελούντα.{148} Συνεπώς, είναι τώρα δυνάμει εγκληματική παράβαση η χρήση υπ’αρχουσων εικόνων όταν το μοντέλο είναι άγνωστο ή ανώνυμο, ανεξάρτητα από την ηλικία του. {149}

Το δεύτερο πλήγμα της Κίνησης στην ανωνυμία είναι η απαίτηση αποκάλυψης. Οι θιγόμενοι παραγωγοί οφείλουν να προσαρτήσουν σε “κάθε αντίγραφο” της καλυφθείσας ύλης μια δήλωση που να καθορίζει την επαγγελματική στέγη του παραγωγού ή άλλον τόπο που μπορεί να βρεθεί ενώ οφείλει να διατηρεί εκεί τις επιβεβαιωμένες εγγραφές{150} Είναι έκλημα σε βαθμό κακουργήματος για τον παραγωγό να αποτύχει να επισυνάψει την εν λογω πληροφορία και κακούργημα για κάθε πρόσωπο, είτε είναι ή όχι παραγωγός, να πουλά, να δίνει ή να προσφέρεται να πουλήσει ή να δώσει{151} εικονικές αναπαραστάσεις της σχετικής “τωρινής ρητώς σεξουαλικής διαγωγής” οι οποίες δεν έχουν προσαρτημένες δηλώσεις που να υποδεικνύουν που βρίσκονται οι απαιτούμενες εγγραφές. {152}

Υπό την Κίνηση, λοιπόν, ούτε οι εκτελούντες ούτε οι πρωτεύοντες παραγωγοί των θιγομένων υλικών μπορούν να είναι ανώνυμοι. Ο Περιφερειακός Δικαστικός κύκλος υποστήριξε ότι η Κίνηση είναι συνεπής με την Πρώτη Τροπολογία διότι επιβάλλει επιβάρυνση στο λόγο, ουδέτερη περιεχομένου και αυτές οι επιβαρύνσεις είναι σχεδιασμένες να επιτυγχάνουν έναν ουσιαστικό νομοθετικό στόχο. {153} Γράφοντας για την πλειοψηφία των ενόρκων, ο Δικαστής Buckley πρότεινε ότι η απαίτηση καταγραφής δεν ήταν περισσότερο περιεχομενοστραφής επιβάρυνση του λόγου απ’ ότι ήταν οι διαζωνικές διατάξεις που περιόριζαν την εγκατάσταση των “ώριμων” θεάτρων τα οποία το Ανώτατο Δικαστήριο ενέκρινε στην City of Renton v. Playtime Theaters {154} Στο Renton το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι ενδιάμεσος εξονυχιστικός έλεγχος αρκούσε όταν ένας νόμος επιβάρυνε το λόγο εξ’ αιτίας του θέματος παρά λόγω της σκοπιάς από την οποία το πραγματευόταν. Συνεπεία του Renton “ένας αλλιώτικα περιεχομενοστραφής περιορισμός του λόγου μπορεί να αναπλαστεί σαν ουδέτερος περιεχομένου αν ο περιορισμός σκοπεύει στην αποσόβηση δευτερογενών παρενεργειών του λόγου.” {155} Ο διαχωρισμός μεταξύ σκοπιάς και ουδετερότητας περιεχομένου είναι εξαιρετικά σημαντικός διότι το Ανώτατο Δικαστήριο επανειλημμένως υποστήριξε ότι “ουδετερότητα σκοπιάς” (στην οποία όλοι οι ομιλητές πάνω σε δεδομένο θέμα αντιμετωπίζονται ισότιμα) δεν ισοδυναμεί με ουδετερότητα περιεχομένου {156} και μόνο η ουδετερότητα περιεχομένου αρμόζει να κριθεί με το ηπιότερο standard της “ενδιάμεσης ενδελεχούς εξέτασης” και όχι με το πιο απαιτητικό του αυστηρού εξονυχιστικού ελέγχου.

Ο Δικαστής Buckley χρησιμοποίησε το Renton στην ALA v. Reno για να υποστηρίξει ότι η Κίνηση για την Προστασία του Παιδιού ήταν ουδέτερη περιεχομένου διότι σκόπευε στις δευτερογενείς παρενέργειες των εικονικών αναπαραστάσεων της τωρινής ρητώς σεξουαλικής διαγωγής (π.χ παιδική πορνογραφία) παρά στον ίδιο το λόγο. {157} Ο Buckley επιχειρηματολόγησε ότι η Κίνηση δεν ήταν λιγότερο ουδέτερη περιεχομένου απ’ ότι οι διαζωνικοί περιορισμοί που υιοθετήθηκαν στα ώριμα θέατρα του Renton. Αν το να υποβάλουμε τα θέατρα σε πιεστικότερη διαστρωμάτωση επειδή έδειχναν μπλε ταινίες δεν άπτεται σε ουδετερότητα σκοπιάς που να αξίζει αυστηρό εξονυχιστικό έλεγχο παρά μόνο σε ουδετερότητα περιεχομένου που αξίζει ενδιάμεσο ενδελεχή έλεγχο, {158} γιατί, ρώτησε ουσιαστικά ο Buckley, θα έπρεπε η Κίνηση να είναι κάτι διαφορετικό; Η πλειοψηφία των ενόρκων βασίστηκε περαιτέρω στην προγενέστερη δήλωση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι όταν στοιχεία λόγου και μη λόγου συμπλέκονται στη ροή μιας αγωγής, “ένα επαρκώς σημαντικό κυβερνητικό ενδιαφέρον να διευθετήσει το στοιχείο μη λόγου μπορεί να δικαιολογήσει παρεμπίπτοντες περιορισμούς στις ελευθερίες της Πρώτης Τροπολογίας.” {159}

Έχοντας βρει ότι η Κίνηση ήταν ένας ουδέτερος περιεχομένου διακανονισμός που είχε μόνο παρεμπίπτοντες περιορισμούς στα δίκαια της Πρώτης Τροπολογίας, ο Δικαστής Buckley εφάρμοσε ενδιάμεσο ενδελεχή έλεγχο και συμπέρανε ότι η Κίνηση ήταν συνταγματική διότι προήγαγε το επιτακτικό κυβερνητικό ενδιαφέρον για την παιδική πορνογραφία. {160}Οι διαφωνούντες ανταπάντησαν ότι ο νόμος πλατειάζει και θα έχει σε κάθε περίπτωση το πολύ μια αμελητέα συνέπεια στην παιδική πορνογραφία διότι οι ανήλικοι πρωταγωνιστές θα παίρνουν ψεύτικα ID’s και επειδή η Κίνηση με τον τρόπο της {161} αποκλείει την χρήση των εγγραφών των παραγωγών άμεσα ή έμμεσα σε μια ποινική δίωξη υπόθεσης παιδικής πορνογραφίας, {162}ένας περιορισμός που ενδεχομένως παραπέμπει στις ευαισθησίες της Πέμπτης Τροπολογίας. {163} Το Ανώτατο Δικαστήριο αρνήθηκε ένταλμα αναψηλάφησης εφετείου. {164}

Η διάταξη του Περιφερειακού Δικαστηρίου πάνω στο American Library Ass’ n είναι ουσιώδης διότι επιτρέπει στην απαγόρευση της ανωνυμίας να επεκταθεί σε μη εμπορικό, μη πολιτικό λόγο με το αιτιολογικό ότι ο διακανονισμός επιδιώκει να πλήξει μια κοινωνική μάστιγα και μόνο παρεμπιπτόντως βλάπτει το λόγο. {165} Θεωρητικά, αν το ενδιαφέρον της κυβέρνησης να αντιπαλέψει τις παρενέργειες της παιδικής πορνογραφίας είναι αρκετό για να δικαιολογήσει τις δυσμενείς συνέπειες της Κίνησης για στους ενήλικους εκτελούντες και γι’ αυτούς που παράγουν προϊόντα με οπτικές τους απεικονίσεις, θα μπορούσε να είναι το ίδιο συνταγματικό να απαιτούμε τουλάχιστο τα μη πολιτικά μηνύματα στο Internet να περιλαμβάνουν πληροφορία αρκετή για να ικανοποιούν ένα θύμα συκοφαντίας στην ανεύρεση της πηγής δυσφήμησης του. {166} Ούτε είναι δύσκολο να φανταστούμε πως θα μπορούσε κανείς να επιχειρηματολογήσει ανάλογα για να υπερασπίσει την απαγόρευση των ανώνυμων fax που πέρασε το Κογκρέσσο το 1991 προκειμένου να προστατέψει τους καταναλωτές από ανόητα fax. {167}

Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει ακόμα δρόμο μπροστά του. Το Περιφερειακό Δικαστήριο στην ALA v. Reno δε δυσκολεύτηκε να διαχωρίσει την Κίνηση από τα γεγονότα στο Renton. Ο Δικαστής Buckley υποστήριξε ότι το Renton εξουσίασε. Αν ο Δικαστής Buckley είχε δίκιο, το οποίο είναι αμφιλεγόμενο, {168} το πρόβλημα είναι το Renton: Όπως έχουν σημειώσει πολλοι σχολιαστές, το συμπέρασμα του Renton ότι οι διακρίσεις που στόχευαν στον έλεγχο των “δευτερευουσών παρενεργειών” του λόγου είναι ουδέτερες περιεχομένου και χρήζουν έτσι μόνο ενδιάμεσου ενδελεχούς ελέγχου είναι στην καλύτερη περίπτωση ιδιοτελές και στη χειρότερη γελοίο. {169} Ωστόσο, εκτός κι αν ο ερωτικός λόγος είναι μια πολύ ειδική μορφή λόγου “χαμηλής ποιότητας”, {170} διαφορετικά μια απόπειρα ελέγχου του ανώνυμου μη πολιτικού λόγου ίσως αντιμετωπίσει τη διάταξη Renton και έτσι αντισταθεί στον ενδιάμεσο ενδελεχή έλεγχο αν το μέτρο αποσυρθεί από μια βαρύνουσα κυβερνητική επιλογή. Σ’ αυτό το περιβάλλον, η πρόταση του καθηγητή Tribe “να αρχίσει το Ανώτατο Δικαστήριο να κατασκευάζει ένα πολυεπίπεδο οικοδόμημα με … κατηγορίες ημιτελούς συνταγματικής προστασίας για έκφραση που χαρακτηρίζεται εμπορικός λόγος… προσβλητικός λόγος… δυσφήμηση και ίσως λόγος δημοσίων υπαλλήλων μοιάζει καίρια και δυσοίωνη. {171}

Παρά τις επί του αντιθέτου προτάσεις, το Internet φέρει μεγάλο όγκο μη ερωτικού και επιπλέον μη πολιτικού λόγου. {172} Σαν πρακτικό θέμα, λοιπόν, θα ήταν υπερβολικά δύσκολο και ίσως αδύνατο, να μαστορέψουμε μια απαγόρευση του ανώνυμου λόγου στο Internet που να διακρίνει τον πολιτικό από τον μη πολιτικό λόγο και να είναι επιπλέον εφαρμόσιμη. Εφόσον οι χειριστές remailer θα είναι συνήθως ανίκανοι να αποκρυπτογραφήσουν τα μηνύματα που προωθούν, οι ίδιοι οι χειριστές θα αδυνατούν να αποφανθούν για το αν ένα μήνυμα ανήκει στον πηρύνα της Πρώτης Τροπολογίας ή σε μη προστατευτέες χυδαιότητες. {173} Μια απαγόρευση του ανώνυμου λόγου δε μπορεί συνεπώς να νοηματοδοτήσει ένα μήνυμα από το θέμα του, ούτε μπορεί απαραιτήτως να διακρίνει μεταξύ οπτικών αναπαραστάσεων και απλών λέξεων.

Οποιαδήποτε έλλογη απόπειρα να απαγορευτεί ο ανώνυμος λογος στο Internet πρέπει, ως εκ τούτου, να τον απαγορέψει συνολικά, ή να μεθοδεύσει έναν πιο μαζεμένο νόμο που να έχει το ίδιο αποτέλεσμα. {174} Μια ευθεία απαγόρευση κάθε ανώνυμου λόγου βρίσκεται τόσο μακριά από την προσαρμογή για την επίτευξη των κοινών στόχων (παρεμπόδιση της προώθησης επιβλαβών μηνυμάτων ή την επιβολή διατάξεων που στοχεύουν στην ανίχνευση απειλητικών μηνυμάτων και στην εξουδετέρωση συνωμοτικών σχεδίων) που δε θα αντέξει ούτε καν επιτροχάδην αναθεώρηση. Απ’ την άλλη πλευρά, το Renton ίσως παρέχει ένα μοντέλο για την προσέγγιση του ιδίου τέλους με διαφορετικό τρόπο. Αν, για παράδειγμα, οι χειριστές remailer γίνονταν αδιαπραγμάτευτα υπόλογοι για μηνύματα που μεταφέρουν και τα οποία χρησιμοποιούνται για τη διεκπεραίωση τρομοκρατικών ενεργειών, συμφωνα ίσως με τη θεωρία του Renton ότι κάποιες κατηγορίες λόγου έχουν επιζήμια δευτερεύοντα αποτελέσματα, το αποτέλεσμα θα ήταν να εξαναγκαστούν όλοι οι remailers εντός δικαιοδοσίας να κλείσουν εφόσον οι χειριστές δε θα είχαν άλλο τρόπο να προστατευτούν από την υπαιτιότητα. Αυτό το υποθετικό καθεστώς αυστηρής υπαιτιότητας θα ήταν ευπαθές στην απόδοση ευθύνης για διακρίσεις ενάντια σε απόψεις που που δεν τολμούν να εκδηλωθούν ανοιχτά. Η συνταγματικότητα του θα ήταν κάθε άλλο παρά σίγουρη, αλλά θα είχε περισσότερες πιθανότητες να θεωρηθεί συνταγματικό από μια ευθεία απαγόρευση των ανώνυμων μηνυμάτων. {175}

Δεδομένης της διεθνούς φύσης του Internet, ωστόσο, ακόμη και μια έξυπνη απόπειρα να απαγορευτούν οι ανώνυμοι remailers κατά δικαιοδοσία θα ήταν αναποτελεσματική. Ακόμη κι αν κάθε remailer στις ΗΠΑ σταματούσε να λειτουργεί, δεν υπάρχει τίποτα που να σταματάει τους Αμερικανούς πολίτες από το να στέλνουν και να λαμβάνουν μηνύματα από remailers που εδρεύουν στο εξωτερικό. Η συνεχόμενη και καταφανής χρήση remailers και τα παρελκόμενα τους μπορούν να δημιουργήσουν μια εύλογη προσδοκία για ιδιωτικότητα χάρη των σκοπών της Τέταρτης Τροπολογίας και να εξυγειάνουν μέρος του Συντάγματος το οποίο εμφανίζεται να βαίνει προς αχρηστία.

Το Internet είναι ένα αυξητικά πολυεθνικό φαινόμενο. Άλλες χώρες που στερούνται Πρώτης Τροπολογίας επιθυμούν ίσως λύσεις για τους διαφαινόμενους κινδύνους της ανώνυμης επικοινωνίας που είναι λιγότερο ή περισσότερο πιεστικές από αυτές που προτείνει η νομοθεσία των ΗΠΑ, η οποία παραμένει ασαφής σε πολλαπλά σημεία. Αξιοσημείωτο είναι ότι η πραγματικότητα στο Internet αποδίδεται από μια τεχνολογία για ανώνυμη αποστολή e-mail μηνυμάτων η οποία είναι ήδη σε χρήση τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Όλος ο κόσμος χαίρει (ή υποφέρει) από τους καρπούς των ανώνυμων remailers που εντοπίζονται παντού. Το Συνταγματικό status του ανώνυμου ηλεκτρονικού λόγου παραμένει σημαντικό. Αν οι ΗΠΑ δεν απαγορέψουν τη δράση των ανώνυμων remailers τότε αυτοί θα είναι διαθέσιμοι για όλο το Internet. Ακόμη κι αν οι ΗΠΑ επιχειρήσουν να απαγορέψουν τους ανώνυμους remailers, ακόμη κι αν το Σύνταγμα το επιτρέπει η νομοθεσία των ΗΠΑ δε θα είναι τελειωτική γιατί έτσι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, το Internet συνολίκά δεν υπόκειται εύκιλα στον έλεγχο του οποιουδήποτε κράτους. Ενώ είναι πιθανώς μέσα στα όρια της φυσικής ισχύος της κυβέρνησης των ΗΠΑ να διώξει ποινικά τους remailers που διαμένουν εντός συνόρων, στερείται της ικανότητας να αρνηθεί στους κατοίκους των ΗΠΑ να εκμεταλλευτούν remailers που εντοπίζονται στο εξωτερικό, αν και μπορείσίγουρα να αυξήσει το κόστος της σύληψης. {176}

Το Internet είναι ένα διθνές δίκτυο διαμεταγωγής πακέτων και τα μηνύματα του μεταφέρονται μέσα από τηλεφωνικές γραμμές. {177} Εφόσον δε γίνεται να κόψουμε τις διεθνείς τηλεφωνικές υπηρεσίες κάποιου ή να συνάψουμε διεθνή συμφωνία με όλες τις βιομηχανικές χώρες ώστε να διακόψουμε τις τηλεφωνικές υπηρεσίες των ξένων χωρών που φιλοξενούν remailers, υπάρχουν λίγα που μπορούν να γίνουν πλέον για να απωθήσουμε μηνύματα άλλων χωρών ή να εμποδίσουμε τους πολίτες να στέλνουν μηνύματα οπουδήποτε θέλουν. {178} Αν η κυβέρνηση της Ρουριτανίας έχει την πρόθεση να εμποδίσει την επικοινωνία με τη Μεγάλη Βρετανία, η Ρουριτανία ίσως αποπειραθεί να απαιτήσει οι Ρουριτανικοί ISP’s να αρνούνται να δεχτούν μηνύματα από υπολογιστές των οποίων το όνομα τομέα (domain name) τους χαρακτηρίζει ως Βρετανικούς. Τα Βρετανικά ονόματα τομέων λήγουν συχνά στους χαρακτήρες “.uk” και οι Ρουριτανικοί δρομολογητές ίσως χρειαστεί να επιστρέψουν όλα τα προερχόμενα απ’ αυτούς τους τομείς μηνύματα. Ακόμα κι αν αυτό είναι τεχνικά εφικτό, μια τέτοια στρατηγική κατά πάσα πιθανότητα θα αποτύχει. Πρώτον, υπάρχουν εγγενή ονόματα τομέων όπως “.com”, “.org” και “.net” που δεν καθορίζουν τη χώρα προέλευσης. Δεύτερον, αν η Ρουριτανία δεν έχει συναλλαγματικούς και άλλου είδους ελέγχους, δεν υπάρχει τίποτα που να σταματάει του Ρουριτανούς χρήστες από το να εγκαθιστούν λογαριασμό στις ΗΠΑ και να κάνουν telnet σ’ αυτόν προκειμένου να προσπελάσουν Βρετανικά δεδομένα. {179} Τρίτον, απουσία μιας εύρωστης διεθνούς σύμβασης, η Ρουριτανία Δε μπορεί να εμποδίσει ανθρώπους εκτό της Βρετανίας από το να τρέξουν remailers οι οποίοι “ξεπλένουν” μηνύματα από τη Βρετανία και παρουσιάζουν τους Ρουριτανικούς υπολογιστές με αποδεκτά ονόματα τομέων. Εν ολίγοις, οποιαδήποτε προσπάθεια να λογοκρίνουμε το Internet οργανωμένη σε εθνικό επίπεδο (και κάτω) είναι καταδικασμένη να αποτύχει.{180} Όπως το έθεσε ο John Gilmore, “το Δίκτυο ερμηνεύει τη λιγοκρισία σαν ζημιά και την διοχετεύει γύρω του.”{181}

Επί του παρόντος η νομοθεσία των ΗΠΑ επιβάλει ελάχιστους, αν υπάρχουν κάποιοι,νομικούς περιορισμούς στην ανώνυμη επαναταχυδρόμηση.{182} Οι κανόνες των ΗΠΑ μπορούν να ειδωθούν έτσι σαν σημείο αναφοράς. Οποιαδήποτε χώρα με πιο αυστηρή προσέγγιση στην ανωνυμία προσδοκεί να το δει να υπονομεύεται από τους νόμους των ΗΠΑ, εκτός κι αν είναι πρόθυμη και μπορεί να ξεκόψει από το Internet ολοσχερώς.{183} Ομοίως, σε περίπτωση που οι νόμοι των ΗΠΑ αλλάξουν προς περιορισμό της ανωνυμίας, αυτοί οι ίδιοι νόμοι θα υπονομευθούν από πρόσωπα άλλων χωρών με αρκετή συνεκτικότητα και ένα νομικό καθεστώς περισσότερο συγκλίνον στην ανώνυμη επικοινωνία. {184} Οι υποστηριχτές των μέτρων περικοπής της ανωνυμίας στο Internet είναι έτσι πιθανό να βρεθούν στη θέση των συμβούλων του Βασιλιά Canute. {185} Επιπλέον, στο βαθμό που ξένα κράτη με καλή συνεκτικότητα στο Internet όπως η Ολλανδία και η Φιλανδία ήδη έχουν πιο χαλαρούς κανόνες, αυτοί οι κανόνες ουσιαστικά υποσκάπτουν την προσπάθεια των ΗΠΑ να εφαρμόσουν τους νόμους που έχουν.

Η δυσκολία που έχουν οι κυβερνήσεις στο να κυριαρχήσουν στον ελεύθερο λόγο πάνω στο Internet ή να ζήσουν με τις συνέπειες του είναι ιδιαίτερα ορατή στη δύστροπη σχέση που ΄χουν ορισμένες Ασιατικές κυβερνήσεις με το Internet. Μόνο η Βόρεια Κορέα και το Μαϊανμάρ επίλεξαν να μείνουν σε απόσταση από αυτό. {186} Η Βιετναμέζικη κυβέρνηση ξεπέρασε τις ανησυχίες της για την ελέυθερη διακίνηση της πληροφορίας και επίτρεψε ένα μικρό, ακαδημαϊκό και επιστημονικό δίκτυο, το “NetNam”, να λειτουργήσει, διότι η κυβέρνηση είδε το Internet σαν “το γρηγορότερο και φθηνότερο τρόπο” για να βελτιώσει τις επικοινωνίες της με τον υπόλοιπο κόσμο. {187} Η Βιετναμέζικη κυβέρνηση προφανώς επανεξέτασε το θέμα των μη διευθετημένων επικοινωνιών και αποφάσισε να στήσει δικό της σύστημα, χρησιμοποιώντας υλικό αγορασμένο από μια αμερικανική εταιρία τηλεπικοινωνιών, την Sprint. Το νέο σύστημα, το οποίο θα αντικαταστήσει κατά πάσα πιθανότητα το NetNam, θα έχει μεγαλύτερη χωρητικότητα αλλά η κυβέρνηση ελπίζει ότι θα υπόκειται σε σφιχτότερο έλεγχο “για τεχνικούς και λόγους ασφαλείας από πολιτισμικής άποψης.” {188} Η κυβέρνηση προτίθεται να κρατήσει σε απόσταση την εξωτερική πορνογραφία και άλλες επιβλαβείς πληροφορίες που στέλνονται από ξένους οργανισμούς. {189} Ένας κυβερνητικός ομιλητής παραδέχτηκε, ωστόσο, ότι η κυβέρνηση δεν είναι σίγουρη για το πώς θα πετύχει αυτούς τους στόχους, αλλά υποσχέθηκε ότι η κυβέρνηση είναι διατεθιμένη “να το σκεφτεί.” {190}

Εν τω μεταξύ, στη Σιγκαπούρη, η κυβέρνηση υποσχέθηκε ποινές για οποιονδήποτε συλληφθεί να μεταφέρει πορνογραφικό ή στασιαστικό υλικό.{191} Διαβεβαίωσε επίσιης ότι η άποψή της θα αντιπροσωπεύεται σε μια Usenet ομάδα συζήτηής, soc.culture.singapore, στην οποία θα συχνάζουν οι κριτικοί της. Τα φερέφωνα της κυβέρνησης συνήθως ταχυδρομούν μηνήματα που εκθέτουν την φιλοκυβερνητκή όψη των θεμάτων. {192} Συνολικά, ωστόσο, η κυβέρνηση επέλεξε να ελέγχει την πρόσβση στο Internet εφόσον, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της, δε μπορεί να φανταστεί πως θα ελέγξει το περιεχόμενο:

Στα πλαίσια της εκστρατείας της κατά της της Ιντερνετικής πορνογραφίας, η Σιγκαπουριανή κυβέρνηση έψαξε στα αρχεία της Technet, ενός από τους μείζονες παροχείς Internet στη Σιγκαπούρη. Μια σάρωση 80.000 αρχείων με προέκταση “.GIF” απέφερε μόνο 5 πορνογραφικά αρχεία, τα οποία κατέληξαν σε προειδοποίηση των κατόχων τους.{194} Οι εταιρίες του εξωτερικού με γραφεία στη Σιγκαπούρη ανησυχούσαν μήπως η Σιγκαπουριανή κυβέρνηση ψάξει τα δεδομένα τους με την ελπίδα να βρει εμπιστευτικά ενσωματωμένα e-mails και η κυβέρνηση αναγκάστηκε να τους υποσχεθεί ότι δε θα το επαναλάβει. {195}

Όσο τα έθνη αδυνατουν να ελέγξουν το περιεχόμενο του Internet λόγου τόσο θα είναι ανίκανα να εμποδίσουν την ανώνυμη επικοινωνία. Αυτή η ανικανότητα να επιβληθεί μια απαγόρευση στη ανώνυμη Internet επικοινωνία δεν είναι μια αδυσώπητη καταστροφή, παρά τις προειδοποιήσεις του Δικαστή Scalia. {196} Αν και η εύκολα διαθέσιμη ανώνυμη επικοινωνία ενέχει πραγματικό κόστος μη ανιχνεύσιμης συκοφαντίας, λόγια μίσους και (ίσως) κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, {197} σημαίνει επίσης το τέλος της περιοριστικής εθνικής πολιτικής απέναντι στην πληροφορία. Οποιαδήποτε χώρα επιτρέπει στους πολίτες της να γίνουν μέρος του ηλεκτρονικού δικτύου της υφηλίου θα αναγκαστεί να ζήσει με μια ελευθερία λόγου ακόμη μεγαλύτερη από αυτή που στοχάστηκαν οι πρωτεργάτες της Πρώτης Τροπολογίας. Το παράδειγμα της Σιγκαπούρης μας πείθει ότι η επιθυμία ακόμη και αυταρχικών κυβερνήσεων να περισταλθεί η πρόσβαση στο παγκόσμιο δίκτυο πληροφορίας είναι ανεκπλήρωτη διότι οι επιχειρήσεις πιστεύουν ότι η αξία της άνευ περιορισμών πρόσβασης σ’ αυτές τις επικοινωνίες είναι πού μεγάλη. Ακόμα κι έτσι, οι κυβερνήσεις δεν είναι ανίσχυρες. Είναι στο χέρι των κυβερνήσεων να επιβάλλουν κόστη, τουλάχιστο στην ευκολία χρήσης, σ’ αυτούς που επιθυμούν να επικοινωνούν ανώνυμα. Αν απαγορευτούν σε ένα κράτος οι ανώνυμοι remailers θα ξενιτευτούν. Μια χώρα που επιθυμεί να παγορεύσει mail προς ή από ξένους ανώνυμους remailers θα δυσκολευτεί στην ανίχνευση εκτός κι αν ξοδέψει τεράστιους πόρους στην επισκόπηση της εθνικής κυκλοφορίας. Η δαπάνη θα πρέπει να είναι γεναία διότι είναι δύσκολο να διακρίνεις μεταξύ συνηθισμένου mail και mail σε ανώνυμο remailer, εκτός κι αν η κυβέρνηση απαγορέψει την κρυπτογράφηφη ή διατηρήσει μια εξόχως ενημερωμένη λίστα ξένων remailers. Μέχρι και απαγόρεψη της κρυπτογράφησης είναι δύσκολο να επιβληθεί γιατί ορισμένες μορφές κρυπτογραφημένου κειμένου δύσκολα διακρίνονται από κάποια format κοινών αρχείων.{198} Οι κυβερνήσεις έχουν διαδηλώσει ότι μπορούν να δράσουν συλλογικά προκειμένου να ελέγξουν δραστηριότητες όπως ξέπλυμα χρήματος το οποίο αντιλαμβάνονται σαν κοινή απειλή, αν λαι η αποτελεσματικότητα αυτών των μέτρων συζητιέται. {199} Στις Διεθνείς ενέργειες, όσον αφορά στον τομέα αυτό,, συμπεριλαμβάνονται η Σύμβαση της Βιέννης κατά της Παράνομης Διακίνησης Ναρκωτικών και Ψυχοτρόπων Ουσιών, {200} περιφερειακές συμφωνίες {201}, ένας αριθμός συνθηκών αμοιβαίας νομικής στήριξης μεταξύ ΗΠΑ και άλλων χωρών {202} και η δημιουργία μιας Οικονομολογικής Ομάδας Κρούσης η οποία απαρτίζεται από τις πιο αθηρές οικονομίες παγκοσμίως. {203} Ως τώρα, δε φαίνεται να υπάρχει ισοδύναμο κίνημα για τον έλεγχο των ανώνυμων remailers, αλλά δεν είναι ανέφικτο.

Ένας μεγάλος αριθμός και ποικιλία επιχειρήσεων έχουν αναγγείλει σχέδια ή πρωτότυπα εμπορικών δραστηριοτήτων βασισμένων στο Internet. Μέχρι και το 15% καταναλωτικών αγορών θα είναι ηλεκτρονικές ως το τέλος του αιώνα.{208} Το εμπόριο στο Internet μοιάζει έτοιμο να εξελιχθεί προς δύο συμπληρωματικές κατευθύνσεις, τις οποίες θα μπορούσε κανείς να ονομάσει σύνηθες εμπόριο σε απτά πράγματα και σε εμπόριο πληροφορίας.

Στην περίπτωση του συνήθους εμπορίου σε απτά πράγματα, πολλές συναλλαγές εκτελούνται τώρα τηλεφωνικά, τετριμμένο ταχυδρομείο (πχ. πωλήσεις καταλόγου) μπορούν να κλίνουν προς το δίκτυο. Το μελλοντικό mail των μαγαζιών ίσως είναι on-line και προσφέρει τα πάντα από επιδείξεις προϊόντος video και ηχογραφημένες μαρτυρίες πελατών μέχρι τεχνικές προδιαγραφές του προϊόντος. Οι αλληλεπιδρούσες πωλήσεις ίσως επιτρέψουν στους εμπόρους να ρωτούν τους πελάτες σχετικά με τις ανάγκες τους, το πορτοφόλι τους και να τους καθοδηγούν έπειτα σε συγκεκριμένα προϊόντα. {209}Τα προϊόντα θα μπορούσαν να παρασκευαστούν στο μέγεθος χρώμα και άλλα χαρακτηριστικά βασισμένα στις προδιαγραφές που ορίζει ο πελάτης. Ίσως ακόμη καταστεί δυνατό το παζάρεμα της τιμής με τον Η/Υ του εμπόρου.{210}

Από πρακτικής πλευράς, η πρόκληση για το Internet εμπόριο είναι η οδήγηση μιας επιχείρησης από μέσο (medium) που αριστεύει στη διακίνηση πληροφορίας, αλλά προσφέρει πολύ ανασφαλές μέσο επικοινωνίας. Δεν είναι πάντα εφικτό να είμαστε σίγουροι ότι κάποιοι είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι είναι, ούτε είναι σίγουρο ότι κανείς δεν κρυφακούει. Το ψηφιακό χρήμα υπόσχεται να λύσει το πρόβλημα της μεταφοράς αξίας, αλλά είναι πολύ νωρίς να πούμε ποιο, αν υπάρχει κάποιο, είδος ψηφιακού χρήματος θα συναντήσει ευρεία αποδοχή στον εμπορικό χώρο. Εν τω μεταξύ, οι καταναλωτικές συναλλαγές διεξάγονται με πιστωτικές / χρεωστικές κάρτες.

Βραχυπρόθεσμα, οι πιστωτικές ή χρεωστικές κάρτες παρέχουν τον απλούστερο, αν όχι τον ιδανικότερο, τρόπο μεταφοράς αξίας πάνω στο Internet. Αυτές οι Internet συναλλαγές με πιστωτική κάρτα{211} μπορούν να χωριστούν χάριν ευχρηστίας σε 3 κατηγορίες:

1. Ο πελάτης ταχυδρομεί ηλεκτρονικά (e-mail) στον έμπορο τις λεπτομέρειες της πιστωτικής του κάρτας (ή συμπληρώνει μια σελίδα στο World Wide Web), όπως στέλνει κάποιος σήμερα κοινή πληροφορία με σύνηθες mail. Αν και εγκυμονεί ο κίνδυνος αυτή η πληροφορία να αντιγραφεί καθ' οδόν, ιδιαίτερα αν η πηγή του μηνύματος ανιχνεύεται σε Ethernet συστήματα τα οποία είναι ευπαθή σε ξετρύπωμα οικιακών πακέτων, μέχρι τώρα τέτοιου είδους κλοπή φαντάζει σπάνια. Η υπαιτιότητα του πελάτη για απατηλή χρήση σε τέτοιες περιπτώσεις τοποθετείται στο όριο των $50 όπως και σε κάθε άλλη συναλλαγή με πιστωτική κάρτα. {212}
2. Ο πελάτης κρυπτογραφεί τα δεδομένα της πιστωτικής κάρτας πριν τα αποστείλει πχ. με PGP ή με πρωτόκολλο Secure Sockets Layer (SSL). Δεδομένου του περιορισμού ότι ένας αποφασισμένος εισβολέας εξοπλισμένος με πολλούς Η/Υ και χρόνο μπορεί να σπάσει πάντα κάποιους από τους βραχύτερους κωδικούς στη χρήση, στην περίπτωσή μας ελαττώνεται ο κίνδυνος να αντιγραφούν οι λεπτομέρειες της πιστωτικής κάρτας από τρίτους. (Στους κινδύνους συμπεριλαμβάνεται η περίπτωση ένα σύστημα κρυπτογράφησης να είναι ελαττωματικό, άσχημα υλοποιημένο ή χρησιμοποιούμενο σε ανασφαλή πλατφόρμα πχ. σε μια που αποθηκεύει τα δεδομένα με αβέβαιο τρόπο.)
3. Ο πελάτης έρχεται σε συμφωνία με τρίτο όπως First Virtual Haldings, όπου οι λεπτομέρειες πιστωτικής κάρτας μεταφέρονται στον τρίτο με άλλο μέσο. Στην περίπτωση της First Visual, έναν ώριμο παίκτη σ' αυτή την αγορά κάθε συναλλαγή επιβεβαιώνεται με e-mail. {213} Σε άλλες περιπτώσεις στον πελάτη μπορούν να αποδοθούν δεδομένα ταυτοποίησης όπως PIN ή κοινό ιδιωτικό ζευγάρι κλειδιών {214}με το οποίο να υπογράφονται ψηφιακά τα μηνύματα. Και στις δύο περιπτώσεις οι συμμετέχοντες έμποροι ξεκαθαρίζουν τις συναλλαγές μέσω τρίτων πριν ταχυδρομηθεί η χρέωση στην πιστωτική κάρτα του πελάτη.

Και στις τρεις κατηγορίες, ο πελάτης χρειάζεται να έχει μια έγκυρη πιστωτική / χρεωστική κάρτα πχ. Visa ή Mastercard έτσι ώστε να δουλέψει η συναλλαγή. Οι χρεώσεις στέλνονται στην τράπεζα ή εμφανίζονται στην πιστωτική κάρτα και ρυθμίζονται μεταξύ του αγοραστή του πωλητή (ή του τρίτου) και του παροχέα καρτών (Card Issuer) σαν να είχε χρησιμοποιήσει την κάρτα ο πελάτης για να αγοράσει κάτι στα πλαίσια μιας συνηθισμένης συναλλαγής.

Παρά την ποικιλία επιλογών, η μεταφορά του συνήθους εμπορίου σε απτά πράματα από υπάρχοντα κανάλια διάθεσης σε κατανεμημένως δικτυακώς πωλήσεις πιθανώς θα εγείρει νέα νομικά προβλήματα, ενώ δεν υπάρχει λόγος να προσδοκούμε την επίλυση των προβλημάτων που σχετίζονται με την εμπορική διάθεση. {215}Επιπλέον το σύνηθες Internet εμπόριο σε απτά πράματα ίσως παραμείνει συνυφασμένο με τις πωλήσεις μέσω πιστωτικών καρτών, ιδιαίτερα αν η δυνητική υπαιτιότητα του πελάτη για απάτη παραμένει σταθερή στα $50. {216}

Σε αντίθεση με το σύνηθες εμπόριο σε απτά πράματα το οποίο απλά κινείται στο Internet, η πώληση πληροφορίας ενδέχεται να μετασχηματιστεί. Αυτή η μετατροπή θα επιφέρει νέα νομικά και κοινωνικά προβλήματα στο πέρασμά της ή τουλάχιστον θα αμβλύνει παλιά. {217} Αν και σήμερα η πρόσβαση στις περισσότερες WWW σελίδες είναι ελεύθερη και ανοιχτή στον οποιοδήποτε με έναν browser αυτό μπορεί να αλλάξει όταν οι πρωτοπόροι στον ωκεανό της πληροφορίας αρχίσουν να δημιουργούν αποκλειστικές οικονομικές ζώνες στις ιδεατές αληθινές εστίες τους και να περιορίζουν την πρόσβαση χρηστών που έχουν είτε αγοράσει κωδικό πρόσβασης είτε έχουν browsers προδιαμορφωμένους να πληρώνουν χρέωση, ίσως μέχρι ορισμένου σημείου, για προσπέλαση WWW σελίδων. Οι web σελίδες ταιριάζουν άψογα με μικροσυναλλαγές, στις οποίες ο αναγνώστης χρεώνεται ασήμαντο ποσό για κάθε προσπέλαση{218} όσο η διαδικασία πληρωμής μπορεί αβίαστα να ενοποιηθεί σε εργαλεία browsing. Επί του παρόντος ποταπές χρεώσεις όπως το ένα δέκατο του cent δεν μπορούν να επεξεργαστούν οικονομικά μέσω των υφιστάμενων πιστωτικών συστημάτων{219} και αυτό μοιάζει απίθανο να αλλάξει στο εγγύς μέλλον. Έτσι θα χρειαστεί ένα ψηφιακό μέσο μεταφοράς αξίας, κατά προτίμηση ένα που δεν απαιτεί συμμετοχή τρίτου όπως πιστωτικό γραφείο ή παροχέας πιστωτικών καρτών, πριν οι μικροχρεώσεις γίνουν μέρος της νέας οικονομικής πληροφορίας.{220} Είναι ξεκάθαρο ότι οι προοπτικές ανάπτυξης της εμπορικής Internet πληροφορίας είναι τεράστιες και το υψηλό κόστος των συναλλαγών μέσω πιστωτικών καρτών τις κάνει ακατάλληλες για συναλλαγές μεγάλου όγκου, μικρής αξίας.

Οι κρυπτολόγοι έχουν δουλέψει πάνω σε μεθόδους δημιουργίας και μετάδοσης tokens αξίας - το ψηφιακό ισοδύναμο μετρητών και τσεκ - πάνω σε δίκτυα όπως το Internet. Αυτό το ψηφιακό χρήμα γνωστό και ως "ηλεκτρονικό χρήμα" ή "Ε$" ή "e-cash", θα επιτρέψει την αγορά και πώληση αγαθών ή υπηρεσιών πάνω στο Internet. Κάθε σύστημα ψηφιακού χρήματος διευρύνει τις εμπορικές δυνατότητες του Internet ιδιαίτερα αν το σύστημα έχει χαμηλό κόστος συναλλαγής. Με συναλλαγές μικρού κόστους, συστήματα "πληρώστε για να δείτε" / πληρώστε ανά byte στα οποία χρεώνονται δεκάρες ή και λιγότερο προκειμένου να δούμε άρθρο ή εικόνα στο WWW γίνονται πραγματικότητα. Η συναλλαγή μπορεί (ή μπορεί να μην) καταλήξει σε καταγραφή της συμμετοχής του αγοραστή στη συναλλαγή είτε υποστηρίζεται από τον πωλητή είτε από την τράπεζα. Αυτό εξαρτάται από το ποιο πρωτόκολλο χρησιμοποιείται. Το ψηφιακό χρήμα μπορεί να αφήσει τα παρεπόμενα λογιστικού ελέγχου μιας αγοράς με πιστωτική κάρτα ή μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερη ανωνυμία απ' ότι το χάρτινο χρήμα. Χωρίς κάποιο είδος ανωνυμίας χτισμένης στο ψηφιακό χρήμα, κάθε πληρωμή ενέχει την πιθανότητα εγγραφής, η οποία αν συνδυαστεί με ανάλογες εγγραφές γίνεται ένας λεπτομερής "φάκελος" (profile) του καταναλωτή. Αν το ψηφιακό χρήμα αντικαταστήσει το σύνηθες εμπόριο για απτά πράματα, οι συνέπειες του "φακελώματος" δεν θα είναι δριμύτερες από αυτές που προκαλούν οι πιστωτικές κάρτες σήμερα. Αν ωστόσο, η διαθεσιμότητα και ευκολία χρήσης του Internet εμπορίου κάνει τους καταναλωτές να μετατρέψουν τις αγορές με χρήμα σε Internet αγορές με πιστωτικές κάρτες ή ανιχνεύσιμο ψηφιακό χρήμα, το αποτέλεσμα θα είναι να αυξηθεί η διαθέσιμη ποσότητα πληροφορίας πάνω στις αγοραστικές συνήθειες του καταναλωτή.

Αν οι καταναλωτές χρησιμοποιούν μηχανισμό ανιχνεύσιμης πληρωμής για την αγορά πληροφορίας ή αγαθών, δυνητικά διευρύνεται η γνώση χαρακτηριστικών του καταναλωτή. Αν εργαλεία Internet όπως το WWW γίνουν μείζονα εθνικά και διεθνή μέσα επικοινωνίας με έναν εμβόλιμο μηχανισμό μικροσυναλλαγών, τότε κάθε άρθρο εφημερίδας που προσπελάστηκε, κάθε on-line κατάλογος που μελετήθηκε, κάθε πολιτική διαμάχη που δοκιμάστηκε θα αφήσουν πληροφοριακό υπόλειμμα. Αυτά τα δεδομένα μπορούν να συλλεχτούν και να δημιουργήσουν ένα εξόχως λεπτομερώς profile (φάκελο) του καταναλωτή-πολίτη. Η ύπαρξη τέτοιων λεπτομερών φακέλων πάνω σε προτιμήσεις δαπανών και πνευματικές προτιμήσεις δεν θα έχει προηγούμενο. {221}

Είμαστε σε πολύ πρώιμο στάδιο στάδιο ανάπτυξης του Internet εμπορίου. Τα περισσότερα προϊόντα πληρωμής και πρωτόκολλα βρίσκονται κάπου ανάμεσα στον πίνακα ζωγραφικής και στο δρόμο. Λίγοι έχουν ξεπεράσει τα επίπεδα δοκιμών. Δεν έχουν αναδυθεί πρότυπα, αλλά μεγάλοι οικονομικοί οργανισμοί και τράπεζες ετοιμάζονται να διαθέσουν στους καταναλωτές προϊόντα ηλεκτρονικών οικονομικών συναλλαγών. {222} Σε κάθε μια απ' αυτές τις υλοποιήσεις απαιτείται η λήψη αποφάσεων πάνω σε αναπόφευκτες ενέργειες εξισορρόπησης μεταξύ ασφάλειας, ανωνυμίας κόστους και ευκολίας χρήσης.

Έστω ότι το ψηφιακό χρήμα πρόκειται να διατεθεί από μια τράπεζα {223} και να χρησιμοποιηθεί σε συναλλαγές πραγματικού χρόνου ανάμεσα στην Alice, μια πελάτισσα και τον Bob, έναν έμπορο. {224} Σε μια συναλλαγή πραγματικού χρόνου η Alice αγοράζει πληροφορία (λογισμικό, νέα, τέχνη, το δικαίωμα να βλέπει μια web σελίδα ) on-line. Μπορεί να παρεμβάλλονται δευτερόλεπτα μόνο ανάμεσα στην προσφορά πληρωμής της Alice και στην προσδοκία της να παραδώσει τα αγαθά ο Bob. Ο Bob πρέπει να επιβεβαιώσει την εγκυρότητα της πληρωμής της Alice αμέσως ή να δεχτεί το ρίσκο ότι μπορεί να κάνει ελάχιστα αν η Alice τον εξαπάτησε. Μια Internet συναλλαγή μπορεί φυσικά να πάρει πολλές άλλες μορφές οι οποίες και αναφέρονται περιστασιακά στα επόμενα. Η συναλλαγή θα μπορούσε να είναι, για παράδειγμα, ένας κατάλογος αγορών στον οποίο η Alice τοποθετεί μια παραγγελία, πληρώνει και ο Bob περιμένει να ξεκαθαρίσει η πληρωμή πριν αποστείλει εμπορεύματα. Σ' αυτό το μοντέλο, το ρίσκο του Bob ότι η πληρωμή θα είναι κακή, είναι σχετικώς χαμηλό αφού το μόνο που χρειάζεται είναι να αστοχήσει στην αποστολή των εμπορευμάτων.

Επειδή το ψηφιακό χρήμα αναπαρίσταται από σειρά bits και υπάρχουν λίγα πράματα σ' αυτή τη ζωή πιο εύκολα αντιγράψιμα από τα bits, η τράπεζα νοιάζεται να σιγουρέψει, ότι οποιαδήποτε αντίγραφα ψηφιακού χρήματος που δημιουργήθηκαν από την Alice ή την Mallet, ένα εχθρικό τρίτο {225} θα είναι μη ξοδέψιμα ή τουλάχιστον θα ανιχνεύονται εύκολα. Η τράπεζα επιθυμεί να εμποδίσει, η τουλάχιστον να ανιχνεύσει, απόπειρα διπλοξοδέματος ψηφιακού χρήματος προκειμένου να αποφύγει διπλοπληρωμή και στην ιδανικότερη περίπτωση να ξέρει ποιοι είναι οι διπλοξοδευτές ώστε να τους διώξει ποινικά για απάτη. Για παράδειγμα, αν η επικοινωνία της Alice με την τράπεζα δεν είναι κρυπτογραφημένη, η Mallet μπορεί να κρυφακούσει στην τηλεφωνική γραμμή της Alice να καταγράψει το ψηφιακό χρήμα και να προσπαθήσει να το ξοδέψει πριν την Alice. Ακόμη και αν η επικοινωνία με την Alice είναι ασφαλής, η τράπεζα επιθυμεί να σιγουρέψει ότι η ίδια η Alice δεν μπορεί να ξοδέψει ούτε κέρμα πάνω από μια φορά.

Ο Bob, ο έμπορος, επιθυμεί να μπορεί να αποδείξει ότι η Alice εξουσιοδότησε τη συναλλαγή προκειμένου να διασφαλίσει ότι η Alice δεν θα το αρνηθεί αργότερα (μη αποκήρυξη). Ο Bob θέλει επίσης εγγύηση ότι η Alice έχει το κεφάλαιο να πληρώσει για τη συναλλαγή και ότι η τράπεζα θα του χορηγήσει τα χρήματα. {226} Υπό ορισμένες συνθήκες ο Bob ίσως θέλει να αποκρύψει το γεγονός της συναλλαγής. Εν τω μεταξύ, η Alice επιθυμεί να διασφαλίσει ότι μη εξουσιοδοτημένες πληρωμές είναι αδύνατες, ότι ο Bob δεν μπορεί να αρνηθεί ότι πληρώθηκε, ότι το γεγονός της συναλλαγής είναι ιδιωτικό και ότι υπάρχει αποζημίωση διαθέσιμη αν ο Bob αθετήσει τη συμφωνία ή παραδώσει σκάρτα εμπορεύματα. Σε μερικές περιπτώσεις η Alice θέλει η συναλλαγή να είναι πλήρως ανώνυμη - ούτε καν ο Bob να ξέρει την ταυτότητα της Alice. Σε τέτοιες περιπτώσεις ωστόσο ο Bob θα θελήσει να σιγουρευτεί ότι η Alice αδυνατεί να αποποιηθεί την υποχρέωση να πληρώσει. {227}

Αν η συναλλαγή είναι εξ' ολοκλήρου ηλεκτρονική, καθένα από τα μέρη θα χρειαστεί μηχανισμό να διασφαλίσει ότι τα άλλα μέρη θα πληρώσουν ότι απαιτείται. Σε έναν κόσμο όπου η απάτη είναι πιθανή ή η συναλλαγή έχει μη στιγμιαίες πλευρές (πχ. μια εγγύηση, την δυνατότητα αγωγής για οφειλή προϊόντος, τη δυνατότητα ένα μέρος να επιχειρήσει να αποκηρύξει την πληρωμή) τα μέρη θα ζητήσουν εγγυήσεις ότι οι εταίροι είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι είναι: η τράπεζα, ο Bob και η Alice (η ιδιοκτήτης του ψηφιακού χρήματος). Η αυθεντικότητα της ταυτότητας ωστόσο είναι με διαφορά η ευκολότερη πλευρά της ηλεκτρονικής συναλλαγής, καθώς μπορεί εύκολα να επιτευχθεί με ψηφιακές υπογραφές. {228}

Το ψηφιακό χρήμα μπορεί να αποθηκευτεί σε ένα πλήθος τύπων: στον Η/Υ του οικονομικού φορέα, στους Η/Υ της Alice και του Bob ή σε έξυπνες κάρτες που φέρουν ο πελάτης ή ο έμπορος. {229} Το ψηφιακό χρήμα μπορεί να καλύψει τωρινά ή όχι. Ανάλογα με το χρησιμοποιούμενο σύστημα, αν η Alice και ο Bob κρατούν το ψηφιακό χρήμα, η τράπεζα μπορεί να το εκθέσει σε μορφή ψηφιακών "νομισμάτων" τα οποία πρέπει αθροιζόμενα να ανέλθουν του συνολικού ποσού της αγοράς ή η Alice και ο Bob μπορούν να το κρατούν σε ψηφιακό λογαριασμό πάνω σε έξυπνες κάρτες οι οποίες χρεώνονται ή πιστώνονται όπως χρειάζεται. Το σύστημα ίσως απαιτεί όλες οι συναλλαγές να ρυθμίζονται από τον διατελούντες τη συναλλαγή ή επιτρέπει να ρέουν ελεύθερα κεφάλαια μεταξύ πελατών και εμπόρων.

Ότι ακολουθεί ευελπιστούμε να είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα των τύπων ψηφιακού χρήματος υπό ανάπτυξη στις μέρες μας. Λίγα από τα ψηφιακά συστήματα πληρωμών που θα συζητηθούν παρακάτω επιτρέπουν απεριόριστη άμεση μεταφερσιμότητα μεταξύ φορέων ηλεκτρονικών κεφαλαίων: με μόνη εξαίρεση το Mondex ψηφιακό ταμειακό μοντέλο, σε όλα τα μοντέλα ψηφιακού νομίσματος ο παραλήπτης ψηφιακής πληρωμής πρέπει πάντα να επιστρέψει στην τράπεζα για ένα νέο νόμισμα πριν καταστεί ικανός να το ξοδέψει, αν και είναι θεωρητικά εφικτό για τους χρήστες να τροποποιούν τουλάχιστον ένα σχήμα πληρωμής ψηφιακού νομίσματος έτσι ώστε να επιτρέπεται τα νομίσματα να μεταφέρονται μέσω τρίτου χωρίς επιστροφή στην τράπεζα.{230}

1. Το μοντέλο χρεωστικής κάρτας

Μια απλή καίτοι δαπανηρή στρατηγική ηλεκτρονικής πληρωμής που πληρεί τις ανάγκες ασφαλείας της τράπεζας ενώ διατελείται η συναλλαγή. Η υψίστης ασφαλείας έκδοση αυτού του μοντέλου δεν είναι πραγματικά ψηφιακό χρήμα και τυποποιείται πάνω σε χρεωστικές κάρτες. Η τράπεζα αξιώνει ο Bob, ο έμπορος, να έρχεται σ' επαφή με την τράπεζα on-line τη στιγμή της πληρωμής προκειμένου να μεταφέρει τα κεφάλαια από τον λογαριασμό της Alice στο λογαριασμό του Bob. Αν η αποταμίευση της Alice δεν επαρκεί τότε η τράπεζα αρνείται να επιτρέψει τη συναλλαγή. Αν ο πελάτης διαθέτει το κεφάλαιο, τότε αυτό μεταφέρεται από τον λογαριασμό πελάτη στον λογαριασμό εμπόρου τη στιγμή της πώλησης. Μια εναλλακτική μορφή του μοντέλου αυτού θέλει την τράπεζα να αντικαθίσταται από μια υπηρεσία διαλεύκανσης η οποία προάγει τις εντολές πληρωμής στις συνήθεις τράπεζες οι οποίες έχουν εκ των προτέρων επιλεγεί από μέλη του σχήματος. {231}

Η ταυτότητα της Alice και του Bob μπορούν να επαληθευτούν με χρήση απαραχάρακτων ψηφιακών υπογραφών, απομακρύνοντας τις πιθανότητες απατηλής ή αποκυρησσόμενης συναλλαγής όσο και τα δύο μέρη προστατεύουν προσεχτικά τις φράσεις κώδικα (αλφαριθμητική, εκδόσεις PIN αριθμών τραπεζικών καρτών) με τις οποίες προσπελαύνουν τους λογαριασμούς τους. Δεν υπάρχει κίνδυνος διπλοπληρωμής ή διπλότυπου ψηφιακού χρήματος διότι το ψηφιακό χρήμα ποτέ δεν αφήνει το τραπεζικό σύστημα.

Ένα μειονέκτημα αυτής της προσέγγισης είναι ότι η on-line επαλήθευση εισάγει καθυστέρηση και έξοδα στη συναλλαγή συγκριτικά με την πεπατημένη των πιστωτικών καρτών. Το κόστος συναλλαγών σε συνδυασμό με το παράδειγμα χρεωστικής κάρτας το κάνουν ακατάλληλο για συναλλαγές χαμηλής αξίας / μεγάλου όγκου. {232} Το βασικό μοντέλο χρεωστικής κάρτας θα δούλευε για την αγορά αυτοκινήτου on-line ή ακόμα και για ένα φανελάκι αλλά όχι για χρέωση 1/10 του cent προς ανάγνωση μιας web σελίδας. Το παράδειγμα χρεωστικής κάρτας επίσης δεν κάνει τίποτα για να προστατέψει τα συμφέροντα ιδιωτικότητας του Bob και της Alice. Η τράπεζα έχει πλήρως καταγεγραμμένη κάθε συναλλαγή. Αυτό διευκολύνει την υπακοή και είναι πολύτιμο για την επιβολή νόμων, αλλά σημαίνει επίσης ότι η ιδωτικότητα τράπεζα είναι χαμηλή και ότι η τράπεζα εύκολα βρίσκει το profile του καταναλωτή. {233}

 

2. Το βασικό ψηφιακό νόμισμα

Το βασικό μοντέλο ψηφιακού νομίσματος είναι τελείως απλό. Η τράπεζα αποδίδει στο χρήστη έναν μακρύ πιθανοτικά μοναδικό, τυχαίο αριθμό (τον "σειριακό αριθμό" του νομίσματος) υπογεγραμμένο με το ιδιωτικό κλειδί της τράπεζας. Όταν η Alice θέλει να ξοδέψει ένα νόμισμα, το στέλνει στον Bob, ο οποίος το στρέφει στην τράπεζα είτε on-line είτε μετά το γεγονός. Η τράπεζα ελέγχει το σειριακό αριθμό με βάση τη λίστα εξοδεμένων νομισμάτων και αν το νόμισμα δεν έχει πρωτύτερα ξοδευτεί ή πιστώνει το λογαριασμό του Bob ή του αποδίδει νέο νόμισμα με νέο σειριακό αριθμό.{234} Όσο η τράπεζα είναι ειλικρινής η Alice και ο Bob έχουν και οι δύο τις αποδείξεις που χρειάζονται ότι η συναλλαγή έλαβε χώρα. Το μοντέλο του νομίσματος είναι επίσης εύκολο να υλοποιηθεί υπολογιστικά. Κάθε νόμισμα απαιτεί μακρύ, μοναδικό τυχαίο αριθμό αλλά η τράπεζα μπορεί να ξαναχρησιμοποιήσει το ίδιο ζευγάρι ιδιωτικού - δημόσιου κλειδιού για να υπογράψει κάθε νόμισμα μιας δεδομένης αξίας.{235} Το βασικό μοντέλο νομίσματος δεν επιτρέπει ελεύθερη ροή νομισμάτων. Κάθε φορά που η Alice ξοδεύει ένα νόμισμα στο μαγαζί του Bob, o Bob πρέπει να εξαργυρώσει το νόμισμα στην τράπεζα που το έβγαλε είτε πρόκειται για παραδοσιακό κεφάλαιο είτε για νέο νόμισμα, πριν μπορέσει να το ξοδέψει.{236}

Το μοντέλο βασικού νομίσματος έχει 2 προβλήματα. Πρώτον αν η συναλλαγή είναι on-line σε πραγματικό χρόνο, αλλά η επαλήθευση είναι off-line (δηλαδή κάποιο χρόνο μετά την ολοκλήρωσή της συναλλαγής ), ο Bob δεν θα μπορεί ίσως να ελέγξει αν το νόμισμα που του προσφέρει η Alice δεν έχει προηγουμένως ξοδευτεί πριν να είναι αργά.{237} Ο Bob μπορεί να ελέγξει την ψηφιακή υπογραφή της ισχυριζόμενης αξίας. Αυτό το test θα διακρίνει ένα κάλπικο νόμισμα από ένα πραγματικό. Αλλά χωρίς την on-line επαλήθευση ο Bob δεν μπορεί να πει αν ένα νόμισμα έχει ήδη εξοφληθεί κάπου αλλού την ώρα που η Alice αγοράζει από αυτόν. Η on-line επαλήθευση διασφαλίζει ότι το νόμισμα που προσφέρεται είναι έγκυρο, αλλά αυτή η επαλήθευση προσθέτει κατά πάσα πιθανότητα καθυστέρηση και κόστος.{238} Δεύτερον, εφόσον ο σειριακός αριθμός του νομίσματος είναι μοναδικός και γνωστός στην τράπεζα, η εξαγορά του νομίσματος από τον Bob συνδέει την Alice με την συναλλαγή και η τράπεζα καταλήγει σε μια βάση δεδομένων που να περιέχει πληροφορία για όλους τους πελάτες της. Όπως και στο μοντέλο πιστωτικής κάρτας οι πελάτες δεν απολαμβάνουν ιδωτικότητα.{239}

Τα βασικά ψηφιακά νομίσματα έχουν το πολύ μικρό αντίκτυπο στα χρηματικά εφόδια. Το αν θα επηρεάζουν ολωσδιόλου εξαρτάται σε μεγάλο ποσοστό από το ως μεταχειρίζονται πελάτες και τράπεζες τα νομίσματα και από το αν χρησιμοποιούν on-line ή off-line συστήματα διευκόλυνσης (ξεκαθαρίσματος). Στο ένα άκρο, οι συναλλαγές ξεκαθαρίζονται on-line και η τράπεζα θέλει την Alice να μην αγοράζει νομίσματα μέχρι τη στιγμή που τα χρειάζεται. Σαν αποτέλεσμα, η Alice κρατάει το κεφάλαιό της σε έναν φορολογήσιμο λογαριασμό μέχρι που να χρειαστεί νόμισμα. Όταν θελήσει να συναλλαγεί με τον Bob επικοινωνεί με την τράπεζα, η τελευταία βγάζει νόμισμα και εκείνη το προσφέρει στον Bob, ο οποίος το εξαργυρώνει μόλις το λάβει από την Alice. Στο σενάριο αυτό οι επιδράσεις του νομίσματος στη διαθέσιμη ποσότητα χρήματος είναι αμελητέες.

Στο άλλο άκρο, οι συναλλαγές ξεκαθαρίζονται off-line και η τράπεζα απαιτεί η Alice να αποκτήσει ψηφιακά νομίσματα πριν τα χρειαστεί, όπως κάποιος αγοράζει ταξιδιωτικά τσεκ σήμερα. Επειδή το on-line ξεκαθάρισμα δεν είναι διαθέσιμο ή είναι πολύ ακριβό, άρα μη πρακτικό, ο Bob ρισκάρει να μην πληρωθεί με προεξοφλημένο νόμισμα τη στιγμή ου το δέχεται από την Alice. Η ανάγκη του Bob να συναθροίσει νομίσματα πριν τα εξαργυρώσει από την τράπεζα εισάγει περαιτέρω καθυστέρηση πριν τη συμφωνία. Σ' αυτή την έκδοση τα ψηφιακά νομίσματα λειτουργούν αρκετά, σαν ταξιδιωτικά τσεκ. Εφόσον τα ταξιδιωτικά τσεκ όσο και τα μετρητά είναι μέρη του M1, το στενότερο μέτρο χρημάτων ευρέως χρησιμοποιούμενο από μακροοικονομολόγους, αυτό από μόνο του δε λέει τίποτα. Αν ωστόσο, ο κόσμος διαλέξει να φέρει ψηφιακά νομίσματα αντί για τα συνηθισμένα μετρητά, το περισσότερο από το χρήμα σε κυκλοφορία θα διοχετευτεί στο τραπεζικό σύστημα αυξάνοντας το απόθεμα χρήματος μέσω τμηματικού αποταμιευτικού δανεισμού.{240} Τα ψηφιακά νομίσματα θα μπορούσαν να έχουν επίσης μικρό αντίκτυπο στην κινητικότητα του χρήματος αν προκαλέσουν μεγαλύτερο αριθμό συναλλαγών ετησίως ή αν η ύπαρξη παγκοσμίων 24ωρων κυβερνομονοπατιών ενθαρρύνει τον κόσμο να συναλλάσσεται συχνότερα. {241}

 

 

 

3. Τυφλωμένα νομίσματα

Το βασικό μοντέλο νομίσματος εμπιστεύεται την τράπεζα με τίμημα την on-line επαλήθευση και την ευκαιρία για τις τράπεζες να συσσωρεύσουν χαρακτηριστικά εξόδων των πελατών. Είναι δυνατό, ωστόσο, να κρατήσουμε τα γνωρίσματα εκείνα του βασικού μοντέλου νομίσματος που καθιστούν αδύνατο ή τουλάχιστο πολύ ριψοκίνδυνο για τους ανθρώπους να αντιγράφουν το ψηφιακό τους χρήμα και να το ξοδεύουν εις διπλούν χωρίς να έχει η τράπεζα τη δυνατότητα να δημιουργήσει γιγαντιαία βάση δεδομένων με το ποιος ξόδεψε τι και που. Σ' αυτό το μοντέλο οι πληρώνοντες, αλλά όχι οι πληρωνόμενοι, μπορούν να μείνουν ανώνυμοι.

Χρησιμοποιώντας "τυφλωμένα νομίσματα" η Alice μπορεί να αποκτήσει ψηφιακό χρήμα με μοναδικό σειριακό αριθμό από τράπεζα χωρίς να επιτρέψει στην τράπεζα να δημιουργήσει εγγραφή με το σειριακό αριθμό του νομίσματος. Πέρα από την άγνοια της τράπεζας περί του σειριακού αριθμού, η μοναδικότητα του αριθμού βοηθάει να διασφαλίσουμε ότι η Alice δεν μπορεί να ξοδέψει το νόμισμα δύο φορές. Οι τεχνικές που το καταφέρνουν αναπτυγμένες και κατοχυρωμένες από τον David Cham και πραγματευόμενες από μια εταιρία που ίδρυσε ονόματι DiyiCash, είναι περίπλοκες. Όπως ένα βασικό ψηφιακό νόμισμα, ένα τυφλωμένο νόμισμα ξεκινά με ένα μακρύ τυχαίο σειριακό αριθμό, αλλά αυτή τη φορά ο σειριακός αριθμός γεννιέται από την Alice, τον πελάτη που σκοπεύει να αποκτήσει νόμισμα από την τράπεζα. Η Alice πολλαπλασιάζει αυτόν τον σειριακό αριθμό με έναν άλλον τυχαίο συντελεστή (τον "τυφλωμένο συντελεστή"{242}) και στέλνει το προϊόν (τον "τυφλωμένο αριθμό") στην τράπεζα. Όπως και στη βασική περίπτωση, η τράπεζα υπογράφει τον αριθμό με το μυστικό κλειδί της.

Αντίθετα απ' ότι συμβαίνει στη βασική περίπτωση, ωστόσο, μια τράπεζα που βγάζει ένα τυφλωμένο σύστημα δεν γνωρίζει τον πραγματικό σειριακό αριθμό του νομίσματος τη στιγμή που το διαθέτει τυπώνοντας την ψηφιακή της υπογραφή στον "τυφλωμένο αριθμό". Όλα όσα ξέρει η τράπεζα είναι ότι η Alice αγόρασε νόμισμα δεδομένης αξίας {243} και τον "τυφλωμένο αριθμό" που υπέβαλε η Alice. {244}Απουσία ανωνύμων τραπεζικών λογαριασμών, η τράπεζα γνωρίζει την ταυτότητα της Alice και πόσα νομίσματα από κάθε αξία αγοράζει η Alice. Εφοδιασμένη μ' αυτή την πληροφορία, η τράπεζα θα πρέπει να μπορεί να εναρμονιστεί με κανόνες σχεδιασμένους να ελέγχουν το ξέπλυμα χρήματος και την φοροδιαφυγή όσο και οποιαδήποτε συνηθισμένη τράπεζα. {245} Η ιδιωτικότητα της Alice εξαρτάται από εν μέρει από την ύπαρξη επαρκούς όγκου νομισμάτων σε κυκλοφορία τέτοιου που οι αγορές της Alice και η χρήση των νομισμάτων να μην ξεχωρίζει.

Υπάρχει κι άλλος ένας τρόπος να κρύβουμε και να ανακαλούμε την ταυτότητα της Alice. Σ' αυτή τη διαφοροποίηση η τράπεζα δεν ξέρει ποιος ξόδεψε τα χρήματα ενόσω ξοδεύτηκαν μια φορά, αλλά αυτή η πληροφορία είναι προσβάσιμη από συστημένο οργανισμό ξένο προς την τράπεζα.{246} Οι εφευρέτες αυτού του είδους ψηφιακού χρήματος προτείνουν ο διαπιστευμένος τρίτος ο οποίος θα κρατάει τα μέσα για την αποανωνυμοποίηση του ψηφιακού χρήματος να είναι "οργάνωση για τα δικαιώματα του καταναλωτή".{247} Τίποτα στο πρωτόκολλό τους, ωστόσο, δεν θα εμπόδιζε μια κυβέρνηση από το να απαιτήσει αυτή η οργάνωση να είναι η αστυνομία ή τα δικαστήρια. Στην πραγματικότητα αυτό το πρωτόκολλο ανοίγει την πόρτα σε πρώτης τάξης ψηφιακό χρήμα. Έτσι η κυβέρνηση θα μπορούσε να επισκοπήσει συναλλαγματικά δεδομένα τα οποία υπόκεινται στους περιορισμούς της τέταρτης τροπολογίας. {248}Είναι δυνατό να τροποποιηθεί το σύστημα ανιχνεύσιμου ανώνυμου χρήματος έτσι ώστε η ταυτότητα του χρήστη να αποκαλύπτεται μόνο όταν διάφορα μέρη ("διαπιστευμένοι") συμφωνήσουν. {249} Αυτό το σύστημα πολλαπλών διαπιστευμένων μοιάζει με το σύστημα πολλαπλών συντελεστών που επιθυμούν τα κλειδιά του τσιπ κοπής νομισμάτων.

Όλα τα είδη "τυφλωμένων νομισμάτων" δημιουργούνται ως εξής: Όταν επιστραφεί στην Alice το υπογεγραμμένο τυφλωμένο νούμερο από την τράπεζα, αυτή εκτελεί έναν μαθηματικό υπολογισμό που αφαιρεί τον "τυφλωτικό παράγοντα". Το αποτέλεσμα είναι ένα νόμισμα που μοιάζει με το βασικό ψηφιακό νόμισμα, κατέχει τον "πραγματικό" σειριακό αριθμό και φέρει την ψηφιακή υπογραφή της τράπεζας που επιβεβαιώνει την αυθεντικότητα του πραγματικού -όχι του τυφλωμένου- σειριακού αριθμού. {250} Η Alice μπορεί να ξοδέψει τώρα το νόμισμα στο μαγαζί του Bob σαν να ήταν βασικό νόμισμα. Απουσία ανώνυμων τραπεζικών λογαριασμών, ο Bob οφείλει ακόμη να αποκαλύπτει την ταυτότητά του για να εξαργυρώσει το νόμισμα.. (Αν για κάποιο λόγο θελήσει η Alice αργότερα να "διακόψει την πληρωμή" στο νόμισμα διότι ο Bob παρέβηκε συμφωνία μπορεί πάντα να αποκαλύπτει τον πραγματικό σειριακό αριθμό στην τράπεζα.{251})

Όπως και το βασικό νόμισμα έτσι και το τυφλωμένο δεν είναι παρά ψηφιοποιημένα δεδομένα. Εφόσον η διαδικασία τύφλωσης σημαίνει ότι η τράπεζα δε μπορεί να οδηγηθεί από τον σειριακό αριθμό στην Alice πρέπει να υπάρξει κάποιος τρόπος που να την πείθει να μην τυπώνει και να μην διπλοτυπώνει νομίσματα. Το να εμποδίσουμε την Alice να ξεγελάσει ένα σύστημα βασισμένο σε off-line ξεκαθάρισμα είναι πιο δύσκολο.

 

α. Αποτροπή διπλοξοδέματος τυφλωμένων νομισμάτων με on-line ξεκαθάρισμα (DiyiCash)

Όταν η Alice ξοδεύει ένα τυφλωμένο νόμισμα και ο Bob παρουσιάζει το νόμισμα στην τράπεζα για την τακτοποίηση, η τράπεζα δεν μπορεί να συνδέσει το νόμισμα με την Alice διότι δεν έχει εγγραφή με το σειριακό αριθμό του νομίσματος. Χωρίς κάποιο μέσο αποθάρρυνσης του διπλοξοδέματος, ο πειρασμός ίσως υπερκεράσει τους ενδοιασμούς της Alice. Το on-line ξεκαθάρισμα αίρει κάθε πειρασμό. Εφόσον η τράπεζα κάθε εξαργυρωμένο σειριακό αριθμό, μπορεί να ελέγξει το προτεινόμενο νόμισμα του Bob σε σχέση με την κύρια λίστα. Αν το νόμισμα έχει ήδη ξοδευτεί αρνείται την πληρωμή. Καθώς το ξεκαθάρισμα είναι on-line ο Bob μπορεί να πει στην Alice ότι η τράπεζα αρνήθηκε να εξοφλήσει το νόμισμά της, όπως ακριβώς ένας έμπορος θα πει σε πελάτη ότι μια εταιρία πιστωτικών καρτών αρνήθηκε να εξουσιοδοτήσει μια αγορά.

Στις 23 Οκτωβρίου 1995, η Mark Twain Bank of St Louis Missouri, έγινε ο πρώτος παγκοσμίως οργανισμός που πρότεινε τυφλωμένα ψηφιακά νομίσματα χρηματοδοτούμενης αξίας. Η τράπεζα χρησιμοποιεί λογισμικό εξουσιοδοτημένο από την DiyiCash. {252}Το σύστημα βασίζεται στο on-line ξεκαθάρισμα τυφλωμένων νομισμάτων, αλλά οι λεπτομέρειες των τεχνικών προδιαγραφών του συστήματος ήταν περιορισμένες όταν το παρόν άρθρο τυπώθηκε. {253}Άλλοι οικονομικοί οργανισμοί θα προσφέρουν κατά πάσα πιθανότητα παρεμφερής ηλεκτρονικής υπηρεσίας χρήματος στο εγγύς μέλλον. Για παράδειγμα η DiyiCash εξουσιοδοτεί το λογισμικό της στο Σουηδικό Post Office, το οποίο υποστηρίζει τη λιανική τραπεζική δραστηριότητα η οποία σχετίζεται με λογαριασμούς υποστηριζόμενους από το 75% των Σουηδικών νοικοκυριών . {254}

β. Αποτροπή διπλοξοδέματος τυφλωμένων νομισμάτων με off-line ξεκαθάρισμα

Το on-line ξεκαθάρισμα είναι ακριβό σε χρόνο και χρήμα. Το off-line ξεκαθάρισμα δίνει την ευκαιρία σε ανέντιμους παράγοντες να ξοδέψουν το ίδιο νόμισμα πολλές φορές εφόσον το παραλαμβάνον μέρος δεν γνωρίζει ότι το νόμισμα έχει ήδη ξοδευτεί μέχρι που είναι πολύ αργά. {255}

Το ρίσκο του Bob ότι το νόμισμα που προσφέρει η Alice θα αποδειχτεί άνευ αξίας αυξάνεται όταν ούτε ο Bob ούτε η τράπεζα ξέρουν ποια είναι η Alice, αφού η Alice πιστεύει εύλογα ότι η ανωνυμία την προστατεύει από τις συνέπειες του διπλοξοδέματος. Ακόμη και αν ο Bob παίρνει σοβαρό ρίσκο αφού το κόστος εξαναγκασμού της Alice να πληρώσει είναι μεγαλύτερο από το ίδιο το χρέος. Αυτό περιλαμβάνει ίσως ευρεία γκάμα συναλλαγών αν το Internet εμπόριο γίνει παγκόσμιο. Παρόλα αυτά αν η Alice ξέρει ότι ο Bob και η τράπεζα γνωρίζουν την ταυτότητά της, φοβάται φυσικά μήπως ο Bob την καταδώσει στις αρμόδιες αρχές, ενδεχομένως με ποινική δίωξη κατά εγκληματία, πράγμα το οποίο θα απαξίωνε τον πειρασμό για διπλοξόδεμα.

Η ουσία του τυφλωμένου νομίσματος είναι ότι η τράπεζα δεν γνωρίζει το σειριακό αριθμό του νομίσματος και έτσι αδυνατεί να συμπεράνει την ταυτότητά του πληρώνοντος όταν το νόμισμα παρουσιάζεται για εξαγορά από τον πληρωμένο. Τόσο στο βασικό μοντέλο όσο και στο τυποποιημένο μοντέλο τυφλωμένου νομίσματος, το νόμισμα δεν φέρει πληροφορία σχετική με την Alice. Είναι δυνατό, ωστόσο, να κωδικοποιήσουμε πληροφορία έτσι ώστε αυτή να παραμείνει κρυπτογραφημένη αν το νόμισμα ξοδευτεί μια μόνο φορά. Αν κάποιος προσπαθήσει να ξοδέψει ένα νόμισμα που έχει ήδη εξαργυρωθεί, το δεύτερο ξόδεμα θα αποκαλύψει την κωδικοποιημένη πάνω στο νόμισμα πληροφορία για το γνήσιο ιδιοκτήτη του. {256} Αυτό το σύστημα δουλεύει ακόμη και αν η Alice ξοδέψει το νόμισμα σε δύο διαφορετικούς εμπόρους.

Το δεύτερο ξόδεμα μπορεί να αποκαλύψει μόνο την όποια πληροφορία προσάρτησε η τράπεζα στο νόμισμα όταν το έδωσε στην Alice. Η τράπεζα είναι υπεύθυνη για την επιλογή κωδικοποίησης επαρκούς πληροφορίας π.χ. έναν μοναδικό αριθμό ταυτοποίησης, ο οποίος να επιτρέπει την προσέγγιση του πελάτη. Η τράπεζα έχει ωστόσο ένα πρόβλημα. Δεν μπορεί να διαβάσει την κρυπτογραφημένη, σχετική με την Alice, πληροφορία, εκτός και αν το τυφλωμένο νόμισμα ξοδεύτηκε δυο φορές. Μ' άλλα λόγια, η τύφλωση εμποδίζει την τράπεζα να επιθεωρήσει το νόμισμα τη στιγμή της παραγωγής του ώστε να διασφαλίσει ότι η Alice έχει στην πραγματικότητα παραδώσει την απαιτούμενη πληροφορία. Η τράπεζα μπορεί όμως να χρησιμοποιήσει πιθανοτικές μεθόδους που καθιστούν πολύ πιθανό η Alice να κωδικοποιεί την ταυτότητά της στο νόμισμα τη στιγμή που η τράπεζα το παράγει. Για παράδειγμα, έστω ότι η τράπεζα απαιτεί η Alice να δημιουργήσει εκατό τυφλωμένους αριθμούς και συσχετισμένα πεδία κρυπτογραφημένων δεδομένων. Η τράπεζα θα μπορούσε να απαιτήσει τότε την αποκάλυψη του περιεχομένου των 99 νομισμάτων κατ' επιλογή της τράπεζας. Αν όλα αυτά τα νομίσματα αποδειχτεί ότι περιέχουν τη δέουσα πληροφορία για την Alice, υπάρχουν καλές πιθανότητες και το 100οστό νόμισμα -το μόνο που θα υπογραφεί πραγματικά από την τράπεζα και το μόνο για το οποίο η Alice δεν αποκαλύπτει περιεχόμενα- να περιέχει αυτή την πληροφορία. Αν η Alice προσπαθήσει να εξαπατήσει εισάγοντας ελλιπή ή λανθασμένη πληροφορία έστω και σε ένα από τα 100 νομίσματα., η τράπεζα κατά πάσα πιθανότητα θα το ανιχνεύσει. Κι αν η τράπεζα ανιχνεύσει απόπειρα εξαπάτησης, θα αρνηθεί να ξαναεφοδιάσει την Alice ψηφιακά νομίσματα.

Σε ένα off-line σχήμα ξεκαθαρίσματος, η εξασφάλιση του Bob απέναντι στο διπλοξόδεμα εναπόκειται σε ένα πρωτόκολλο πρόκλησης - απόκρισης το οποίο αποκαλύπτει την ταυτότητα της Alice αν προσπαθήσει να διπλοξοδέψει. Ο Bob αναλαμβάνει έτσι κάποιο ρίσκο να μπλεχτεί με το ψηφιακό ισοδύναμο του sluy σε αυτόματο πωλητή διότι η Alice έχει ίσως ξοδέψει το νόμισμα αλλού πριν αυτός το φέρει στην τράπεζα. Αντίθετα απ' ότι sluy σε αυτόματο πωλητή, το κέρμα μπορεί να περιέχει πληροφορία που γνωστοποιεί την ταυτότητα της Alice στην τράπεζα. Το αν αυτό αρκεί για να βρούμε την Alice και να αναλάβουμε πολιτικά ή εγκληματολογικά ένδικα μέσα εξαρτάται από το αν η πληροφορία στο νόμισμα είναι ακριβής και από τους εμπλεκόμενους αρμόδιους.

Ίσως τα τυφλωμένα νομίσματα δεν μπορούν να παραχθούν ασφαλώς με αξίες σεβαστού μεγέθους απουσία αποδοτικού on-line συστήματος ξεκαθαρίσματος. Η Alice θα μπορούσε να ξοδέψει ακόμη και ένα νόμισμα $1 πολλές φορές μέσα σε λίγα λεπτά και ακολούθως να επιχειρήσει να εξαφανιστεί. {257} Ωστόσο, αν η αξία είναι χαμηλή, ο Bob μπορεί να περιορίσει τον κίνδυνο αν ελέγχει κάθε μικρής αξίας νόμισμα που προσφέρει η Alice έτσι ώστε να σιγουρευτεί ότι δεν είναι διπλότυπο νομίσματος που έχει ο ίδιος δεχτεί στο παρελθόν και να φροντίσει να επικοινωνήσει με την τράπεζα για επαλήθευση οποτεδήποτε δέχεται τόσα νομίσματα όσα θέλει να κρατήσει ρισκάροντας. {258}

 

γ. Αποτροπή διπλοξοδέματος τυφλωμένων νομισμάτων με ηλεκτρονικά πορτοφόλια.

Προκειμένου να νιώσουμε πεπεισμένοι σχετικά με την παραγωγή τυφλωμένων νομισμάτων, οι τράπεζες απαιτούν κατά το δυνατό αξιοπρεπή βαθμό διαβεβαίωσης ότι τα νομίσματα δε μπορούν να ξοδευτούν περισσότερες από μία φορά. Οι τράπεζες θέλουν επίσης να ελαχιστοποιήσουν τις πιθανότητες κάποιος τρίτος να ξεπλύνει χρήματα προκειμένου να αποφύγουν μπλεξίματα με τις κρατικές ρυθμιστικές αρχές. Από την πλευρά της τράπεζας είναι ίσως πολυτέλεια να μπορεί να ταυτοποιήσει το πρόσωπο που ξόδεψε ένα νόμισμα ένα εκατομμύριο φορές αν αυτό το πρόσωπο δε μπορεί να βρεθεί.

Το ηλεκτρονικό πορτοφόλι είναι μία έξυπνη κάρτα με μικροεπεξεργαστή. Το πορτοφόλι αλληλεπιδρά με ειδικά σχεδιασμένους αναγνώστες καρτών, κάτι σαν τραπεζικές κάρτες που χρησιμοποιούνται στις Automatic Teller Machines. Εμβαπτίζοντας το νόμισμα ή τουλάχιστον μέρος της αναγκαίας πληροφορίας για χρήση του νομίσματος, σε μια έξυπνη κάρτα με ανεκτικά στην παραχάραξη χαρακτηριστικά έχουμε πρόσθετη ασφάλεια, ιδίως αν το ανεκτικό στην παραχάραξη μέρους της κάρτας είναι προγραμματισμένο να εμποδίζει το διπλοξόδεμα.{259} Τράπεζες, έμποροι, ακόμη και προσωπικοί υπολογιστές θα μπορούσαν να εφοδιαστούν με τους απαραίτητους αναγνώστες έξυπνων καρτών.

Μια προέκταση αυτού του μοντέλου απαιτεί το ανεκτικό στην παραχάραξη μέρους της κάρτας να έχει ηλεκτρονικό παρατηρητή του οποίου η συμμετοχή είναι απαραίτητη για το ξόδεμα ενός νομίσματος. Ο συνδυασμός προστατεύει την ιδιωτικότητα διοχετεύοντας όλες τις επικοινωνίες του παρατηρητή μέσω του Η/Υ της Alice ο οποίος είναι προγραμματισμένος να διασφαλίζει ότι δεν αποκαλύπτονται λεπτομέρειες της συναλλαγής. Αν κάποιος σπάσει την αντοχή στην παραχάραξη και επιχειρήσει να διπλοξοδέψει, το πρωτόκολλο των τυφλωμένων νομισμάτων συνεχίζει να εφαρμόζεται και αποκαλύπτεται η ταυτότητα του αυθεντικού ιδιοκτήτη του νομίσματος.{260} Το καλύτερο ίσως παράδειγμα είναι η εφαρμογή υπό όρους πρόσβαση για την Ευρώπη (CAFΙ- Contitional Access For Europe), την οποία πατρονάρει το πρόγραμμα ESPRIT της ευρωπαϊκής ένωσης. Το πρωτόκολλο CAFE υπόσχεται υψηλή ασφάλεια στον πολίτη, πιθανότητα να πάρει πίσω αξόδευτα χρήματα αν χαθεί το πορτοφόλι και η ιδιωτικότητα του πληρώνοντος (όχι του πληρωμένου). Ως τώρα, δεν υπάρχει πραγματικό προϊόν CAFE πέρα απ' τα πρωτότυπα.{261}

 

4. Το μοντέλο τη ταξιδιωτικής επιταγής.

Τα χρηματικά συστήματα που βασίζονται σε ψηφιακά νομίσματα έχουν προβλήματα με το ακριβές αντίτιμο. Τα ψηφιακά νομίσματα δεν είναι δυνατό να διαχωριστούν χωρίς να θυσιαστεί ιδιωτικότητα του πελάτη και επίσης προκαλούν την πολύ μικρή λειτουργικότητα του συστήματος πληρωμής.{262} Τα αδιαχώριστα νομίσματα κανονικά πρέπει να συναθροιστούν για να σχηματίσουν το ποσό που χρειάζεται για μία αγορά, ακριβώς όπως τα δεκάρικα και οι δραχμές θα μπορούσαν να συνδυαστούν για να σχηματίσουν μια κατοχή 23 δραχμών. Αν τα νομίσματα είναι σε μικρές υποδιαιρέσεις, ένας μεγάλος αριθμός νομισμάτων απαιτείται για να αγοραστεί ό,τιδήποτε ακόμα και σχετικά φτηνό. Ως ένα σημείο, η διαχείριση ενός αρκετά μεγάλου αριθμού νομισμάτων μπορεί να εισάγει καθυστερήσεις μεταφοράς και κόστος πληροφοριών διαχείρισης. Αν τα νομίσματα πρόκειται να κουβαληθούν μέσω μιας έξυπνης κάρτας, μεγάλοι αριθμοί νομισμάτων απαιτούν μια κάρτα με ακόμη μεγαλύτερη μνήμη, το οποίο αυξάνει την επένδυση που απαιτείται προκειμένου να συμμετάσχει κανείς στο σύστημα.

Οποιαδήποτε είναι η τιμή του αγαθού που αγοράζεται, ο Bob χρειάζεται να παρέχει ρέστα εάν η Alice συμβαίνει να μην έχει τα ακριβή νομίσματα που απαιτούνται. Για αυτό το λόγο ο Bob χρειάζεται να έχει εναπόθεμα νομισμάτων στο χέρι για να πληρώσει την Alice (θυμηθείτε ότι όλα τα νομίσματα πρέπει να επιστρέφονται στην τράπεζα κάθε φορά που ξοδεύονται) και η Alice χρειάζεται να είναι ικανή να καταθέτει νομίσματα στην τράπεζα όπως επίσης και να τα αποσύρει.

Αντιθέτως ένα ηλεκτρονικό σύστημα ταξιδιωτικής επιταγής επιτρέπει στην Alice να ξοδεύει κάθε επιταγή για ποσό μέχρις ενός προκαθορισμένου μεγίστου. Η τράπεζα χρεώνει την Alice για τη μέγιστη τιμή όταν δημιουργείται η επιταγή και αποδίδει στην Alice τη διαφορά μεταξύ του μεγίστου και του ποσού που δαπανήθηκε στην πραγματικότητα. Αν το σύστημα επιταγών βασίζεται σε "τυφλωμένες" επιταγές συναφείς με τα τυφλωμένα νομίσματα, είναι δυνατό να σχεδιαστεί σύστημα επιστροφής χρημάτων έτσι ώστε όταν η Alice παρουσιάζει το αξόδευτο τμήμα της επιταγής για απόδοση χρημάτων, τίποτα στην αίτησή της (δεν έχει σχέση με το απαιτούμενο ποσό) να μη δίνει στην τράπεζα πληροφορία που θεατής επέτρεπε να συνδέσει την αίτηση απόδοσης χρημάτων με κάποια συγκεκριμένη πληρωμή. {263} Σε αντίθεση με τις ταχυδρομικές επιταγές, ανταγωνιστικές πιέσεις θα μπορούσαν να εξαναγκάσουν τις τράπεζες να πληρώνουν τόκο για τα κεφάλαια που δεσμεύονται για την κάλυψη της επιταγής.

 

5. Ηλεκτρονικό πορτοφόλι (Mondex χρήμα)

Το ηλεκτρονικό πορτοφόλι είναι μια έξυπνη κάρτα ή ένα πρόγραμμα Η/Υ που κρατάει ή καταγράφει τη διακύμανση του ηλεκτρονικού κεφαλαίου του ιδιοκτήτη, όπως μια κάρτα αντιγραφής ή μία τηλεκάρτα αποθηκεύει τιμές. Αν το πορτοφόλι είναι σε έξυπνη κάρτα, η κάρτα μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε σε ATMs ή σε εξειδικευμένους αναγνώστες καρτών ενσωματωμένους σε Η/Υ ή τηλέφωνα. Στην αμιγή υλοποίηση δεν υπάρχουν backups. Αν η κάρτα χαθεί ή αν ο δίσκος του υπολογιστή χτυπήσει τα χρήματα του καταναλωτή χάθηκαν όπως ένας λογαριασμός που κάηκε - αλλά η τράπεζα φτάνει να τα κρατήσει. {264} Ένα ηλεκτρονικό πορτοφόλι μπορεί να σχεδιαστεί με οσηδήποτε ιδιωτικότητα επιθυμεί ο παρασκευαστής. Αν η έξυπνη κάρτα λειτουργώντας σαν ηλεκτρονικό πορτοφόλι έχει επαρκή αποθηκευτικό χώρο, η κάρτα μπορεί να καταγράψει κάθε συναλλαγή που αγγίζει. Το πορτοφόλι μπορεί να σχεδιαστεί έτσι που αυτή η πληροφορία να είναι προσιτή μόνο στον ιδιοκτήτη του, ή και σε άλλους όπως η παράγουσα τράπεζα ή ο φορέας του νόμου. Ομοίως, το ATMs και οι αναγνώστες καρτών με τους οποίους επικοινωνούν οι έξυπνες κάρτες μεταξύ τους ή με την τράπεζα μπορούν επίσης να προγραμματιστούν ώστε να καταγράφουν κάθε συναλλαγή χωρίς αυτό να είναι απαραίτητο.

Ένα παράδειγμα της ιδέας του ηλεκτρονικού πορτοφολιού είναι το σύστημα Mondex το οποίο δοκιμάζεται έμπρακτα στο Swindon της Αγγλίας από Joint Venture των τραπεζών Natwest και Midland σε συνεργασία με την British Telecom.{265} Η Mondex κάρτα είναι ασυνήθιστη από δύο πλευρές. Πρώτον, σχεδιάστηκε να υποστηρίζει μέχρι και 5 διαφορετικά νομίσματα σε μια απλή κάρτα. Δεύτερον και σημαντικότερο, επιτρέπει απευθείας μεταξύ ατόμων μεταφορά κεφαλαίων, χωρίς τη μεσολάβηση της τράπεζας.

Λίγα είναι δημοσίως γνωστά για τους μηχανισμούς του Mondex συστήματος. Οι αντιπρόσωποι της Mondex έχουν δηλώσει ότι η εταιρία σκοπεύει να περιορίσει τις πληροφορίες για τον τρόπο λειτουργίας των καρτών της, συμπεριλαμβανομένων του δημοσίου κλειδιού ή του χρησιμοποιούμενου αλγορίθμου προκειμένου να κάνουν τη ζωή δύσκολη σε όποιον δελεαστεί να παρακάμψει το σύστημα (hacking). Η εταιρία σημείωσε ότι χρησιμοποιεί ψηφιακές υπογραφές για να ξεχωρίσει μια αυθεντική Mondex συναλλαγή από μια απατηλή {266} ή ότι κάθε κάρτα θα φέρει δυο συστήματα ασφαλείας , καθένα από τα οποία θα αλλάζει κάθε δύο χρόνια κατά σειρά.{267} Κάθε κάρτα φέρνει επίσης ένα μοναδικό 16-bit προσδιοριστικό που τις συνδέει με το πρόσωπο που την αγόρασε. {268} Το Mondex σύστημα έχει ωστόσο επικριθεί αυστηρά για την ανθεκτικότητα στην παραχάραξη της έξυπνης κάρτας. Σύμφωνα με τους ανταγωνιστές της Mondex, αν κάποιος εισβολέας κατάφερνε να σπάσει την προστασία της συσκευής, θα μπορούσε να εισάγει χρήματα στην κάρτα ιδεατά κατά βούληση. Και αν το σύστημα σπασίματος των καρτών τύχει και είναι ευρέως διαδεδομένο, τότε η παράγουσα τράπεζα θα έμενε αβοήθητη. {269}

Το πόση ακριβώς ιδιωτικότητα παρέχει η Mondex κάρτα είναι θέμα προς συζήτηση. Ο πρόεδρος της Mondex σημείωσε ότι η εταιρία δεν έχει αποφασίσει ακόμη πόση καταγραφή ιστορικού συναλλαγών θα κάνει η κάρτα όταν περάσει από το δοκιμαστικό επίπεδο στην εμπορική χρήση. Εν τω μεταξύ ο Simon Davies καθηγητής νομικής στο πανεπιστήμιο του Essex, ένας πασίγνωστος συνήγορος της ιδωτικότητας ή Gadfly, κατηγόρησε τη Mondex ότι οι αναγνώστες καρτών φυλάσσουν εγγραφές μέχρι και των 500 τελευταίων καρτών που χρησιμοποιήθηκαν στον αναγνώστη, παρά τις διαβεβαιώσεις της Mondex ότι οι κάρτες είναι τόσο ανώνυμες όσο το χρήμα. {270} Η Mondex δηλώνει ότι η κάρτα κρατάει από μόνη της πίνακα με τις τελευταίες 10 συναλλαγές. {271} Έχουν απονεμηθεί κατηγορίες ότι η κάρτα είναι σχεδιασμένη να download αυτή την πληροφορία στην κεντρική τράπεζα, κάθε φορά που η κάρτα τοποθετείται σε ΑΤΜ. {272}

Ψηφιακά πορτοφόλια με νόμισμα που δεν χρειάζεται ξεκαθάρισμα από την παράγουσα τράπεζα εγείρουν έναν αριθμό ojintri guiny ρυθμιστικών προβλημάτων πέρα από την εμβέλεια του παρόντος άρθρου. Μεταξύ αυτών είναι: (1) τι διευθετήσεις θα ήταν κατάλληλες για να μειώσουν τις επιζήμιες συνέπειες του "meltdown σεναρίου" κατά το οποίο κάποιος διασπά την προστασία των ηλεκτρονικών έξυπνων καρτών και αρχίζει να κατασκευάζει το δικό του φαινομενικά νόμιμο ψηφιακό χρήμα. (2) Πως να προστατέψουμε τις έξυπνες κάρτες από το να γίνουν εργαλείο για ξέπλυμα χρήματος. (3) Πως να ελέγξουμε ότι οι τράπεζες δεν παράγουν περισσότερο ρευστό κάρτας από αυτό που έχουν πραγματικά αγοράσει οι πελάτες. (4) Για συνοριακά ερωτήματα διευθέτησης που περιλαμβάνουν την προστασία του καταναλωτή, το ρόλο τον μη-τραπεζών τραπεζών σε ξένες αγορές, την πιθανή απώλεια seign orag και την έκθεση της τράπεζας σε πολλαπλές διαφορετικές αντιλήψεις escheat. {273}Περισσότερο από κάθε άλλη υλοποίηση του ηλεκτρονικού χρήματος, τα ηλεκτρονικά πορτοφόλια όπως το Mondex απειλούν να διαβρώσουν τον έλεγχο των αρχών της κεντρικής τράπεζας πάνω στις χρηματικές προμήθειες. {274} Οι κεντρικές τράπεζες φαίνονται να νοιάζονται: "αν και καμία από τις κεντρικές τράπεζες δεν έχει υποδείξει την Mondex με το όνομά της, ένας κυβερνήτης [του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ινστιτούτου] βγάζοντας πρόσφατα λόγο επί του θέματος στη μητρική του γλώσσα μεταπήδησε αναφορικά στην αγγλική δηλώνοντας: "πορτοφόλι to parse, ΌΧΙ!"". {275}

Όταν η Alice πληρώνει τη Mondex να βάλει λεφτά σε μια έξυπνη κάρτα, η συναλλαγή αυξάνει την προμήθεια σε χρήμα μέχρι να εξαργυρωθεί η πίστωση. Σε αντίθεση με άλλα σχήματα πληρωμής όπως οι ελεγχόμενοι λογαριασμοί, οι ταξιδιωτικές επιταγές ή ακόμη και τα ψηφιακά νομίσματα, το Mondex σχήμα επιτρέπει, μάλλον ενθαρρύνει, τους συμμέτοχους να αποφύγουν από την εξαργύρωση αποθηκευμένης αξίας στην τράπεζα. Δυνατότητα της Mondex κάρτας να μεταφέρει αξία από τη μια κάρτα στην άλλη αυξάνει το ενεργό χρηματικό απόθεμα.{276} Όταν η Alice βάζει $10 στον ελεγχόμενο λογαριασμό της, η τράπεζα έχει τη χρήση των $10 (και η Alice έχει δικαίωμα στην τράπεζα), αλλά η Alice δεν έχει τη χρήση των χρημάτων {277} μέχρι που κάνει ανάληψη. Η μόνη στιγμή που η Alice και η τράπεζα κάνουν και οι δύο χρήση των $10 είναι οποιαδήποτε κυλιομένη περίοδος κατά την οποία η Alice γράφει μια επιταγή και η τράπεζα την εξοφλεί. {278} Επιπλέον τα τεχνολογικά άλματα έχουν μειώσει αυτή την περίοδο συγκριτικά με το παρελθόν. Οι χρεωστικές κάρτες την περιορίζουν. Αντιθέτως όταν η Alice αγοράζει $10 αξία πίστωσης για τη Mondex κάρτα της, η τράπεζα έχει την χρήση των $10 (και η Alice έχει δικαίωμα στην τράπεζα) αλλά η Alice έχει επίσης τη χρήση μιας αποθήκης αξίας $10. Αν αγοράσει κάτι από έναν έμπορο που δεν επιστρέφει κεφάλαια στην τράπεζα αλλά αντ' αυτού είτε κρατάει ή κάνει άλλη αγορά, οι προμήθειες σε χρήμα ουσιαστικά αυξήθηκαν διότι τα ίδια $10 κυκλοφορούν σαν χρήμα στην κάρτα και σαν χρήμα ου η τράπεζα μπορεί να δανείζει κατά τον παραδοσιακό τρόπο.{279} Μια ασυνείδητη τράπεζα ή μια που διατελεί σε χώρα με χαλαρό διευθετικό καθεστώς, {280} ίσως δελεαστεί να κόψει νομίσματα τα δικά της μη χρηματοδοτημένα ηλεκτρονικά κεφάλαια, τα οποία θα δανείσει ενδεχομένως σε πελάτες, ή θα χρησιμοποιήσει για να καλύψει τις ανάγκες της. αν τα ηλεκτρονικά μηνύματα, τα αποθηκευμένα στις έξυπνες κάρτες, δεν θεωρούνται "χρήματα" τότε τέτοιες πράξεις συμβαδίζουν ενδεχομένως με τους διατραπεζικούς κανόνες.

Η προοπτική του εμπνευστή πολιτικής (policy maker) πάω στο ψηφιακό χρήμα γενικά και το ανώνυμο ψηφιακό χρήμα ειδικά, περιπλέκεται από την αβεβαιότητα για τις δυνατότητες των τεχνολογιών, από την αντίδραση της αγοράς και από την επίδραση στην ιδιωτικότητα και στην επιβολή νόμων. Το έργο του εμπνευστή πολιτικής περιπλέκεται περαιτέρω από τους πολλαπλούς και ενίοτε αντιδιαστελλόμενους στόχους του οποίους η πολιτική σχεδιάστηκε να υπηρετήσει.

1. The privacy calculus

Η επίδραση ενός συστήματος ψηφιακού χρήματος στην ιδιωτικότητα εξαρτάται από το ποιο σύστημα χρησιμοποιείται και κάποτε από τις λεπτομέρειες υλοποίησης. Τα συστήματα που εξετάστηκαν παραπάνω κυμαίνονται από καταστροφικά έως μικτής επίδρασης όσον αφορά στη σχέση τους με την ιδιωτικοποίηση. Το μείζον υπέρ της ιδιωτικότητας γνώρισμα που παρέχουν όλα αυτά τα συστήματα, σε σύγκριση με το παραδοσιακό χρήμα, είναι ότι οι συναλλαγές κάτω από τα περισσότερα σχήματα δεν είναι ανάγκη να γίνονται πρόσωπο με πρόσωπο. Πρόκειται για ένα δυνάμει σημαντικό πλεονέκτημα ιδιωτικότητας δεδομένης της κυριαρχίας των ενδοαποθηκευτικών video-cameras. Το σύνηθες χρήμα, εν τέλει, είναι κάτι λιγότερο από πλήρως ανώνυμο εφόσον η ανταλλαγή γίνεται συνήθως ανάμεσα σε πρόσωπα, φέρει μοναδικό σειριακό αριθμό, κουβαλάει δακτυλικά αποτυπώματα και μπορεί εύκολα να προσημειωθεί για ταυτοποίηση. {281}

Κάποια μοντέλα ψηφιακού χρήματος συγκρίνονται ευνοϊκά με πλαστικές χρεωστικές και πιστωτικές κάρτες. Άλλες δεν είναι καλύτερες. Το μοντέλο ψηφιακού χρήματος χρεωστικής κάρτας δημιουργεί έναν ολοκληρωμένο κατάλογο όλων των συναλλαγών. Τα τυφλωμένα ψηφιακά νομίσματα προσφέρουν περισσότερη ιδιωτικότητα απ' ότι οι συνηθισμένες πιστωτικές κάρτες εφόσον οι πιστωτικές κάρτες δημιουργούν ένα πλήρη πίνακα συναλλαγών εκμεταλλεύσιμα από τον παραγωγό. Τα τυφλωμένα ψηφιακά νομίσματα προσφέρουν ανωνυμία πληρώνοντος αλλά όχι και πληρωμένου.

Απουσία εγκατεστημένης βάσης αναγνωστών έξυπνων καρτών σε προσωπικούς υπολογιστές, τα ψηφιακά νομίσματα πενιχρής αξίας ταιριάζουν περισσότερο στο internet εμπόριο πληροφορίας.{282} Μιλώντας με επιχειρήματα το βασικό ψηφιακό νόμισμα "δεν αξίζει να λέγεται ρευστό διότι στερείται το ειδοποιό χαρακτηριστικό" του συνήθους χρήματος-την ανωνυμία του. {283} Καθώς κάθε συναλλαγή καθαρίζεται απ' την τράπεζα αφήνει εγγραφή ιστορικού. Αντιθέτως το τυφλωμένο χρήμα προστατεύει την ανωνυμία του πληρώνοντος αλλά όχι του πληρωμένου. Σ' αυτό το σύγγραμμα, μόνο ένας οικονομικός οργανισμός προσφέρει τυφλωμένο ψηφιακό χρήμα υποστηριζόμενο από συνήθεις νόμους. {284} Ακόμη και τα τυφλωμένα νομίσματα ή επιταγές ανωνυμοποιούν μόνο το πληρώνειν όχι το λαβείν. Για να είμαστε δίκαιοι με το ψηφιακό χρήμα θα έπρεπε να σημειωθεί ότι το χάρτινο χρήμα δεν είναι τόσο ανώνυμο όσο ίσως μοιάζει. Μεγάλες συναλλαγές σε χάρτινο νόμισμα πυροδοτούν συχνά απαιτήσεις αναφοράς σχεδιασμένες να ανιχνεύουν ξέπλυμα χρήματος. {285}

Πραγματικά ανώνυμο ψηφιακό χρήμα θα είχαμε μόνο αν υπήρχαν ανώνυμοι τραπεζικοί λογαριασμοί. Αν ο τραπεζικός λογαριασμός είναι ανώνυμος τότε οι καταθέσεις και οι αναλήψεις δεν μπορούν να οδηγήσουν στον ιδιοκτήτη. Το ψηφιακό χρήμα θα αύξανε πραγματικά τη συναλλαγματική ιδιωτικότητα αν οι τράπεζες που υποστηρίζουν ψηφιακό χρήμα προθυμοποιηθούν να ανοίξουν ανώνυμους λογαριασμούς και να δεχτούν καταθέσεις σε ψηφιακή μορφή. Αυτό το σενάριο, ανωνύμων τραπεζικών λογαριασμών σε συνδυασμό με ανώνυμες αγορές και πληρωμές, παρέχει μεγαλύτερη ιδιωτικότητα από το μετρητό, αφού τόσο ο πωλητής όσο και ο αγοραστής μπορούν να μεταμφιέσουν την ταυτότητά τους. {286}Ακόμη κι αν μια τράπεζα ήθελε να προσφέρει αυτή την υπηρεσία θα ερχόταν κατά πάσα πιθανότητα σε ρήξη με τις αρμόδιες αρχές.

Η επίδραση του ηλεκτρονικού πορτοφολιού στην ιδιωτικότητα εξαρτάται κατά πολύ από την υλοποίηση. Τα ηλεκτρονικά πορτοφόλια είναι τα μόνα συστήματα απ' αυτά που περιγράψαμε παραπάνω τα οποία είναι σχεδιασμένα να επιτρέπουν μεταφορά κεφαλαίων μεταξύ ομότιμων μελών χωρίς τη μεσολάβηση τρίτου. Οι Mondex κάρτες και οι αναγνώστες καρτών θα μπορούσαν να διαμορφωθούν ώστε να κάνουν μικρή καταγραφή συναλλαγών (πράγμα που θα τις έκανε πιθανότατα πιο ιδιωτικές απ' ότι τα μετρητά) ή να συλλαμβάνουν και να καταγράφουν κάθε συναλλαγή. Επί του παρόντος, ωστόσο, το Mondex δεν δένει καλά με μηχανισμό internet πληρωμών διότι οι προσωπικοί υπολογιστές δεν έχουν τρόπο προσπέλασης των Mondex καρτών χωρίς ακριβό και σπάνιο συνδετικό υλικό. Επιπλέον, όπως είναι τώρα σχεδιασμένο το σύστημα Mondex είναι ευάλωτο σε επίθεση "ενός αντρός στη μέση" όταν τα συναλλασσόμενα μέρη δεν βλέπονται πρόσωπο με πρόσωπο, κάνοντας το σύστημα καταλληλότερο για συναλλαγές αποθήκης παρά για internet συναλλαγές.{287} Μπορεί κανείς να φανταστεί τρόπους υλοποίησης των ηλεκτρονικών πορτοφολιών για αύξηση της ιδιωτικότητας, όπως προσθέτοντας από αυτόματους πωλητές οι οποίοι πληρώνονται με σύνηθες χρήμα. Αλλά όσο η ίδια η κάρτα δεν είναι ανώνυμη και όσο όλες οι κάρτες κρατούν έστω και περιορισμένα καταγεγραμμένα στοιχεία η κάρτα θα προσφέρει λιγότερη ιδιωτικότητα απ' ότι το παραδοσιακό χρήμα.

2. Στόχοι πολιτικής διευθέτησης και πρακτικοί περιορισμοί

Όλες οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες έχουν προφανώς συμφέρον να κρατήσουν τον έλεγχο των χρηματικών αποθεμάτων. Οι κεντρικές τράπεζες θα έπρεπε να είναι ικανές να επιτύχουν το στόχο αυτό επιχειρώντας 3 σχετικά βήματα: (α) να διασφαλίσουν ότι οι παραγωγοί ψηφιακού χρήματος υπόκεινται στους κανόνες που ισχύουν σε υπάρχοντες διακανονισμένους παροχείς οικονομικών υπηρεσιών. Ένα απλό, αν και περιοριστικό, μέσο προς επίτευξη αυτού θα ήταν να περισταλεί η παραγωγή ψηφιακού χρήματος στις τράπεζες. (β) να προσαρμόσουν τις εφεδρικές απαιτήσεις ώστε να εξουδετερώσουν τις επιδράσεις των αλλαγών στο απόθεμα του μετρητού τσέπης.{288} (γ) να λάβουν μέτρα προκειμένου να μειώσουν την πιθανότητα του "σεναρίου διάλυσης" κατά το οποίο κάποιος σπάει την ασφάλεια ενός σχήματος ψηφιακού χρήματος. Όλα αυτά τα βήματα είναι το ίδιο εφαρμόσιμα είτε το ψηφιακό χρήμα είναι ανώνυμο είτε όχι. Το αν θα πρέπει οι ΗΠΑ ή άλλες κυβερνήσεις να επιλέξουν να διευθετήσουν το ψηφιακό χρήμα είναι θέμα περίπλοκο. Οι πολίτες νιώθουν πιθανώς δικαιολογημένοι ότι οι κυβερνήσεις τους οφείλουν να δημιουργήσουν συνθήκες που κάνουν εφικτή την προστασία της ιδιωτικότητάς τους. Οι νόμοι προστασίας δεδομένων ή οι αλλαγές στα δικαιώματα ιδιοκτησίας πληροφορίας ίσως συμβάλλουν σε αυτή την κατεύθυνση, αλλά δεν επαρκούν για κάτι καλύτερο. Και αν χαθεί η ιδιωτικότητα της πληροφορίας είναι δύσκολο να ανακτηθεί αφού είναι σχεδόν αδύνατο να ανακληθούν δεδομένα που βρίσκονται ήδη σε κυκλοφορία.

Από την άλλη πλευρά οι κυβερνήσεις έχουν συμφέρον να διαφυλάξουν την ικανότητά τους να επιβάλλουν υπάρχοντες νόμους ή ρυθμίσεις, όπως είσπραξη φόρων και διατάξεις κατά απάτης και παράνομης συναλλαγής. Επιπλέον οι κυβερνήσεις σαν θεσμοθέτες ηθικών αξιών στην νομοθεσία ή κάποτε σαν τύραννοι επιθυμούν ίσως να ελέγχουν την αγορά ή κίνηση πληροφορίας και κεφαλαίου. Οι κυβερνήσεις πιθανότατα πιστεύουν, όχι αδικαιολόγητα, ότι δυνατότητες επιβολής του θα απειλούνταν από την εκτεταμένη ανάπτυξη του ψηφιακού ανώνυμου χρήματος, αν και το ανιχνεύσιμο ψηφιακό χρήμα θα έκανε ενίοτε τη δουλειά τους ευκολότερη.

Μόνο το πλήρως ανώνυμο ψηφιακό χρήμα φέρει τα προσόντα να συνδράμει σε οικονομικά εγκλήματα όπως ξέπλυμα χρήματος και φοροδιαφυγή.{289} Οι τράπεζες θα συνεχίσουν να έχουν καταγεγραμμένα ποσά που αναλήφθηκαν από τους πελάτες τους και να γνωρίζουν ποιοι καταθέτουν ψηφιακό χρήμα. Η επιβολή νόμων, ωστόσο, θα αποδώσει λιγότερη πληροφορία απ' ότι αν ιχνογραφούσαμε μια καλωδιακή μεταφορά, μιας και μια καλωδιακή μεταφορά συνδέει τον πληρώνοντα με τον πληρωμένο σε μια απλή συναλλαγή. Αντιθέτως μια DiyiCash μεταφορά δεν επιτρέπει στην τράπεζα ή την αστυνομία να συνδέσει τους δύο εταίρους της συναλλαγής παρόλα αυτά, όποιος καταθέτει DiyiCash σε μια τράπεζα πρέπει να αποκαλύψει την ταυτότητά του, όπως ακριβώς όταν καταθέτει μετρητά. Επιπρόσθετα τα περισσότερα ψηφιακά νομίσματα καθιστούν το ξέπλυμα χρημάτων δυσκολότερο απ' ότι τα παραδοσιακά μετρητά, αφού τα ψηφιακά νομίσματα πρέπει να επιστραφούν στην τράπεζα μετά από κάθε δαπάνη. Ομοίως στην τρέχουσα μορφή της μια Mondex κάρτα είναι απίθανο να είναι χρήσιμη στο ξέπλυμα χρημάτων. Ακόμη και αν οι Mondex κάρτες δεν καταγράφουν συναλλαγές η αξία που μπορεί να κωδικοποιηθεί σε μια κάρτα θα έχει μάλλον πάνω όριο το $500 ή το £500.{290} Στο βαθμό που αυτά τα θέματα αφορούν την κυβέρνηση, διακρίνουμε προσανατολισμό σε παρανομία του πλήρως ανώνυμου χρήματος ή αλλιώς σε παρεμπόδιση της ανάπτυξής του. Ένας τρόπος για να το πετύχουμε αυτό είναι να επιτεθεί το πεδίο δράσης σε μορφές ψηφιακού χρήματος που δεν είναι πλήρως ανώνυμο ή να ευελπιστούμε ότι θα κυριαρχήσουν στην αγορά.

Οι κυβερνήσεις έχουν αισθητά μεγαλύτερη ισχύ να μειώσουν την εμπορευσιμότητα, επιδεκτικότητα ή χρησιμότητα του ανώνυμου ψηφιακού χρήματος απ' ότι να λογοκρίνουν τον ανώνυμο λόγο. Αντίθετα απ' ότι ο ανώνυμος λόγος, ο οποίος δεν απαιτεί πρόθυμα μέρη εντός της χώρας αλλά από έναν απλό ομιλητή ή ακροατή, το ανώνυμο χρήμα απαιτεί τουλάχιστο δύο μέρη, τον αγοραστή και τον πωλητή ενώ συχνά εμπλέκει και τρίτο διαπιστευμένο μέρος. {291}Αν το ανώνυμο ψηφιακό χρήμα απαγορευτεί από μια Κυβέρνηση, πολλά σωματεία ενεργά σε αυτή τη δικαιοδοσία θα είναι απρόθυμα να τα χρησιμοποιήσουν διότι υπόκεινται σε λογιστικό έλεγχο και έχουν περιουσιακά στοιχεία να χάσουν εάν υποπέσουν σε πολιτικές ή νομικές παραβάσεις. Το λιγότερο, μια απαγόρευση θα αύξανε το κόστος χρήσης του ανώνυμου χρήματος, σε σημείο που λίγοι άνθρωποι θα ήταν πρόθυμοι να το εμπορευτούν. Εστω και μια άρνηση επιβολής συμβολαίων ή χρεών βασισμένα στο χρηματιστήριο ανωνύμου χρήματος θα είχε ουσιαστική αποτρεπτική αντίδραση.

Η διαδεδομένη χρήση του μέσω Internet εμπορευομένου ψηφιακού χρήματος ίσως διεθνοποιήσει το χρήμα. Αυτή η μέρα φαντάζει μακριά, αν έρθει ποτέ. Του λόγου το αληθές, ακόμα και η Mondex κάρτα, η περισσότερο αυτοσυνείδητα διεθνής κάρτα που έχει τεσταριστεί, είναι συνδεδεμένη με εθνικά νομίσματα ( μέχρι 5 σε κάθε κάρτα ). Επί της αρχής, δεν υπάρχει λόγος για αυτό, δεδομένης της διεθνούς φύσης του Internet , η ενότητα λογαριασμών του χρειάζεται να μανταλωθεί σε συγκεκριμένο νόμισμα {292}. Το εμπορεύεσθαι σε πληροφορία παρεχόμενη από το Internet , αρχίζοντας ίσως με μικροχρεώσεις για πρόσβαση σε Web σελίδες, είναι ιδανικά προσαρμοσμένο σε μια νέα ενότητα λογαριασμών, με χρήση αποκλειστικά για Internet αρχικά. Αν η παραγωγή μιας νέας νομισματικής μονάδας – ας την καλέσουμε bit – θα μπορούσε να σχεδιαστεί έτσι ώστε τα χρηματικά αποθέματα να αναπτύσονται με τη σωστή ταχύτητα, θα περίμενε κανείς να δει εν τέλει συναλλαγές στις οποίες τα bit να ανταλλάσονται για παραδοσιακά νομίσματα {293}. Όσο διασκεδαστικές και αν είναι αυτές οι εικασίες, η πρακτική και η σύνεση διαγράφουν διαφορετικό αποτέλεσμα.

Το διεθνοποιημένο χρήμα θα υπέφερε από έναν αριθμό σοβαρών προβλημάτων τα οποία θα έπρεπε να λυθούν πριν βασιστούμε σε αυτό. Πρώτον τίθεται το θέμα ποιος το παράγει. Αν ένα απλό ψηφιακό νόμισμα πρόκειται να γίνει διεθνής τυποποίηση, χρειάζεται μια κεντρική τράπεζα ή τουλάχιστο έναν συμφωνημένο, εφαρμόσιμο μηχανισμό για τον έλεγχο της κοπής των νομισμάτων. Αυτό το είδος κεντρικοποίησης διαφέρει από το Internet που γνωρίζουμε. Το πιο πιθανό είναι ιδιώτες παραγωγοί ανά τον κόσμο να συμφωνήσουν σε κοινό πρωτόκολλο για την παραγωγή των bits και τα διεθνή τραπεζικά πράγματα πρέπει να ριχτούν σε μια ηλεκτρονική επανάληψη του προ-εμφυλίου πολέμου οικονομικό σύστημα. Πριν την κεντρικοποίηση της κεντρικής τράπεζας στα μέσα του 19^ου αιώνα οι τράπεζες παρήγαγαν τα δικά τους χαρτονομίσματα και το σκόντο που γινόταν σε αυτά τα χαρτονομίσματα διαφοροποιούνταν ανάλογα με τη φήμη της τράπεζας (πράγμα το οποίο επηρέαζε την εμπορευσιμότητα του χαρτονομίσματος) και συνήθως την απόσταση που είχε διανύσει το χαρτονόμισμα από τον παραγωγό. {294}

Διεθνοποιημένο ή απλά ανώνυμο το Internet ψηφιακό χρήμα ανησυχεί τις εθνικές αρχές τις επιφορτισμένες με το έργο της παρεμπόδισης ξεπλύματος χρήματος{295}. Το ψηφιακό χρήμα είναι προφανώς πιο φορητό και και κινητό απ’ ότι το συνηθισμένο χρήμα. Όσο τα κεφάλαια οφείλουν να καθαρίζονται μέσω τράπεζας και ο πληρωμένος δεν είναι ανώνυμος, η επίδραση του ψηφιακού χρήματος στον έλεγχο ξεπλύματος είναι χαμηλή, εφόσον οι περισσότεροι υφιστάμενοι κανόνες ξεπλύματος απαιτούν οι τράπεζες να ξέρουν ποιος καταθέτει τα χρήματα {296}. Αν ωστόσο, το ψηφιακό χρήμα που δεν οφείλει να ξεκαθαρίζεται από τράπεζα (π.χ το σχήμα Mondex ) γίνεται διαδεδομένο, η δυνατότητα των αρχών να ελέγξουν το ξέπλυμα χρήματος θα εξαρτηθεί πολύ από το σε ποια έκταση θα επιτρέψει το σχήμα να εξεταστούν τα κεφάλαια. Όσο πιο μεγάλη είναι η μνήμη σε μια έξυπνη κάρτα και όσο περισσότερη πληροφορία συλλέγει για τις έξυπνες κάρτες με τις οποίες συναλλάσεται τόσο πιο ένοχη θα βρεθεί η κάρτα εάν ψαχτεί ή καταληφθεί από τις αρχές. Ομοίως εάν οι έξυπνες κάρτες προγραμματίζονται τετριμμένα να αποθέτουν τα περιεχόμενα της μνήμης τους στην τράπεζα για λογιστικό έλεγχο ή για λόγους επαλήθευσης {297} τότε οι τράπεζες θα έχουν βάσεις δεδομένων που θα ικανοποιούν τα νομικά κριτήρια. Αν επρόκειτο να αναπτυχθεί το ανώνυμο, μη ανιχνεύσιμο ψηφιακό χρήμα χωρίς όρια δαπανών, θα αυξάνονταν σημαντικά η σειρά των διαπροσωπικών συναλλαγών που θα μπορούσαν να επιτελέσουν ανώνυμα έστω και αν δεν σήμαινε αυτό “το αποκορύφωμα της εγκληματικής δράσης” {298}. Μπορεί κανείς να φανταστεί on-line απάτη, στην οποία μια ψηφιακή προσωπικότητα παρέχει μαρτυρίες εκατοντάδων ικανοποιημένων πελατών, ο καθένας από τους οποίους δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια άλλη ψηφιακή προσωπικότητα δημιουργημένη από τον εμπνευστή της απάτης. Αν και είναι δυνατον να προσωπογραφήσουμε επιτηδευμένα συστήματα διαφίμησης τα οποία θα αποκάλυπταν πολλές τέτοιες κατασκευασμένες μαρτυρίες, στην πραγματικότητα αυτές δεν υπάρχουν και ίσως αποδειχτούν μπελαλίδικες στη χρήση. Άλλες αηθείς δυνατότητες περιλαμβάνουν εξαιρετικά απλουστευμένο εσωτερικό εμπόριο στις συναλλαγές ασφαλείας, πώληση σωματειακών και προσωπικών μυστικών, εκβιασμός και “τέλεια εγκλήματα” {299}. Με όπλο το ανώνυμο ψηφιακό χρήμα, κάθε συναλλαγή που η Alice πείθει τον Bob να αναλάβει χάρη ψηφιακής πλρωμής μπορεί να εκτελεστεί ανώνυμα ακόμη και με τον Bob να αγνοεί την ταυτότητα της Alice. Η Alice είναι πιο πρόθυμη να προσλάβει έναν συμβεβλημένο δολοφόνο, για παράδειγμα, αν νιώθει σίγουρη ότι το έγκλημα δεν θα ιχνηλατηθεί ως την αφεντιά της. Από την άλλη πλευρά, αν ο Bob δεν ξέρει ποια είναι η Alice, θα ζητήσει τα λεφτά μπροστά. Ο Δολοφόνος Bob δεν ενδιαφέρεται ίσως να δημοσιεύσει την πραγματική ταυτότητα ομοίως, πράγμα που θα έκανε την Alice απρόθυμη να πληρώσει εκ των προτέρων κάποιον ανώνυμο άγνωστο {300}.

Υπό το φως αυτών των δυνατοτήτων, αν και είναι εξόχως θεωρητικές, δεν θα ήταν έκπληξη εάν πολλές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, επιθυμούν δράση προς απιθάρρυνση ή απαγόρευση της παραγωγής και χρήσης εντελώς ανώνυμου ψηφιακού χρήματος, όπου συναντάται συναλλακτική αξία νιμισμάτων μεγαλύτερη από αυτή που προτείνει η Mondex. Αν και οι φιλελεύθεροι και οι υπερμαχοι της αυξημένης ιδιωτικότητας ίσως απογοητευθούν, μια απόφαση για αποθάρρυνση ή απαγόρευση του εντελώς ανώνυμου ψηφιακού χρήματος θα είναι είναι πολιτικά αποδεκτή στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, διότι εκτείνει το status quo στην ψηφιακή εποχή. Οι μικρές χρηματικές συναλλαγές είναι ευρέως ανώνυμες στις μέρες μας. Ούτε οι μεγάλες χρηματικές συναλλαγές ούτε οι περισσότερες ηλεκτρονικές ενέχουν ίχνος ανωνυμίας. {301}

Μια απαγόρευση στη χρήση ανώνυμου ψηφιακού χρήματος για συνήθες έμπρακτο εμπόριο ίσως αντιμετωπίσει λίγα συνταγματικά ή πρακτικά εμπόδια κατά την εφαρμογή της στις πωλήσεις εμπορευμάτων. Ακόμη κι αν η εν λόγω απαγόρευση έκανε δύσκολες ή αδύνατες τις δοσοληψίες σε απτά πράγματα, δεν θα έπαυε να είναι συνταγματική διότι δεν υπάρχει γενικευμένο δικαίωμα να εμπορεύεται κανείς ανώνυμα. {302} Οι συνταγματικές δυσκολίες ανακύπτουν όταν οι ίδιοι κανόνες εφαρμοστρούν στην πώληση πλσροφορίας π.χ “λόγου”. Όπως εξηγείται παρακάτω, μια απαγόρευση στο ανώνυμο ψηφιακό χρήμα θα μπορούσε να θέσει εμπόδια στην ανωνυμία ομιλητών και ανγνωστών. {303} Τα πρακτικά προβλήματα ανακύπτουν από δυνητικές συνταγματικές δυσκολίες. Δεν υπάρχει τρόπος να δημιουργήσουμε ανώνυμο ψηφιακό χρήμα που να χρησιμοποιείται μόνο για εμπόριο πληροφορίας. Κάθε διάταξη που στοχεύει στον έλεγχο των διαβλεπόμενων κακών του ανώνυμου χρήματος π.χ ξέπλυμα χρημάτων και παράνομο εμπόριο, αναγκαστικά προσκρούει και στον ανώνυμο λόγο.

Το πόσο τα σχήματα ψηφιακής πληρωμής ή οι διατάξεις που περιορίζουν τα σχήματα ψηφιακής ιδιωτικότητας αλλάζουν την ιδιωτικότητα του χρήστη, γίνεται σημαντικότερο υπό το φως της επανάστασης στην απόκτηση, επεξεργασία και αποθήκευση δεδομένων. Τόσο οι δημοσιεύσεις όσο και οι ιδιωτικοί οργανισμοί κατακτούν πρωτόγνωρες δυνατότητες να χτίσουν, πουλήσουν και χρησιμοποιήσουν τα δεδομένα profile του χρήστη. Η εμπορία δεδομένων καταναλωτών αγγίζεται από τις ίδιες τεχνικές εξελίξεις που καθιστούν εφικτό το ψηφιακό εμπόριο στο Internet – και από την ύπαρξη του ίδιου οτυ Internet. Κάθε συναλλαγή στο World-Wide-Web, για παράδειγμα από πωλήσεις καταλόγων μέχρι απόκτηση πληροφορίας μπορεί να καταγραφεί και να αρχειοθετηθεί σε αυτό από οποιοδήποτε εκ των εμπλεκομένων μερών. Συνεπώς το Internet θα μπορούσε να γίνει η μητέρα των κοιτασμάτων πληροφορίας για profile καταναλωτών. Παράλληλη ανάπτυξη στη δημόσια σφαίρα διευκολύνει την επισκόπηση του τι κάνουν οι πολίτες και που πηγαίνουν. Συνδυάστε αυτά τα δύο και μένει ένα μικρό υπόλοιπο ιδιωτικότητας.

Οι βάσεις δεδομένων κατατρώγουν τον έλεγχο των πολιτών πάνω σε προσωπική τους πληροφορία ποικιλοτρόπως. Οι υπολογιστικοποιημένες εγγραφές επιτρέπουν σε μια εταιρία να δημιουργήσει το profile ενός καταναλωτή βάση των συναλλαγών του πελάτη με την εν λόγω εταιρία.{304} Σε ένα ελαφρά πολυπλοκότερο επίπεδο, οι εταιρίες πωλούν λίστες πελατών η μια στην άλλη, οι οποίες ίσως οδηγήσουν σε ανόητα mail ή αυξημένη πληροφορία για τον καταναλωτή. Αυτό εξαρτάται από την αντίληψη περί σπουδαίου του καθενός και από την καλή τύχη. Εν τω μεταξύ στις ΗΠΑ, οι αριθμοί κοινωνικής ασφάλισης και άδειας οδήγησης (κάποτε συμπίπτουν) έχουν γίνει defacto εθνικοί προσδιοριστικοί αριθμοί.{305} Το σημαντικότερο μέρος του αναδυόμενου φαινομένου βάση δεδομένων ωστόσο, εγείρεται από τον συνδυασμό της ανάπτυξης στην υπολογιστική επεξεργαστική ισχύ και της προοπτικής ότι η συλλογή προσωπικών δεδομένων ρουτίνας σύντομα θα γίνει σχεδόν πανταχού παρούσα. Καθώς το κόστος αποθήκευσης δεδομένων σταθμίζεται, αυτές οι συνήθειες θα προωθήσουν τη συγκρότηση ενός ατομικού profile δεδομένων εξαιρετικής λεπτομέρειας με διασταυρωμένες αναφορές σε πολλαπλές, εκτεταμένες βάσεις δεδομένων {306}. Αυτά τα profiles βρίσκουν εφαρμογή στο εμπόριο, στην επιβολή νόμων. Κα΄ποιες εφαρμογές τους είναι προσηνείς, καλοκάγαθες κάποιες άλλες όχι.

Στον αγοραστικό χώρο διατρακτώνονται οι ανησυχίες διότι οι αγορές δεν είναι τέλειες, η δυνατότητα του καταναλωτή να ελέγχει το πόσο profiled είναι, αποδυκνείεται περιορισμένη και σε μια ατελή αγορά το profiling απειλεί να αλλάξει την ισορροπία μεταξύ καταναλωτή και πωλητή. Στη δημόσια σφαίρα, οι ανησυχίες σχετίζονται με την αποκαρδιωτική επίδραση στο δικαίωμα της ανάγνωσης και την πιθανότητα κιμνήματα πολιτών να εντοπίζονται με συνδυασμό Έξυπνων Συστημάτων Μεταφοράς, φακών ασφαλείας και δεδομένων συναλλαγής.

Παρά τις βάσιμες ανησυχίες {307},η ύπαρξη πλατιών διασυνδεδεμένων βάσεων δεδομένων δεν είναι κατ’ ανάγκη κακή για τον καταναλωτή /πολίτη. Καλύτερη , φθηνότερη πληροφορία προδιαθέτει μείωση στις δαπάνες γεγονός που οδηγεί σε αποδοτικότερες αγορές και αύξηση της ικανοποιήσεως του πελάτη. Κάποιες τεχνολογίες φιλικές προς τον πελάτη, καταφανώς έξυπνοι πράκτορες, χρησιμοποιούν τη συμπεριφορά του καταναλωτή για να προκαταλάβουν τις επιθυμίες του ή να επιλέξουν πληροφορία που θα φέρει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. {308} Και στο βαθμό που οι δημόσιες βάσεις δεδομένων και η επισκόπηση θα μετριάσει το έγκλημα ή την κυκλοφοριακή συμφόρηση, οι πολίτες επωφελούνται από την άνοδο στην ποιότητα ζωής.

Κάτω από τις καινούργιες ιδέες ιδιοκτησίας πληροφορίας, οι καταναλωτές είναι σε κάθε περίπτωση σε φτωχή θέση για να παραπονεθούν για την αγορά δεδομένων που τους αφορούν.{309} Η μεταβίβαση αυτών των προσωπικών δεδομένων ίσως έχει συμβεί με τη συγκατάθεση του πολίτη. Κάθε συναλλαγή έχει τουλάχιστον δύο μέρη. Στις περισσότερες περιπτώσεις το γεγονός της συναλλαγής ανήκει ισόρροπα και στα δύο μέρη.{310} Όπως μαρτυρεί η ύπαρξη της άμεσης βιομηχανίας mail και οι δύο πλευρές μιας συναλλαγής είναι γενικά ελεύθερες να πουλήσουν το γεγονός της συναλλαγής σε όποιον ενδιαφερόμενο τρίτο. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Τα μέρη ίσως συμβεβληθούν σε διαφορετική παροχή, για παράδειγμα με το να συμφωνήσουν σε μια εμπιστευτική πρόταση. Μερικές φορές ο νόμος δημιουργεί ένα ειδικό καθήκον εμπιστευτικότητας που δεσμεύει το ένα από τα μέρη, π.χ. καταπιστευματικό καθήκον ή το καθήκον του δικηγόρου να διατηρήσει την εμπιστοσύνη του πελάτη.{311} Φαίνεται ασφαλές να συμπεραίνουμε, ωστόσο, ότι οι περιπτώσεις ότι που η εμπιστευτικότητα είναι η νομική ερήμην κατάσταση είναι σπάνιες. Φαίνεται επίσης δίκαιο να προτείνουμε – αν και θα συναντήσουμε ίσως αντίλογο- ότι τουλάχιστον σε πολλές καταναλωτικές συναλλαγές το σχετικά ασήμαντο τίμημα για τον καταναλωτή να προστατέψει ένα δεδομένο θα είναι χαμηλότερο. Μιλάμε για το κόστος διαπραγμάτευσης μιας πρότασης εμπιστευτικότητας (αν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο) ή το κόστος παραίτησης της συναλλαγής ή ακόμα τη μέση τιμή προστασίας του δεδομένου όταν αντιμετωπίζεται σύνδεση με το τίμημα προστασίας όλων των άλλων δεδομένων που αφορούν τον καταναλωτή. Απουσία κάποιας αλλαγής στο νόμο που θα κάνει τους καταναλωτές ερήμην προκαθορισμένους κατόχους του γεγονότος της οικονομικής τους δραστηριότητας, ο νόμος τους δίνει διέξοδο αν στερούνται αγοραστικής ισχύος ή πόρων να ζητήσουν εμπιστευτικές προτάσεις στην αγορά. Ούτε είναι προφανές ότι μια τέτοια αλλαγή στο νόμο θα εθεωρείτο συμβεβλημένη με τις επιλογές της Πρώτης Τροπολογίας και με την παράδοση των ΗΠΑ ότι “ η κυβέρνηση δε θα έπρεπε να επεμβαίνει στο χώρο αγοράς ιδεών απουσία επιβεβλημένων αναγκών ”{312} αν και προτείνω παρακάτω, κάποια από τις ανάγκες θα γίνουν επιβεβλημένες.

Είναι σήμερα δυνατό να κατασκευάσουμε ένα profile καταναλωτή βασισμένο σε ευρέως αποκλίνοντες τύπους δεδομένων προκειμένου να συσχετίσουν ή να ξανασυσχετίσουν πληροφορία όσο ποτέ στο παρελθόν. Ένα παράδειγμα αυτού του ψηφιδωτού δεδομένων είναι η πώληση από τα Farrell’s Ice Cream Parlor των ονομάτων αυτών των θεωρούμενων ελευθέρων παγωτών με σιρόπι ή κρέμα στα γενέθλια τους. Η λίστα αγοράστηκε από μία εταιρία marketing, η οποία με τη σειρά της την πούλησε στο Selective Service System. Κάποια από τους λάτρεις του παγωτού σύντομα βρήκαν προσχέδιο εγγραφής προειδοποιήσεως στα email τους. {313} Πιο πολύπλοκοι συνδυασμοί χρησιμοποιούν δημογραφικά στοιχεία καταναλωτών (βασισμένα σε εκτεταμένους zip κώδικες οι οποίοι επιτρέπουν να στοχεύουμε σε σπίτια ανά μικρές ομάδες) ή γνωστά αγοραστικά πρότυπα για να στοχεύσουν τηλέφωνα και ιδιαίτερα για να απευθύνουν emails αγορών.{314} Παρόμοιες τεχνικές χρησιμοποιούνται καθημερινά σε πολιτικές εκστρατίες, στις οποίες χρησιμοποιούνται δημογραφικά και άλλα δεδομένα για να αποφασιστεί ποιες (αν υπάρχουν κάποιες) απόψεις επί θεμάτων (απόψεις των υποψηφίων) θα σταλούν στο ψηφοφόρο. {315}

Το παράδειγμα του παγωτού είναι τετρημένο συγκρινόμενο με ότι πρόκειται να επακολουθήσει δεδομένης της πιθανής πανταχούς παρουσίας της συλλογής δεδομένων. Η συλλογή δεδομένων θα επεκταθεί σε πέντε περιοχές τουλάχιστον : Ιατρικό ιστορικό, κυβερνητικές εγγραφές, προσωπικές κινήσεις, συναλλαγές, αναγνωστικές συνήθειες. Αυτές οι πέντε περιοχές καλύπτουν τη συγχρονή ζωή σχεδόν στο σύνολό της.

“Η ανάπτυξη βάσεων δεδομένων υγείας πληθυσμού” κάποιες από τις οποίες περιέχουν ταυτοποιήσιμα δεδομένα ασθενών, “δεν είναι μια απόμακρη αντίληψη, αλλά μια πραγματικότητα”.{316} Όντας ανάμεσα σε πιθανούς εξουσιοδοτημένους ή μη εξουσιοδοτημένους χρήστες ιατρικών εγγραφών, η ιδιωτικότητα του ασθενούς περιστέλλεται, με αποτέλεσμα τη διασπορά πληροφορίας περί φυσικής και ψυχικής υγείας, γενετικού ιστορικού, επιλογών αγωγής.{317} Αυτή η πληροφορία καθίσταται πολύτιμη για εκπαιδευτικές προσπάθειες (π.χ. σπουδαίας επιδημειολογίας ), για ρυθμιστικούς σκοπούς (π.χ εξέταση ποιότητας περίθαλψης, έλεγχος κόστους) και για εμπορικούς σκοπούς (π.χ κακώς πεπραγμένες ενέργειες ή αποφάσεις απασχόλησης, ασφάλισης).{318}

Η αγορά έχει αρχίσει να επιζητά διακαώς πληροφορία ιατρικού ιστορικού. Άμεσοι παροχείς προσφέρουν λίστες υπερτασικών πασχόντων στηθάγχη, διαβήτη, αρθριτικά και χρηστών σκληρών αντιοξικών.{319} Οι άμεσοι παροχείς αποκτούν το μεγαλύτερο μέρος αυτής της πληροφορίας από του ίδιους τους πάσχοντες, ζητώντας τους πλήρεις εκθέσεις με αντάλλαγμα δωρεάν προϊόντα ή κουπόνια. Οι εμπορικοί παροχές βάσεων δεδομένων υγείας συλλέγουν πληροφορία από παροχές υγειονομικής περίθαλψης ή ασφαλιστές.{320} Έπειτα, πουλούν την πληροφορία, ερήμην των ασθενών, σε εταιρίες ασφάλισης ή παροχές διαχείρισης περίθαλψης. Το πρακτορείο πίστωσης πληροφορίας καταναλωτή, έχει αγοράσει διάφορες μικρές εταιρίες υγειονομικής περίθαλψης και έχει κλείσει συνεργασία με την ΑΤ&Τα για την κομπιουτεροποίηση εκατομμυρίων, βασισμένων στο χαρτί ιατρικών εγγραφών. {321} Ιδιωτική ιατρική πληροφορία είναι επισης διαθέσιμη στη μαύρη αγορά. {322} Καθώς γενετικός έλεγχος ή αλλιώς μέθοδοι πρόνοιας υγείας βελτιώνονται η αξία αυτής της πληροφορίας προβλέπεται να παρένθει με αυξητικούς ρυθμούς. {323}

Οι άδειες οδηγήσεως στις Η.Π.Α δείχνουν τυπικά το όνομα του ιδιοκτήτη, τη διεύθυνση, το ύψος, το βάρος, την ηλικία, την ημερομηνία γέννησης. Συχνά φέρουν και τον αριθμό κοινωνικής ασφάλισης η κάποια ιατρική πληροφορία. Η άδεια οδήγησης δείχνει τουλάχιστον αν ο οδηγός χρειάζεται γυαλιά. Κάποιες πολιτειακές άδειες υποδεικνύουν επίσης αν ο οδηγός είναι διαβητικός ή επιληπτικός. Οι περισσότερες πολιτείες επίσης απαιτούν φωτογραφία. Όλο και περισσότερο αυτά τα δεδομένα, συμπεριλαμβανομένης της φωτογραφίας, ψηφιοποιούνται και αποθηκεύονται ηλεκτρονικά σε μαγνητικές ταινίες σε κεντρικό γραφείο εγγραφών. {324} Η άδεια οδήγησης έχει περιγραφεί σαν “χρυσωρυχείο προσωπικής πληροφορίας”, τέτοιας που οι πολιτείες πουλάνε καθημερινά σε όποιον το επιθυμήσει. {325}

Επιπλέον των αδειών οδήγησης, κάποιες πολιτείες διατηρούν δημόσια προσβάσιμες βάσεις δεδομένων οι οποίες περιέχουν καταχωρήσεις εγκλήματος ή συλληψης και πληροφορία φόρου ιδιοκτησίας. {326} Άλλες κυβερνητικές βάσεις δεδομένων, συνήθως όχι δημόσιες, περιέχουν πληροφορία μετακίνησης πληρωμών όπως πρόνοια, σφραγίδες φαγητού, κοινωνική ασφάλιση, ή δεδομένα σύνταξης.{327} Οι εθνικές βάσεις δεδομένων περιλαμβάνουν τόσο μετακινήσεις πληρωμών όσο και άλλες εγγραφών όπως καταχωρίσεις υπηρεσιών και εφαρμογές διαβατηρίων.

Πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, εξετάζουν τη δυνατότητα “έξυπνων συστημάτων μεταφοράς” (ITS-Intelligent Transportation Systems).{328} Κάτω από το ITS, η θέση κάθε οχήματος στο δρόμο θα ελέγχετο προκειμένου να επιτευχθεί κυκλοφοριακή ροή,{329} να αποτραπούν οι μεγάλες ταχύτητες ή ίσως να δημιουργηθεί οδηγική διατίμηση ακόμη ή κεντρικοποιημένος έλεγχος κυκλοφορίας. Ένα πλήρως πρησμένο ITS σύστημα θα μπορούσε να προσφέρει εφαρμογή του νομικού καθεστώτος με συνεχή πραγματικού χρόνου επιτήρηση όλων των οχημάτων.{330} Λιγότερο πολύπλοκα συστήματα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν λεπτομερείς ταξιδιωτικές εγγραφές οι οποίες θα μπορούσαν να προσπελαστούν μετά το γεγονός. {331} Τα περισσότερα κινητά τηλέφωνα ήδη αναφέρουν τη θέση τους κάθε λίγα λεπτά οποτεδήποτε. Είναι σε χρήση ή έτοιμη να δεχτούν κλήσεις. {332} Με αυξανόμενο ρυθμό, δημόσιες και ιδιωτικές δυνάμεις ασφαλείας χρησιμοποιούν μικρόφωνα και video cameras για να καταγράφουν ότι συμβαίνει στους δρόμους της πόλης, στα εμπορικά κέντρα, ή στα συγκροτήματα διαμονής. {333}

Οι αγορές με πιστωτικές κάρτες αφήνουν ένα τεράστιο επακόλουθο συναλλαγματικών εγγραφών. {334}Αν το ψηφιακό χρήμα κάνει έστω και τις μικρές internet συναλλαγές αποδοτικές από άποψη κόστους, τότε προβλέπεται αύξηση στον αριθμό και στο είδος των συναλλαγών που αφήνουν συλλέξιμο και διερευνητικό υλικό, εκτός και αν ανωνυμοποιηθεί ο μηχανισμός πληρωμής.

Αυτή η μάζα συναλλαγματικής πληροφορίας μπορεί να υποβληθεί σε επιτηδευμένη ανάλυση προτύπων, δίνοντας τον τίτλο "εξόρυξη δεδομένων", με την οποία οι οργανισμοί προσπαθούν να μάθουν περισσότερα για υπάρχοντες και δυνάμει πελάτες. {335} Η εξόρυξη δεδομένων επιτρέπει στις εταιρίες να προσδιορίζουν τις προτιμήσεις των πελατών, τα αγοραστικά και πιστωτικά ιστορικά, το "στάδιο ζωής" και έτσι τη δυνητική αξία του να κρατήσουν τον πελάτη ευτυχισμένο. Αυτή η πληροφορία μπορεί να διασταυρωθεί, να συνδράμει στην ανακάλυψη νέων πελατών και στη βολιδοσκόπηση ήδη υπαρχόντων για αναβαθμίσεις ή νέα προϊόντα. {336}

Η απουσία εποπτικών μηχανισμών είναι σημαντικό κομμάτι του διακιώματος ανάγνωσης. {337} Ο βαθμός αξιολόγησης του διαβάσματος κατ' ιδίαν μπορεί να αναδειχτεί από τη διαμαρτυρία που προκάλεσε το "Library Awareness Program" του FBI. Σ' αυτό το πρόγραμμα οι πράκτορες του FBI πίεσαν τους βιβλιοθηκάριους σε ορισμένες τεχνικές βιβλιοθήκες να αναφέρουν πάνω στις αναγνωστικές συνήθειες πατρόνων. {338} Αύριο, όπως το FBI αποπειράθηκε να εκμαιεύσει τις αναγνωστικές συνήθειες ενός μικρού αριθμού ανθρώπων ύποπτων για διασυνδέσεις στο εξωτερικό, έτσι και οι επιχειρήσεις θα "φακελώσουν" οποιονδήποτε χρησιμοποιεί το World Wide Web.

Ακόμη και σήμερα, είναι σχετικά απλό να εποτεύεις προσπελάσεις σε Web σελίδες ανεξάρτητα από το αν το αναγιγνώσκον πρόσωπο εκκινεί εμπορική συναλλαγή. Στην πλειοψηφία του το Web λογισμικό αναζήτησης είναι σχεδιασμένο να επιτρέπει εποπτεία ρουτίνας. Το Netscape, για παράδειγμα, λέει στον ιδιοκτήτη κάθε web σελίδας την IP διεύθυνση κάθε επισκέπτη της σελίδας {339} και το URL της σελίδας την οποία επισκέφτηκε πιο πρόσφατα αυτό το πρόσωπο. Αν ο χρήστης έχει συμπληρώσει την e-mail διεύθυνση ή όνομα στη σελίδα "επιλογές" (options) του προγράμματός του -κάτι που το Netscape απαιτεί πριν ο χρήστης μπορέσει να το χρησιμοποιήσει για να στείλει e-mail- τότε στέλνεται και αυτή η πληροφορία. Οι Web εξυπηρετητές καταγράφουν αυτή την πληροφορία. Κάποιες εταιρίες στέλνουν τώρα e-mail διαφημίσεις σε αυτούς που προσελαύνουν τις σελίδες τους. {340} Δεν απέχουμε πολύ από τη στιγμή που θα συσχετίζει ονόματα και τοποθεσίες με τηλέφωνα και θα αρχίσουν παρεπόμενες πωλήσεων κλήσεις και γράμματα. Το επόμενο βήμα, ίσως, είναι να αγοράσει ή να συσχετίζει κάποιος αυτά τα ιστορικά προκειμένου να χτίσει profiles καταναλωτή. Μπορεί κανείς να φανταστεί εταιρίες ασφάλισης που να θέλουν να ξέρουν αν οι αιτούντες έχουν δεχτεί πληροφόρηση πάνω στις ασθένειες.{341} Εργοδότες να θέλουν να ξέρουν για τα ενδιαφέροντα δυνητικών υπαλλήλων. Ίσως κάποιες κυβερνήσεις θελήσουν να εξακριβώσουν τις ταυτότητες αυτων που θεωρούν πιθανούς ανατρεπτικούς.

Οι ανιχνεύσιμες πληρωμές μπορούν να εκτείνονται από τον κόσμο των απτών εμπορευμάτων μέχρι την αγοραπωλησία πληροφορίας. Αν τα Internet εργαλεία, όπως το WWW, δίνουν ένα μείζον εθνικό και διεθνές μέσο επικοινωνίας με ενσωματωμένο μηχανισμό μικροχρεώσεων, κάθε άρθρο σε εφημερίδα που προσπελαύνεται, κάθε on-line κατάλογος μελετημένος, κάθε πολιτική διαμάχη που δοκιμάζεται, θα αφήσει πληροφοριακό υπόλοιμα. Αυτά τα δεδομένα μπορούν να συγκεντρωθούν και να σχηματίσουν ένα εξόχως λεπτομερώς profile του πολίτη - καταναλωτή.Η ύπαρξη τέτοιων λεπτομερών φακέλων περί των πνευματικών προτιμήσεων και των προτιμήσεων ξοδέματος θα είναι δίχως προηγούμενο. Μη ανώνυμα ψηφιακά νομίσματα ξεκαθαρισμένα μέσω κεντρικής τράπεζας, θα επιτάχυναν αυτή τη διαδικασία. Αντί να χρειαστεί κάποιον μεσάζοντα για να συλλέξει και να συσχετίσει τα πρότυπα συναλλαγών, η τράπεζα θα μπορούσε να έχει η ίδια στην κατοχή της όλα τα δεδομένα: Ποσό αγοραπωλησίας, αγοραστή, πωλητή και (αν η συναλλαγή είναι on-line) ημερομηνία και ώρα της συναλλαγής. Οι τράπεζες, ωστόσο, παρουσιάζουν σχετική ευκολία στη μεθόδευση ρυθμίσεων ιδιωτικότητας διότι είναι ολιγάριθμες αν συγκριθούν με πωλητές αγοραστές και διότι οι τράπεζες είναι ήδη μια ιδιαίτερη εύρυθμη βιομηχανία.

Β. Διασυνδεδεμένες βάσεις δεδομένων.

"Η ικανότητα επιλεκτικής συγκέντρωσης πληροφορίας ή συσχετισμού υπάρχουσας πληροφορίας μπορεί να είναι λειτουργικά ισοδύναμη με την ικανότητα δημιουργίας νέας πληροφορίας". {342} Δίκτυα όπως το Internet κάνουν μη αναγκαίο να επιχειρήσουμε να δημιουργήσουμε και να αποθηκεύσουμε μια τεράστια βάση δεδομένων σε έναν τόπο. Αντ' αυτού, η πληροφορία μπορεί να διατηρηθεί από τον οργανισμό που τη συλλέγει και να προσπελαστεί απλά απ' αυτούς που το επιθυμούν. {343}

Οι ιδιωτικές βάσεις δεδομένων εξελίσονται ταχύτατα. Μεταξύ αυτών η Equijax, η TRW, και η Traus Union διατηρούν πιστωτικά δεδομένα καταναλωτή σχεδόν για κάθε Αμερικανό που έχει χρησιμοποιήσει πιστωτική κάρτα τα τελευταία 10 χρόνια. Η τάση θα εντατικοποιηθεί. Το Internet θα φέρει την "τηλετράπεζα" και τα ψώνια στον προσωπικό υπολογιστή. {344} καθώς οι τράπεζες δεδομένων γίνονται όλο και πιο κυρίαρχες επιτηδευμένες, απόμακρες θα συμβαίνουν συχνότερα αόρατες επιθέσεις στην ιδιωτικότητα. {345} Τα αποθηκευμένα δεδομένα στους "οίκους δεδομένων" τους διαθέσιμους για εξόρυξη δεδομένων θα αυξηθούν {346}όπως και η πολυπλοκότητα των προγραμμάτων εξόρυξης των δεδομένων. {347}Για παράδειγμα, τα εστιατόρια χρησιμοποιούν ευρέως υπολογιστές για να μεταχειρίζονται παραγγελίες πελατών. Εταιρίες ασφάλισης ίσως αρέσκονται να ξέρουν κατά πόσο δυνάμει πελάτες τρώνε λιπαρές τροφές και πόσο συνηθίζουν να πίνουν πριν οδηγήσουν. {348} Συχνά οι καταναλωτές θα επωφεληθούν από την ανάπτυξη βελτιωμένων τεχνικών θέασης. Παραδείγματος χάρη, πολύς κόσμος θα προτιμήσει το "τέλειο yunk mail" στο οποίο κάποιος δέχεται διαφημίσεις με καλές πιθανότητες να καταλήξουν σε αγορά, μέσα στην τωρινή πληθώρα καταλόγων που κατακλύζουν μερικά σπίτια.

Οι δημόσιες βάσεις δεδομένων διασυνδέονται με αυαξανόμενους ρυθμούς επίσης. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει συνδέσει τις βάσεις δεδομένων Customs Service, Drug Enforcement Agency DEA, IRS Federal Reserve και State Department. Επιπλέον το Counter Narcotics Center, βασισμένο στα ανώτερα κλιμάκια της CIA φέρνει κοντά το FBI την DEA, την NSA το Defense Department, το State Department και την Coast Guard. {349}Το δίκτυο Treasury Department's Financial Crimes Enforcement (FinCEN) διερμήνευσε μια μεγάλη σαρωτική βάση δεδομένων για να εξυπηρετήσει την κυβερνητική δράση κατά του ξεπλύματος χρήματος. {350} Τα δεδομένα δε χρειάζεται να βρίσκονται σε μοναδικό γραφείο, να είναι συνδυασμένα σε φακέλους ή να είναι οργανωμένα και ψαγμένα. Το γραφείο Στάθμισης της Τεχνολογίας (Office of Technology Assessment) έχει προειδοποιήσει ότι η εκτεταμένη χρήση υπολογιστικού ταιριάσματος μπορεί να οδηγήσει σε μια ιδεατή εθνική τράπεζα δεδομένων, ακόμη και αν οι υπολογιστικές εγγραφές δεν είναι κεντρικοποιημένες σε μια τοποθεσία. {351}

Ο διαχωρισμός μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού δεδομένου μπορεί να είναι εφήμερος σε κάθε περίπτωση, αν και ο δημόσιος και ιδιωτικός τομέας συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τα δεδομένα με ουσιωδώς διαφορετικούς τρόπους. Όπως δείχνει το παράδειγμα του παγωτού, δεδομένα σε χέρια ιδιωτών μπορούν να αγοραστούν και να χρησιμοποιηθούν από την κυβέρνηση. Ομοίως, δεδομένα σε δημόσια χέρια τείνουν να "διαρέουν" σε χέρια ιδιωτών {352} ή να πουλιούνται για να σηκώσουν το εισόδημα. Αν και οι διαχωριστικές γραμμές προέλευσης δεδομένων τείνουν να εξαληφθούν, οι τρόποι με τους οποίους δημόσιοι και ιδιωτικοί οργανισμοί χρησιμοποιούν τα δεδομένα εγείρουν διαφορετικές ανησυχίες. {353}

Η ύπαρξη μεγάλων, διασυνδεδεμένων βάσεων δεδομένων θέτει σε κατάσταση συναγερμού τις ΗΠΑ διότι οι ΗΠΑ έχουν σχετικώς λίγες νομοθετικές ρυθμίσεις προστασίας δεδομένων κατά μήκος των επάλξεων Καναδικών και Ευρωπαϊκών μοντέλων. {354} Οι νόμοι προστασίας δεδομένων των ΗΠΑ θέτουν όρια στη χρήση κυβερνητικών βάσεων δεδομένων. {355}Δίνουν επίσης το δικαίωμα στους καταναλωτές να διορθώνουν εσφαλμένες καταχωρήσεις που ίσως φυλάσσονται στα αρχεία τους από ιδιωτικά πιστωτικά γραφεία. {356}

Αν και οι ΗΠΑ έχουν ενεργοποιήσει λιγότερους νόμους προστασίας δεδομένων συγκριτικά με άλλες χώρες του OECD αυτό δεν αποτελεί κατ' ανάγκη μόνιμη κατάσταση. {357} Φαίνεται να υπάρχει στις ΗΠΑ μια διαδεδομένη πεποίθηση ότι οι κομπιουτερικές εισβολές στην ιδιωτικότητα είναι ασυνείδητες. Το 1991, η Lotus επιχείρησε να ρίξει στην αγορά CD-ROM δίσκους που περιείχαν τα ονόματα, διευθύνσεις, έγγαμη κατάσταση και εκτιμούμενο εισόδημα 80 εκατομυρίων ιδιοκτητών ακινήτων. Η Lotus δέχτηκε τόσα παράπονα που αναγκάστηκε να αποσύρει το προϊόν. {358} Οι πολιτικές διεργασίες διαδηλώσαν ότι είναι δυνατή μια γοργή αντίδραση όταν ηλεκτρίζονται από ότι αντιλαμβάνονται σαν εξωφρενική επίθεση κατά της ιδωτικότητας. Η κίνηση για την προστασία ιδιωτικότητας Video του 1998 {359} ενεργοποιήθηκε αφότου μια εφημερίδα τύπωσε το λογαριασμό Video του υποψηφίου για έδρα στο Ανώτατο δικαστήριο Robert Bork {360} αν και οι συνήθειες παρακολούθησης Video ξαναβγήκαν στην επιφάνεια σαν θέμα στα ακούσματα επιβεβαίωσης του Claurence Thomas.

Δυστυχώς, το αν οι νόμοι προστασίας δεδομένων είναι αποδοτικοί στο να παρέχουν μακροπρόθεσμη προστασία της ιδιωτικότητας της προσωπικής πληροφορίας παραμένει αδιευκρίνιστο. {361} Οι νόμοι προστασίας δεδομένων δουλεύουν καλύτερα όταν οι συλλέκτες δεδομένων είναι λίγοι ή λειτουργούν σε βιομηχανίες με καταφανή ευρυθμία όπως οι τράπεζες. Μεγαλύτερες βάσεις δεδομένων ρυθμίζονται ευκολότερα από πολλές και μικρές: "όσο πιο συγκεντρωμένα τα δεδομένα profile, τόσο πιο μεγάλη η διαφύλαξη ιδιωτικότητας μέσω ρυθμίσεων" {362} Καθώς η συλλογή δεδομένων και οι τεχνικές επικοινωνίας αναπτύσσονται, ωστόσο είναι τουλάχιστο δυνατό και ίσως πιθανό η μεγάλη κεντρικοποιημένη βάση δεδομένων που υποφέρει από δεινοσαυρισμό όσο και τα mainframes, να αντικατασταθεί από δίκτυα μικρών, διασυνδεδεμένων βάσεων δεδομένων υπό συνεχή ενημέρωση σε πραγματικό χρόνο. Η έννομη προστασία των δεδομένων θα ήταν ιδιάτερα δύσκολη σε ένα τέτοιο κόσμο. Χειρότερα η διεθνής φύση της ροής δεδομένων περιορίζει τη δυνατότητα ενός και μόνου κράτους να επιβάλει τους νόμους του για προστασία δεδομένων. {363} Ως εκ τούτου, η ευρωπαϊκή Commission επιτρέπει τώρα διασυνοριακή ροή δεδομένων μόνο αν η χώρα παραλήπτης επιτρέπει ικανοποιητικό επίπεδο προστασίας δεδομένων. {364} Δεδομένης της μεταφερσιμότητας της πληροφορίας, ακόμη και διεθνούς οργάνωσης προσπάθειες να ελέγξουμε τη ροή δεδομένων υπονομεύονται από ένα "καταφύγιο δεδομένων" -το ληροφοριακό ισοδύναμο του καταφυγίου φόρων- ένα και μόνο κράτος που προσφέρει στους οίκους δεδομένων υφαλοκρυπίδα (χώρο ελιγμών). {365}

Απουσία αποδοτικών νόμων προστασίας δεδομένων, η ανώνυμη επικοινωνία και οι συναλλαγές είναι οι μόνες τεχνικές που επιτρέπουν σε κάποιον να ελέγξει τη διασπορά προσωπικής πληροφορίας και να αντιληφθεί έτσι, έστω εν μέρει, την ιδέα του σπιτιού σαν ασφαλές οχυρό. Η ψηφιακή ανωνυμία είναι ίσως λογική απόκριση σ' έναν κόσμο στον οποίο η ποσότητα προσδιοριστικών δεδομένων για τον καθένα μας αυξάνει καθημερινά και τα δεδομένα προσελαύνονται συνεχώς ευκολότερα από κυβερνητικά και ιδιωτικά μέρη.

Όταν το κράτος εμπλέκεται στη συλλογή δεδομένων, είναι λογικό να αναρωτηθούμε αν το Σύνταγμα επιβάλει περιορισμούς στον τρόπο χρήσης τους. Όταν το κράτος δεν εμπλέκεται άμεσα στη συλλογή δεδομένων, μπορεί να αναρωτηθεί κανείς αν ο διακανονισμός είναι ο πρέπων και αν το κράτος έχει την ισχύ να διευθετήσει τη συναλλαγή, αποθήκευση και χρήση των δεδομένων. Πιο καίριο ερώτημα, μπορεί το κράτος να απαγορέψει συνταγματικά τη χρήση μιας τεχνικής - ανώνυμο ψηφιακό χρήμα - αν το αποτέλεσμα είναι να άρει μια από τις μείζονες διαθέσιμες τεχνικές σ' αυτούς που επιθυμούν να χρησιμοποιούν το Internet σεν εργαλείο επικοινωνίας, ακόμα και όταν απαιτείται χρήμα για τη χρήση του μέσου, χωρίς να υποβαλλουν τους εαυτούς τους σε profiling.

Ίσως φαίνεται ότι τουλάχιστο μέρος του προβλήματος ιδιωτικότητας θα μπορούσε να λυθεί δημιουργώντας δικαίωμα ιδιοκτησίας όσον αφορά στην πληροφορία του καθενός μας. {366} Σ' αυτό το σενάριο οι εμπόροι οφείλουν να πληρώνουν για το δικαίωμα να στέλνουν yunk mail. {367} Αυτό το καθεστώς ολίσθησης κόστους θα έκανε ιδιαίτερη αίσθηση στο σημερινό Internet, καθώς πολύς κόσμος πληρώνει τηλέφωνο ή χρέωση ανά πρόσβαση mail όταν κατεβάζουν τα mail τους, χρεώσεις που δεν έχουν τρόπο.

Να μεταβιβάσουν στους ανόητους e-mailers. Το πρόβλημα με μια προσέγγιση δικαιώματος ιδιοκτησίας είναι ότι θα μπορούσε εύκολα να νικηθεί από την πραγματικότητα της σύγχρονης συναλλακτικής ζωής. Κάποιοι κάτοικοι των ΗΠΑ θα προτιμούσαν να μην προδώσουν τον αριθμό κοινωνικής ασφάλισής τους. Στην πράξη η άρνηση παροχής μιας τέτοιας πληροφορίας θα περιπλέξει πολλές βασικές συναλλαγές. Ο οργανισμός τηλεπικοινωνιών ίσως απαιτήσει τεράστια κατάθεση πριν εγκαταστήσει τηλεφωνική γραμμή – και μεγαλύτερη καθυστέρηση πριν την εγκατάσταση. Οι εταιρίες πιστωτικών καρτών δεν θα ανανεώνουν την πίστωση. Η τράπεζα δεν θα παρέχει στεγαστικό δάνειο. Για όλους εκτός από τους πλέον αποφασισμένους, η απόπειρα απόκρυψης του αριθμού κοινωνικής ασφάλισης θα είναι μια ανώφελη μάχη, μια μάχη στην οποία οι οικονομίες κλίμακας του εμπόρου σημαίνουν ογκώδες κόστος για το άτομο που έχει προτίμηση στην ιδιωτικότητα ανικανοποίητη από την προκαθορισμένη μηδενική. {368} Μια παρόμοια διαδικασία θα συνέβαινε πιθανότατα στην αγορά πληροφορίας συναλλαγής. Οι έμποροι θα συμπεριελάμβαναν αποποίηση του δικαιώματος σαν μέρος των τύπων στο προσφερόμενο στους πελάτες συμβόλαιο. Όσο τα δικαστήρια αρνούνται να ξαναγράψουν ή αγνοούν συμβόλαια σύμφυσης και όσο σε κάθε ατομική συναλλαγή το κόστος μη παροχής της πληροφορίας είναι δυσανάλογο σε σχέση με την απώλεια ( η οποία είναι συνάρτηση της συσσώρευσης συναλλαγών, όχι μιας απλής συναλλαγής) μια προσέγγιση δικαιώματος ιδιοκτησίας μοιάζει ανίκανη να επηρεάσει τη δημιουργία βάσεων δεδομένων.

Αν η προσέγγιση δικαιώματος ιδιοκτησίας είναι μη πρακτική, η ανωνυμία ίσως είναι η μόνη τεχνική αντίστασης στο profiling ( σχεδόν πολιτειακή ανυπακοή ή ολοκληρωτική παράδοση) {369}

Η ανάπτυξη των τεχνολογιών profiling σημαίνει ότι όποια απόπειρα ρύθμισης της ανώνυμης επικοινωνίας θα έχει επιπλοκές υπεράνω λόγου. Ακόμη και μια ρύθμιση που εξαιρεί τον αμιγή λόγο και στοχεύει μόνο στις ανώνυμες συναλλαγές μπορεί να έχει εμβριθείς συνέπειες. Αν το Profiling βρίσκεται σε άνθιση και αν οι καταναλωτές που λαχταρούν την ιδιωτικότητα αδυνατούν να διασφαλίσουν τις αλλαγές στις τυποποιημένες μορφές που κυβερνούν τις περισσότερες συναλλαγές, αλλά δεν φροντίζουν γι’ αυ΄τη τους την προτίμηση, τότε η ανωνυμία στις συναλλαγές ίσως γίνει πρωταρχικό μέσο με το οποίο οι καταναλωτές θα είναι σε θέση να διατηρούν τον έλεγχο της πληροφορίας που τους αφορά. Απ’ αυτή την οπτική γωνία, οποιαδήποτε προσπάθεια περιστολής της ανωνυμίας θα μπορούσε να επηρεάσει όχι μόνο τα δικαιώματα λόγου και ανάγνωσης αλλά και άλλα πολυσήμαντα ενδιαφέροντα ιδιωτικότητας.

Τα σχετικά με τον λόγο συμφέροντα ιδιωτικότητας τα προστατευμένα από την ανωνυμία των επικοινωνιών έχουν μια συνταγματική διάσταση, αν και το ακριβές περίβλημα αυτών των δικαιωμάτων είναι ασαφές. {371} Αντιθέτως, τα συμφέροντα ιδιωτικότητας τα οπία απειλούνται από το profiling, άσχετων με λόγο, εμπορικών συναλλαγών χαίρουν επί του παρόντος μικρής αν όχι μηδαμινής συνταγματικής προστασίας. Αυτό συμβαίνει, εν μέρει, διότι πολλοί από τους profilers είναι ιδιώτες και το σύνταγμα των ΗΠΑ δεν αφορά τις πράξεις τους. {372} Ωστόσο, ακόμη και όταν τα profilers διατηρούνται, ζητούνται ή χρησιμοποιούνται από την κυβέρνηση, λίγοι είναι οι εφαρμόσιμοι συνταγματικοί περιορισμοί.

Το συνταγματικό δικαίωμα στην ιδιωτικότητα όπως είναι περιγράφεται συχνά ως φέρον τρία συστατικά : (1) δικαίωμα να μένει κανείς μόνος (2) δικαίωμα αυτόνομης επιλογής όσον αφορά εσώτερα συμβάντα και (3) δικαίωμα αυτόνομης επιλογής όσον αφορά άλλα προσωπικά θέματα. {373}

Οι σχετικές με θέματα ιδιωτικότητας αποφάσεις του Ανώτατου δικαστηρίου τείνουν να είναι υποθέσεις της τέταρτης τροπολογίας επιβεβαιωμένες από κυβερνητικό ισχυρισμό στο περιβάλλον μιας εγκληματολογικής διερεύνησης του δικαιώματος πρόσβασης σε πρόσωπο ή δεδομένα (χαρτιά, τηλεφωνικές κλήσεις). Η ιδιωτικότητα σαν νομικός όρος αποτελεί αντικείμενο επίκλησης για ειδικές κατηγορίες υποθέσεων που αφορούν στην ελευθερία του ατόμου να νοηματοδοτήσει τις επιλογές ζωής, ιδαίτερα θέματα σεξουαλικής και αναπαραγωγικής ελευθερίας (αντισύλληψη, άμβλωση). Παρότι και οι δύο αυτές σειρές υποθέσεων προσφέρουν γλώσσα με προτρεπτικές νύξεις ευρύτερης ιδιωτικότητας, η σύγχρονη συζήτηση του Ανωτέρου Δικαστηρίου πάνω στο δικαίωμα πληροφοριακής ιδιωτικότητας Whalen v.Roe. {374}

Η Lily Tomlin συνήθιζε να χρησιμοποιεί ένα κόλπο, σαν δασκάλα σε δημοτικό σχολείο, κατά το οποίο φοβέριζε τα παιδιά ότι αν δεν έκαναν ότι έλεγε θα έκανε καταχώρηση στο “μόνιμο ιστορικό που θα σας ακολουθεί στο υπόλοιπο της ζωής σας”. Αν φαινόταν οπισθοδρομικό τότε -και δεν συνέβαινε πάντα αυτό- φαίνεται εύσχημο τώρα. Το κοινό ανησυχεί για την επαπειλούμενη ιδιωτικότητά του. Οι πιο δημοφιλείς αντιλήψεις για τις βάσεις δεδομένων και τα αποτελέσματα που πιθανώς θα έχουν στην κοινωνική και οικονομική ζωή είναι απλουστευτικά, συχνά εστιάζουν στον κίνδυνο ανακριβών εγγραφών, ενώ οι σημαστικότερες επιπλοκές της, της διερμήνευσης και συνάθροισης βάσεων δεδομένων παραμένουν ελάχιστα κατανοητές.

Είτε υπάρχει είτε όχι συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα ανώνυμης ανάγνωσης, μια απαγόρευση στο ανώνυμο ψηφιακό χρήμα που ριψοκινδυνεύει να επιφέρει καθόλου ευπρόσδεκτα και ίσως πενιχρά κατανοητά αποτελέσματα στους καταναλωτές. Αν το World Wide Web ή οι διάδοχοι του γίνουν συστήματα βασισμένα σε τέλη στα οποία οι αναγνώστες θα χρεώνονται ανά πρόσβαση, μια απαγόρευση στο ψηφιακό χρήμα θα μετατρέψει τις αναγνωστικές συνήθειες όπως και τις συναλλαγές σε εμπορεύσιμα δεδομένα. Αυτό θα μπορούσε να έχει αποκαρδιωτική επίδραση στους αναγνώστες και ανάλογα με τις λεπτομέρειες της απαγόρευσης στους δημιουργούς επίσης.

Το Internet θεωρείται συχνά αναρχικό μέσο. Κάποιες φορές όπως αποδεικνύει η συζήτηση περι ανώνυμης επικοινωνίας, είναι. Αυτή η διεθνής φύση του Internet κάνει κάποια είδη διευθετήσεων ανώφελα. Αλλά όχι όλα. Όπως δείχνει η συζήτηση για το ψηφιακό χρήμα ιδέες για ανωνυμία και το αναρχικό επικοινωνιακό καθεστός που αυτή επιτρέπει είναι δύσκολο να μεταφερθούν στον κόσμο του εμπορίου. Η συνέπεια των ανιχνεύσιμων συναλλαγών, ας μην αναφέρουμε την ανιχνεύσιμη επικοινωνία είναι ότι το Internet ή τα σχετικά δίκτυα μπορούν να γίνουν θεμέλιο του αντιθέτου της αναρχίας. Η ζωή σ΄έναν διαφανή ωκεανό δεδομένων, μια ζωή στην οποία η καταγραφή των κινήσεων του καθενός, των προτιμήσεων, των αγορών, του ιατρικού ιστορικού, των αναγνωστικών συνηθειών και των επαφών με τις αρχές διατίθενται σε μερικούς, ίσως ακόμη και σε όλους. Ίσως ο πληροφοριακός ωκεανός δεν είναι, μετά από όλα αυτά, η σωστή μεταφορά. Ίσως η επικεφαλίδα θα έπρεπα να ήταν information fishbowl ( όχι information ocean).

1. Actually, "the Internet" is not one thing, but a set of tools. I. Trotter Hardy, Government Control and Regulations of Networks, paper presented at Symposium on The Emerging Law of Computer Networks, Austin, TX, May 19, 1995 (on file with author). The Internet provides the best example because it exists today. The analysis will, I hope, scale up to any successor network although there is good reason to believe that it does not scale down to discussions that occur entirely within a forum owned and operated by a single Internet Service Provider such as America OnLine or Compuserve, at least absent common carrier status. Cf. Pacific Gas And Elec. Co. v. Public Utils. Comm'n of Calif., 475 U.S. 1 (1986); PruneYard Shopping Ctr. v. Robins, 447 U.S. 74 (1980).Back to text at note 1.

2. See 1995 Pa. S.B. 655, 179th Gen. Assem., 1995-96 Reg. Sess. (enacted June 13, 1995) (amending 18 Pa. Const. Stat. § 910(a)(1)). Proposed federal legislation sought to prohibit all anonymous electronic messages intended to "annoy, abuse, threaten, or harass any person . . . who receives the communication." S. 314, 104th Cong., 1st Sess. § 2(a)(1)(B) (1995). A similar proposal was introduced in Connecticut, see Larry Lessig, The Path of Cyberlaw, 104 Yale L.J. 1743, 1750 n.20 (1995). Back to text at note 2.

3. I use "privacy" in this article to mean "the control of information about oneself." See, e.g., Alan Westin, Privacy and Freedom 7 (1970). By using "privacy" in this sense I do not mean to suggest that there is necessarily a "privacy right" to control information about oneself. That is, for the purposes of this article, a question of policy that needs debate. For arguments that if there is a "right" to privacy it means something other than the right to control information about oneself, see, e.g., Judith Jarvis Thompson, The Right To Privacy, 4 Phil. & Pub. Aff. 295 (1975).

William A. Parent, Privacy: A Brief Survey of the Conceptual Landscape, 11 Santa Clara Comp. & High Tech. L.J. 21 (1995), gives a useful survey of the various ways in which the term privacy can be deployed, including: "the right to be let alone," Samuel D. Warren & Louis B. Brandeis, The Right to Privacy, 4 Harv. L. Rev. 193, 205 (1890), "control of personal information about oneself," Charles Fried, Privacy, 77 Yale L.J. 475, 483 (1968), "limitation of access to oneself," Ruth Gavison, Privacy and the Limits of the Law, 89 Yale L.J. 421, 428 (1980), "having control of [one's] entire realm of intimate decisions," Julie C. Inness, Privacy, Intimacy, and Isolation 7 (1992), and Dean Prosser's four privacy torts, William L. Prosser, Privacy, 48 Cal. L. Rev. 383 (1960). Back to text at note 3.

4. Privacy Act of 1974, 5 U.S.C. § 552a (1977). Back to text at note 4.

5. 15 U.S.C. § 1681 (1995). Several other nations have data protection laws. See infra text accompanying note 354. Back to text at note 5.

6. See A. Michael Froomkin, The Metaphor is the Key: Cryptography, the Clipper Chip, and the Constitution, 143 U. Pa. L. Rev. 709 (1995). Back to text at note 6.

7. See Joel R. Reidenberg, Setting Standards for Fair Information Practice in the U.S. Private Sector, 80 Iowa L. Rev. 497, 500-01 (1995) ("In democratic society, information standards reflect specific conceptions of governance. . . . For private interactions and the relationship between citizens, both law and practice set the balance between dignity and free flows of information."). Back to text at note 7.

8. Martin Gottlieb, Pattern Emerges in Bomber's Tract, N.Y. Times, Aug. 2, 1995, at A1. Back to text at note 8.

9. Note, The Constitutional Right to Anonymity: Free Speech, Disclosure and the Devil, 70 Yale L.J. 1084, 1109 (1961) (collecting cases) [hereinafter Anonymous Note]. Back to text at note 9.

10. Id. at 1111. Back to text at note 10.

11. Id. at 1112-13. Back to text at note 11.

12. Viereck v. United States, 318 U.S. 236, 251 (1943) (Black, J., dissenting). Back to text at note 12.

13. Richard A. Posner, The Right of Privacy, 12 Ga. L. Rev. 393, 394 (1978). Back to text at note 13.

14. Richard A. Posner, Privacy, Secrecy, and Reputation, 28 Buff. L. Rev. 1 (1979); Posner, supra note 13. Back to text at note 14.

15. See Posner, supra note 13, at 294-97. Back to text at note 15.

16. Posner, supra note 13. Back to text at note 16.

17. See Kim Lane Scheppele, Legal Secrets 43-53, 111-26 (1988); see also James Boyle, A Theory of Law and Information: Copyright, Spleens, Blackmail, and Insider Trading, 80 Cal. L. Rev. 1413 (1992) (arguing that most law and economic analysis of markets for information are based on fundamentally contradictory assumptions). Back to text at note 17.

18. See, e.g., New York v. Duryea, 351 N.Y.S.2d 978, 996 (1974) (arguing that people tend to apply an appropriate discount to anonymous writing). Back to text at note 18.

19. See Francis Auburn, Usenet News and the Law, [1995] 1 Web J. Current Legal Issues, available online URL http://www.ncl.ac.uk/~nlawwww/articles1/auburn1.html (discussing the failure of the Western Australia Supreme Court in Rindos v. Hardwick (No. 1994 of 1993, judgment delivered 31 March 1994) to understand USENET and measure damages accordingly). Back to text at note 19.

20. See RC4 Source Code, available online URL http://www.hks.net/cpunks/cpunks-[fr7/1369].html (entry in cypherpunks list archives). A spokesman for RSA Data Security stated that it has been informed by third parties that the code produces output identical to RC4, but has not confirmed this for itself. Telephone interview with Kurt Stammberger, Director of Technologies Marketing, RSA Data Security, Inc. (Nov. 22, 1995) [hereinafter Stammberger Interview]. Back to text at note 20.

21. Interestingly, RSA itself suggested that the public posting of the purported RC4 source code did not affect sales of licensed products because clients who want cryptographic products want to purchase them from vendors they can trust to provide a genuine and reliable product. Stammberger Interview, supra note 20. Back to text at note 21.

22. Sissela Bok, Secrets: On the Ethics of Concealment and Revelation 16, 28 (1982). Back to text at note 22.

23. See infra text at note 46. Back to text at note 23.

24. Wall St. J., Jan. 26, 1995, at B1, available online URL http://www.clas.ufl.edu/~avi/NII/wsjFno-anon.html. Back to text at note 24.

25. Anne Wells Branscomb, Anonymity, Autonomy, and Accountability: Challenges to The First Amendment in Cyberspaces, 104 Yale L.J. 1639, 1675 (1995); cf. George P. Long, III, Comment, Who Are You?: Identity and Anonymity in Cyberspace, 55 U. Pitt. L. Rev. 1205 (1994) ("if law enforcement authorities are precluded from obtaining the identities of anonymous users, illegal activities will proliferate"). Back to text at note 25.

26. On traditional rural ideas of the personal relationships required as a prerequisite to a commercial relationship, see Anne-Mari Sellerberg, On Modern Confidence, 25 Acta Sociologica 39 (1982). Back to text at note 26.

27. Niklas Luhmann, Trust and Power 39 (Howard Davis et al. trans., 1979). Back to text at note 27.

28. Georg Simmel, The Sociology of Georg Simmel 319 (Kurt H. Wolff trans. & ed., 1964); see also Georg Simmel, The Sociology of Secrecy and of Secret Societies, 11 Am. J. Soc. 441 (1906). Back to text at note 28.

29. See Carol M. Rose, Trust in the Mirror of Betrayal, 75 B.U. L. Rev. 531 (1995), for delightful examples. Back to text at note 29.

30. Luhmann, supra note 27, at 94; see also Francis Fukuyama, Trust: The Social Virtues & the Creation of Prosperity (1995). Jon Elster defines trustworthiness as the ability to make credible promises. Jon Elster, The Cement of Society 274-75 (1989). Back to text at note 30.

31. See Steven L. Nock, The Costs of Privacy (1993). Back to text at note 31.

32. Id. at 1. Back to text at note 32.

33. 489 U.S. 656 (1989); see also Skinner v. Railway Labor Executives' Ass'n, 489 U.S. 602, 634 (1989) (finding drug and alcohol tests mandated by Federal Railroad Administration regulations reasonable under the Fourth Amendment); Marshall v. Barlow's, Inc., 429 U.S. 1347, 1347 (1977) (granting stay of injunction against further warrantless searches of workplaces permitted under the Occupational Safety and Health Act of 1970, Pub L. No. 91-596, 84 Stat. 1590 (codified as amended in scattered sections of 5 U.S.C., 15 U.S.C., 18 U.S.C., 29 U.S.C., and 42 U.S.C. (1988 & Supp. V 1993))). But see Camara v. Municipal Court, 387 U.S. 523, 540 (1967) (finding that the defendant had a constitutional right to deny a housing inspector entry into a leasehold without a warrant in a non-emergency situation). Back to text at note 33.

34. 115 S. Ct. 2386 (1995) (upholding suspicionless mandatory drug testing of all student athletes in high school). The case is shocking not for the authoritarian principle of law it reiterates, that in the absence of a "clear" 18th century "practice" to guide Fourth Amendment analysis of the reasonableness of a warrantless "administrative" search, the reasonableness "is judged by balancing its intrusion . . . against its promotion of legitimate governmental interests." Id. at 2390 (quoting Skinner v. Railway Labor Executives' Ass'n, 489 U.S. 602, 619 (1989)), but for how the test was applied: Justice Scalia concluded that because student athletes have a lower expectation of privacy given the nature of the high school locker room, and because by volunteering for sports they "subject themselves to a degree of regulation even higher than that imposed on students generally," id. at 2392-93, their privacy interest could be overbalanced by a school district's "perhaps compelling," id., desire to deter drug use in school by making examples of what it perceived to be student leaders, despite an absence of any particularized suspicion that those students used drugs. Back to text at note 34.

35. The result in Vernonia seems at least partly influenced by the District Court's finding that the school was "in a state of rebellion" that "was being fueled by alcohol and drug abuse as well as by the student's misperceptions about the drug culture." Id. at 2395. Justice Scalia described this as "an immediate crisis of greater proportions than existed in Skinner" id. where the showing of drug use by railroad employees was based on national data, rather than data particularized to a single railroad. Id. Nevertheless, while it may not have been particularized, the danger in Skinner affected railway safety, a field in which accidents can kill hundreds; it is difficult to see a "crisis of greater proportions" in a rebellious classroom. Back to text at note 35.

36. N.J.S.A. 2C:7-1 (1996). Back to text at note 36.

37. There is no doubt, for example, that the home is permeable to sense-enhanced searches by the police and possibly others. See, e.g., Florida v. Riley, 488 U.S. 445, 451-52 (1989) (plurality opinion) (holding valid a warrantless aerial surveillance of a greenhouse from four hundred feet); California v. Ciraolo, 476 U.S. 207, 215 (1986) (holding valid a warrantless aerial surveillance of a yard enclosed by a 10-foot fence). Cf. Jeff Cole, Eyes in the Skies: New Satellite Imaging Could Soon Transform The Face of the Earth, Wall St. J., Nov. 30, 1995, at A1 (describing new generation of ultra-high-quality satellite images offered for sale).

The government can use satellites to spy in the home's windows. Lisa J. Steele, Comment, The View from on High: Satellite Remote Sensing Technology and the Fourth Amendment, 6 High Tech. L.J. 317, 327-33 (1991) (discussing warrantless searches by satellite and the applicable constitutional implications). It may use heat-detection gear to monitor heat emanations from the home. See United States v. Pinson, 24 F.3d 1056, 1059 (8th Cir.) (holding that a warrantless use of infrared sensing devices did not violate the Fourth Amendment because any defendant's subjective expectation of privacy in heat emanating from her house is not one that society is prepared to recognize as objectively reasonable), cert. denied, 115 S. Ct. 664 (1994); but see State v. Young, 867 P.2d 593 (Wash 1994) (holding that warrantless use of infrared thermal detection device violates state constitution); United States v. Cusamano, 67 F.3d 1497 (10th Cir. 1995) (holding that warrantless use of thermal imager upon home violates Fourth Amendment).

Given the wide range sense-enhanced searches outside the reasonable expectation of privacy for Fourth Amendment purposes, see Scott E. Sundby, "Everyman's" Fourth Amendment: Privacy or Mutual Trust Between Government and Citizen?, 94 Colum. L. Rev. 1751, 1758-63 (1994) (explaining how the Supreme Court has used increasing permeability of home to enhanced intrusion as a reason to find no reasonable expectation of privacy for Fourth Amendment analysis), one can reasonably ask what sort of intrusions other than a simple Peeping Tom is actionable as common law trespass or invasion of privacy. Of course, unofficial invasions of privacy can be statutory offenses. Back to text at note 37.

38. See infra Part IV. Back to text at note 38.

39. "[A]ctual instances of the deterrent impact of disclosure laws are legion." Anonymous Note, supra note 9, at 1107. Back to text at note 39.

40. Cf. Dirk Johnson, Chinese in U.S. Lament Bush Victory, N.Y. Times, Jan. 27, 1990, § 1, at 10 (describing fears of Chinese students in U.S. that protests against the Beijing government would lead to persecution if they returned home and retaliation against their families). Back to text at note 40.

41. For a celebration of such "digital personalities," see Curtis E.A. Karnow, The Encrypted Self: Fleshing Out the Rights of Electronic Personalities, 13 J. Computer & Info. L. 1 (1994). Back to text at note 41.

42. Or, it may not. See supra text at note 10. Back to text at note 42.

43. There is probably a great deal more to be said on this subject. One need only to consider the enormous weight that our "identity-conscious society and legal world," Clark Freshman, Were Patricia Williams and Ronald Dworkin Separated at Birth?, 95 Colum. L. Rev. 1568, 1576 (1995) (book review), places on factors such as race, see Christopher A. Ford, Administering Identity: The Determination of "Race" in Race-Conscious Law, 82 Cal. L. Rev. 1231 (1994), to imagine the effects. Back to text at note 43.

44. NAACP v. Alabama ex rel. Patterson, 357 U.S. 449 (1958). Back to text at note 44.

45. 115 S. Ct. 1511 (1995). Back to text at note 45.

46. Id. at 1537 (Scalia, J., dissenting). On the link between identity and accountability see, e.g., Sally Engle Merry, Manipulating Anonymity: Streetwalkers' Strategies for Safety in the City, 45 Ethnos 157, 158 (1980) (stating that prostitutes seek to reduce their risks by "finding out as much as possible about the identities of those they encounter while hiding clues to their own identity"). Back to text at note 46.

47. 115 S. Ct. at 1537. There is some irony in Justice Scalia being so concerned that every private harm have a private remedy, when he so firmly rejects the idea that public harms necessitate a remedy. See, e.g., Webster v. Doe , 486 U.S. 592, 661-71 (1988) (Scalia, J., dissenting). Back to text at note 47.

48. Pa. S.B. 655, supra note 2. Back to text at note 48.

49. U.S. examples include the copyright law, 17 U.S.C. § 102 et seq. and the International Traffic in Arms Regulations. See 22 C.F.R. § 121.1 (XIII)(b)(1) (1994). Back to text at note 49.

50. See supra note 2 (proposals to censor the Internet). Back to text at note 50.

51. I owe the metaphor of an information ocean to Rishab A. Ghosh. See E-mail to Michael Froomkin (Jan. 11, 1995) (on file with author) (quoting from his article in Asian Age magazine of Jan. 2, 1995). Back to text at note 51.

52. See gopher://ncic.merti.edu:7043/11/statistics/nsfnet/history/hosts for a recent count of computers connected to the Internet. Today's Internet is an amalgam of many government and academic networks. An increasing number of commercial and nonprofit information service providers have joined these networks, including Dow Jones, Telebase, Dialog, CARL, the National Library of Medicine, and RLIN. Benard Aboba, How the Internet Came to Be, in The Online User's Encyclopedia (1993), available online URL gopher://gopher.isoc.org:70/00/Internet/history/how.Internet.came.to.be. The relationship between the Internet and commercial consumer information providers such as America OnLine (AOL), CompuServe and Prodigy continues to evolve. At their inception these services provided no Internet connectivity. They then began to offer limited gateways for the exchange of electronic mail. Now they are expanding their gateways to allow their users to gain access to the World Wide Web, and sometimes to other Internet services as well. The number of subscribers is also growing rapidly. Subscriber growth is estimated at 25% or more per year. During the first three months of 1995, U.S.-based PC online services added more than 1 million subscribers. Testimony of William. W. Burrington, Assistant General Counsel and Director of Government Affairs, America OnLine, Inc before the Senate Subcommittee on Terrorism, Technology, and Government Information 6 (May 11, 1995), available online LEXIS library Nexis, Curnws File [hereinafter Burrington Testimony]. However, the commercial access provided by large national ISPs is primarily one-way, and it is unclear to what extent commercial ISPs desire to allow persons outside their service to have Web or FTP access to information generated by subscribers. Market pressures, notably the desire of users to have their Web pages widely read, appear to be promoting this development. Back to text at note 52.

53. More than 93% of U.S. households had telephones in 1990. Warren G. Lavey, Universal Telecommunications Infrastructure for Information Services, 42 Fed. Comm. L.J. 151 (1990) (citing FCC News No. 723: Preliminary Domestic Information from Statistics of Communications Common Carriers Released by FCC, at Table 9 (1989)). Thirty percent of U.S. households have a computer. David Bender, The Microsoft Antitrust Wars, Practicing Law Institute, Patents, Copyrights, Trademarks, and Literary Property Course Handbook Series (No. G4-3942) June 22-23, 1995 (available online WESTLAW tp-all database).

Currently the Internet reaches more than 90 countries; at least 160 have e-mail connectivity. Burrington Testimony, supra note 52, at 7.

The Clinton Administration has stated that it intends to make widespread access a cornerstone of its National Information Infrastructure policy. "Because information means empowerment, the government has a duty to ensure that all Americans have access to the resources of the Information age . . . [the NII will attempt to] Extend the 'universal service' concept to ensure that information resources are available to all at affordable prices." The National Information Infrastructure: Agenda for Action, 58 Fed. Reg. 49,025, 49,027-28 (1993). Back to text at note 53.

54. See Eugene Volokh, Cheap Speech and What It Will Do, 104 Yale L.J. 1805 (1995). Consider too Karl Marx's remark that, "A relatively thinly populated country, with well-developed means of communication, has a denser population than a more numerously populated country, with a badly-developed means of communication." Karl Marx, Capital (quoted in Mark Poster, The Mode of Information 1 (1990)). Back to text at note 54.

55. Compare Owen Fiss, Silence on the Street Corner, 26 Suffolk U. L. Rev. 1, 3 (1992) (cautioning that radical dissent is becoming relegated to the "last desperate forum"--the street corner) with Owen Fiss, In Search of a New Paradigm, 104 Yale L.J. 1613 (1995); see also Jerry Berman & Daniel J. Weitzner, Abundance and User Control: Renewing the Democratic Heart of the First Amendment in the Age of Interactive Media, 104 Yale L.J. 1619, 1623 (1995); Volokh, supra note 54, at 1833-36. Back to text at note 55.

56. See, e.g., available online URL http://dgsys.com/~cgriffin/netFgde.html (detailing how to use the net for political organizing and opposition research); MIT's Political Participation Project, available online URL http://www.ai.mit.edu/projects/ppp/home.html; Mark S. Bonchek, Grassroots in Cyberspace: Using Computer Networks to Facilitate Political Participation (Working Paper 95-2.2: Presented at the 53rd Annual Meeting of the Midwest Political Science Association in Chicago, IL on April 6, 1995), available online URL http://www.ai.mit.edu/projects/ppp/pubs/95-2-2.html. Back to text at note 56.

57. See Cass Sunstein, The First Amendment in Cyberspace, 104 Yale L.J. 1757, 1783 (1995). Back to text at note 57.

58. E.g., Mancur Olson, The Logic of Collective Action (1971). For a quick summary of some positive critiques of pluralism, see A. Michael Froomkin, Climbing the Most Dangerous Branch: Legisprudence and the New Legal Process, 66 Tex. L. Rev. 1071 (1988) (book review). Back to text at note 58.

59. Statistics on Internet usage vary. A recent study found that 34% of users are female, but that females account for only 23% of measurable usage. Donna L. Hoffman & Thomas P. Novak, Measuring the Internet: Preliminary Results of the Commerce/Nielsen Internet Demographics Survey, http://www2000.ogsm.vanderbilt.edu/novak/CN.prelim.results.oct30.html. The most commonly quoted statistic before this study suggested that fewer than 20% of the users of the Internet in 1994 were female. See, e.g., Cabinet Office (OPSS) Press Office, Cyberspace is for Women Too, available online URL http://www.coi.gov.uk/coi/depts/GCO/coi8119a.ok (quoting UK Science Minister John Horam) (OPSS 1[fr85/95], June 21, 1995); Males Predominate on Internet, But Women are Making Headway, available online URL http://www.dgsys.com/~editors/woman.html (citing Georgia Institute of Technology Survey showing 82% of Internet users are male). Presumably, most users of the Internet are at least wealthy enough to have use of a computer, not to mention some basic literacy, which also makes the user community less representative of the population as a whole. Back to text at note 59.

60. See Vartan Gregorian, A Place Elsewhere: Reading the Age of the Computer, Bull. Am. Acad. Arts & Sci. 56 (Jan. 1996); Sunstein, supra note 57, at 1787; Volokh, supra note 54, at 1835. Back to text at note 60.

61. See Volokh, supra note 54, at 1834. Back to text at note 61.

62. For an example of a service that helps web author/publishers list their works on multiple indices, see Submit It!, available online URL http://www.submit-it.com/. Back to text at note 62.

63. On Caller ID, see Robert Asa Crook, Sorry, Wrong Number: The Effect of Telephone Technology on Privacy Rights, 26 Wake Forest L. Rev. 669 (1991); Consuelo Lauda Kertz & Lisa Boardman Burnette, Telemarketing Tug-of-War: Balancing Telephone Information Technology and the First Amendment with Consumer Protection and Privacy, 43 Syracuse L. Rev. 1029 (1992); Glenn C. Smith, We've Got Your Number! (Is it Constitutional to Give it Out?): Caller Identification Technology and the Right to Informational Privacy, 37 UCLA L. Rev. 145 (1989); Steven P. Oates, Caller ID: Privacy Protector or Privacy Invader?, 1992 U. Ill. L. Rev. 219; cf. Smith v. Maryland, 442 U.S. 735, 745-46 (1979) (no expectation of privacy in telephone numbers dialed because this information is available to the telephone company). Back to text at note 63.

64. Some intentionally insecure remailers are intended to let the sender have a little fun. These typically insert clues in the detailed headers (which are rarely displayed by commercial e-mail packages unless the user specifically instructs the software to show them) that reveal the origin of the message. A particularly cheerful example of this was a World Wide Web page called, "Why Send E-Mail when You Can Send FakeMail?," available online URL http://www.netcreations.com/fakemail, which, among other things, sent my mother birthday greetings from various real and fictitious dignitaries. The system ran until the owner shut it down because of "a few really nasty, harmful, hateful messages" sent via the service. Id. Back to text at note 64.

65. A list of remailers and their features, as well as current information about their recent performance statistics, can be found at the University of California at Berkeley available online URL http://www.cs.berkeley.edu/~raph/remailer-list.html. Back to text at note 65.

66. Public-key encryption technology is widely available on the Internet. Pretty Good Privacy (PGP) is available online by FTP from many sites including available online URL ftp://net-dist.mit.edu/pub/, available online URL ftp://ftp.ox.ac.uk/pub/crypto/pgp, or a German server: available online URL ftp://ftp.informatik.uni-hamburg.de:/pub/virus/crypt/pgp. For a good description of the technical and political workings of PGP, see Simson Garfinkel, PGP: Pretty Good Privacy (1995). Back to text at note 66.

67. See infra text following note 75. Back to text at note 67.

68. The expense of hiring foreign legal counsel, and possible language difficulties are only some of the problems. Many legal systems require that an act be an offense in both jurisdictions before allowing a prosecution, or in some cases even discovery, to proceed. The recent successful effort by the Church of Scientology to get information from a remailer operator succeeded because the remailer was a "traceable pseudonymous" remailer, see infra text at note 80, not a true anonymous remailer. Back to text at note 68.

69. For a description of a prototype anonymizing WWW browser, see Annonymizer FAQ, available online URL http://anonymizer.cs.cmu.edu:8080/faq.html. Back to text at note 69.

70. The URL is http://www.c2.org. Back to text at note 70.

71. For an example of the dangers of conflatation, see Long, supra note 25. The author states that "[i]nevitably, each user [of a remailer] is subject to the integrity and trustworthiness of the server's administrator." Id. at 1184. In fact, as described in the text below, this is true only of traceable anonymity and pseudonymity; untraceable anonymity, for example, does not require that the author trust any individual, only that the message be routed through a large enough number of remailers to ensure that there is one trustworthy person somewhere in the chain. Back to text at note 71.

72. But see the discussion of the anonymous remailer "anon.penet.fi," infra text accompanying note 78. Back to text at note 72.

73. See Lance Cottrell's home page on Mixmaster: available online URL http://obscura.com/~loki/Mixmaster.FAQ.html; Remailer-Essay, available online URL http://nately.ucsd.edu/~loki/remailer-essay.html (explaining that some remailers intentionally introduce delays ("latency") to make it more difficult for any eavesdropper to link outgoing traffic with incoming messages). Back to text at note 73.

74. In a public-key system, each user creates a public key, which is published, and a private key, which is secret. Messages encrypted with one key can be decrypted only with the other key, and vice-versa. For a fuller description, see Whitfield Diffie & Martin E. Hellman, New Directions in Cryptography, IT-22 IEEE Transactions Info. Theory 644 (1976), and Ralph C. Merkle, Secure Communication over Insecure Channels, Comm. ACM, Apr. 1978, at 294; Bruce Schneier, Applied Cryptography 29 (1994); Whitfield Diffie, The First Ten Years of Public-Key Cryptography, 76 Proc. IEEE 560 (1988) (discussing the history of public key cryptography).

A strong public-key system is one in which possession of both the algorithm and one key provides no useful information about the other key. The system gets its name from the idea that the user will publish one key, but keep the other one secret. The world can use the public key to send messages that only the private key owner can read; the private key can be used to send messages that could only have been sent by the key owner.

Thus, if Alice wants to send a secure e-mail message to Bob, and they both use compatible public-key cryptographic software, Alice and Bob can exchange public keys on an insecure line. If Alice has Bob's public key and knows that it is really Bob's, then Alice can use it to ensure that only Bob, and no one pretending to be Bob, can decode the message. A strong public key system makes it possible to establish a secure line of communication with anyone who is capable of implementing the algorithm. (In practice, this is anyone with a compatible decryption program or other device.) Sender and receiver no longer need a secure way to agree on a shared key. If Alice wishes to communicate with Bob, a stranger with whom she has never communicated before, Alice and Bob can exchange the plaintext of their public keys. Then, Alice and Bob can each encrypt their outgoing messages with the other's public key and decrypt their received messages with their own secret, private key. The security of the system evaporates if either party's private key is compromised, that is, transmitted to anyone else. Back to text at note 74.

75. "PGP" stands for "Pretty Good Privacy." See supra note 66. It is a type of robust encryption, which when used with a long key is unbreakable in any reasonable period of time by currently known techniques. Back to text at note 75.

76. Not being a political dissident, I confess that I have never used more than a single remailer myself (primarily in order to post to public newsgroups without fear of getting requests for free legal advice), and have never bothered to encrypt any of my e-mail messages; I created my own PGP key, available online URL http://www.law.miami.edu/~froomkin/mykey.htm, purely for demonstration purposes. Back to text at note 76.

77. See supra note 43 (discussing the importance of identity in contemporary society). Back to text at note 77.

78. The anon.penet.fi help file is available online URL http://chaos.taylored.com:1000/0Z/Anonymous-Mail/Remailers/Instructions/Help-file -from- anon.penet.fi.gz. Back to text at note 78.

79. Douglas Lavin, Finnish Internet Fan Runs Service Allowing Anonymous Transmissions, Wall St. J., July 17, 1995, at A7 (reporting 8,000/day figure). Back to text at note 79.

80. See available online URL http://www.cybercom.net/~rnewman/scientology/home.html#PENET (describing incident). Differing descriptions of the Scientologists' legal efforts can be found at The Church of Scientology vs. the Net, available online URL http://www.cybercom.net/~rnewman/scientology/home.html (critical view); UK Scientology Critics, available online URL http://mail.bris.ac.uk/~plmlp/scum.html (even more hostile); Church of Scientology International, available online URL http://www.theta.com/goodman/csi.htm (Scientologists' view). Back to text at note 80.

81. Public-key systems allow users to append a digital signature to an unencrypted message. A digital signature uniquely identifies the sender and connects the sender to the message. Because the signature uses the plaintext as an input to the encryption algorithm, if the message is altered in even the slightest way, the signature will not decrypt properly, showing that the message was altered in transit or that the signature was forged by copying it from a different message. A properly implemented digital signature copied from one message has only an infinitesimal chance of successfully authenticating any other message. See Schneier, supra note 74, at 35. Back to text at note 81.

82. Comments of computer security consultant Hal Finney, available online URL http://chaos.taylored.com: 1000/0Z/Anonymous-Mail/Issues/Background-Information.gz. Back to text at note 82.

83. So long as the private key in a key pair is not shared with anyone, a digital signature uniquely identifies the author of a document. For a short description of digital signatures, see Froomkin, supra note 6, at 895. Back to text at note 83.

84. "The citizen who is truly free in forming her identity should have the opportunity to experiment with roles she does not wish to adopt in public." Seth F. Kreimer, Sunlight, Secrets, and Scarlet Letters: The Tension Between Privacy and Disclosure in Constitutional Law, 140 U. Pa. L. Rev. 1, 69 (1991) (citing Foucault and Goffman). For a suggestion that nyms be granted the legal right to own and borrow money, to transact, and to communicate, see Karnow, supra note 41, at 12-13. Back to text at note 84.

85. See supra note 66. Back to text at note 85.

86. See supra note 73 (discussing concept of "latency"). Back to text at note 86.

87. This risk is reduced by the provision of a "remailer pinging service" that regularly checks to see if remailers are forwarding their mail. See supra note 65. Back to text at note 87.

88. In addition, remailers do not defend against traditional methods of acquiring information. Encryption may foil a wiretap on the sender's telephone line, but the use of a remailer to send plaintext will not do so, since the message is captured at the source. Back to text at note 88.

89. See infra Part III. Back to text at note 89.

90. See supra text following note 75. Back to text at note 90.

91. To understand why this is so requires some background in how an ordinary e-mail message is transmitted from Alice's machine to Bob's via the Internet. Ordinarily the two computers do not communicate directly. Instead Alice's machine sends the message to a machine that it hopes is in Bob's general direction, and the message passes from machine to machine until it finds one that is in regular communication with Bob's. Each machine that handles the message appends "path" information to the e-mail that identifies it as having taken part in the communication. The final recipient receives the entire path data along with the text of the message, but most commercial e-mail packages are designed to avoid displaying this path information to the reader unless she asks for it.

Victor can instruct his computer to lie about its identity, and indeed can forge information suggesting that the message originated elsewhere far away, but he has no way to persuade the machine to which he sends the message to cooperate. As a result, it is possible for a sufficiently motivated Internet detective to identify the first machine to which Victor sent the message, especially if she has several messages to work with. See Spam FAQ or "Figuring out Fake E-Mail and Posts," available online URL http://digital.net/~gandalf/spamfaq.html. I f the machine that communicated with Victor keeps records of its e-mail handling, or if its operator can be persuaded to do start doing so, the Internet detective can identify Victor's machine, and perhaps even Victor, as the source of the remailed message. Back to text at note 91.

92. See supra note 80. Back to text at note 92.

93. The circuits conflict as to whether a defendant must agree to "personally commit" the predicate acts in a RICO conspiracy but none of the circuits have done away with the need for some sort of agreement between the parties to the conspiracy. The Third, Fourth, Fifth, Sixth, Ninth, and Eleventh Circuits hold that the defendant's agreement to personally commit RICO predicate acts is not required. See United States v. Carter, 721 F.2d 1514, 1529 (11th Cir.), cert. denied sub nom. Morris v. United States, 469 U.S. 819 (1984); United States v. Adams, 759 F.2d 1099, 1116 (3d Cir.), cert. denied, 474 U.S. 971 (1985); United States v. Pryba, 900 F.2d 748, 760 (4th Cir.), cert. denied, 498 U.S. 924 (1990); United States v. Elliot, 571 F.2d 880, 902 (5th Cir), cert. denied, sub nom. Hawkins v. United States, 439 U.S. 953 (1978); United States v. Joseph, 781 F.2d 549, 554 (6th Cir. 1986), appeal after remand, 835 F.2d 1149 (6th Cir. 1987); United States v. Neapolitan, 791 F.2d 489, 494 (7th Cir.), cert. denied, 479 U.S. 940 (1986); United States v. Kragness, 830 F.2d 842, 860 (8th Cir. 1987); United States v. Tille, 729 F.2d 615, 619 (9th Cir.), cert. denied, 469 U.S. 848 (1984). According to these circuits, the government need only prove that the defendant directly or indirectly conspired to conduct RICO activity. The First, Second, and Tenth Circuits require the government to prove that the defendant agreed to "personally commit" two or more predicate acts in a RICO conspiracy. See United States v. Winter, 663 F.2d 1120, 1136 (1st Cir. 1981), cert. denied, 460 U.S. 1011 (1983); United States v. Ruggiero, 726 F.2d 913, 921 (2d Cir.), cert. denied sub nom. Rabito v. United States, 469 U.S. 831 (1984); United States v. Killip, 819 F.2d 1542, 1548 (10th Cir.), cert. denied, 484 U.S. 987 (1987). Back to text at note 93.

94. Traffic analysis is the study of the sources and recipients of messages, including messages that the eavesdropper cannot understand. See Froomkin, supra note 6, at 747. Back to text at note 94.

95. See supra note 2. Back to text at note 95.

96. Pseudonymity differs from anonymity in a number of ways. Perhaps the most important difference is that pseudonymity allows for the creation and continuity of a "nym"--an alternate identity. See supra text accompanying note 82. In the case of the Federalist Papers, "Publius" was in fact three collaborators. On the Internet, "John" may be Jane, or little Johnny. Back to text at note 96.

97. NAACP v. Alabama ex rel. Patterson, 357 U.S. 449 (1958); for a forceful assertion of a moral right to associational or group privacy, see Edward J. Bloustein, Group Privacy: The Right to Huddle, 8 Rut.-Cam. L.J. 219 (1977). Back to text at note 97.

98. I discuss the U.S. hypersensitivity to conspiracy in Froomkin, supra note 6, at 850-62. Back to text at note 98.

99. See, e.g., Hustler Magazine v. Falwell, 486 U.S. 46 (1988). Back to text at note 99.

100. McIntyre v. Ohio Elections Comm'n, 115 S. Ct. 1511, 1518 (1995). Back to text at note 100.

101. See First Nat. Bank of Boston v. Bellotti, 435 U.S. 765, 776-77 (1978). Back to text at note 101.

102. New York Times Co. v. Sullivan, 376 U.S. 254, 270 (1964). Back to text at note 102.

103. McIntyre, 115 S. Ct. at 1516. Back to text at note 103.

104. For a contrary view that "McIntyre will prove to be dispositive" in providing First Amendment protections to anonymous political speech, see Richard K. Norton, Note, McIntyre v. Ohio Elections Comm'n: Defining the Right to Engage in Anonymous Political Speech, 74 N. Cal. L. Rev. 553 (1996). Back to text at note 104.

105. McIntyre,115 S. Ct. at 1521-24; Talley v. California, 362 U.S. 60 (1960). Back to text at note 105.

106. See, e.g., Brown v. Socialist Workers' 74 Campaign Comm., 459 U.S. 87, 91 (1982) (holding that the "Constitution protects against the compelled disclosure of political associations"); Hynes v. Mayor of Oradell, 425 U.S. 610, 623-28 (1976) (Brennan, J., concurring in part) (asserting that a disclosure requirement puts an impermissible burden on political expression); Shelton v. Tucker, 364 U.S. 479, 485-87 (1960) (holding invalid a statute that compelled teachers to disclose associational ties because it deprived them of their right of free association); Talley v. California, 362 U.S. 60, 64-65 (1960) (voiding an ordinance that compelled the public identification of group members engaged in the dissemination of ideas); Bates v. City of Little Rock, 361 U.S. 516, 522-24 (1960) (holding, on freedom of assembly grounds, that the NAACP did not have to disclose its membership lists); NAACP v. Alabama ex rel. Patterson, 357 U.S. 449, 462 (1958) ("It is hardly a novel perception that compelled disclosure of affiliation with groups engaged in advocacy may constitute . . . restraint on freedom of association . . . ."); Joint Anti-Fascist Refugee Comm. v. McGrath, 341 U.S. 123, 145 (1951) (Black, J., concurring) (expressing the fear that dominant groups might suppress unorthodox minorities if allowed to compel disclosure of associational ties). But see Communist Party of the United States v. Subversive Activities Control Bd., 367 U.S. 1, 85 (1961) (declining to decide whether forced disclosure of the identities of Communist Party members was an unconstitutional restraint on free association); New York ex rel. Bryant v. Zimmerman, 278 U.S. 63, 77 (1928) (holding that a required filing of group members' names with the state constituted a legitimate exercise of police power). Back to text at note 106.

107. See Board of Directors of Rotary Int'l v. Rotary Club of Duarte, 481 U.S. 537, 544 (1987); see also New York State Club Ass'n v. City of New York, 487 U.S. 1, 13 (1988) (stating that freedom of expression is a powerful tool used in the exercise of First Amendment rights); Roberts v. United States Jaycees, 468 U.S. 609, 617-19 (1984) (recognizing that an individual's First Amendment rights are not secure unless those rights may be exercised in the group context as well). Back to text at note 107.

108. 115 S. Ct. at 1519. Back to text at note 108.

109. 424 U.S. 1 (1976). Back to text at note 109.

110. Id. at 23-29, 60-84. Back to text at note 110.

111. Id. at 19. Back to text at note 111.

112. Cf. Los Angeles v. Taxpayers for Vincent, 466 U.S. 789 (1984) (upholding ban on posting any signs, including political ones, on utility poles). Justice Stevens held, however, that the utility poles were not public fora, id. suggesting that the court might not extend this idea to public fora and that Vincent may come to be seen as simply a decision upholding a particular time, place, and manner restriction. Back to text at note 112.

113. 435 U.S. 765 (1978). Back to text at note 113.

114. Id. at 792 n.32. The Supreme Court again noted the communicative importance of the identity of a speaker, albeit in a different context, in City of Ladue v. Gilleo, 114 S. Ct. 2038, 2046 (1994) (noting that a poster in front of a house associates speech with the identity of the speaker). Back to text at note 114.

115. 47 U.S.C. § 317 (1995). See also 47 C.F. R. § 73.1212 (1995). Back to text at note 115.

116. 47 U.S.C. § 317(c) (1995). The D.C. Circuit held that the FCC did not abuse its discretion by ruling that a licensee could satisfy this obligation in the face of undocumented accusations that the apparent sponsor was a front group for tobacco lobbyists by accepting an undocumented assertion from the apparent sponsor that he was the real sponsor in the absence of documentary evidence to the contrary. Loveday v. FCC, 707 F.2d 1442 (D.C. Cir. 1983). Back to text at note 116.

117. Griset v. Fair Political Practices Comm'n, 884 P.2d 116, 126 (Cal. 1994) (upholding Cal. Gov't Code § 84305 (West 1994)), cert. denied, 115 S. Ct. 1794 (1995)). Back to text at note 117.

118. Id. at 125. Back to text at note 118.

119. Id. at 123. Back to text at note 119.

120. 361 U.S. 516 (1960). Back to text at note 120.

121. 357 U.S. 449 (1958). Back to text at note 121.

122. See supra note 109; see also Citizens Against Rent Control v. Berkeley, 454 U.S. 290, 298 (1991); id. at 299-303 (Blackmun, J., concurring); id. at 308-09 (White, J., dissenting). All Justices agreed that identification requirements in political campaigns could be appropriate. Back to text at note 122.

123. Loveday v. FCC, 707 F.2d 1443 (1983) (upholding 47 U.S.C. § 227(d)(2) (1995) against constitutional challenge), cert. denied, 464 U.S. 1008 (1983). Loveday might be explained as relying on a special feature of radio and television such as shortage of spectrum, cf. Turner Broadcasting, 114 S. Ct. 2445 (1994), but the rule has been extended to cable television also. See 47 C.F.R. § 68.318(c)(3) (1995). For arguments in favor of such regulation, see generally Peter F. May, Note, State Regulation of Political Broadcast Advertising: Stemming the Tide of Deceptive Negative Attacks, 72 B.U. L. Rev. 179 (1992). Back to text at note 123.

124. My first year Torts teacher derided slippery slope arguments as "fear of doing the right thing today for fear of being forced to do the right thing tomorrow." Back to text at note 124.

125. Burdick v. Takushi, 504 U.S. 428 (1992) (upholding law forbidding campaign-related speech within 100 feet of the entrance to polling place). Back to text at note 125.

126. Cf. Working Group on Intellectual Property Rights, Intellectual Property and the National Information Infrastructure (1995) [hereinafter White Paper on Copyright] (proposing a new chapter of the Copyright Act that would prohibit "tampering" with "copyright management information"). This proposal could include information relating to attribution as well as, e.g., devices that charge for access to the work. Back to text at note 126.

127. See, e.g., McIntyre v. Ohio Elections Comm'n, 115 S. Ct. 1511, 1518 (1995) (describing political speech as core speech for First Amendment purposes). Back to text at note 127.

128. See Talley, 362 U.S. at 64; see also McIntyre, 115 S. Ct. at 1517. Back to text at note 128.

129. If the government seeks to regulate commercial speech that is not false or misleading and concerns a lawful activity a reviewing court must determine whether the regulation promotes a substantial governmental interest, directly advances that interest, and is not more extensive than necessary. Central Hudson Gas & Elec. Corp. v. Public Serv. Comm'n, 447 U.S. 557 (1980). For a discussion of the limits to the Central Hudson test see generally Commercial Speech, 107 Harv. L. Rev. 224 (1992); for criticism of the case, see David F. McGowan, Comment, A Critical Analysis of Commercial Speech, 78 Cal. L. Rev. 359 (1990). Back to text at note 129.

130. See, e.g., Ronald Coase, The Economics of the First Amendment: The Market for Goods and the Market for Ideas, 64 Am. Econ. Rev. 384 (1974); Burt Neuborne, The First Amendment and Government Regulation of Capital Markets, 55 Brook. L. Rev. 5 (1989); Alex Kozinski & Stuart Banner, Who's Afraid Of Commercial Speech?, 76 Va. L. Rev. 627 (1990). Back to text at note 130.

131. See Virginia State Bd. of Pharmacy v. Virginia Citizens Consumer Council, Inc., 425 U.S. 748, 771 n.24 (1976). The Court has also stated that the overbreadth doctrine is inapplicable in various commercial speech contexts. See Village of Schaumburg v. Citizens for a Better Env't, 444 U.S. 620, 638-39 (1980). Back to text at note 131.

132. The lines between speech, expressive conduct, mere conduct, and hybrid forms of these things have generated much litigation and commentary. See, e.g., Laurence H. Tribe, American Constitutional Law 789, 930 (2d ed. 1988); United States v. O'Brien, 391 U.S. 367, 376 (1968) (rejecting First Amendment challenge to law prohibiting the destruction of draft cards); Cox v. Louisiana, 379 U.S. 559 (1965) (calling demonstration a form of "speech plus" entitled to less protection than pure speech). Back to text at note 132.

133. Pub. L. No. 100-690, 102 Stat. 4181, 4485-4503 (1988). Back to text at note 133.

134. Pub. L. No. 101-647, 104 Stat. 4789, 4816-17 (1990), codified at 18 U.S.C. § 2257(b)(1) (1995). Back to text at note 134.

135. American Library Ass'n v. Reno, 33 F.3d 78 (D.C. Cir. 1994), reh'g en banc denied, 47 F.3d 1215 (D.C. Cir. 1995), cert. denied, 115 S. Ct. 2610 (1995). Back to text at note 135.

136. "Actual sexually explicit conduct," 18 U.S.C. § 2557(a)(1) (1995), is defined by reference to 18 U.S.C. § 2256, which defines "sexually explicit conduct" as any visual depiction of sexual intercourse, bestiality, masturbation or sadistic or masochistic abuse. Id. at § 2256(2)(A)-(D) (1995). Back to text at note 136.

137. The implementing regulations provide that "secondary" producers, (e.g., a magazine editor and publisher) may discharge this duty by accepting copies of a "primary" producer's records. 28 C.F.R. § 75.2(1)(b) (1995). The regulations define primary producers as "any person who actually films, videotapes, or photographs a visual depiction of actual sexually explicit conduct." 28 C.F.R. § 75.1(c)(2) (1995). Back to text at note 137.

138. The requirement of a photo ID appears only in the Attorney General's implementing regulations, 28 C.F.R. § 75.2(a)(1) (1995), issued pursuant to 28 U.S.C. § 2257(g) (1995). Back to text at note 138.

139. 18 U.S.C. § 2257(b)(1) (1995). Back to text at note 139.

140. American Library Assoc. v. Reno, 47 F.3d 1215, 1217 (D.C. Cir. 1995) (Tatel, J., dissenting from denial of suggestion for rehearing in banc). Back to text at note 140.

141. 18 U.S.C. § 2257(h)(3) (1995). Back to text at note 141.

142. Id. Back to text at note 142.

143. 18 U.S.C. § 2257(b)(2)-(3) (1995). Back to text at note 143.

144. 18 U.S.C. § 2257(i) (1995). Cf. White Paper on Copyright, supra note 126, at 235-36 (relating to regulation of "copyright management information"). Back to text at note 144.

145. "This requirement is satisfied if the producer asks the performer for the information." H.R. Doc. No. 100-129, 100th Cong., 1st Sess. 65 (1987) (President's message transmitting 1988 act to Congress); 33 F.3d at 92 (relying on this limiting construction). Presumably, however, a performer who showed obviously phony ID that was accepted as genuine by a producer who knew it was false would face some risk of a conspiracy charge. Back to text at note 145.

146. See American Library Ass'n v. Barr, 794 F. Supp. 412, 419 (D.D.C. 1992), rev'd sub nom. American Library Ass'n v. Reno, 33 F.3d 78 (D.C. Cir. 1994). Back to text at note 146.

147. American Library Ass'n, 33 F.3d at 94. Given that there have been suggestions that some actors are forced to perform at gunpoint, it seems fair to wonder if Judge Buckley's assertion is as self-evident as he thought it was. See, e.g., Linda Lovelace & Michael McGrady, Ordeal (1980); see also Laura Lederer, Then and Now: An Interview with a Former Pornography Model, in Take Back the Night: Women on Pornography 57 (Laura Lederer ed., 1980) (describing rape and other threats from producers); Robin L. West, The Feminist-Conservative Anti-Pornography Alliance and the 1986 Attorney General's Commission on Pornography Report, 1987 Am. B. Found. Res. J. 681, 686-88 (summarizing testimony to Meese Commission on Pornography challenging assertion that pornography is "consensually produced by voluntary participants in a voluntary market").

Performers acting for hire who fear their employers may be able to work under a pseudonym; nothing in the social security regulations, for example, appears to prohibit this. Cf. 60 Fed. Reg. 42,431 (1995) (amending 20 C.F.R. § 422.120 to state that agency will attempt to contact worker before contacting employer in cases where employees name in wage report differs from name in Social Security records, but that IRS will assess penalty only if social security number is absent or invalid). In such cases the requirement that they give their real name may add to their risks. The effect on a hypothetical unpaid performer engaged in social commentary is, perhaps, even greater. Back to text at note 147.

148. 28 C.F.R. § 75.2(b) (1995). Back to text at note 148.

149. This result as applied to obviously adult performers is particularly anomalous given that the purpose of the Act is to combat child pornography. See American Library Ass'n, 794 F. Supp. at 417-18 (noting anomaly). The D.C. Circuit alluded to this issue in a discussion of the problems the Act creates for "appropriationist artists," that is, "photographers who create distinct works that incorporate photographs taken by others--typically without permission." American Library Ass'n, 33 F.3d at 93. Although the court suggested that "application of the Act to [appropriationist artists] would raise a serious First Amendment problem because of the difficulty they may encounter in securing the information" that the Act requires them to keep on file, it concluded that the record was inadequate to present the issue in "clean-cut and concrete form." Id. In contrast, the D.C. Circuit gave short shrift to the District Court's suggestion that the Act "will effectively ban foreign produced images of sexually explicit conduct," even when the performers are adults. 794 F. Supp. at 418. "Foreign producers who wish to peddle their products in the United States should be expected to abide by our laws," the court stated, warning that to rule otherwise would create "a loophole" for domestic child pornographers to send their wares abroad for re-export to the United States. 33 F.3d at 93. By defining the problem as one of "foreign producers trying to peddle their products" rather than one of domestic parties seeking to purchase and re-use, re-package or re-distribute products that can plausibly be defined as speech, the court evaded a constitutional problem posed by the Act. Back to text at note 149.

150. 18 U.S.C. § 2257(c) (1995); 28 C.F.R. § 75.5 (1995). Back to text at note 150.

151. 18 U.S.C. § 2257(f)(4) (1995) (making it an offence "knowingly to sell or otherwise transfer, or offer for sale or transfer" any "book, magazine, periodical, film, video, or other matter, produce[d] in whole or in part with materials which have been mailed or shipped in interstate or foreign commerce or which is intended for shipment in interstate or foreign commerce" but lacking the affixed information about the location of the records). Back to text at note 151.

152. A person selling or giving covered materials has a duty to ensure that the statement has been affixed to the materials, but no duty to determine the accuracy of the contents of the statement or the records required to be kept. 18 U.S.C. § 2257(f)(4) (1995). Back to text at note 152.

153. American Library Ass'n v. Reno, 33 F.3d 78, 81, 84-85. The District Court had found the Act unconstitutional, see American Library Ass'n v. Barr, 794 F. Supp. 412, 418 (D.D.C. 1992). Back to text at note 153.

154. 33 F.3d at 85 (citing City of Renton v. Playtime Theaters, 475 U.S. 41 (1986)). Back to text at note 154.

155. Boos v. Barry, 485 U.S. 312, 334 (1988) (Brennan, J., concurring in part and concurring in judgment). Back to text at note 155.

156. Burson v. Freemen, 112 S. Ct. 1846, 1850 (1992); Boos, 485 U.S. at 319; Arkansas Writers' Project, Inc. v. Ragland, 481 U.S. 221, 230 (1987); Heffron v. Int'l Soc. for Krishna Consciousness, 452 U.S. 640, 648 (regulation "may not be based upon either the content or subject matter of speech"); Consolidated Edison Co. v. Public Serv. Comm'n, 447 U.S. 530, 537-38 (1980); Carey v. Brown, 447 U.S. 455, 462 n.6 (1980). Back to text at note 156.

157. 33 F.3d at 85 (citing Renton and Boos). Back to text at note 157.

158. Renton, 475 U.S. at 46-48. Back to text at note 158.

159. United States v. O'Brien, 391 U.S. 367, 376 (1968) (rejecting First Amendment challenge to law prohibiting the destruction of draft cards). Back to text at note 159.

160. American Library Ass'n, 33 F.3d at 84-85. Cf. New York v. Ferber, 458 U.S. 747 (1982) (noting compelling governmental interest in eradicating evils associated with child pornography). Back to text at note 160.

161. 18 U.S.C. § 2257(d) (1993). Back to text at note 161.

162. American Library Ass'n, 33 F.3d at 94-95 (Reynolds, J., dissenting). In his later dissent from the denial of rehearing en banc, Judge Tatel, who was not a member of the original panel, argued that,

The only class of producers whose behavior this statute is likely to influence--those who ignore the age of their models but would nonetheless refuse to employ individuals they knew were minors--could be equally deterred, with no corresponding regulatory burden on protected speech, by rewriting the child pornography statutes to impose criminal liability upon those who recklessly or negligently violate them. . . . While such an approach might allow a few individuals to escape liability by establishing that they had made a reasonable mistake about the age of the model, "even as compelling a societal interest as the protection of minors must occasionally yield to specific constitutional guarantees." United States v. U.S. District Court, 858 F.2d 534, 543 (9th Cir. 1988).

American Library Ass'n v. Reno, 47 F.3d 1215, 1216-17 (D.C. Cir. 1995) (Tatel, J., dissenting from denial of suggestion for rehearing en banc). Back to text at note 162.

163. See American Library Ass'n, 713 F. Supp. at 475. An earlier version of the record-keeping requirements of the Act was held to be unconstitutional in American Library Ass'n v. Thornburg, 713 F. Supp 469 (D.C. Cir. 1989), vacated as moot sub nom. American Library Ass'n v. Barr, 956 F.2d 1178, 1186 (D.C. Cir. 1992). Back to text at note 163.

164. 115 S. Ct. 2610 (1995). Back to text at note 164.

165. Bans on anonymous publication are not unprecedented. England banned anonymous pamphlets between 1637 and 1694, when licensing laws required that all books bear the name of the author and printer. W.S. Holdsworth, Press Control and Copyright in the 16th and 17th Centuries, 29 Yale L.J. 841, 848-49 (1920).

As detailed in Anonymous Note, supra note 9, at 1084-93 (giving examples from English, French and U.S. practice), a number of state and federal statutes have sought to restrict anonymous speech or the freedom of anonymous association. The Supreme Court has upheld restrictions on anonymous speech and association on several occasions. In Lewis Publishing Co. v. Morgan, 229 U.S. 288 (1913), the Court upheld a requirement that mailers wishing second class mailing status publish a list of editors and proprietors twice annually, but relied on a "now-outdated view of the first amendment," Anonymous Note, supra note 9, at 1089. In Viereck v. United States, 318 U.S. 236 (1943), the Supreme Court upheld a pre-WW I statute requiring foreign agents to register with the Secretary of States, but several subsequent decisions, culminating in NAACP v. Alabama ex rel. Patterson, 357 U.S. 449 (1958), suggested that the Supreme Court had turned away from the analysis in Viereck, see Anonymous Note, supra note 9, at 1093-1102.

In United States v. Harris, 347 U.S. 612, 625 (1954), the Supreme Court upheld the Federal Regulation of Lobbying Act, 2 U.S.C. § 267 (1994), which requires those engaged in lobbying to divulge their identities. More recently, lower courts have sustained similar private identification requirements in other regulatory settings involving the workplace, see, e.g., Big Bear Super Market No. 3 v. I.N.S., 913 F.2d 754 (9th Cir. 1990) (upholding worker identification provisions of Immigration Control Act, 8 U.S.C.A. § 1324 against a void for vagueness challenge). Back to text at note 165.

166. See 713 F. Supp. at 477 (giving similar examples as one reason to hold that Act was unconstitutional). See supra text accompanying note 115 (describing FCC requirement that broadcast paid political advertisements identify sponsor). Back to text at note 166.

167. The Telephone Consumer Protection Act of 1991 (TCPA), Pub. L. No. 102-243, 105 Stat. 2394, codified at 47 U.S.C. § 227(d)(2) (1995), requires the FCC to make rules requiring that fax machines mark the name and telephone number of a business or individual sending the fax on the first page of every transmission. 47 C.F.R. § 68.318 (1995) makes it unlawful

for any person within the United States to use a computer or other electronic device to send any message via a telephone facsimile unless such message clearly contains, in a margin at the top or bottom of each transmitted page or on the first page of the transmission, the date and time it is sent and an identification of the business, other entity, or individual sending the message and the telephone number of the sending machine or of such business, other entity, or individual. The telephone number provided may not be a 900 number or any other number for which charges exceed local or long distance transmission charges. Telephone facsimile machines manufactured on and after December 20, 1992 must clearly mark such identifying information on each transmitted message. Facsimile modem boards manufactured on and after December 13, 1995 must comply with the requirements of this section.

For arguments supporting such regulation, see Michael M. Parker, Fax Pas: Stopping the Junk Fax Mail Bandwagon, 71 Ore. L. Rev. 457 (1992). Back to text at note 167.

168. The primary reason why Judge Buckley's analysis is questionable is the one pointed to in the dissents: that as the Act itself barred the government from using the information in the records against anyone, there was little grounds to believe that the statute was capable of accomplishing its purported objective. Back to text at note 168.

169. See, e.g., Boos v. Barry, 485 U.S. 312, 334-36 (1988) (Brennan, J., concurring); Tribe, supra note 132, at § 12-3 n.17 (Renton "ill-advised . . . . Carried to its logical conclusion, the doctrine could gravely erode first amendment protections."); Geoffrey R. Stone, Content-Neutral Restrictions, 54 U. Chi. L. Rev. 46, 115 (1987) (calling decision a "disturbing, incoherent, and unsettling precedent"). Keith Werhan, The Liberalization of Freedom of Speech on a Conservative Court, 80 Iowa L. Rev. 51, 68 (1994) ("A content-neutral reading of the Renton ordinance is hard to justify. Literally, the ordinance was content-based."). The Supreme Court, 1985 Term, 100 Harv. L. Rev. 1, 195 (1986) ("The Renton ordinance was content-based regulation of the first order."). But see Cass R. Sunstein, Pornography and the First Amendment, 1986 Duke L.J. 589, 612-17 (1986) (defending use of Renton analysis in First Amendment/pornography cases). Back to text at note 169.

170. See Sunstein, supra note 169, at 602-08 (arguing that pornography is low-value speech and hence entitled to diminished First Amendment protection); see also Tribe, supra note 132, at 930 (listing near-obscene speech as one of five special types of speech receiving a lower level of First Amendment protection). For a suggestion that the problem with eroticized speech is that judges and legislators dislike it, see Gianni P. Servodidio, The Devaluation of Nonobscene Eroticism as a Form of Expression Protected by the First Amendment, 67 Tul. L. Rev. 1231 (1993); see also David Cole, Playing By Pornography's Rules: The Regulation of Sexual Expression, 143 U. Pa. L. Rev. 111 (1994). Back to text at note 170.

171. Tribe, supra note 132, at 930. Back to text at note 171.

172. Compare Martin Rimm, Marketing Pornography on the Information Superhighway, 83 Geo. L.J. 1849 (1995) with Donna L. Hoffman & Thomas P. Novak, A Detailed Analysis of the Conceptual, Logical, and Methodological Flaws in the Article: "Marketing Pornography on the Information Superhighway" July 2, 1995 (version 1.01), available online URL http://www2000.ogsm.vanderbilt.edu/rimm.cgi; Jim Thomas, Some Thoughts on Carnegie Mellon's Committee of Investigation, available online URL http://sun.soci.niu.edu/~cudigest/rimm/rimm2 (discussion o f ethical lapses in Rimm study); Jim Thomas, The Ethics of Carnegie Mellon's Cyber-porn Study, available online URL http://sun.soci.niu.edu/~cudigest/rimm/ethics.cmu; The Cyberporn Report, available online URL http://www.cybernothing.org/cno/reports/cyberporn.html (collecting URLs criticizing Rimm study); see also supra note 56. Back to text at note 172.

173. See supra text following note 75. Back to text at note 173.

174. For a suggestion that the Renton approach might be extended to political speech, see Susan H. Williams, Content Discrimination and the First Amendment, 139 U. Pa. L. Rev. 615, 633 (1991) ("Although this question has not yet definitively been answered, the recent case of Boos v. Barry [485 U.S. 312] indicates that an affirmative response by a majority of the Court may not be far off."). Back to text at note 174.

175. "[T]he widest possible dissemination of information from diverse and antagonistic sources is essential to the welfare of the public." Associated Press v. United States, 326 U.S. 1, 20 (1945) (upholding application of Sherman Act to newsgathering agency), quoted with approval in Metro Broadcasting v. FCC, 497 U.S. 547, 567 (1990). Back to text at note 175.

176. This is by no means a unique example of the Internet making a legal rule obsolete. See, e.g., Ethan Katsh, Rights, Camera, Action: Cyberspatial Settings and the First Amendment, 104 Yale L.J. 1681, 1695 n.43 (1995) (describing irrelevance of prior restraint doctrine in age of mass near-instantaneous communication). Back to text at note 176.

177. A packet switching network is method by which data can be broken up into standardized packets which are then routed to their destination via an indeterminate number of intermediaries. See Bruce Sterling, Short History of the Internet (Feb. 1993), available online URL gopher://gopher.isoc.org:70/00/Internet/history/short.history.of.Internet.

Multiple packets originating from a single long data stream may use more than one route to reach a far destination where they will be reassembled. This decentralized, anarchic, method of sending information appealed to the Internet's early sponsor, the Defense Department, which was intrigued by a communications network that could continue to function even if a major catastrophe (such as a nuclear war) destroyed a large fraction of the system. Id. Back to text at note 177.

178. Penthouse Magazine's World Wide Web site announces that the web site is "not available" in Ecuador, Egypt, Fiji Island, Formosa, India, Japan, Kenya, Korea, Malaysia, Malta, Mexico, Nigeria, Okinawa, Pakistan, Philippines, Saudi Arabia, Singapore, South Africa, Spain, St. Lucia, Thailand, Trinidad, Turkey, United Kingdom and Venezuela because these nations "prohibit adult material." Penthouse Magazine, Not Available in These Countries, available online URL http://www.penthousemag.com/resource/nothere.html. Nevertheless, I am reliably informed that the materials on this web site are accessible from a domain in the United Kingdom whose address ends in ".uk". Back to text at note 178.

179. Even currency controls may not prevent users from establishing foreign Internet accounts since some accounts, on "freenets," are free to the public. Back to text at note 179.

180. Thus, Eugene Volokh's radical predictions about the demise of private speech regulation in the U.S., see Volokh, supra note 54, at 1836, actually may be too mild because they do not take account of the international nature of the Internet. Back to text at note 180.

181. Redefining Community, Info. Wk., Nov. 29, 1993, at 28 (quoting Gilmore). Of course, nothing prevents individual users or system operators from blocking the direct receipt of messages from unwanted sources. See Branscomb, supra note 25, at 1676. Users, however, will not find it difficult to circumvent these restrictions. See, e.g., Katsch, supra note 176, at 1695 n.43.

The discussion in the text applies to Internet functions such as e-mail or World Wide Web requests. In contrast, so long as the number of remailers remains small, it might be technically feasible to eliminate anonymous postings from the USENET (a distributed bulletin board system). See Long, supra note 25, at 1186-87 (describing operation of "Automatic Retroactive Minimal Moderation"). Back to text at note 181.

182. See supra text accompanying note 92. Back to text at note 182.

183. For a suggestion that the People's Republic of China may attempt to achieve information autarchy, see Joseph Kahn & Kathy Chen, Chinese Firewall, Wall St. J., Jan 31, 1996, at 1. Back to text at note 183.

184. The Canadian Copyright Act guarantees the right of an author to write under a pseudonym. See Canadian Copyright Act § 14.1. Back to text at note 184.

185. See supra text accompanying note 2. Back to text at note 185.

186. Philip Shenon, 2-Edged Sword: Asian Regimes On the Internet, N.Y. Times, May 29, 1995, § 1, at 1. Back to text at note 186.

187. Id. (quoting Tran Ba Thai, sysop of NetNam). Back to text at note 187.

188. Jeremy Grant, Vietnamese Move to Bring the Internet Under Control May Backfire, Fin. Times, Sept. 19, 1995, at 6 (quoting Nghiem Xuan Tinh, deputy director of Vietnam Data Communications Company, a subsidiary of Vietnam Post and Telecommunications). Back to text at note 188.

189. Id. This may be a reference to the campaign by anti-Communist emigres based in California who sought to overwhelm the Vietnamese Prime Minister's e-mail mailbox. See Shenon, supra note 186 (describing attempt). Back to text at note 189.

190. Grant, supra note 188. Back to text at note 190.

191. Shenon, supra note 186. Back to text at note 191.

192. See, e.g., Philip Taubman, Cyberspace in Singapore, N.Y. Times, Nov. 8, 1995, at A24. Back to text at note 192.

193. Peng Hwa Ang & Berlinda Nadarajan, Censorship and the Internet: A Singapore Perspective, available online URL http://info.isoc.org/HMP/PAPER/132/txt/paper.txt (The lead author is a professor at the School of Communication Studies, Nanyang Technological University.) [hereinafter Singapore Perspective].

The Chinese government is also seeking to limit Internet access by keeping costs of local service artificially high, although Internet usage is growing quickly through both campus and commercial servers. Shenon, supra note 186. China's post and telecommunications minister, Wu Juchuan, announced that China will exercise control of the information it allows in. "By linking with the internet, we do not mean the absolute freedom of information." Johanna Son, Asia-communication: Bumps Lie Ahead In Information Superhighway, Inter Press Service, available on line LEXIS, library News, file Curnws.

China has also announced plans to build a state-owned Internet network called Chinanet. China Plans own Internet, Fin. Times, Nov. 7, 1995, at 7; see also Kahn & Chen, supra note 183. Back to text at note 193.

194. Singapore Perspective, supra note 193. Back to text at note 194.

195. Shenon, supra note 186. As this article was going to press, the government of the People's Republic of China announced new limits on the exchange of market information regarding the Chinese economy. News reports suggested that the spread of the Internet was one of the government's major concerns. See Kahn & Chen, supra note 183. Back to text at note 195.

196. See supra text accompanying note 46. Back to text at note 196.

197. Technical counter-measures, akin to salting each telephone book with unique false entries to pinpoint the source of any copies, promise to reduce this danger considerably. In addition, customers may prefer to buy products from vendors they know and trust. See supra note 21 (statement by RSA spokesman that posting of RC4 source code to the Internet has not slowed sales of RSA licensed products using RC4). Back to text at note 197.

198. A ban on cryptography can be circumvented, at some cost to ease of use, by employing steganography:

Steganography is the art and science of communicating in a way which hides the existence of the communication. In contrast to cryptography, where the "enemy" is allowed to detect, intercept and modify messages without being able to violate certain security premises guaranteed by a cryptosystem, the goal of steganography is to hide messages inside other "harmless" messages in a way that does not allow any "enemy" to even detect that there is a second secret message present.

Markus Kuhn, Steganography Mailing List, available online URL http://www.thur.de/ulf/stegano/announce.html. Back to text at note 198.

199. See, e.g., Lisa A. Barbot, Comment, Money Laundering an International Challenge, 3 Tul. J. Int'l & Comp. L. 161, 164 (1994) (suggesting money laundering continues to grow despite international efforts). Back to text at note 199.

200. United Nations Convention Against Illicit Traffic in Narcotic Drugs and Psychotropic Substances, Dec. 19, 1988 (E/Conf./82/15), reprinted in 28 I.L.M. 493 (1989). Back to text at note 200.

201. See, e.g., Scott E. Mortman, Note, Putting Starch In European Efforts To Combat Money Laundering, 60 Fordham L. Rev. S429 (1992) (discussing EC directive on money laundering); Phyllis Solomon, Note, Are Money Launderers All Washed Up in the Western Hemisphere? The OAS Model Regulations, 17 Hastings Int'l & Comp. L. Rev. 433 (1994) (discussing money laundering provisions of Inter-American Drug Abuse Control Commission's Model Regulations Concerning Laundering Offenses Connected to Illicit Drug Trafficking and Related Offenses). Back to text at note 201.

202. See Office of Technology Assessment, Information Technologies for the Control of Money laundering 113 (1995) (OTA-ITC-630) [hereinafter Money Laundering]. Back to text at note 202.

203. See id. at 115-17. Back to text at note 203.

204. The leading study of "how cryptographic systems fail in practice" concluded that "many products are so complex and tricky to use that they are rarely used properly. As a result, most security failures are due to implementation and management errors." Ross Anderson, Why Cryptosystems Fail, 37 Comm. ACM 32-41 (Nov. 1994), available online URL ftp://ftp.cl.cam.ac.uk:/users/ria14/wcf.ps.Z. Back to text at note 204.

205. On the fate of the War on Drugs in the U.S., see Steven B. Duke & Albert C. Gross, America's Longest War: Rethinking Our Tragic Crusade Against Drugs (1993). Back to text at note 205.

206. See ITAR page, available online URL ftp://ftp.cygnus.com/pub/export/export.html. Anonymous communication will be less effective in undermining the ITAR to the extent that its true goal is to restrict the emergence of a standard mass-market encryption product. Until anonymous digital cash is wide-spread, no commercial software publisher in the U.S. will risk violating the ITAR since there is no effective means for them to charge for their products and yet maintain the anonymity they would require to avoid any risk of prosecution. Back to text at note 206.

207. Note that one does not need to own a computer; one simply needs access to a machine one can trust not to log one's communications. In the United States, for example, such a computer might be located in a public library. Back to text at note 207.

208. Where E-Cash Will Take Off, Bus. Wk., June 12, 1995, at 70. Another estimate suggests more than $200 billion in Internet commerce within five years. John Kavanagh, Purchases on the Internet 'Could Potentially Exceed $200bn by Year 2000,' Fin. Times, Nov. 1, 1995, at 12 FT-IT (quoting wide variety of estimates). Internet purchases in 1994 were estimated at $240 million. Id. See also Edward Mozley Roche, Business Value of Electronic Commerce Over Interoperable Networks, Paper Presented at Freedom, Forum, July 6-7, 1995 (Rosalyn, Va.), available online URL http://www.commerce.net/information/reference/roche.txt (projecting huge increases in Internet commerce). Back to text at note 208.

209. See, e.g., Walter R. Baranger, Taking In The Sites; Car Parking Areas Grow Around the Web, N.Y. Times, Sept. 11, 1995, at D8 (describing home pages of auto manufacturers who offer prototype interactive sales information, querying customer on color, cost and other preferences). Back to text at note 209.

210. The implications of Internet-based price discrimination are substantial, but they are beyond the scope of this article. Professor Gandy argues that profiling will enable new forms of invidious discrimination. See Oscar H. Gandy, Jr., Legitimate Business Interest. No End In Sight?, 1996 U. Chi. Legal F. (forthcoming). One might, however, argue that the Internet empowers consumers more than it empowers those who would take advantage of them since it will put information of how firms treat similarly situated consumers at their fingertips. Back to text at note 210.

211. This discussion uses "credit card" loosely to include debit cards. Although the differences between credit and debit cards are significant in other contexts, the Internet aspects of the transactions are not materially different. Back to text at note 211.

212. See 15 U.S.C. § 1643(a)(1)(B) (1994); 12 C.F.R. § 205.6 (1995) (limiting consumer liability to $50 for most unauthorized electronic funds transfers). Back to text at note 212.

213. See First Virtual, Welcome to First Virtual, available online URL http://www.fv.com:80/info/intro.html. Back to text at note 213.

214. See supra note 74. Back to text at note 214.

215. For a survey of many of these problems, see Mary Elizabeth Matthews, Credit Cards--Authorized And Unauthorized Use, 13 Ann. Rev. Banking L. 233 (1994). Claims of fraud that hinge on forgery or on factual determinations of identity may change if commerce begins to rely on digital signatures. Unless a user loses control of the digital signature (or, more commonly, the passphrase used to get access to the encrypted digital signature), a message signed with a digital signature is undeniably the user's and not a forgery.

One additional issue of importance to the merchant is whether the credit card clearer will regard the transaction as one in which the card is "present" or "not present." Merchants typically have to pay a higher commission, and in some countries may bear more risk, in a transaction where they cannot physically examine the card. Back to text at note 215.

216. Regulation E, 12 C.F.R. § 205.6 (1995). Back to text at note 216.

217. Cf. John Mason, Bank's Security Chains Failed, Fin. Times, Sept. 20, 1995, at 12 (describing banks' fears that hackers will use electronic means to rob banks). Back to text at note 217.

218. See Arnold Kling, Banking on the Internet, available online URL http://www- e1c.gnn.com/gnn/meta/finance/feat/archives.focus/bank.body.html. Back to text at note 218.

219. See, e.g., Report § 1.1, available online URL http://www.nri.reston.va.us:3000/XIWT/documents/digFcashFdoc/Part1.html. The average U.S. credit card purchase today is $60. Id. Back to text at note 219.

220. Steve Glassman et al., The Millicent Protocol for Inexpensive Electronic Commerce, available online URL http://HTTP.CS.Berkely.EDU/~gauthier/millicent/millicent.html, argues that even digital coins are too expensive for micro-transactions, and that a new form of "scrip" needs to be deployed for micro-transactions. Proposals for two schemes that may meet the exacting requirements of efficient micro-transactions can be found in Ronald L. Rivest & Adi Shamir, Payword & MicroMint: Two simple Micropayment Schemes (Nov. 8, 1995), available online URL http://theory.lcs.mit.edu/~rivest/RivestShamir-mpay.ps. Back to text at note 220.

221. See generally Gandy, supra note 210. Back to text at note 221.

222. See the long list of companies at the E-cash Index, available online URL http://ganges.cs.tcd.ie/mepeirce/Project/proposed.html. Back to text at note 222.

223. Whether a corporation that provides electronic cash services is necessarily required to be licensed as a bank is a question beyond the scope of this article. The provision of digital cash creates obvious issues regarding the backing of currency by electronic banks, control of the money supply, and wonderful new forms of bank fraud. Back to text at note 223.

224. For a far more detailed discussion of the possible participants and their requirements, see generally Mihir Bellare et al., ikp--A Family of Secure Electronic Payment Protocols (July 12, 1995), available online URL http://www.zurich.ibm.ch/Technology/Security/publications/1995/ikp.ps [hereinafter IBM Research]. Back to text at note 224.

225. "Mallet" is the name cryptographers give to a malicious active attacker. See, e.g., Schneier, supra note 74, at 31. Back to text at note 225.

226. See IBM Research, supra note 224, at 4. Unlike the case where Alice offers paper money, Alice's proffer of digital cash does not provide the necessary assurances, because Bob needs to confirm that the digital cash has not been spent previously. Back to text at note 226.

227. See IBM Research, supra note 224, at 4-6. Back to text at note 227.

228. If the parties have no prior contact, then the digital signatures need to be backed by some evidence of authenticity. This can be provided by either a "web of trust" model, in which the party proffering a signature produces attestations of identity or reliability signed by one or more persons known to the other party or, failing any common acquaintances, by some chain of authenticators culminating in a person known to the other party. Alternately, the digital signature can be backed by a "certificate" by some trusted third party, e.g., the Post Office, attesting to identity. See Office of Technology Assessment, Congress of the United States, Information Security and Privacy in Network Environments 55-56 (1994) (OTA-TCT-606) [hereinafter OTA Information Security] (describing Post Office's proposed certification service); Michael Baum, National Institute of Standards and Technology, Federal Certification Authority Liability and Policy: Law and Policy of Certificate-Based Public Key and Digital Signatures (1994) (surveying legal and policy issues involved in setting up and running a certification authority); A. Michael Froomkin, The Essential Role of Trusted Third Parties in Electronic Commerce, 75 Or. L. Rev. 49 (1996). Back to text at note 228.

229. For a taxonomy of smart card types, see David Chaum, Prepaid Smart Card Techniques: A Brief Introduction and Comparison, available online URL http://ganges.cs.tcd.ie:80/mepeirce/Project/Chaum/cardcom.html. Back to text at note 229.

230. Note, however, that parties wishing to exchange digital coins without clearing them through the bank must have much greater trust in each other than would otherwise be required. Id. In contrast, electronic wallet systems, such as Mondex, which do not store "coins" but instead have a meter that records the value held, lend themselves easily to third-party transferability. See infra text accompanying note 256. Back to text at note 230.

231. This, in essence, is the strategy behind CyberCash's Money Payments Service (TM), see Moneypayments, available online URL http://www.cybercash.com/technical/moneympayments.html, and also the "Checkfree Wallet," see http://www.checkfree.com, available online URL http://www.mc2-csr.com/vmall/checkfree/v20/faq.html. Members of the Money Payments program include Wells Fargo Bank, American Express and Mellon Bank. Id. A similar strategy, involving the use of a prepaid VISA ATM/debit card (and a five percent commission charge!) is employed by the (unchartered) "First Bank of Internet." See Announcement, available online URL http://ganges.cs.tcd.ie/mepeirce/Project/Press/foi.html. Back to text at note 231.

232. See, e.g., Stefan A. Brands, Centrum voor Wiskunde en Informatic (CWI), Off-line Electronic Cash Based on Secret-Key Certificates 1-2 (1995) (Report CS-R9506) [hereinafter Brands 1995], available online URL http://www.cwi.nl/ftp/brands/CS-R9506.ps.Z. Back to text at note 232.

233. As discussed in more detail below, see infra, it may be easier for regulators to control the transaction data in the bank's possession than the information kept by Alice and Bob. Back to text at note 233.

234. A simple example of this procedure in action is the Netcash "coupon." See What is Virtual Cash?, available online URL http://www.teleport.com/~netcash/nvasch.html, NetCash Quick Start Guide, available online URL http://www.teleport.com/~netcash/ncquick.html. Back to text at note 234.

235. See David Chaum, Achieving Electronic Privacy, Sci. Am., Aug. 1992, at 96, 96-97 (discussing electronic cash), available online URL http://ganges.cs.tcd.ie/mepeirce/Project/[ju] Chaum/sciam.html. Back to text at note 235.

236. As a general matter, it is possible to convert coin-based off-line electronic payment systems to allow transferability, but this has practical disadvantages that make that development unlikely. See Sefan Brands, An Efficient Off-Line Electronic Cash System Based on the Representation Problem 7-8, 52 (1993), available online ftp://ftp.cwi.nl:/pub/CWIreports/AA/CS-R9323.ps.Z [hereinafter Brands 1993]; David Chaum & Torben Pryds Pedersen, Transferred Cash Grows In Size, Advances in Cryptology: Eurocrypt '92 390 (proving that it is impossible to construct a transferrable digital coin system "without property that money grows when transferred"). Back to text at note 236.

237. Note that if the transaction is not consummated on-line, e.g., in a catalog sales model, Bob can assess the validity of Alice's payment at his leisure. Back to text at note 237.

238. See supra text accompanying note 232. Back to text at note 238.

239. Chaum, supra note 235. Back to text at note 239.

240. Suppose that before the introduction of digital cash, the money supply can be represented by,

M = ((1+c)H)/(e+c), where

H = high-powered money, i.e., the quantity of money held by banks as reserves;

e = the fraction of deposits that banks hold as reserves; and

c = the fraction of deposits held as pocket cash.

If the introduction of digital cash results in a substitution of digital cash for pocket cash, c will decrease. So long as e < 1, i.e., so long as banks hold less than all their deposits as reserves, any decrease in c increases the money supply. See Robert J. Gordon, Macroeconomics 451, 452 n.4 (1978).

A central bank such as the Federal Reserve Board can offset this effect, however, by increasing the reserve requirement (forcing banks to increase e) for banks that issue electronic cash. Back to text at note 240.

241. According to the pre-Keynsian quantity theory of money, MV=PQ, where

M = money supply

V = velocity of money, i.e., the average number of times per year that the money stock is used in making payments for final goods and services.

P = price level

Q = real output. Back to text at note 241.

242. For a description of the blinding protocol, see Bruce Schneier, Applied Cryptography 112-15 (2d ed. 1996). Back to text at note 242.

243. See Chaum, supra note 235; Hal Finney, Detecting Double-spending (long), available online URL http://ganges.cs.tcd.ie/mepeirce/Project/Double/dsarticles.html. Back to text at note 243.

244. The odds of two customers choosing the same serial number are remote if the bank requires that customers choose sufficiently large (e.g., 100 digit) random numbers. When it does happen, it should produce an interesting lawsuit. Back to text at note 244.

245. See DigiCash, Ecash and Crime, available online URL http://www.digicash.com/ecash/aboutcrime.html. Back to text at note 245.

246. Markus Jakobsson & Moti Yung, Revokable and Versatile Electronic Money, available online URL http://www-cse.ucsd.edu/users/markus/revoke.ps. Back to text at note 246.

247. Id. Back to text at note 247.

248. Cf. Froomkin, supra note 6 (discussing Clipper chip). Back to text at note 248.

249. See Ernie Brickell et al., Trustee-based Tracing Extension to Anonymous Cash and the Making of Anonymous Change (Sandia National Labs print, on file with author, copies available by e-mail from psgemme@cs.sandia.gov). Back to text at note 249.

250. "The blinding operation is a special kind of encryption that can only be removed by the party who placed it there. It commutes with the public key digital signature process, and can thus be removed without disturbing the signature." DigiCash, An Introduction To Ecash, available online URL http://www.digicash.com/publish/ecashFintro/ecashFintro.html#flow; see also Brands 1993, supra note 236, at 4; Chaum, supra note 235; David Chaum, Security without Identification: Card Computers to Make Big Brother Obsolete, available online URL http://www.digicash.com/publish/bigro.html. Back to text at note 250.

251. Chaum, supra note 235; David Chaum et al., Untraceable Electronic Cash, in Advances in Cryptology--Proceedings of CRYPTO 88 at 319 (1990). Back to text at note 251.

252. See Mark Twain Bank, First Bank to Launch Electronic Cash, available online URL http://www.marktwain.com/press1.html. Bank customers download software to hold their coins on their PC. Id. Back to text at note 252.

253. Digicash and Mark Twain Bank have promised to make a technical description of the system public. Full details should be available online URL http://www.digicash.com/ecash/protocol.html by the time this article is published. Back to text at note 253.

254. Mark Twain Bank, supra note 252. Back to text at note 254.

255. See supra text following note 236. There is no danger that Alice will just make up a data stream and claim it is a coin, since Bob can check the bank's digital signature. Back to text at note 255.

256. Chaum and his colleagues have developed a challenge-response protocol in which the bank asks the person redeeming a coin a mathematical "question" that reveals no identifying data if a coin is being spent for the first time. See Chaum, supra note 235; see also Chaum et al., supra note 251; Ecash Homepage available online URL http://www.digicash.com/ecash/ecash-home.html.

Brands has developed a complicated "cut and choose" protocol that protects Alice's identity if Alice spends the coin once, but creates a very significant probability that multiple spending will reveal her identity if the parties who have been given the same coin can compare notes. This protocol is better suited to off-line clearing systems than the basic DigiCash model, but it still requires that the victims of multiple spending be able to communicate with each other or the bank reasonably frequently. See Brands 1993, supra note 236, at 4-5. If the coin is spent a second time, however, a second reply to the question elicits an answer that, when combined with the answer given on first spending, reveals sufficient data for the bank to identify the party to whom it originally gave the coin. See Chaum, supra note 235. Hal Finney's excellent, brief, but somewhat mathematical explanation of Stefan Brands' optimizations to this procedure can be found available online URL http://ganges.c.tcd.ie/mepeirce/Project/Mlists/brans4.html.

Information about the payee can also be encoded on a coin when it is spent, although this is not a necessary part of the protocol. Back to text at note 256.

257. Brands 1993, supra note 236, at 4-5. Back to text at note 257.

258. See, e.g., Shamir et al., supra note 220 (describing payword and micromint, two new efficient off-line clearing systems). Back to text at note 258.

259. Brands 1993, supra note 236, at 5-7. One way to look at this is that the electronic wallet model places the blinded coin in a digital purse. Cf. Brands 1993, supra note 236, at 2; infra text accompanying note 264 (describing digital purse). Back to text at note 259.

260. Brands 1993, supra note 236, at § 2.2. Back to text at note 260.

261. See Jean-Paul Boly et al., The ESPRIT Project CAFE--High Security Digital Payment Systems (1994), available online URL http://www.informatik.uni-hildesheim.de/FB4/Projekte/sirene/publ/BBCM1F94CafeEsor ics.ps; see also CAFE--Conditional Access For Europe, available online URL http://www.informatik.uni-hildesheim.de/FB4/Projekte/sirene/projects/cafe/index.h tml; The CAFE Project, available online URL http://www.cwi.nl/cwi/projects/cafe.html; Digicash, DigiCash products-- the CAFE project, available online URL http://www.digicash.com/products/projects/cafe.html. Back to text at note 261.

262. See Brands 1995, supra note 232, at 8. Back to text at note 262.

263. Brands 1993, supra note 236, at 50-52. The danger of "linking by complementary amounts" is reduced if a customer groups refund requests together. Id. at 52. Back to text at note 263.

264. See Mondex, If My Card is Lost or Stolen, Do I Lose the Money on It?, available online URL http://www.mondex.com/mondex/lost.htm. If the smart card has some form of password protection, then a stolen card is of little value to a thief, id. unless the thief can somehow guess or extort the passphrase. Back to text at note 264.

265. On the English field test, see, e.g., Leslie Helm, Cashless Society Gets Closer With Plans For Electronic Currency, L.A. Times, Sept. 6, 1995, at D4, and Revenue to accept Mondex: Tax payments, Fin. Times, July 8, 1995, at 4 (noting that British tax authorities plan to accept payment via Mondex). On a far more modest U.S. trial, see Jeffrey Kutler & Valerie Block, Mondex Gains U.S. Foothold With Smart Card Test at Wells, Am. Banker, Aug. 3, 1995, at Credit/Debit/ATMs 1 (describing issuance of 90 cards to Wells Fargo Bank employees).

Although the Mondex system appears to be the closest to market in the English-speaking world, "Portuguese banks launched a national electronic purse in February, and more than 500,000 cards are expected to be issued this year." Richard Wolffe, Banks Unzip The First £20m 'Electronic Purse', Fin. Times, July 3, 1995, at 5. Back to text at note 265.

266. Mondex, How Secure is Mondex?, available online URL http://ww.mondex.com/mondex/secure.htm. Back to text at note 266.

267. Tim Jones, Mondex Chairman, Security and Security Policy in Internet Payment Systems, Remarks at Worldwide Electronic Conference, Bethesda, MD (Nov. 19, 1995) [hereinafter Jones Remarks]. Back to text at note 267.

268. Mondex, What About Privacy?, available online URL http://www.mondex.com/cmondex/anon.htm. Back to text at note 268.

269. See Stefan Brands, Centrum voor Wiskunde en Informatica (CWI), Off-line Cash Transfer by Smart Cards 2 (1994) (CS-R9455), available online URL http://www.cwi.nl/ftp/brands/CS-R94tt.ps.Z; Steven Levy, E-Money, Wired, Dec. 1994, at 174, 177 (quoting David Chaum). Back to text at note 269.

270. Gavin Clarke & Madeleine Acey, Mondex Blows Users Anonymity, Network Wk., London, Oct. 25, 1995 at 1. Back to text at note 270.

271. Id. Back to text at note 271.

272. There have been suggestions that the system is programmed to copy this information, and the card's internal error log, every time a card is used to contact the bank. "Rev. Mark Grant," Mondex, 18 July 1995 (posting to cypherpunks@toad.com). Back to text at note 272.

273. [cfi]Cf. European Commission, DGXV, Study on the legal and regulatory aspects of the issue and use of pre-paid cards (multi-sector electronic purses and wallets), available online URL http://www.cec.lu/en/comm/dg15/paystud.html (describing planned study). Back to text at note 273.

274. The effect will be within the power of central banks to control so long as Mondex money is issued by banks whose reserve requirements can be increased. See supra note 240. If, however, Mondex money were to be issued by a poorly monitored non-bank financial institution or one not subject to reserve requirements, the effect on the money supply could become more pronounced. Back to text at note 274.

275. Paul Rodgers, Banks in Cash Card Warning; Fears of Abuse by Forgers and Money Launderers, The Independent, July 9, 1995, at B1. Back to text at note 275.

276. Interestingly, if the issuing bank treats the transaction as a purchase of digital cash, rather than a deposit, then there is no need for an abeyance account, or even deposit insurance. Aside from issues of risk management if there is a run on digital cash or a catastrophic failure of the card encryption scheme, it would seem the bank might be able to escape the effects of abandoned property laws that require untouched accounts to escheat to the state after a period of time. A lost Mondex card is thus pure profit to the bank. See Richard Field, Re: E-Cash: Mondex, e-mail to list e-cash@nptn.org, 18 Aug. 1995.

Nevertheless, whether the transaction in which a customer exchanges pocket cash for digital cash counts as a "deposit" to the bank or a "sale" of a product by the bank is of little macroeconomic relevance if the central bank is able to adjust reserve requirements to require banks to hold reserves for any digital cash they issue.

On the other hand, the Chairman of Mondex has suggested that the loss of seignorage alone will cause governments to nationalize his operations within 20 years. Jones Remarks, supra note 267. Back to text at note 276.

277. Unless Alice is a business with a floating charge on her account, in which case she has in effect borrowed against it. Back to text at note 277.

278. This is a short period. See generally 12 C.F.R. § 236 (1995). Back to text at note 278.

279. Note that this is a wholly separate and potentially larger effect than the relatively trivial effect that electronic cash which is cleared might have on the velocity of money. Back to text at note 279.

280. Mondex has signed agreements with banks in Hong Kong, Canada and the United States. None of these jurisdictions is notorious for its relaxed banking regulation, but Hong Kong will become part of the Peoples Republic of China in 1997. Back to text at note 280.

281. Indeed, the technology now exists to track the movement of unmarked bills through the banking system simply by recording their serial numbers. E-Mail from John Gilmore to Michael Froomkin (19 Sept. 1995) (on file with author). Back to text at note 281.

282. See supra note 220. Back to text at note 282.

283. Finney, supra note 243. Back to text at note 283.

284. See supra text accompanying note 252 (discussing Mark Twain Bank). Back to text at note 284.

285. 28 U.S.C. § 6050(i) (1995) requires any person who receives more than $10,000 in cash in the course of a trade or business to file a Form 8300 declaration stating the cash payor's name and other identifying information. This requirement applies to all transactions, even payments to lawyers, and has survived constitutional challenges that it pierces the client's Sixth Amendment right to consult a lawyer anonymously and the client's Fifth Amendment right to consult counsel without self-incrimination. See, e.g., United States v. Goldberger & Dubin, 935 F.2d 501 (2d Cir. 1991). But see United States v. Gerner, 5 F.3d 963 (1st Cir. 1995) (denying summary enforcement of summons against law firm on grounds that District Court finding that tax proceeding was pretext for anticipated investigation of client was not clearly erroneous). Federal law requires a U.S. bank involved in a cash transaction exceeding $10,000 to file a report with the Secretary of the Treasury. See 31 U.S.C. § 5313(a) (1995), 31 C.F.R. § 103.22(a) (1995). Federal law also makes it illegal to break up a single transaction above the reporting threshold into two or more separate transactions for the purpose of evading the reporting requirement. 31 U.S.C. § 5324(3) (1995). But see Ratzlaf v. United States, 114 S. Ct. 655 (1994) (reading strict scienter requirement into statute). Back to text at note 285.

286. In earlier drafts I suggested that, regardless of the regulatory environment, even a bank willing to issue anonymous digital cash would be highly unlikely to allow anonymous accounts unless its clearing system was on-line. On-line clearing would allow the bank to prevent double-spending; off-line clearing, I suggested, would leave the bank vulnerable to an infinite amount of respending of the same coin since the anonymous account holder would know that the bank did not know her identity and would know that coins would only be cleared after a transaction was over.

As this article was in proofs, I received e-mail from Stefan Brands, one of the leading developers of digital cash protocols, in which he described an unpublished system he has invented that protects a bank wishing to engage in off-line clearing of anonymous digital cash issued to anonymous bank accounts. Under this protocol, the bank faces no more risk of multiple spending than if it issued "blinded" digital cash to an ordinary account with an identified account holder.

Brands's protocol works as follows:

1. Alice contacts the Bank. She identifies herself to the Bank's satisfaction and provides the Bank with a unique public key that she will use to identify herself in future communications.

2. The Bank issues Alice with a signed blinded credential (for a description of the "blinding" protocol, see supra Y III.B.3) that I will call a "ticket". The ticket has information about Alice's real identity, but the Bank cannot access that information in a computationally feasible manner unless the ticket is used to open more than one account or a coin backed by that ticket is double-spent.

3. Alice waits while the Bank issues similarly blinded tickets to other people. When there are enough other tickets in circulation, e.g. issued but not used, so as to fog her identity, Alice contacts the Bank anonymously and presents her ticket. The Bank opens an anonymous account, keeping the ticket on file instead of the normal customer information. (Alice could, of course, give the ticket to anyone else, and the Bank would be none the wiser, but since the Bank will be able to seek redress from her if coins issued to the account are double-spent she has a strong incentive not to do this.)

4. Alice purchases coins anonymously using funds in her anonymous account. Each coin issued to her encodes sufficient information about Alice's ticket that if the coin is double-spent it not only reveals the ticket, but also allows the Bank to decrypt the ticket and learn Alice's identity. Nevertheless, no matter how many coins Alice single-spends, the Bank cannot in a computationally feasible manner get this information. Furthermore, there is nothing that the first recipient of a coin, or the bank holding a coin, can do to make it appear a coin was double-spent. See E-mail from Stefan Brands to Michael Froomkin, 15 May 1996 (on file with author); E-mail from Stefan Brands to Michael Froomkin, 20 May 1996 (on file with author).

Anonymous digital cash that can be purchased from anonymous accounts and cleared off-line has many interesting possible applications. These coins could, for example, serve as anonymous digital postage stamps. The stamps could be used to compensate remailer operators for remailing anonymous communications. Without some means of compensation, few people are likely to be willing to operate remailers if there is any risk of liability for carrying anonymous messages. See supra text accompanying notes 88-94. Back to text at note 286.

287. Jones Remarks, supra note 267. In a man in the middle attack, Mallet inserts himself into the communications channel between Alice and Bob. He relays all of Alice's messages to Bob and vice versa until Alice sends Bob the Mondex money; Mallet sends Bob random and worthless data and walks off with the cash. Back to text at note 287.

288. See supra text at notes 240-41. Back to text at note 288.

289. Although the implications of anonymous transactions for taxes, product liability, and copyright, remain to be worked out, it seems to me likely that the effects will be unevenly distributed. I do not believe that the tax system will be deeply affected, since most production and even more consumption involves transactions that are easily monitored for tax compliance. Furthermore, any transaction that encounters the banking system--for example, deposits placed on short-term interest--will be easily traceable for tax purposes so long as the bank is located in a jurisdiction that enlists banks as enforcers of its, or its treaty-partners', tax rules. My income, for example, comes from a salary paid by an institution that has no incentive to make it easy for me to engage in tax avoidance. My house is plainly visible from the street, and as easily taxed as it can be linked to me. Most of what I buy is tangible--things like groceries, diapers and shoes--and can easily be taxed under a VAT system if our current tax system should show signs of collapse. Though some knowledge workers may be able to demand that payment be routed to accounts held at untaxed off-shore addresses, thus causing an effect at the margin, these schemes seem likely to remain relatively small in comparison to traditional, more easily taxable, forms of labor and compensation for the foreseeable future. Back to text at note 289.

290. Jones Remarks, supra note 267. Back to text at note 290.

291. See generally Froomkin, supra note 228. Back to text at note 291.

292. For one slightly over-enthusiastic suggestion that digital cash will not only internationalize money but that private currencies will crowd out national currencies, see Giles Keating, Electronic Money Is In Race With Emu, Fin. Times, Nov. 2, 1995, at 15. Back to text at note 292.

293. Indeed, there are currently markets in CyberBucks, the currency issued by CyberCash for its test of its software. See Ecash Market, available online URL http://www.c2.org/~mark/ecash/ecash.html; see also Electronic Cash Marketing Mailing List, available online URL http://www.ai.mit.edu/people/lethin/ecm.html. On November 24, 1995, one shop offered to pay $5 for 100 cyberbucks and offered to pay 100 cyberbucks for $8. FireCloud Solutions EShop, available online URL http://www.firecloud.com/eshop/eshop.htm (accessed on Nov. 24, 1995, printout on file with author). Back to text at note 293.

294. See generally Bray Hammond, Banks and Politics in America (1957); Glyn Davies, A History of Money 460-61, 465-66, 471-85 (1994). For an extremely interesting discussion of the market mechanics of private notes, see David G. Ordel, Private Interbank Discipline, 16 Harv. J. L. & Pub. Pol'y 327 (1993); see also Martin S. Eichenbaum & Neil Wallace, A Shred of Evidence on Public Acceptance of Privately Issued Currency, Federal Res. Bank of Minn. Qtrly. Rev. [unpag] (Winter 1995) (suggesting that Canadian experience with coupons suggests that private currency may be more acceptable to public then widely believed by economists and lawyers). Back to text at note 294.

295. See Money Laundering, supra note 202. Back to text at note 295.

296. As a result, money launderers use false invoicing, overpricing goods to camouflage the cash flows being laundered. See Money Laundering, supra note 202, at 9-10. Back to text at note 296.

297. See supra text accompanying note 272 (allegations that Mondex scheme contains this feature). Back to text at note 297.

298. Benjamin Wittes, Government Seeks a Way to Keep Tabs on Computer Cash, The Recorder, Feb. 2, 1995, at 1 (quoting cryptologist Dorothy Denning's suggestion that anonymous cash would be a boon to crime); see also Scott Charney, Chief of the Computer Crime Unit, Criminal Division, U.S. Dept. of Justice, Computer Crime 9 (Nov. 28, 1994) (unpublished manuscript) (stating "one particular group--criminals--often seek[s] anonymity as well"). Back to text at note 298.

299. "Military-grade cryptography plus anonymous re-mailers plus fully anonymous digital cash plus bad guys equals perfect crime," Wittes, supra note 298, at 1 (quoting American Banking Association official).

In a perfect crime, Alice commits an act of extortion (e.g., blackmail or kidnapping). Instead of demanding small unmarked bills, Alice demands that Bob force a bank to issue blinded digital cash based on numbers contained in Alice's ransom note, and publish the result. Because the payoff occurs via publication in a broadcast medium such as a newspaper, Alice faces no danger of being captured while attempting to pick up the ransom. If Alice used the right blinding protocol only she can unblind and spend the coins. (Or for extra security, Alice can demand that the blinded coins be encrypted with a public key generated for the occasion.) And because the blinded digital cash is anonymous and untraceable, Alice is able to spend it without fear of marked bills, recorded serial numbers, or other forms of detection. See Schneier, supra note 25, at 145; Sebastiaan von Solms & David Naccache, On Blind Signatures and Perfect Crimes, 11 Computers & Security 581, 582-83 (1992) (describing the mathematical steps that must be followed in order to effectuate a "perfect crime"). Back to text at note 299.

300. Fortunately for Alice, but unfortunately for her target, crypto-anarchist philosopher Tim May has thoughtfully described a protocol for a system involving a mutually trusted (and also anonymous) third party who makes a business of selling escrow services and thus needs to maintain a good reputation, who facilitates such transactions by holding on to the money until the hit is verified. See Timothy C. May, The Cyphernomicon Y§ 2.9, 2.13.9, 8.5, 16.16. (Sept. 10, 1994), available online URL ftp://ftp.netcom.com/pub/tc/tcmay/cyphernomicon (May's original version); available online URL http://www.apocalypse.org/pub/nelson/bin.cgi/cypernomicon (hypertext version by 3rd party). Back to text at note 300.

301. Governments also have it in their power, at least for the foreseeable future, to limit the use of small-denomination anonymous digital cash, or the use of any blinded digital coins. Back to text at note 301.

302. One can imagine exceptions to the generalization in the text, e.g., there may be a right to buy books anonymously, and there is clearly a right to purchase a membership in an organization or make contributions to it without having the government require that the transaction be disclosed. Back to text at note 302.

303. See infra Part IV.C.3. Back to text at note 303.

304. This often results in improved service: our local pizza delivery service recently installed caller ID, and linked it to a computerized data base. When I call up, I am greeted by name, and I no longer have to spell the easily misunderstood name of our street. Back to text at note 304.

305. For a short history of the use and abuse of social security numbers, see William H. Minor, Identity Cards Databases in Health Care: the Need for Federal Privacy Protections, Colum. J.L. & Soc. Probs. 253, 261-68 (1995). Other countries are, or are considering, permitting or requiring citizens to carry electronic national ID cards. See, e.g., George Parker & Paul Taylor, IT Review Could Lead to Citizens' Transaction Card, Fin. Times, Nov. 9, 1995, p. 11 (describing British government study of multi-purpose "citizens' smart card" proposal). Back to text at note 305.

306. See Oscar H. Gandy, Jr., The Panoptic Sort: A Political Economy of Personal Information (1993). Back to text at note 306.

307. See generally Gandy, supra note 306; Gandy, supra note 210. Back to text at note 307.

308. For an early prototype of such an intelligent agent, see Anderson Consulting, Bargain Finder Agent Prototype, available online URL http://bf.cstar.ac.com/bf/. Interestingly, several of the CD vendors being sampled by the agents adopted a strategy of "locking out" the agents to prevent their prices from being displayed in the prototype. Whether the non-cooperating stores' motive was to avoid excessive load on their Internet servers or to keep competitors from seeing their prices, or something else entirely, is unclear. Back to text at note 308.

309. For an extreme example, see Moore v. Regents of Univ. of Calif., 793 P.2d 479 (Cal. 1990), cert. denied, 499 U.S. 936 (1991). Back to text at note 309.

310. See Spiros Simitis, From the Market to the Polis: The EU Directive on the Protection of Personal Data, 80 Iowa L. Rev. 445, 446 (1995) (noting traditional view, now retreating in Europe, that "data . . . were perfectly normal goods and thus had to be treated in exactly the same way as all other products and services"). Back to text at note 310.

311. See Model Code of Professional Responsibility, Canon 4 (1995); Model Rules of Professional Conduct Rule 1.6 (1995). Back to text at note 311.

312. Reidenberg, supra note 7, at 501. Back to text at note 312.

313. David Lyon, The Electronic Eye 10 (1994). Back to text at note 313.

314. Gandy, supra note 210, at 15-17, 20, 27-28. Back to text at note 314.

315. I know this from personal experience, since I helped implement, albeit not design, such a campaign, using demographics, party registration, presumed national origin based on (Polish-sounding) last name, and party affiliation, in mail and telephone campaign aimed at voters in a 1984 (!) Congressional election. Responses to mail queries as to the household's views, and responses to similar telephone calls and visits by campaign workers, were used to decide which of over a dozen letters (each discussing a different issue) to send to the voter. If the survey found that the voter had no commonality of views with the candidate, but the demographics were favorable, the voter received a bland letter describing the candidate's personal biography and recent good works. The same survey data were used to prime the candidate when he made neighborhood tours. A campaign worker would tell the candidate which of the views expressed by or imputed to the household agreed with his positions, and he would emphasize those views when he spoke to the voters. The data were also used to generate lists of probably supportive voters, who were then contacted on the day of the election to remind them to vote. We offered to provide transportation to the polls if required. We won by less than one percent of the vote. Back to text at note 315.

316. Lawrence O. Gostin, Health Information Privacy, 80 Cornell L. Rev. 451, 464 (1995); see also Spiros Simitis, Reviewing Privacy in an Information Society, 135 U. Pa. L. Rev. 707, 710-12 (1987) (discussing "the transparent patient"). Enactment of any comprehensive national healthcare program would accelerate the trend. See generally id.; Minor, supra note 305. Back to text at note 316.

317. See Paul M. Schwartz, The Protection of Privacy in Health Care Reform, 48 Vand. L. Rev. 295, 300-06 (1995). Back to text at note 317.

318. See Gostin, supra note 316, at 487-89. Back to text at note 318.

319. Robert Gellman, Washington Perspectives On Genetics and Privacy, 3 Dick. J. Envtl. L. & Pol'y 71, 72 (1994). Back to text at note 319.

320. See Gostin, supra note 316, at 488; Jonathan P. Graham, Note, Privacy, Computers, and the Commercial Dissemination of Personal Information, 65 Tex. L. Rev. 1395 (1987). Back to text at note 320.

321. Outsiders in Health Care. A Cure for All Ills?, The Economist, Nov. 4, 1995, at 67. Back to text at note 321.

322. Lois Rogers & David Leppard, For Sale: Your Secret Medical Records for £ 150, The Sunday Times (London), Nov. 26, 1995, at 1 (describing offer for sale of medical records of "politicians, celebrities and millions of other National Health Service patients"). Back to text at note 322.

323. See, e.g., Henry T. Greely, Health Insurance, Employment Discrimination, and the Genetics Revolution, in The Code of Codes: Scientific and Social Issues in the Human Genome Project 264 (Daniel J. Kevles & Leroy Hood eds., 1992). Back to text at note 323.

324. Gellman, supra note 319, at 71. Back to text at note 324.

325. Id.; Paul M. Schwartz, Privacy and Participation: Personal Information and Public Sector Regulation in the United States, 80 Iowa L. Rev. 553, 612 (1995) [hereinafter Privacy and Participation] (stating that "majority of states have traditionally released motor vehicle registration and driver license information"). In 1994, New York State made $8 million from the sale or rental of public records, primarily those furnished by drivers to the Department of Motor Vehicles. Big Bucks in DMV Data Sales, Privacy J., Sept. 1995, at 5. The data can be used for a variety of marketing with a little creativity,

Now, take a look at this information all over again and see how valuable it is. Suppose I have a catalog of big and tall clothing, who do I want to send it to? How am I going to find my market? Well, they're not going to send it to me. But I can go through the driver's license information and pick out people of a certain height and weight, and they're the ones I'm going to send my catalog to.

Suppose I am selling glasses or contact lenses. I can get a list of every potential customer in the state simply from the state government. Suppose I'm selling insurance policies aimed at people who just turned sixty-five. Well, if I want a list of people who turned sixty-five on April 15th, 1994, I can get that information from the state.

Gellman, supra note 319, at 71. Back to text at note 325.

326. See Privacy and Participation, supra note 325, at 608. If you own a house, chances are the purchase price, addresses, and other information can be found on LEXIS, library ASSETS. Back to text at note 326.

327. As states move to distributing benefits electronically, see, e.g., Texas Replaces Food Stamps With Food Cards, N.Y. Times, Nov. 27, 1995, at B5 (describing plan to distribute food stamps via electronic funds transfer at grocery check out), they will inevitably create new databases. Back to text at note 327.

328. See generally Symposium: Privacy and ITS, 11 Santa Clara Computer & High Tech. L.J. 1 (1995). Back to text at note 328.

329. Traffic flow can be managed by adjusting the times of traffic lights, or communicating to drivers the need to consider alternate routes. If the ITS includes a system by which the driver selects the destination but the ITS chooses the route, the system can route around bottlenecks without driver intervention. Back to text at note 329.

330. See Margaret M. Russell, Privacy and IVHS: A Diversity of Viewpoints, 11 Santa Clara Computer & High Tech. L.J. 145, 163 (1995). The Government of Singapore requested bids on a road-pricing system that would communicate with cars and charge their smart cards as they passed various points on the road. Chaum, supra note 235, at 101. Back to text at note 330.

331. Russell, supra note 330, at 164-65. Back to text at note 331.

332. The famous "low speed chase" of OJ Simpson began when he was located by tracing the movement of his cellular telephone. Simpson, Under Suicide Watch, is Jailed After a Bizarre Chase, N.Y. Times, June 19, 1994, at 1. Back to text at note 332.

333. See Timothy Egan, Police Surveillance of Streets Turns to Video Cameras and Listening Devices, N.Y. Times, Feb. 7, 1996, at A12. Back to text at note 333.

334. American Express accumulated more than 500 billion bytes of data on how its customers used 35 million charge cards between 1991 and 1994. Laurie Hays, Using Computers to Divine Who Might Buy a Gas Grill, Wall St. J., Aug. 16, 1994, at B1. By 1993, the United States had more than 328 million general purpose (e.g., VISA, MasterCard, American Express, Discover, and Diners Club) credit cards in circulation. The cards were used for $223.92 billion worth of charges in the first six months of 1993. Matthews, supra note 215, at 233. Worldwide credit and debit card use continues to increase, although the number of card in use and the willingness of merchants to accept them varies greatly in different countries. See Paying With Plastic, The Economist, Nov. 4, 1995, at 115. Back to text at note 334.

335. "Data mining is the process of discovering meaningful new correlations, patterns and trends by sifting through large amounts of data stored in repositories, using pattern recognition technologies as well as statistical and mathematical techniques." Commercial Parallel Processing Conference, The Computer Conference Analysis Newsletter, Oct. 11, 1995 available online LEXIS library Nexis, file Curnws (reporting on presentation of Erick Brethenoux, Gartner Group); see also Kevin Fogarty, Data Mining Can Help to Extract Jewels of Data, Network World, June 6, 1994, at 40 (describing the practice of 'data mining' by which corporations accumulate and manipulate enormous data bases). Cf. GTE, Knowledge Discovery Mine, available online URL http://info.gte.com/gtel/sponsored/kdd/Welcome.html (collecting links to various sources of information on data mining). Back to text at note 335.

336. Commercial Parallel Processing Conference, supra note 335 (reporting on presentation of Douglas Newell, Tessera Enterprise Systems). Back to text at note 336.

337. On the constitutional protection of the right to read anonymously see infra text accompanying note 397. Back to text at note 337.

338. See Herbert N. Foerstel, Surveillance in the Stacks: The FBI's Library Awareness Program (1991); Ulrika E. Ault, Note, The FBI's Library Awareness Program: Is Big Brother Reading Over Your Shoulder?, 65 N.Y.U. L. Rev. 1532, 1532-39 (1990) (describing FBI library monitoring program); American Libraries, July/Aug. 1988, p. 562-63. When the program became public in 1987, and encountered heavy criticism, the FBI responded by running "index checks" on 266 critics to see if they were part of a Soviet campaign to discredit the library monitoring program. Gordon Conable, The FBI And You; Did The FBI Investigate You As Part Of Its Library Awareness Program? Here's How To Find Out, 3 Am. Libr. 245 (Mar. 1990), available online LEXIS library Nexis, file Arcnws. Back to text at note 338.

339. The importance of this may decrease as services aimed at the home user increasingly move to dynamic IP numbers, in which IP numbers are temporarily assigned to users while logged in and then returned to a pool of available numbers. Back to text at note 339.

340. I have received such advertisements. Back to text at note 340.

341. See Greely, supra note 323. Back to text at note 341.

342. Colin Bennett, Regulating Privacy: Data Protection and Public Policy in Europe and the United States 18 (1992); see also Lyon, supra note 313, at 84. Back to text at note 342.

343. See David J. Curry, The New Marketing Research Systems 7-12 (1993). Back to text at note 343.

344. See Inquiry on Privacy Issues Relating to Private Sector Use of Telecommunications-Related Personal Information, 59 Fed. Reg. 6842, 6842 (1994) [hereinafter Inquiry on Privacy Issues] ("As the [National Information Infrastructure] develops, Americans will be able to access numerous commercial, scientific, and business data bases . . . [and] engage in retail, banking and other commercial transactions . . . all from the comfort of their homes."); see also Microsoft and Visa to Provide Secure Transaction Technology for Electronic Commerce, PR Newswire, Nov. 8, 1994, available in WESTLAW, PRNews-C database (announcing plans to provide secure electronic bankcard transactions across global public networks using RSA encryption). Back to text at note 344.

345. Inquiry on Privacy Issues, supra note 344; cf. Jeffrey Rothfeder, Privacy for Sale: How Computerization Has Made Everyone's Private Life an Open Secret 28 (1992); David Burnham, The Rise of the Computer State 20, 23-25 (1983). Back to text at note 345.

346. "90% of large companies are building, or planning to build, a data warehouse." Commercial Parallel Processing Conference, supra note 328 (reporting on presentation of Scott F. Miller, VP High Performance Computing); cf. Cheryl D. Krivda, Data-Mining Dynamite, Byte, Oct. 1995, at 97 (describing creation of data warehouses). Back to text at note 346.

347. See, e.g., Pilot Software Launches Major New Data Mining Initiative, Bus. Wire, Nov. 8, 1995, available online LEXIS library News file curnws (describing ambitious plan to design techniques to "discover and explore relevant hidden and predicative information housed in massive data warehouses"). Back to text at note 347.

348. See G. Bruce Knecht, Is Big Brother Watching Your Dinner and Other Worries of Privacy Watchers, Wall St. J., Nov. 9, 1995, at B1 (quoting warning by Rep. Jim Moran of Virginia). Back to text at note 348.

349. Robert GarcXia, "Garbage In, Gospel Out": Criminal Discovery, Computer Reliability, and the Constitution, 38 UCLA L. Rev. 1043, 1065 (1991). Back to text at note 349.

350. For an alarming account of FinCEN, see Steven A. Bercu, Toward Universal Surveillance in an Information Age Economy: Can We Handle Treasury's New Police Technology?, 34 Jurimetrics J. 383, 429 (1994). Back to text at note 350.

351. Office of Technology Assessment, U.S. Congress, Making Government Work: Electronic Delivery of Federal Services 144 (OTA-TCT-578 1993). Back to text at note 351.

352. Lyon, supra note 313, at 12; Simitis, supra note 316, at 707. Back to text at note 352.

353. On public disclosure, see the magisterial discussion in Kreimer, supra note 84. For an interesting and skeptical account of the issues in private disclosure, see Lillian R. Bevier, Information About Individuals in the Hands of Government: Some Reflections on Mechanisms for Privacy Protection, 4 Wm. & Mary Bill Rts. J. 455 (1995). Back to text at note 353.

354. See Paul Schwartz, Data Processing and Government Administration: The Failure of the American Legal Response to the Computer, 43 Hastings L.J. 1321, 1324 (1992) (stating that from an international perspective, the American legislative response to computer processing of personal data is incomplete); for a careful description and critique of European and Canadian data protection laws, see David H. Flaherty, Protecting Privacy in Surveillance Societies (1989). Back to text at note 354.

355. See Privacy Act of 1974, 5 U.S.C. § 552a (1995). Back to text at note 355.

356. Fair Credit Reporting Act, 15 U.S.C. § 1681 (1995). Back to text at note 356.

357. See generally Priscilla M. Regan, Legislating Privacy (1995); Bennett, supra note 342. Back to text at note 357.

358. Lyon, supra note 313, at 15. Back to text at note 358.

359. Pub. L. No. 99-508, 100 Stat. 1860 (codified at 18 U.S.C. § 2701 (1988)). Back to text at note 359.

360. Michael deCourcy Hinds, Personal But Not Confidential: A New Debate Over Privacy, N.Y. Times, Feb. 27, 1988, at 56. Back to text at note 360.

361. See Flaherty, supra note 354, at 406-07 (concluding extensive comparative study with warning that while it is possible to have effective data protection commissions, it is also possible they will be viewed as "a rather quaint, failed effort"). Back to text at note 361.

362. Conversation with Peter Swire, Associate Professor of Law, University of Virginia, Jan. 4, 1996. Back to text at note 362.

363. See Paul M. Schwartz, European Data Protection Law and the Restrictions on International Data Flows, 80 Iowa L. Rev. 471, 472 (1995) (noting that even Europe-wide controls on data flows are insufficient to protect privacy in an era of internationalized communications) [hereinafter European Data Protection Law]; Privacy and Participation, supra note 325, at 553 (same). Back to text at note 363.

364. Common Position (EC) No/95 With a View to Adopting Directive 94/ /EC of the European Parliament and of the Council on the Protection of Individuals with regard to the Processing of Personal Data and on the Free Movement of Such Data, 1995, O.J. (C 93, Apr. 13, 1995), reprinted in Appendix, 80 Iowa L. Rev. 697 (1995). For a discussion of what constitutes an adequate level, see European Data Protection Law, supra note 363, at 480-88. Back to text at note 364.

365. For a discussion of European efforts to prevent personal data from leaving Europe without guarantees that it will not be improperly distributed, see European Data Protection Law, supra note 363. Back to text at note 365.

366. See, e.g., Simitis, supra note 316, at 734 (discussing West German Federal Constitutional Court's protection of "informational self-determination"). Back to text at note 366.

367. Cf. Associated Press, "Junk Mail" Suit Seen as Threat to Direct Marketers, Mar. 11, 1996, available online LEXIS, News Library, Curnws file (describing efforts by Ram Aurahami to sue U.S. News & World Report for selling his name to direct marketers without his permission). Back to text at note 367.

368. See, e.g., Lyon, supra note 313, at 49 (describing lengthy delays introduced into purchase of washing machine by his refusal to supply personal data). Back to text at note 368.

369. Others have reached similar conclusions in other contexts. For example, "[a]nonymity is the only sure defense" for those exercising upopular constitutional rights that might expose them to violence, Kreimer, supra note 84, at 40. Back to text at note 369.

370. Whalen v. Roe, 429 U.S. 589 (1977). Back to text at note 370.

371. See supra Part II. Back to text at note 371.

372. The privacy provisions of the state constitution of California have been held to apply to private actors. See Hill v. National Collegiate Athletic Ass'n, 865 P.2d 633 (Cal. 1994). Back to text at note 372.

373. See Tribe, supra note 132, § 15-1; Ken Gormley, One Hundred Years of Privacy, 1992 Wis. L. Rev. 1335, 1340. Back to text at note 373.

374. 429 U.S. 589 (1977). For a scholarly analysis of the right to privacy outside the Fourth Amendment context, see Kreimer, supra note 84. Back to text at note 374.