Κακοποιοί της Σφαίρας των Δεδομένων

Λοιπόν, εγώ και ο κολλητός μου ο Howard, καθόμασταν ένα βράδυ έξω από το 40 Rod Saloon, όταν αυτός εντελώς ξαφνικά, λεει, “Για κοίτα εδώ. Τι λες;”. Γυρίζω και βλέπω τους δύο ξένους να έρχονται στην πόλη. Είναι νέοι και κάπως ανήσυχοι, και φαίνονται να βαριούνται τη ζωή τους. Δε χρειάζεται και πολύ για να καταλάβει κανείς ότι σημαίνουν μπελάδες…

Μάλλον, δεν είχαν ακριβώς έτσι τα πράγματα. Στην πραγματικότητα, ο Howard και εγώ περιπλανούμασταν σαν τυφλοί στις ηλεκτρονικές ερημιές του WELL, και το όλο επεισόδιο εκτυλίχθηκε με μορφή λέξεων πάνω σε μια οθόνη.

Howard: Πολύ ενδιαφέρον το καινούριο ζευγαράκι. Ο ένας αυτοαποκαλείται acid και ο άλλος optik.

Barlow: Χμμμ. Ποια είναι τα πραγματικά τους ονόματα;

Howard: Κοίτα στα finger files.

Και έτσι πληκτρολόγησα !finger acid. Αρκετά δευτερόλεπτα αργότερα ο υπολογιστής “Sequent” του WELL έστειλε το παρακάτω μήνυμα στον δικό μου Macintosh στο Wyoming:

Login name: acid In real life: Acid Phreak

συμπεριλαμβανομένου του ισχυρισμού ότι κάποιος, κάπου στον πραγματικό κόσμο, κυκλοφορούσε καλώντας τον εαυτό του Phiber Optik. Αμφέβαλλα.

Σ’ αυτόν τον σιωπηλό κόσμο, κάθε είδους συζήτηση είναι πληκτρολογημένη. Για να εισέλθει κανείς εδώ, εγκαταλείπει σώμα και χώρο για να γίνει αντικείμενο φτιαγμένο μόνο από λέξεις. Μπορείς να δεις αυτά που λενε (ή που πρόσφατα είπαν) οι γείτονές σου, αλλά όχι τους ίδιους ή το φυσικό τους περιβάλλον. Οι συναντήσεις είναι συνεχείς και οι παθιασμένες συζητήσεις περιλαμβάνουν οτιδήποτε από σεξουαλικές διαστροφές έως υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς.

Είτε μέσω μιας telephone tendril είτε μέσω εκατομμυρίων, όλοι είναι συνδεδεμένοι μεταξύ τους. Συλλογικά σχηματίζουν αυτό που οι κάτοικοί του αποκαλούν το Δίκτυο. Εκτείνεται σε αυτή την απέραντη περιοχή που αποτελείται από ηλεκτρόνια, μικροκύματα, μαγνητικά πεδία, παλμούς φωτός και συνιστά αυτό που συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας William Gibson βάφτισε Κυβερνοχώρο.

Ο Κυβερνοχώρος, στη σημερινή του κατάσταση, συγγενεύει με τη Δύση του 19^ου αιώνα. Είναι αχανής, αχαρτογράφητος, πολιτισμικά και νομικά ασαφής, γλωσσικά λιτός (εκτός αν είναι κανείς στενογράφος), δύσκολα περιγιήσιμος, και ανοιχτός στις αρπαγές. Μεγάλα ιδρύματα αξιώνουν ότι τους ανήκει, αλλά οι περισσότεροι από τους γνήσιους κατοίκους του είναι μοναχικοί και ανεξάρτητοι, συχνά στο βαθμό της αντικοινωνικότητας. Είναι, βεβαίως, το ιδανικό επωαστήριο, τόσο για παρανόμους, όσο και για νέες ιδέες περί ελευθερίας.

Αναγνωρίζοντας αυτό το γεγονός, το περιοδικό Harper’s Magazine αποφάσισε το Δεκέμβριο του 1989 να συγκαλέσει μια από τις περιοδικές του συνεδριάσεις έχοντας σαν άξονα ένα σύμπλεγμα θεμάτων που περιβάλλουν τους υπολογιστές, την πληροφορία, το ιδιωτικό απόρρητο και την ηλεκτρονική εισβολή ή “cracking”. Όπως ταίριαζε, η συνεδρίαση συνήλθε στον Κυβερνοχώρο, χρησιμοποιώντας το WELL σαν “τοποθεσία”.

Το τι γύρευα εγώ εκεί δεν ήταν και τόσο ξεκάθαρο, αφού τα περισσότερά μου χρόνια εργάστηκα είτε σπρώχνοντας αγελάδες είτε πουλώντας τραγούδια, αλλά τουλάχιστον συνεισέφερα στην κατάσταση με λαμπρή γνώση σχετική με πόλεις αγελαδάρηδων, αφού στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου έζησα σε τέτοιες πόλεις.

Αυτά, και κάποιο είδος αθωότητας τόσο για την τεχνολογία όσο και για την ηθική του Κυβερνοχώρου, η οποία γρήγορα θα μεταμορφωνόταν στη σύγχυση που προκαλεί η γνώση.

Αρχικά, έρεπα προς μια συμπάθεια για τον Acid και τον Optik και για του λοιπούς συναδέλφους τους, Adelaide, Knight Lightning, Taran King και Emmanuel. Πάντα ένοιωθα πιο άνετα με παρανόμους από ότι με ρεπουμπλικάνους, παρότι τα διαπιστευτήριά μου στο δεύτερο στρατόπεδο είναι αδιαφιλονίκητα.

Αλλά καθώς η συγκέντρωση του Harper’s φούσκωνε σε γιγάντια πόλη (οι συμμετέχοντες πληκτρολόγησαν 110.000 λέξεις σε 10 μέρες), άρχισα να αναρωτιέμαι. Αυτά τα παιδιά ήταν ανυπότακτα, χυδαία, ανώριμα, ανήθικα, προσβλητικά, και, γαμώτο, πολύ καλά σε αυτό που κάνανε.

Ακόμη χειρότερα, έστειλαν έναν αριθμό πρώην παιδιών όπως εμένα στο Μεσαίωνα. Η τρομερή μέρα όπου κάτι πιστολάδες θα μου τράβαγαν τα γένια και θα με αποκαλούσαν, ακριβολογώντας, παλιοπορδή, είχε φτάσει.

Κάτω από ιδανικές συνθήκες, το τυφλό ψηλαφητό των συνομιλιών στο bulletin board δίνει στην κοινωνική συνδιαλλαγή κάτι από θέατρο No. Αψυχολόγητες αντιδράσεις ή, όπως αλλιώς αποκαλούνται, “flames”, είναι κοινός τόπος ακόμη και ανάμεσα σε συμμετέχοντες οι οποίοι μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, κάτι το οποίο, όπως αμέσως φάνηκε, δεν μπορούν να κάνουν οι Κυβερνοπάνκ και οι τεχνο-χίπις.

Ο δικός μου αρχικός ενθουσιασμός για τους crackers μαράθηκε από το συνεχές πυρ πληκτρολογημένης τεστοστερόνης. Γρήγορα θυμήθηκα ότι δεν ήξερα και πολλά για το ποιοι ήταν, τι κάνανε ή πώς το κάνανε. Θυμήθηκα επίσης ιστορίες για crackers που συνεργάζονται με τη μαφία αδειάζοντας πιστωτικές κάρτες, πράγμα για το οποίο ανταμείβονταν με (κλεμμένο) εξοπλισμό.

Ο hacker τον οποίο συνέλαβε ο Clifford Stoll, ο “Hagbard”, διεξήγαγε από το Ανόβερο κατασκοπεία για λογαριασμό της KGB υπεξαιρώντας δεδομένα από στρατιωτικές βάσεις δεδομένων στις Η.Π.Α.

Τα blue boxes του John Draper ήταν συσκευές που παρήγαγαν ήχους διαφόρων συχνοτήτων με κύριο σκοπό τις δωρεάν τηλεφωνικές κλήσεις. Ο πιο διάσημος ήχος ήταν αυτός των 2600Hz, από όπου και το όνομα του περιοδικού 2600.

Ο Osborne 1 ήταν ο πρώτος φορητός υπολογιστής στον κόσμο. Κατασκευάστηκε το 1981 από την Osborne Computer Co., η οποία χρεοκόπησε μετά από δύο χρόνια.

Και θυμήθηκα τον Kevin Mitnick, τώρα 25 χρονών, που εξίτισε ποινή για μια πληθώρα εγκλημάτων σχετικών με υπολογιστές και τηλέφωνα. Πριν τη φυλάκισή του ο Mitnick ήταν, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, ένας επικίνδυνος τύπος με έναν υπολογιστή. Διατάραζε τη λειτουργία των τηλεφωνικών εταιριών και διέκοπτε τις τηλεφωνικές συνδέσεις διάσημων προσώπων. Όπως και ο πιτσιρικάς στο “Παιχνίδια Πολέμου”, εισέβαλε στον υπολογιστή της Διοίκησης Άμυνας Βόρειας Αμερικής (NORAD) στο Colorado Springs.

Το φάντασμά του άρχισε να πλανιέται στην συνδιάσκεψη. Μετά από έντονες διαπραγματεύσεις αρκετών ημερών, η συζήτηση κατέληξε σε μια κρίσιμη διαμάχη για την ηθική της ασφάλειας.

Φαίνονταν να σκέφτονται ότι όφειλαν να παραβιάζουν τα ανεπαρκώς ασφαλισμένα συστήματα, και κατ’ επέκταση, ότι ξεκλείδωτα σπίτια πρέπει να καταληστεύονται. Αυτό το τελευταίο με φούντωσε ιδιαίτερα, αφού για φιλοσοφικούς λόγους, αρνούμαι να κλειδώνω το σπίτι μου.

Ο πολιτισμός κατέρρευσε. Αρχίσαμε να βλέπουμε αντιλογίες όπως:

Αντιμέτωποι με αυτό το τρομακτικό μείγμα από ωμή νιότη και φαινομενική δύναμη, ταραχτήκαμε σαν κοπάδι από αγανακτισμένους πολίτες που υπερασπίζονται με πάθος το στάτους κβο. Ένας πρώην hacker ούρλιαξε στον συντάκτη του Harper’s που ήταν υπεύθυνος για τη συνεδρίαση. “Έχεις ή δεν έχει τα ονόματα και τις διευθύνσεις αυτών των εγκληματιών;”. Παρόλο που δεν είχαν διαπράξει κανένα πρόδηλο έγκλημα, αυτός ήταν έτοιμος να καλέσει την αστυνομία.

Τελικά έφτασαν και σε μένα:

Ποτέ μου δεν είχα συναντήσει κάποιον τόσο προφανώς ανάξιο της εμπιστοσύνης μου όσο αυτοί οι μικροί μηδενιστές. Μου γέννησαν αμφιβολίες για μια βασική αρχή, ότι δηλαδή η μεγαλύτερη ασφάλεια βρίσκεται στην τρωτότητα. Αποφάσισα ότι είχε φτάσει η στιγμή να δοκιμάσω την ορθότητα αυτού του αξιώματος…

Πέρασα μια μέρα απορώντας αν είχα να κάνω με ένα άλλο Kevin Mitnick πριν έρθει το δεύτερο παπούτσι:

Σε αυτό το σημείο κατέβασε το πιστωτικό μου ιστορικό.

Ο Optik είχε παραβιάσει τον πυρήνα της TRW, ενός οργανισμού που δουλειά του ήταν να ασχολείται με τις δικές μας δουλειές, εξάγοντας μια συνοψισμένη (και λαθεμένη) εκδοχή την οικονομικής μου ζωής. Επιπλέον υπήρχε και η επιπλοκή ότι αυτός και ο Acid μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν εναντίον μου αν δεν υποχωρούσα.

Από τότε βέβαια έχω μάθει ότι ενώ είναι σχετικά εύκολο να βρει κανείς τις πληροφορίες αυτού του είδους, το να τις αλλάξει δεν είναι καθόλου εύκολο. Αλλά εκείνο τον καιρό η εκτίμησή μου για τις σκοτεινές ικανότητες των crackers είχαν κάτι από δεισιδαιμονικό δέος. Στα μάτια μου ήταν ψηφιακοί μάγοι έτοιμοι να στοιχειώσουν την οικονομική ψυχή μου.

Είχα βρεθεί σε μπαράκια βλάχων έχοντας μπούκλες, μαστουρωμένος στην αστυνομία και μεταμεσονύχτια στο Harlem αλλά κανένας δε με πανικόβαλε έτσι όπως ο Phiber Optik τότε. Κατάλαβα ότι είχαμε προβλήματα που ξεπερνούσαν το εύρος του WELL σαν μέσο για τη διαβίβαση ανθρώπινης επικοινωνίας. Αν κάποιος επρόκειτο να με παραλύσει με μαγικά, τότε τουλάχιστον να φανεί πιο πραγματικό από ότι μέσα από ένα modem.

Του έστειλα ένα e-mail ζητώντας του να μου τηλεφωνήσει. Του είπα ότι δε θα προσέβαλα τις ικανότητές του δίνοντάς του τον αριθμό μου, και με τη βεβαιότητα που μου έδωσε αυτή η πρόκληση, περίμενα το τηλέφωνο να χτυπήσει. Πράγμα και το οποίο, αμέσως, έγινε.

Σε αυτή τη συζήτηση και σε άλλες που ακολούθησαν αντιμετώπισα έναν έξυπνο, πολιτισμένο και με αρχές δεκαοχτάχρονο, ο οποίος ακούγονταν, και συνεχίζει να ακούγεται σαν να μην αποτελεί απειλή ούτε για άνθρωπο ούτε για δεδομένα. Οι παραβιαστικές του διαθέσεις φαίνονταν να είναι απλώς εξερευνητικές, και εγώ άρχισα να αναρωτιέμαι αν οι σπηλαιολόγοι θα αποτελούσαν απειλή αν όλες οι σπηλιές ανήκαν στην AT&T.

Οι τρομακτικές πόζες που έπαιρναν στην οθόνη ο Optik και ο Acid ήταν ένα φαινόμενο, ενισχυμένο από το μέσο, το οποίο ήταν γνωστό ως: Γίνεσαι αυτό που σε σένα βλέπουν οι άλλοι. Απλώς συνέκλιναν προς αυτό που εμείς και πιο σημαντικά, οι συντάκτες του Harper’s, περίμεναν από αυτούς. Ακριβώς όπως τα τηλεοπτικά δάκρυα θυμάτων καταστροφών, οι γρυλισμοί τους γρήγορα υιοθετήθηκαν για μαζική διανομή.

Μήνες αργότερα το Harper’s μας πήγε, εμένα τον Optik και τον Acid, για γεύμα σε ένα εστιατόριο του Μανχάταν, το οποίο ήταν (αν και λίγο φανταχτερό) καταλλήλως κινέζικο. Ο Acid και ο Optik, σαν υλικά όντα, ήταν πλυμένοι και κομψοί. Εξέπεμπαν το ίδιο αίσθημα κινδύνου με πάπιες. Αλλά όπως και το Harper’s, τα υπόλοιπα μέσα ανακάλυψαν με ευχαρίστηση ότι τα αγόρια είχαν αναπτύξει μια διακριτά θεατρική προσωπικότητα για τις περιπλανήσεις τους στον Κυβερνοχώρο.

Αστράφτοντας με ακτίνες δυαδικού χρωμίου, περνούσαν δίπλα από φώτα klieg καλύπτοντας ψηφιακές αποστάσεις. Εκεί θα ήταν παράνομοι. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι να αρχίσουν να πιστεύουν ότι είναι πραγματικά τόσο κακοί όσο έλεγαν. Και ούτε στιγμή πριν οποιοσδήποτε άλλος το πιστέψει.

Από αυτή την άποψη ήταν απλώς άλλος ένας Κιντ που τον λέγανε Μπίλι, που πολλές από τις αγριότητές του στην προ-πολιτισμική Δύση εμπνεύστηκε από τον ίδιο συγγραφέα της δεκάρας που τον χρονογραφούσε. Και σαν τον Tom Horn, οι δυο τους φαίνονταν να αμφιβάλλουν για το σε πια πλευρά του νόμου βρισκόταν. O Acid εξέφρασε ακόμη και την επιθυμία να δουλέψει κάποια μέρα για την κυβέρνηση, για να τσακώνει “τρομοκράτες και καταχραστές κώδικα”.

Υπάρχει επίσης και μια οριακή ασάφεια στα “εγκλήματα” που διαπράττουν οι crackers. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι κλέβουν βίντεο. Το να αντιγράψεις ένα αρχείο κειμένου από την TRW δεν στερεί τον ιδιοκτήτη του από τίποτα εκτός από την αποκλειστικότητά του. (Αν και μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι η πληροφορία έχει χρηματική αξία μόνο σε σχέση με τον περιορισμό της).

Δεν αμφισβητεί κανείς ότι χρησιμοποιούσαν κανάλια επικοινωνίας χωρίς άδεια. Το βράδυ που συναντηθήκαμε, άφησαν για αρκετή ώρα το τραπέζι και χώθηκαν σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο. Δεν τους είδα να αλλάζουν νομίσματα πριν σηκωθούν.

Και, καθώς γινόμουν λιγότερο εχθρός και περισσότερο αρχηγός προσκόπων, άρχισα να δέχομαι “μαζικές κλήσεις”, όπου έξι ή οχτώ από αυτούς παραβίαζαν δημόσια τηλέφωνα στη Νέα Υόρκη και έπεφταν ταυτόχρονα στη γραμμή μου στο Wyoming. Αυτοί οι επιδέξιοι ελιγμοί μου θύμιζαν ακροβατικά αλεξιπτωτιστών που συνεδριάζουν σε ελεύθερη πτώση. Σε αυτή την περίπτωση, ο κίνδυνος ήταν κυρίως νομικός.

Η άλλη αγαπημένη τους ασχολία είναι το εφηβικό άθλημα της παράνομης εισόδου. Επιμένουν να πηγαίνουν εκεί που δεν ανήκουν. Από την άλλη, οι έφηβοι προχωρούσαν απρόσκλητοι από την αυγή της ανθρώπινης εφηβείας. Φαίνεται να πηγαίνει πακέτο. Η μόνη καινοτομία είναι η νέα μορφή της απαγορευμένης ζώνης και των μέσων για να εισχωρήσει κανείς σε αυτή.

Απ’ όπου και προέρχεται το άγχος. Όλα είναι τόσο κακώς ορισμένα. Πώς μπορείς να μαντέψεις τι βρίσκεται στις καρδιές τους αν δεν μπορείς να δεις τα μάτια τους;

Πώς μπορεί κανείς να είναι σίγουρος ότι, όπως ο Mitnick, δεν θα περάσουν τη γραμμή για μια άλλη εφηβική ασχολία, τον βανδαλισμό; Και πώς μπορείς να είσαι σίγουρος ότι δεν συνιστούν απειλή, όταν δεν ξέρεις τι θα μπορούσε να είναι μια απειλή;

Και οι crackers συγκινούνται κατά ένα μέρος και από τη μεταφορική ασάφεια των ίδιων των νόμων. Στο Δίκτυο οι ενέργειές τους είναι απρόβλεπτες. Κανείς δεν ξέρει πότε θα χτυπήσουν.

Αυτό συμβαίνει γιατί τα περισσότερα νομοθετήματα που ενεργοποιούνται εναντίον των crackers σχεδιάστηκαν για έναν πολύ διαφορετικό κόσμο. Για παράδειγμα, μπορεί κανείς να θεωρήσει την παράνομη ηλεκτρονική πρόσβαση σαν το ηθικό ανάλογο της παραδοσιακής καταπάτησης περιουσίας; Σαν μια ανοιχτή πεδιάδα, τα όρια του Κυβερνοχώρου είναι δύσκολο να περιφραχτούν και ακόμη πιο δύσκολο να υπερασπιστούν.

Είναι η μετάδοση μέσα από ένα, κατά τα άλλα αχρησιμοποίητο, κανάλι στ’ αλήθεια κλοπή; Είναι η αφανής διέλευση μιας διάνοιας μέσα από τον κεντρικό υπολογιστή της TRW, χωρίς να αφήνει κανένα ίχνος, το ίδιο όπως η διέλευση ενός φορτηγού από το Back 40; Τι είναι ένα μέρος όταν ο Κυβερνοχώρος είναι παντού; Τι είναι τα δεδομένα και τι η ελευθερία λόγου; Πως διαχειρίζεται κανείς περιουσία που δεν έχει φυσική υπόσταση αλλά που μπορεί να αναπαραχθεί απείρως; Είναι ο υπολογιστής το ίδιο με τον Τύπο; Μπορεί το ιστορικό των επαγγελματικών μου υποθέσεων να ανήκει σε κάποιον άλλο; Μπορεί κανείς να ισχυριστεί ηθικά ότι του ανήκει η ίδια η γνώση;

******

“Πρόσφατα, παρατηρούμε έναν τρομακτικό αριθμό νέων ανθρώπων, οι οποίοι για διάφορους κοινωνικούς και ψυχολογικούς λόγους έχουν προσηλωθεί στους υπολογιστές τους και εκμεταλλεύονται το δυναμικό τους με εγκληματικό τρόπο. Συχνά, εγκληματική δραστηριότητα που περιλαμβάνει τηλεπικοινωνιακές απάτες (δωρεάν υπεραστικά τηλεφωνήματα), μη εγκεκριμένη πρόσβαση σε υπολογιστές (είτε για κέρδος, εγωισμό ή διανοητική πρόκληση), απάτες με πιστωτικές κάρτες (ρευστό σε προκαταβολή και αγορά προϊόντων), εξελίσσεται σε άλλες καταστροφικές μορφές όπως ιούς υπολογιστών”.

“Η εμπειρία μας δείχνει ότι πολλοί από τους ύποπτους hackers δεν είναι πλέον παραστρατημένοι έφηβοι που κάνουν ζαβολιές με τους υπολογιστές τους. Μερικοί είναι τώρα εξειδικευμένοι διαχειριστές υπολογιστών που χρησιμοποιούν τους υπολογιστές για να εμπλακούν σε άνομες δραστηριότητες“.

Αποσπάσματα μιας δήλωσης του

Garry M. Jenkins

Υποδιευθυντή της Μυστικής Υπηρεσίας των Η.Π.Α.

“Το δικαίωμα των ανθρώπων στην ασφάλεια του ατόμου τους, των οικιών τους, των εγγράφων τους, των αντικειμένων τους απέναντι σε αδικαιολόγητες έρευνες και κατασχέσεις, δεν πρέπει να παραβιάζεται και κανένα ένταλμα δεν πρέπει να εκδίδεται χωρίς εύλογη αιτία, συνοδευόμενο από όρκο ή βεβαίωση, και ιδιαίτερα να περιγράφει τον χώρο της έρευνας και τα άτομα ή αντικείμενα που θα συλληφθούν ή θα κατασχεθούν”.

Άρθρο IV

Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Στις 24 Ιανουαρίου 1990 μια διμοιρία πρακτόρων της Μυστικής Υπηρεσίας εισήλθε στο διαμέρισμα που ο Acid Phreak μοιράζεται με τη μητέρα του και τη δωδεκάχρονη αδερφή του. Η τελευταία ήταν και το μόνο πρόσωπο στο σπίτι όταν εισέβαλαν από τη μπροστινή πόρτα με τα όπλα τραβηγμένα. Κατάφεραν να την κρατήσουν επί μισή περίπου ώρα, ώσπου το θήραμά τους ήρθε σπίτι του.

Εκείνη την ώρα είχαν σχεδόν ολοκληρώσει το πακετάρισμα των εγκόσμιων αγαθών του Acid, μεταξύ άλλων ο υπολογιστής του, οι σημειώσεις του (χάρτινες και μαγνητικές), τα βιβλία του και αμφίβολης επικινδυνότητας εργαλεία όπως ένας αυτόματος τηλεφωνητής, ένα φορητό κασετόφωνο και ολόκληρη η συλλογή μουσικών κασετών.

Ένας πράκτορας του ζήτησε να προσδιορίσει τον πραγματικό σκοπό του αυτόματου τηλεφωνητή και παρέμεινε πράγματι σκεπτικός όταν άκουσε ότι απαντούσε στα τηλεφωνήματα. Οι κασέτες δεν έδειχναν να περιέχουν τίποτα περισσότερο από μουσική, αλλά ποιος ξέρει τι σκοτεινά δεδομένα μπορεί να είχε κρύψει ανάμεσα στις νότες ο Acid.

Όταν η μητέρα του γύρισε από τη δουλειά βρήκε στο διαμέρισμά της σκηνές αντιληπτής εγκληματικότητας. Ρώτησε τι ακριβώς είχε κάνει ο γιος της για να αξίζει τέτοιας προσοχής και άκουσε ότι, μεταξύ άλλων, είχε κρασάρει το σύστημα της AT&T μερικές μέρες πριν. (Νωρίτερα, η AT&T είχε αναλάβει την πλήρη ευθύνη). Συνεπώς, εξήγησε ο πράκτορας, ο αγαπημένος της γιος εθεωρείτο υπεύθυνος για ζημίες ύψους πάνω του ενός δις δολαρίων στην οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αυτή η κατηγορία δεν έγινε ποτέ επίσημη. Πράγματι, καμιά κατηγορία οποιουδήποτε είδους δεν συγκροτήθηκε εναντίον του κ. Phreak τότε και παρόλο που η Μυστική Υπηρεσία διατήρησε την κατοχή του εξοπλισμού, του λογισμικού και των δεδομένων του, καμιά κατηγορία δεν είχε απαγγελθεί μετά από τέσσερις μήνες.

Σε όλη την πόλη παρόμοιες σκηνές εκτυλίχτηκαν στα σπίτια των Phiber Optik και ενός συναδέλφου του με την κωδική ονομασία Scorpion. Και πάλι, εξοπλισμός, σημειώσεις, δίσκοι σκληροί και μαλακοί και προσωπικά αντικείμενα κατασχέθηκαν. Και πάλι καμιά κατηγορία δεν απαγγέλθηκε.

Το επίκεντρο αυτής της εντυπωσιακής συμπαράταξης δυνάμεων ήταν η Λεγεώνα της Συντέλειας (Legion of Doom), μια ομάδα στην οποία ποτέ δεν υπήρχαν επίσημες λίστες μελών, αλλά για την οποία τα μέλη με τα οποία μίλησα υπολόγιζαν τον αριθμό τους μικρότερο του 20, στην πλειοψηφία τους έφηβοι ή εικοσάρηδες.

Ρώτησα τον Acid γιατί επιλέχθηκε ένα τέτοιο απειλητικό όνομα. “Ούτε εσύ θα ήθελες ένα νεραϊδένιο όνομα όπως Legion of Flower Pickers (Λεγεώνα των Λουλουδάτων) ή κάτι τέτοιο”. Αλλά τα ΜΜΕ το φούσκωσαν. Παρουσίασαν τη Λεγεώνα της Συντέλειας σαν να ήταν συμμορία, ενώ στην πραγματικότητα ήταν μια χούφτα σπασίκλες πίσω από τερματικά.

******

Κάπου στο Δεκέμβρη του 1988 ένας εικοσάχρονος Λεγεωνάριος της Συντέλειας, ονομαζόμενος The Prophet, παραβίασε έναν υπολογιστή της Bell South και κατέβασε ένα αρχείο κειμένου τριών σελίδων, το οποίο περιέγραφε με γραφειοκρατική τεχνοτροπία ασύγκριτης θαμπάδας, τις διοικητικές διαδικασίες και ευθύνες για την προώθηση στην αγορά, την υποστήριξη, την αναβάθμιση και τη χρέωση για το σύστημα 911 της Bell South.

Ένα συμπαγές μπάχαλο αρκτικόλεξων, το έγγραφο ήταν γεμάτο με εδάφια του στυλ:

“Σε συμφωνία με τη βασική SSS/MAC στρατηγική παροχών, το SSS/MAC θα είναι Γενικό Γραφείο Ελέγχου (ΓΓΕ) για όλες της Επισημάνσεις για κυκλώματα PSAP (επίσημες υπηρεσίες) και πολλές άλλες υπηρεσίες για αυτόν τον πελάτη. Η εκπαίδευση πρέπει να προγραμματιστεί για όλο το προσωπικό που εμπλέκεται με το SSS/MAC για τη διάρκεια της προ-υπηρεσιακής φάσης του σχεδίου.”

Και άλλα τέτοια.

Ρισκάροντας σε κάποιο βαθμό, έχω και εγώ ένα αντίγραφο αυτού του εγγράφου. Για να το διαβάσει κανείς ολόκληρο χωρίς κόμμα πρέπει να είναι είτε μηχανή είτε άνθρωπος που έχει εξασκηθεί να σκέφτεται σαν μηχανή. Οποιοσδήποτε μπορεί να το κατανοήσει ολόκληρο έχει αλλοιώσει τη συνείδησή του πέρα από βαθμό του να μπορέσει κάποτε να ξαναδιαβάσει Μπλέικ, Γουίτμαν ή Τολστόι. Είναι, απλά, το χειρότερο γραπτό που έχω προσπαθήσει ποτέ να διαβάσω.

Μιας και το έγγραφο δεν περιλαμβάνει τίποτα το ενδιαφέρον για κάποιον που δεν είναι μελετητής της προχωρημένης διοικητικής σκλήρωσης… δηλαδή δεν περιέχει κωδικούς πρόσβασης, εμπορικά μυστικά ή ιδιοκτησιακές πληροφορίες… συμπεραίνω ότι ο Prophet το αντέγραψε σαν τρόπαιο κυνηγιού. Είχε φτάσει στην καρδιά του δάσους και επέστρεψε με αυτό το τομάρι για να το καρφώσει στην πόρτα της καλύβας.

Επιπλέον, ήταν περήφανος για το κατόρθωμά του και αφού τέτοιου είδους τρόπαια μπορούν να αναπαραχθούν άπειρες φορές, δεν περιορίστηκε να το καρφώσει στη δική του πόρτα μόνο. Μεταξύ των τοποθεσιών που το αντέγραψε ήταν και ένα UNIX bulletin board (σαν το WELL) στο Lockport, Illinois, το Jolnet.

Το Phrack ήταν ένα παράξενο περιοδικό με την έννοια ότι ήταν εντελώς ιδεατό. Η μόνη περίπτωση που τα άρθρα του εμφανίζονταν στο χαρτί ήταν όταν κάποιος από τους συνδρομητές του αποφάσιζε να εκτυπώσει ένα αντίγραφο. Αλλά κατά τα άλλα, οι εκδόσεις του περιοδικού υπήρχαν μόνο στον Κυβερνοχώρο και δεν έπαιρνε καμιά φυσική μορφή.

Όταν το έγγραφο της Bell South έπεσε στην κατοχή του Knight Lightning, σκέφτηκε ότι θα διασκέδαζε τους αναγνώστες του περιοδικού και το συμπεριέλαβε στην επόμενη έκδοση του Phrack. Δεν είχε κανένα λόγο να πιστεύει ότι έκανε κάτι παράνομο. Δεν υπήρχε καμία ένδειξη ότι περιείχε ιδιοκτησιακή ή ακόμη και κάποιου είδους ευαίσθητη πληροφορία. Όντως το έγγραφο έχει μεγάλες ομοιότητες με άλλες αναφορές τηλεπικοινωνιακού χαρακτήρα που έχουν δοθεί στη δημοσιότητα εδώ και πολύ καιρό.

Παρόλα αυτά, ο Rich Andrews, ο διαχειριστής συστήματος που επέβλεπε τη λειτουργία του Jolnet, σκέφτηκε ότι αυτό το έγγραφο ήταν κάπως παράξενο, όταν το είδε για πρώτη φορά στο σύστημά του. Για να είναι σε κάθε περίπτωση εξασφαλισμένος, προώθησε ένα αντίγραφο στην AT&T. Κατόπιν οι αρχές ήρθαν σε επικοινωνία μαζί του και αυτός τους πρόσφερε την πλήρη συνεργασία του. Θα το μετάνιωνε αργότερα.

Με βάση τα προαναφερθέντα, η Εισαγγελική Αρχή στο Lockport πείστηκε από την Μυστική Υπηρεσία στις αρχές του Φεβρουαρίου να εκδώσει μήνυση επτά σημείων εναντίου του Prophet και του Knight Lightning, κατηγορώντας τους, μεταξύ άλλων, για διαπολιτειακή μεταφορά κλεμμένης περιουσίας αξίας μεγαλύτερης των 5.000 δολαρίων. Όταν στις 7 Φεβρουαρίου 1990 συνελήφθησαν ο Prophet και δύο συνάδελφοί του, οι εφημερίδες της Ατλάντα ανέφεραν ότι αντιμετώπιζαν 40-ετή φυλάκιση και πρόστιμο 2 εκατομμυρίων δολαρίων. O Knight Lightning συνελήφθη στις 15 Φεβρουαρίου.

Η περιουσία υπό εξέταση ήταν το προαναφερθέν μελανό σημείο στη ιστορία του γραπτού λόγου, του οποίου ο πλήρης τίτλος ήταν: A Bell South Standard Practice (BSP) 660-225-104SV-Control Office Administration of Enhanced 911 Services for Special Services and Major Account Centers, March, 1988.

Εκτός από τις κατηγορίες εναντίον του Knight Lightning, με τις οποίες αντιμετώπιζε φυλάκιση 30 χρόνων και πρόστιμα ύψους 122.000 δολαρίων, επιπλέον κατέσχεσαν την έκδοσή του, το Phrack, μαζί με όλο το σχετικό εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένου του καταλόγου συνδρομητών, οι οποίοι για το έγκλημα της εμφάνισής τους στη λίστα, θα έχαναν σύντομα τον εξοπλισμό και τα δεδομένα τους.

Μίλησα με τον Emmanouel Goldstein, τον συντάκτη του 2600, μιας έκδοσης για hackers, η οποία είναι φημισμένη για την δημοσίευση υπεξαιρούμενων εγγράφων. Αν μπορούσαν να κλείσουν το Phrack, δε θα ήταν εύκολο να κλείσουν και το 2600;

Είπε, “έχω ένα πλεονέκτημα. Τυπώνω σε χαρτί και το Σύνταγμα ξέρει πώς να χειρίζεται το χαρτί”.

Στην πραγματικότητα, σχεδόν όλες οι εκδόσεις έχουν σήμερα ηλεκτρονική μορφή σε κάποιο στάδιο της δημιουργίας τους. Σε μια σύγχρονη εφημερίδα, τα άρθρα γράφονται σε υπολογιστές και στέλνονται με modem σε έναν κεντρικό υπολογιστή. Αυτός ο υπολογιστής αναλαμβάνει τη διάταξη της σελιδοποίησης και όλο το προϊόν μεταβιβάζεται ηλεκτρονικά στα τυπογραφεία. Εκεί, τελικά, τα bytes γίνονται μελάνι.

Το Phrack απλώς παρέλειπε αυτό το τελευταίο βήμα μιας ολόκληρης σειράς ιδεατών γεγονότων.

Ωστόσο, αυτή η παράλειψη καθώς και η σημαντική κυκλοφορία του, το άφηναν εκτεθειμένο σε κατάσχεση με βάση το περιεχόμενο. Αν το έγγραφο 911 ήταν τα Pentagon Papers (άλλο ένα ιδιοκτησιακό έγγραφο) και το Phrack ήταν οι Times της Νέας Υόρκης, η ολοκλήρωση της αναλογίας θα ήθελε την κυβέρνηση να σταματά την κυκλοφορία των Times και να κατασχέτει κάθε υλική ιδιοκτησία, από σημειωματάρια μέχρι τυπογραφικές μηχανές.

Όχι πως κάποιος από την πλευρά των εφημερίδων έδειχνε να ανησυχεί ιδιαίτερα για τέτοιες επιπλοκές. Αυτές, και το υπόλοιπο των ΜΜΕ που μπήκαν στον κόπο να αναφέρουν τη σύλληψη του Knight Lightning, ήταν πολύ απασχολημένες με αυτό που ανέφεραν ως παρεμπόδιση της λειτουργίας της υπηρεσίας εκτάκτων περιστατικών επικεντρωμένες στον κοινωνικό προβληματισμό που υποδείκνυε αυτή. Σε ένα ρεπορτάζ εκφράστηκε η ανακούφιση για το ότι κανείς δε φάνηκε να έχει πεθάνει σαν αποτέλεσμα των “εισβολών”.

Ταυτόχρονα στη Βαλτιμόρη στα δίχτυα του 911 πιάστηκε ο Leonard Rose, ή Terminus. Ο Rose, ένα επαγγελματίας σύμβουλος υπολογιστών ειδικευμένος στο UNIX, δέχτηκε επίσκεψη από τους κυβερνητικούς στις αρχές του Φεβρουαρίου. Οι άνδρες-Κ έθεσαν με βία υπό κράτηση για έξι ώρες τη γυναίκα του και το παιδί του ενώ ανέκριναν τον Rose για το 911 και ξεψείριζαν το σύστημά του.

Ο Rose δεν ήξερε τίποτα για το όλο θέμα. Πράγματι, η μόνη σύνδεσή του ήταν περιστασιακές επαφές με τον Knight Lightning για πολλά χρόνια και… η παραδεχόμενη συμμετοχή του στη Λεγεώνα της Συντέλειας. Ωστόσο, ψάχνοντας το σκληρό του δίσκο για αποδείξεις για το έγγραφο 911, βρήκαν κάτι άλλο. Όπως πολλοί σύμβουλοι υπολογιστών, ο Rose είχε κάποια τμήματα πηγαίου κώδικα UNIX στο σύστημά του. Επιπλέον υπήρχαν ενδείξεις ότι είχε στείλει μέρος αυτού του κώδικα μέσω του Jolnet σε κάποιον άλλο σύμβουλο.

Το UNIX είναι ένα ευρέως διαδεδομένο λειτουργικό σύστημα, και παρόλο που το κύριο προτέρημά του είναι η ανοιχτότητά του σε τροποποιήσεις στον πηγαίο κώδικα, αυτός είναι ωστόσο ιδιοκτησία της AT&T. Αυτό που διανεμόταν ευρέως ανάμεσα σε πανεπιστήμια και επιχειρήσεις για πολλά χρόνια, ήταν ξαφνικά στα χέρια του Rose μια εγκληματική κατοχή.

Στο τέλος η Μυστική Υπηρεσία αντάμειψε τον Rich Andrews για την καλή του διαγωγή ως πολίτη, κατάσχοντας τον υπολογιστή όπου έδρευε το Jolnet μαζί με όλα τα ηλεκτρονικά μηνύματα, αναγνωσμένα και μη, που είχαν αφήσει εκεί οι συνδρομητές του. Παρόμοια με τους πολλούς άλλους των οποίων ο εξοπλισμός κατασχέθηκε, δεν απαγγέλθηκε καμιά κατηγορία εναντίον του. Ούτε είναι πιθανό να του απαγγελθεί. Του έχουν ήδη επιβάλλει την χειρότερη ποινή που μπορεί να επιβληθεί σε κάποιον σαν και αυτόν: Θάνατος Δεδομένων.

Ο Andrews σάστισε. “Εγώ είμαι αυτός που το βρήκε, αυτός που το παρέδωσε… Και εγώ είμαι αυτός που την πληρώνει” είπε.

Απορεί κανείς τι θα συμβεί αν βρεθούν τέτοιου είδους έγγραφα στους δίσκους της CompuServe. Ίσως να στείλω εκεί ένα αντίγραφο του 911 για να δούμε τι θα γίνει…

******

Ο Rich Andrews δεν ήταν ο τελευταίος που θα μάθαινε για την νέα ανέμελη στάση της Μυστικής Υπηρεσίας απέναντι στο 4^ο Άρθρο για την προστασία από αδικαιολόγητες κατασχέσεις.

Νωρίς την 1^η Μαρτίου 1990, τα γραφεία μιας εταιρίας παιχνιδιών ρόλου (Role Playing Games), της Steve Jackson Games, δέχτηκαν επίσκεψη από τους άντρες της Μυστικής Υπηρεσίας. Διερεύνησαν εξονυχιστικά τους χώρους, διέρρηξαν αρκετές κλειδωμένες αρχειοθήκες (προκαλώντας ανεπανόρθωτες ζημιές) και τελικά απεχώρησαν παίρνοντας τρεις υπολογιστές, δύο εκτυπωτές λέιζερ, αρκετούς σκληρούς δίσκους και πολλές κούτες με χαρτιά και δισκέτες.

Αργότερα την ίδια μέρα, οι επισκέπτες της Illuminati BBS (την οποία λειτουργούσε η Steve Jackson Games για να είναι σε επαφή με παίχτες σε όλη τη χώρα) συναντούσαν το παρακάτω μήνυμα:

“Μέχρι τώρα δεν έχουμε λάβει εξηγήσεις για το τι έψαχνε η Μυστική Υπηρεσία, το τι περίμεναν να βρουν ή οτιδήποτε άλλο. Είμαστε αρκετά σίγουροι ότι η Steve Jackson Games δεν ήταν ο στόχος αυτών των ερευνών. Σε κάθε περίπτωση, δεν έχουμε διαπράξει τίποτε παράνομο και δεν έχουμε να κρύψουμε τίποτα. Ωστόσο, ο εξοπλισμός που κατασχέθηκε φαίνεται να θεωρείται αποδεικτικό στοιχείο σε αυτή την έρευνα, οπότε είναι μάλλον απίθανο να μας επιστραφεί σύντομα. Μπορεί σε ένα μήνα, μπορεί ποτέ”.

Έχουν περάσει τρεις μήνες τώρα καθώς γράφω αυτά, και όχι μόνο δεν έχει επιστραφεί τίποτα αλλά, σύμφωνα με τον Steve Jackson, η Μυστική Υπηρεσία σταμάτησε να απαντά στα τηλεφωνήματά του. Υπολογίζει ότι στους μήνες από την επιδρομή η μικρή του εταιρία έχασε περίπου 125.000 δολάρια. Με τέτοια λογιστική αιμορραγία, δεν έχει τα μέσα να προσλάβει δικηγόρο για να αντιμετωπίσει τη Μυστική Υπηρεσία. Τόσο η πολιτεία όσο και τα εθνικά γραφεία της Αμερικανικής Ένωσης Πολιτικών Ελευθεριών (ACLU), του είπαν να τα βγάλει πέρα μόνος του όταν ζήτησε τη βοήθειά τους.

Προσπάθησε να απευθυνθεί στον τύπο. Όπως στις περισσότερες άλλες περιπτώσεις, φάνηκαν απρόθυμοι να σημάνουν τις σειρήνες. Ο Jackson υπέθεσε ότι “Ο συντηρητικός τύπος υιοθετεί την άποψη ότι η καταστολή διαβολικών hackers είναι καλό πράγμα και ότι οποιοσδήποτε συμβαίνει στο μεταξύ να χάνει τη δουλειά του… λοιπόν, είναι άτυχος”.

Στην πραγματικότητα το Newsweek ανέφερε το γεγονός και μάλιστα από την πλευρά του Jackson, αλλά ήταν σχεδόν το μοναδικό περιοδικό που ασχολήθηκε.

Τι έκανε για να αξίζει έναν τέτοιο εφιάλτη; Παιχνίδια ρόλων, από τα οποία το Dungeons and Dragons είναι το πιο γνωστό, έχουν κατηγορηθεί ότι προκαλούν μονομανή επίδραση στους νεαρούς παίχτες, αλλά κανείς μέχρι τότε δεν είχε θεωρήσει αναγκαία την παρεμπόδιση της έκδοσής τους. Φαίνεται ότι ο Steve Jackson είχε προσλάβει λάθος σεναριογράφο. Ο διευθύνων συντάκτης της Steve Jackson Games είναι ένας πρώην cracker, γνωστός στους συναδέλφους του στη Λεγεώνα της Συντέλειας ως The Mentor. Όταν έγινε η επιδρομή, αυτός και το υπόλοιπο προσωπικό της εταιρίας δούλευαν για πάνω από ένα χρόνο σε ένα παιχνίδι, το GURPS Cyberpunk, High-Tech, Low-Life, Role-Playing.

Την ώρα της επιδρομής, το παιχνίδι βρισκόταν αποκλειστικά στους σκληρούς δίσκους που κατασχέθηκαν. Στην πραγματικότητα αυτό ήταν ο στόχος. Στον Jackson είπαν ότι με βάση το παρελθόν του σεναριογράφου, υπήρχαν βάσιμες υποψίες ότι το παιχνίδι ήταν ένα “εγχειρίδιο εγκληματικότητας στους υπολογιστές”. Συνεπώς ήταν ακατάλληλο για κυκλοφορία, ας λεει ότι θέλει το 1^ο Άρθρο.

Πήρα ένα αντίγραφο του παιχνιδιού από το πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του Mentor σε ένα χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων στο Austin. Όπως και το έγγραφο Bell South, μου φάνηκε κάπως αβλαβές. Δανειζόμενο την ατμόσφαιρα έργων του William Gibson και του συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας από το Austin Bruce Sterling, είναι γεμάτο από εγκεφαλικά εμφυτεύματα πολυπυριτίου, ολογραφικούς χώρους και όπλα πεδίων Γκάους.

Είναι, όπως το θέτει και το εξώφυλλο, “μια σύντηξη δυστοπικών οραμάτων του George Orwell και του Timothy Leary”. Στην ουσία, αν αφαιρέσεις τα αξεσουάρ, περιγράφει ένα μέλλον παρόμοιο με το παρόν που ζει ο εκδότης του στα χέρια της Μυστικής Υπηρεσίας.

Ένας απίστευτα λαβυρινθώδης κόσμος βρίσκεται μέσα στις 120 μεγάλες σελίδες του κειμένου. (Αυτοί που παίζουν τέτοια παιχνίδια πρέπει να είναι κάποιο είδος πανέξυπνων ηλιθίων…). Όντως, είναι τόσο πολύπλοκο που δεν μπορώ να πάρω και όρκο ότι δεν κρύβει κάποια μορφή εγκληματικής πληροφορίας, αλλά από την άλλη δεν μπορώ να ορκιστώ ότι οι δίσκοι των Grateful Dead δεν περιέχουν σατανικά μηνύματα αν παιχτούν ανάποδα. Όλα είναι πιθανά, ειδικά μέσα σε κάτι τόσο αξιόλογο όσο το Cyberpunk.

Το πιο αξιόλογο στο Cyberpunk είναι το ίδιο το γεγονός ότι τυπώθηκε. Μετά από πολλές διαπραγματεύσεις ο Jackson κατάφερε να πείσει τη Μυστική Υπηρεσία να τον αφήσει να πάρει κάποια από τα δεδομένα του πίσω. Ωστόσο του είπαν ότι είχε μόνο μιάμιση ώρα χρόνο και μόνο με τον ένα από τους τρεις υπολογιστές του. Επίσης, σύμφωνα με τον Jackson, “επέμεναν όλα τα αντίγραφα να τα κάνει ένας πράκτορας της Μυστικής Υπηρεσίας, ο οποίος πληκτρολογούσε μόνο με δύο δάχτυλα. Έτσι δεν πήραμε και πολλά”.

Στο τέλος, ο Jackson και το προσωπικό του έπρεπε να ανασυγκροτήσουν το μεγαλύτερο τμήμα του παιχνιδιού από νευρικής μάλλον παρά από μαγνητικής μνήμης. Είχαν μερικά πολύ παλιά αντίγραφα ασφαλείας και ανέκτησαν μερικά υπολείμματα πού είχαν δοθεί σε μερικά άτομα για δοκιμές. Είχαν επίσης και την αποφασιστικότητα του εξοργισμένου.

Παρόλη την προσπάθεια της κυβέρνησης να επιβάλει λογοκρισία μέσω προηγούμενου περιορισμού, το Cyberpunk βγήκε τελικά στην αγορά. Πιθανώς, διαφημίζοντάς το ως “Το βιβλίο που κατέσχεσε η Μυστική Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών”, να κάνει μεγάλες πωλήσεις. Αλλά η Steve Jackson Games, η μέχρι τώρα ακμάζουσα εταιρία με πάνω από εκατό εκδόσεις παιχνιδιών ρόλου, αναγκάστηκε να απολύσει περισσότερους από τους μισούς της εργαζομένους και ίσως έχει πληγωθεί θανάσιμα.

Ένας εργοδότης που θα ακούσει αυτή την ιστορία ενδεχομένως να το σκεφτεί δυο φορές πριν προσλάβει έναν cracker. Το οποίο ενδέχεται βέβαια να είναι ανάμεσα στις επιπτώσεις που επιθυμεί η Μυστική Υπηρεσία.

*****

Ο νόμος είχε πλέον εισβάλει στον Κυβερνοχώρο. Στο τέλος της μέρας, η διακίνηση μέσα στον διάπλατο χώρο του Ιδεατού (Virtual) Κόσμου έκρυβε πολλές παγίδες.

Σε μία ανακοίνωση τύπου, μετά την επιχείρηση, οι Μυστικές Υπηρεσίες υπερηφανεύονταν για το κλείσιμο πολυάριθμων bulletin boards στο δίκτυο, τη δήμευση 40 υπολογιστών και την κατάσχεση 23,000 δίσκων. Στη δήλωση τους τόνισαν πως “οι αντιληπτές εγκληματικές παραβιάσεις αυτής της επιχείρησης έχουν άμεσο αντίκτυπο για την ασφάλεια και ευημερία των πολιτών, επιχειρήσεων και των κυβερνητικών υπηρεσιών των Η.Π.Α., που βασίζονται στους υπολογιστές την τηλεφωνία για να επικοινωνήσουν”.

Η δήλωση ήταν ασαφής ως προς την “επιχείρηση” και αν αυτή αφορούσε την Λεγεώνα της Συντέλειας ή την επιχείρηση Sun Devil. Θα μπορούσε να ερμηνευτεί για οποιαδήποτε και με τους δύο τρόπους.

Η ειρωνεία είναι ότι στην πραγματικότητα, εκτός από το τρισέλιδο κείμενο της Bell South, οι hackers δεν πείραξαν τα δεδομένα κανενός. Αντιθέτως, η επιχείρηση Sun Devil είχε “σοβαρές επιπλοκές” για όσους βασίζονταν σε “υπολογιστές και τηλέφωνα” για να επικοινωνήσουν. Έχασαν πληροφορίες που θα μπορούσαν να περιέχουν 5,4 εκατομμύρια σελίδες. Όπως και αρκετούς υπολογιστές καθώς και τηλέφωνα.

Και η ευημερία των ατόμων πίσω από αυτούς τους αριθμούς, σίγουρα κινδύνευε. Όπως η περίπτωση μιας ανύπαντρής μητέρας η οποία εργάζονταν ως σύμβουλος για υπολογιστές στη Βαλτιμόρη, της οποίας το μόνο μέσο επιβίωσης, αυτής και του δεκαοκτάχρονου υιού της, αφαιρέθηκε ξαφνικά ένα πρωινό. Πράκτορες των Μυστικών Υπηρεσιών εισέβαλαν στο χώρο εργασίας της σπάζοντας την πόρτα με βαριοπούλες και με προταγμένα τα όπλα τους κατέσχεσάν όλα τα υπολογιστικά συστήματα. Προφανώς τα χρησιμοποιούσε και ο γιος της …

Ή τον πατέρα στη Νέα Υόρκη που ανοίγοντας την πόρτα στις έξι το πρωί βρέθηκε με μια καραμπίνα κολλημένη στη μύτη του. Μια ντουζίνα πρακτόρων εισέβαλλαν. Όσο ένας από αυτούς κρατούσε από το λαιμό την γυναίκα του, οι υπόλοιποι είχαν ήδη λάβει θέσεις και εισέβαλλαν στο δωμάτιο του δεκατετράχρονου γιου του. Προτού φύγουν κατέσχεσάν όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές στο σπίτι, συμπεριλαμβανομένων των τηλεφώνων.

Αυτό ήταν αρκετό για να υποδείξει ότι οι ασφαλιστικές εταιρίες θα έπρεπε να αρχίσουν να προσφέρουν συμβάσεις κατά ιδιόρρυθμων κυβερνητικών κατασχέσεων ηλεκτρονικών συστημάτων.

Για να είμαστε δίκαιοι, μπορούμε να κατανοήσουμε το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση. Όλες οι νέες τεχνολογίες είναι λίγο ως πολύ μαγικές για αυτούς. Εάν εγώ έπρεπε να σταματήσω τη δραστηριότητα μιας ομάδας μαγισσών, πιθανώς να άρπαζα ότι έβλεπα μπροστά μου. Με ποιόν τρόπο θα μπορούσα να ξεχώριζα τις σκούπες από κάποιο όχημα διαφυγής.

Αλλά όσο άκουγα όλο και περισσότερα για τις αισχρές κατηγορίες κατά των φίλων μου στη Λεγεώνα της Συντέλειας, και ας μην αναφέρουμε τους άτυχους γείτονες, τόσο λιγότερο έκλινα προς τέτοιες μετριοπαθείς σκέψεις σαν αυτή. Μεταφέρθηκα προς στιγμή στην αντίληψη της δεκαετίας του 60 για τη διακυβέρνηση, αντιλαμβανόμενός την σαν ένα πράγμα μονολιθικό και διαβολικής αποτελεσματικότητας και υιοθετώντας μια ξεροκέφαλη θέληση να ξεστομίσω λέξεις όπως “γουρούνι” ή “φασίστα” μέσα στις περιγραφές μου.

Στη διαδικασία αυτή, θεώρησα πως η Μυστική Υπηρεσία είχε αγνές προθέσεις τέτοιες που καμία κρατική υπηρεσία ποτέ δεν θα αποκτήσει. Αντίθετα από κάθε εμπειρία που είχα από ομοσπονδιακή εξουσία, συνέχιζα να φαντάζομαι την ικανότητά της.

Για κάποιο λόγο ήταν πιο βολικό να ντύσω τους πρωταγωνιστές της επιχείρησης Sun Devil με το μανδύα της κακόβουλης πρόθεσης παρά να αντιμετωπίσω τη γελοιότητα τους άμεσα. Στην παράνοια της πολιτικής άλλωστε υπάρχει μια δόση διεστραμμένης άνεσης. Το να σκεφτεί κανείς ότι η κυβέρνηση δεν είναι παράλογη ή ηλίθια και ότι τα σχέδιά της, αν και πονηρά, είναι περιεκτικά και εφαρμόσιμα, παρέχει σε κάποιον μια αίσθηση ευταξίας.

Επρόκειτο να έχω μια εμπειρία η οποία θα αποκαθιστούσε την αίσθηση που έχω για μύθους και την απροθυμία μου να εξευτελίζω τα κίνητρα των άλλων. Ήμουν έτοιμος να δω από πρώτο χέρι τον αποπροσανατολισμό του νόμου στον αχανή Κυβερνοχώρο.

*****

Αναζητώντας τον NuPrometheus

Ήταν τον περασμένο Ιούνιο, όταν ένας οργισμένος hacker είχε στα χέρια του ένα κομμάτι του άκρως μυστικού κώδικα ο οποίος οδηγεί τον Apple Macintosh. Έπειτα τον διένειμε σε διάφορες διευθύνσεις, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για αυτήν την πράξη πληροφοριακής τρομοκρατίας στο όνομα της ομάδας του NuPrometheus.

Η Apple “φρίκαρε”. Ο NuPrometheus έκλεψε, αν όχι το πιο σημαντικό κόσμημα από το στέμμα της Apple, σίγουρα όμως ένα κομμάτι. Χειρότερα, ο NuPrometheus μοίρασε αυτό το κομμάτι και σε άλλους. Επανειλημμένα.

Το μόνο πράγμα που έχει να προσφέρει η Apple στον κόσμο των υπολογιστών είναι το λογισμικό που βρίσκεται αποθηκευμένο στη ROM του κάθε Macintosh. Αυτό το σύνολο εντολών του προγράμματος θα μπορούσαμε να το παρομοιώσουμε ως το κυβερνο-DNA το οποίο κάνει ένα Macintosh, Macintosh.

Πέρασε αρκετός χρόνος από αυτό το περιστατικό και το είχα ξεχάσει. Αλλά ένα πρόσφατο μαγιάτικο πρωινό, έμαθα πως άλλοι δεν το είχαν ξεχάσει. Η ακούραστη αναζήτηση για τη φασματική καρδιά του NuPrometheus τελικά κατέληξε στο Pinedale του Wyoming, όπου και βρέθηκα να ανακρίνομαι για δύο ώρες από τον ειδικό πράκτορα Richard Baxter, Jr. του FBI.

Ο καημένος ο πράκτωρ Baxter, δεν γνώριζε τη διαφορά ενός ROM chip από ένα Vise-grip, και έτσι ο περισσότερος χρόνος της ανάκρισης πέρασε προσπαθώντας να τον ενημερώσω για τη φύση του αντικειμένου που είχε κλαπεί. ΄Η για το αν “κλοπή” είναι σωστός όρος για το τι είχε συμβεί σε αυτό.

Καταλαβαίνουμε ότι, τα πράγματα έχουν περιπλακεί όταν πιθανοί ύποπτοι πρέπει να εξηγήσουν στους επιβολείς του νόμου τη φύση των υποτιθέμενων μεμπτών πράξεων τους.

Δεν θα έπαιρνα όρκο ότι ο πράκτωρ Baxter κατάλαβε για τι του μιλούσα. Αφού του έδειξα κάποιο κομμάτι κώδικα πηγής, του παρουσίαζα τη λειτουργία ενός e-mail στην πράξη και την αποθήκευση τοπικά ενός αρχείου από το WELL, η αντίδρασή του σε όλα αυτά ήταν το τρίψιμό του προσώπου του με τα δυο του χέρια δαγκώνοντας τα δάκτυλα και λέγοντας : “Είναι φοβερό!” ή “Γουάου!”.

Ή “ο οκτάχρονος γιος μου ξέρει περισσότερα γι’ αυτά από ότι εγώ”. Αυτό δεν ακούστηκε με την περηφάνια που θα ένιωθε ένας πατέρας λέγοντας το, αλλά περισσότερο σαν το φόβο ενός μετανάστη που παρά τη θέληση του μετακινείται σε μια άγνωστη γι’ αυτόν γη, όπου σ’ αυτή το παιδί του μεγαλώνει και είναι όπως ένας ντόπιος κάτοικος. Κοίταξε πέρα από το πληκτρολόγιο μου, στον Κυβερνοχώρο και δεν του άρεσε αυτό που είδε.

Θα μπορούσα να τον είχα δυσκολέψει, όπως και αυτός εμένα, αλλά νομίζω ότι διαισθανθήκαμε και οι δύο ότι ζούσαμε σε διαφορετικό κόσμο που ήταν περίεργος και σε κάποιο βαθμό ανόητος για την αντίληψη του άλλου. Έτσι καταβάλλαμε αμοιβαία προσπάθεια για να καταπιέσουμε μία αντίδραση στα σύνορα του ανοσοποιητικού συστήματος.

Κάποιος θα μπορούσε να υποθέσει πως ο δικός του κόσμος θα έπρεπε να ήταν πιο αναγνωρίσιμος σε εμένα. Αλλά αποδείχθηκε πως αυτό δεν ίσχυε. Γιατί στον κόσμο του βρήκα πολλά άγνωστα για μένα στοιχεία όπως τα παρακάτω.

Όλα αυτά δεν τα σκαρφίζονταν. Είχε μακρόσυρτα κείμενα από το γραφείο στο San Francisco για να τα στηρίξει. Στα οποία η διεύθυνση της Autodesk ήταν σίγουρα σωστή.

Από την άλλη πλευρά όμως, γνωρίζω τον John Draper. Καθώς, όπως συνηθίζω να λεω, μπορεί να είχε ξεχωρίσει ως “cracker” στην Πλειστόκαινο, αλλά δεν είναι, ήταν, ούτε και ποτέ θα είναι CEO της Autodesk. Πράγματι δούλεψε εκεί για μικρό χρονικό διάστημα πέρσι, αλλά τον έδιωξαν προτού να βρεθεί σε κάποια θέση από όπου θα αναλάμβανε υψηλότερα καθήκοντα.

Ούτε έχει η Autodesk, με όσα μπορώ να γνωρίζω γι’ αυτή, το αποκρουστικό προφίλ που περιγράφουν τα έγγραφα του πράκτωρ Baxter. Θα μπορούσε κάποιος να μείνει σε αυτή πολύ καιρό δίχως να δει καμία χρυσή πλεξίδα.

Το προϊόν τους, είναι κάτι που ονομάζεται AutoCAD, το πιο γνωστό με διαφορά πρόγραμμα σχεδίασης με την υποστήριξη ηλεκτρονικού υπολογιστή, το οποίο γενικά υστερεί σε θανατηφόρα προοπτική. Έχουν επίσης ένα πρόγραμμα στο Κυβερνοχώρο, το οποίο και ονομάζουν Ιδεατή Πραγματικότητα. (Αυτό φαντάζομαι πως είναι το “υπερχώρος” που αναφέρεται στα έγγραφα του πράκτωρ Baxter).

Παρ’ όλ’ αυτά η Autodesk είχε μειώσει το προσωπικό που ασχολούνταν με τις εφαρμογές στο Κυβερνοχώρο σε 2 προγραμματιστές. Φαντάστηκα τη Randy Walser και τον Carl Tollander να κοπιάζουν στη σκοτεινή και μοναχική πλευρά για την υπηρεσία της πατρίδας. Δεν έπιασε όμως. Έπειτα, προσπάθησα να εξηγήσω την Ιδεατή Πραγματικότητα στον πράκτωρ Baxter, προσπάθεια η οποία δεν έπιασε επίσης. Προσπάθησα επανειλημμένως αλλά κατάλαβα ότι παραβίαζα τα όρια της περιοχής που μας χώριζε. Αυτά έμοιαζαν να περιέχουν την απαίτηση ότι κανένας από μας δεν θα επιχειρούσε να σύρει τον άλλο στη δική του ζώνη.

“Αυτοί είναι οι άνθρωποι που σχεδιάζουν όλα αυτά τα πράγματα, έτσι δεν είναι;”. Ήταν μπερδεμένος. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ταίριαζαν με το πρότυπο που είχε για ένα εγκληματία.

Γιατί άραγε έκανε τόσο δρόμο για να έρθει στο Pinedale για την εξιχνίαση ενός εγκλήματος που δεν μπορούσε να κατανοήσει και το οποίο είχε λάβει χώρα (τρόπος του λέγειν) σε 5 διαφορετικά μέρη, κανένα εκ’ των οποίων δε βρισκόταν μέσα σε ακτίνα 500 μιλίων.

Φαίνεται λοιπόν, πως η Apple είπε στο FBI ότι δεν πρέπει να περίμεναν συνεργασία από τους hacker που βρίσκονται στη Silicon Valley, λόγω του κακεντρεχούς κλίματος που καλλιεργείται έναντι της Apple. Υποστηρίζουν ότι αυτό είναι συνδυασμός του πιστεύω των hacker, ότι το λογισμικό πρέπει να είναι ελεύθερο καθώς και της ζηλοφθονίας της εμπορικής επιτυχίας της Apple. Συμβούλεψαν δε το FBI να ανακρίνει μόνο εκείνους τους hacker που ήταν όσο πιο μακριά γίνεται από τον διεστραμμένο πυρήνα αυτής της υποκουλτούρας.

Παρ’ όλ’ αυτά υποψιάζονταν και κάποιους ντόπιους. Σ΄ αυτούς συμπεριλαμβάνονταν μερικοί παλιοί υπάλληλοι της Apple, ο Grandy Ward και ο Water Horat, ο Chuck Farnham (ο οποίος κέρδιζε τα προς το ζην παρενοχλώντας την Apple) και φυσικά ο φιλόδοξος CEO της Autodesk.

Για άλλους τύπους για τους οποίους με ρώτησε ο Baxter περιελάμβαναν τον Mitch Kapor, ο οποίος έγραψε το Lotus 1-2-3 και ήταν γνωστό πως ήταν αποδέκτης κομματιού του αινιγματικού κώδικα. Ή οτιδήποτε. Αλλά τον είχα επίσης γνωρίσει τόσο μέσω του WELL όσο και προσωπικά. Ένας λιγότερο πιθανός τρομοκράτης υπολογιστών δε θα μπορούσε να βρεθεί.

Στο δικό μου κόσμο, ο NuPrometheus (οποίοι και αν είναι αυτοί, ή ενδεχομένως και πιο πιθανά, αυτός) είχε διανείμει μικρό κομμάτι του κώδικα το οποίο σχετίζονταν αποκλειστικά με το Color QuickDraw. QuickDraw είναι το λογισμικό που έχει δημιουργήσει η Apple για τον έλεγχο των γραφικών. Αλλά αυτό ήταν άλλη μια λεπτομέρεια που ο πράκτωρ Baxter δεν μπορούσε να συλλάβει. Το μόνο που γνώριζε ήταν ότι μπορούσες να καλλιεργήσεις Macintoshes από floppies του υπολογιστή σου.

Του εξήγησα, πως η Apple ισχυρίζονταν κάτι ανάλογο με το να έχει κάποιος τη δυνατότητα να “συναρμολογήσει” ένα ολόκληρο άνθρωπο από συνταγή για ένα πόδι, αλλά ακόμη και αυτός καταλάβαινε πως οι αναλογίες ήταν ανακριβής. Η προσπάθεια να τον πείσω πως μία εταιρεία μπορούσε να τρελαθεί λόγω υποψιών ήταν ανώφελη. Είχε εντελώς διαφορετική άποψη για την αξιοπιστία τέτοιων εταιριών.

Όταν επιτέλους έφυγε, είχαμε ζαλιστεί και ενοχληθεί. Πέρασα λίγη ώρα σκεπτόμενος τη Lewis Carol και προσπάθησα να συνεχίσω να γράφω για την δίωξη της Λεγεώνας της Συντέλειας. Αλλά η διάθεση μου δε με βοηθούσε. Ξαφνικά βρέθηκα να συμπονώ τον πράκτωρ Baxter και τους συναδέλφους του στην επιχείρηση Sun Devil για να επιστρέψω σε μια κατάσταση έντονης επιθυμίας να συντρίψω τα “γουρούνια”.

Γνωρίζοντας τι συνέβη σε άλλους αθώους παρευρισκόμενους, όπως τον Steve Jackson, άρχισα να φοβάμαι. Αλλά αυτός ήταν ο Κάφκα ντυμένος κλόουν. Δεν ήταν ακριβώς τρομακτική η κατάσταση. Θυμήθηκα επίσης μια φράση, η οποία με ηρέμησε, που εφαρμόστηκε κατά την κυριαρχία του Μεγάλου Φρειδερίκου : “ Ο δεσποτισμός αμβλύνεται από την ανικανότητα ” .

Φυσικά η ανικανότητα είναι δίκοπη μπανάνα. Αν και γνωρίζουμε αυτή τη νέα περιοχή καλύτερα από τις αρχές, μας έχουν κυριολεκτικά υπερκεράσει. Κάποιος θα έπρεπε να το σκεφτεί δυο φορές πριν κάνει εξοπλισμένους παρανοϊκούς να νιώθουν ηλίθιοι, ασχέτως του πόσο ηλίθιοι φαίνονται.

*****

Είμαι ένα μέλος αυτού του μισού, της ανθρώπινης φυλής που τείνει να διαιρέσει την ανθρώπινη φυλή σε δύο είδη ανθρώπων. Η διαχωριστική γραμμή, βρίσκεται μεταξύ αυτών που είναι βέβαιοι για τον εαυτό τους και αυτών που εμπιστεύονται την τύχη.

Φυσικά υπάρχουν πολλοί τρόποι που μπορεί κάποιος να το συμπεράνει αυτό, όπως Έλεγχος έναντι Τυχαιότητας, Τάξη έναντι Χάους, Δύσκολες απαντήσεις έναντι Ανόητων ερωτήσεων, ή Νεύτωνας, Καρτέσιος & Ακινάτης έναντι Χάιζενμπεργκ, Mandelbrot & τον Δαλάι Λάμα. κλπ.

Μεγάλοι οργανισμοί και οι κηφήνες τους σωριάζονται στο ένα άκρο της κλίμακάς μου, προσπαθώντας να επιβάλλουν ομοιογένεια σε μπερδεμένες καταστάσεις. Στο άλλο άκρο, οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι ανίκανοι, προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με την τύχη τους, αν τα βγάλουν πέρα καθόλου.

Όπως και να θεωρήσεις αυτά τα άκρα, καταλήγεις στη διαφορά μεταξύ των ανθρώπων που βλέπουν τη ζωή σαν μια πάλη εναντίον κοσμικού κινδύνου και ανθρώπινης προστυχιάς και σ΄ αυτούς που πιστεύουν, χωρίς καθοριστικές αποδείξεις ότι το σύμπαν βρίσκεται με το μέρος μας. Φόβος εναντίον πίστεως.

Εγώ συμφωνώ με το τελευταίο. Μαζί με τον Gandhi και τη Rebecca του Sunnybrook Farm, πιστεύω ότι άλλα ανθρώπινα όντα θα κερδίσουν την εμπιστοσύνη μου, αν δεν κάνω, κάτι που να τους φοβίζει, ή να τους κάνει να αισθανθούν άσχημα για τον εαυτό τους. Με άλλα λόγια, η καλύτερη άμυνα είναι ένας τρόπος να πληγωθείς.

Παρόλο που αυτό το σύστημα λειτουργεί πολύ αξιόπιστα για μένα και το είδος μου, βρίσκω ότι είμαστε μειονότητα. Όλο και περισσότεροι γείτονές μας ζούνε οπλισμένοι. Συναγερμοί κτυπάνε συνέχεια. Δυνάμει ευτυχισμένοι άνθρωποι προσφέρουν τη ζωή τους στον κρατικό μηχανισμό λες και ο κόσμος έξω από τη συλλογική ασφάλεια είναι τόσο επικίνδυνος που δεν έχουν καμιά επιλογή.

Έχω κάποιες θεωρίες γιατί συμβαίνει αυτό. Μια έχει να κάνει με το άνοιγμα του Κυβερνοχώρου. Ως αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης, η ανθρωπότητα περνάει την πιο κρίσιμη αλλαγή της ιστορίας της. Εισερχόμενοι στον Ιδεατό Κόσμο, ζούμε με την Πληροφορία. Γινόμαστε η Πληροφορία. Η Σκέψη Ενσαρκώνεται και η Σάρκα γίνεται Λόγος. Είναι πράγματι πολύ περίεργο.

Ξεκινώντας με την ανακάλυψη του τηλέγραφου και περνώντας από την τηλεόραση στην Ιδεατή Πραγματικότητα, έχουμε υποστεί περισσότερο από έναν αιώνα μια τρομακτική διάβρωση στη λογική του σώματος αλλά και του χώρου. Όλοι μας, εκτός ίσως από τους πιο γενναίους, έχουμε φοβηθεί, όσο αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της αλλαγής που συμβαίνει σε εμάς.

Και κάθε ένας, ανεξάρτητα από την ψυχική ελαστικότητα, νιώθει αυτό το κατακλυστικό αίσθημα του παράξενου. Ο κόσμος που κάποτε ήταν τόσο απλός και κατανοητός και νομικά ακριβής, τώρα κλονίζεται από άπειρες απόψεις, αντιλήψεις, αντιδικίες, εικονικά στοιχεία, λευκό θόρυβο και πάνω από όλα αμφιβολία. Όσοι από μας έχουμε φοβισμένη πεποίθηση, δεν μας αρέσουν οι αμφιβολίες.

Πράγματι, αν κάποιος είναι νευρικός ως χαρακτήρας, τώρα μπορεί να αισθάνεται αρκετά περιορισμένος από ανώνυμο τρόμο. Από τη στιγμή που κανένας δεν θέλει τον τρόμο του να είναι ανώνυμος, το πρώτο βήμα είναι να του βρεις κάποια ονόματα.

NuPrometheus: Ομάδα (ή ίσως ένα μόνο άτομο) το οποίο απελευθέρωσε μέρος του κώδικα πηγής του Color QuickDraw και το έστειλε σε δισκέτες σε εξέχοντα μέλη της κοινότητας υπολογιστών. Δεν συνελήφθησαν ποτέ. [από τον ημίθεο Προμηθέα που έδωσε τη φωτιά στους θνητούς.]

Για πολύ καιρό εδώ στις Η.Π.Α., ο κομμουνισμός είχε το ρόλο του μπαμπούλα. Ο Μαρξ, ο Στάλιν και ο Μάο όριζαν ένα τέτοιο εχθρικό μέτωπο, ώστε πολλοί αμερικάνοι προτιμούσαν την ολική εκμηδένιση από την αποδοχή του κομμουνισμού. Αλλά όσο ο Κόκκινος Φόβος ξεθώριαζε και έχανε την ισχύ του, ξεκινήσαμε να αναζητούμε τον αντικαταστάτη του.

Μη βρίσκοντας κάποιο επαρκή, ατομικό φόβο, καλύψαμε ένα αριθμό αντικειμένων με το παλιό, μαύρο σάβανο που τύλιγε το Κρεμλίνο. Τα σημερινά στοιχειά είναι οι τρομοκράτες, οι απαγωγείς παιδιών, το AIDS, και ο υπόκοσμος. Θα έλεγα και τα ναρκωτικά, αλλά ένας που νομίζει ότι ο πόλεμος των ναρκωτικών δεν είναι ο πόλεμος που υφίσταται ο υπόκοσμος, δεν γνωρίζει ιδιαίτερα το θέμα.

Υπάρχουν όμως μερικά προβλήματα με αυτούς τους τέσσερις “Μπαμπούλες”. Πρώτον, δεν είναι και τόσο επικίνδυνοι. Για παράδειγμα μόνο 7 αμερικανοί σκοτώθηκαν σε τρομοκρατικές ενέργειες το 1987. Λιγότερα από 10 (από περίπου 70 εκατομμύρια) παιδιά απάγονται από αγνώστους κάθε χρόνο στην Αμερική. Οι πιθανότητες να πάθεις AIDS αν δεν είσαι ομοφυλόφιλος ή αιμοφιλικός ή πρεζάκι είναι λιγότερες από το να χτυπηθείς από κεραυνό την ώρα που παίζεις γκολφ. Ο υπόκοσμος είναι επικίνδυνος φυσικά, μα μόνο, με πολύ λίγες εξαιρέσεις ,αν ανήκεις σε αυτόν.

Το άλλο πρόβλημα μ΄ αυτούς τους κινδύνους είναι ότι είναι όλοι φυσικοί. Αν εισερχόμαστε σ΄ ένα κόσμο όπου κανένας δεν έχει σώμα, οι φυσικοί κίνδυνοι χάνουν τη δραστικότητά τους.

Και τώρα έρχομαι στο σημείο στο οποίο ήθελα να καταλήξω: Ο τέλειος μπαμπούλας των σύγχρονων καιρών είναι ο Κυβερνοπάνκ. Είναι τόσο έξυπνος που σε κάνει να νιώθεις πιο χαζός από όσο συνήθως. Γνωρίζει την πολύπλοκη χώρα στην οποία εσύ συνεχώς χάνεσαι. Καταλαβαίνει τις αξίες των πραγμάτων όπου εσύ αδυνατείς να αντιληφθείς. Είναι ο μονόφθαλμος στη χώρα των τυφλών.

Στον κόσμο όπου εσύ και ο πλούτος σου δεν είναι τίποτα περισσότερο από μπιπ και μπουπ των μικρό-βολτ, μπορεί να κλέψει όλα σου τα υπάρχοντα σε νανοδευτερόλεπτα και να σε κάνει να εξαφανιστείς.

Μπορεί ακόμα να εμφανιστεί από το στοιχειωμένο ομιχλώδη χώρο του και να σε σκοτώσει. Μεταξύ των δικαιολογιών της επιχείρησης Sun Devil ήταν το εξής ανατριχιαστικό μαργαριτάρι:

“Οι hacker είχαν τη δυνατότητα πρόσβασης και αναθεώρησης των φακέλων των ασθενών σε νοσοκομεία. Επί πλέον θα μπορούσαν να προσθέσουν, να σβήσουν, ή να αλλάξουν ζωτικής σημασίας πληροφορίες, πιθανότατα προκαλώντας επικίνδυνες καταστάσεις.”

Ίσως το πιο επικίνδυνο στοιχείο ενός Κυβερνοπάνκ είναι ο κίνδυνος που αυτός αποτελεί για το θεσμό, είτε εταιρικό είτε κυβερνητικό. Άμα έχεις φοβηθεί έχεις σχεδόν σίγουρα καταφύγει σε ένα από αυτούς τους συλλογικούς οργανισμούς, έτσι το τελευταίο πράγμα που θέλεις είναι κάτι που θα θέτει σε κίνδυνο το κρησφύγετό σου.

Και μη ξεγελιέσαι, οι crackers θα εξελιχθούν για τα γραφειοκρατικά σώματα, ότι ένας ιός είναι αυτή τη στιγμή για το ανθρώπινο σώμα. Συνεπώς, η επιχείρηση Sun Devil μπορεί να γίνει αντιληπτή. Ο πράκτωρ Baxter ήταν το Τ-κύτταρο αυτής. Ευτυχώς αυτό δεν το ήξερε ο ίδιος και εγώ ήμουν πολύ προσεκτικός να μη του δείξω τις δικές μου αντιγονικές τάσεις.

Νομίζω ότι εδώ διαφαίνεται ο τρόπος που θα αποφευχθεί κάτι που διαφορετικά θα μπορούσε να είναι ο Αρμαγεδδώνας μεταξύ των φανατικών του ελέγχου και των νέο-χίπις. Αυτοί που είναι άνετοι με αυτές τις αποπροσανατολιστικές αλλαγές πρέπει να κάνουν το παν για να μεταφέρουν αυτή την άνεση και σε άλλους. Με άλλα λόγια πρέπει να συμμεριστούμε την ελπίδα και την προσδοκία μ΄ αυτούς που αισθάνονται ότι στον Κυβερνοχώρο θα είναι περιττοί ευνούχοι σίγουρα.

Βεβαίως, ίσως θα πρέπει να αγωνιστούμε.

******

Ο καθορισμός των θεμελιωδών αρχών και του νομικού χάρτη του Κυβερνοχώρου, πριν το κάνουν οι ασαφοφοβείς για μας, θα απαιτήσει αρκετή προσπάθεια. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από το Σύνταγμα να ρυθμιστεί μόνο του. Μάλιστα, έχει υπάρξει το προηγούμενο του μετριασμού της συνταγματικής προστασίας για ένα νέο μέσο. Σκεφτείτε τι συνέβη με το ραδιόφωνο στις αρχές αυτού του αιώνα.

Μέσα από το πρόσχημα της κατανομής του περιορισμένου εύρους ζώνης, η κυβέρνηση καθιέρωσε από νωρίς ένα δικαίωμα λογοκρισίας του εκπεμπόμενου περιεχομένου, το οποίο μου φαίνεται ακόμη άκρως αντισυνταγματικό. Μόνο που κόλλησε. Και τώρα, λόγω του όγκου της απαιτούμενης νομολογίας, φαίνεται να συνεχίζει να κολλά.

Νέα μέσα, όπως κάθε χαοτικό σύστημα, είναι άκρως ευαίσθητα στις αρχικές συνθήκες. Οι σημερινές ευρετικές απαντήσεις της στιγμής γίνονται αύριο μόνιμοι θεσμοί και του νόμου και της ελπίδας. Με αυτή την προοπτική κατά νου, χρειάζονται εξέταση.

Ξεπερνώντας τη δικαιοδοσία της με τόσο άμετρο τρόπο, η Μυστική Υπηρεσία μάλλον υπηρέτησε εμάς που αγαπάμε την ελευθερία. Μας προμήθευσε έναν διάβολο. Και οι διάβολοι, μεταξύ άλλων γαλβανιστικών ιδιοτήτων, είναι ότι πρέπει για τη διαλεύκανση ζητημάτων. Με την παρουσία ενός διαβόλου είναι πάντοτε πιο εύκολο να καταλάβει κανείς πού βρίσκεται.

Ενώ πριν δεν ένοιωθα να με αφορούν τα σκοτεινά αινίγματα των ελεύθερων τηλεπικοινωνιών, ήμουν, και το οφείλω στην Επιχείρηση Sun Devil, ξαφνικά σε θέση να μηχανευτώ μια βλητική τροχιά από το τωρινό χάλι της Λεγεώνας της Συντέλειας σε έναν ενδεχόμενο περιορισμό απόψεων πολύ πιο αγαπητών σε μένα. Θυμήθηκα τον Martin Neimoeller που είπε:

“Στη Γερμανία ήρθαν πρώτα για τους Κομμουνιστές και δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν Κομμουνιστής. Μετά ήρθαν για τους Εβραίους και δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Ήρθαν για τους συνδικαλιστές και δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής. Μετά ήρθαν για τους Καθολικούς και δεν μίλησα γιατί ήμουν Προτεστάντης. Μετά ήρθαν για μένα και τότε δεν είχε μείνει κανείς για να μιλήσει”.

Αποφάσισα ότι είχε έρθει η στιγμή να μιλήσω.

Το βράδυ της επίσκεψης του πράκτορα Baxter, έγραψα μια αναφορά την οποία τοποθέτησα στο WELL. Μερικές μέρες αργότερα ο Mitch Kapor πέρασε για να τα πούμε.

Μιλήσαμε για μερικές ώρες στο γραφείο μου ενώ μια ανοιξιάτικη χιονοθύελλα μαινόταν. Όταν του αφηγήθηκα όσα ήξερα για την Επιχείρηση Sun Devil, αποφάσισε ότι είχε έρθει και γι΄ αυτόν η στιγμή να μιλήσει.

Μερικές μέρες αργότερα επικοινώνησε μαζί μου έχοντας το τηλέφωνο ενός οπαδού της ελευθερίας σκέψης και δράσης, του Harvey Silvergate, ο οποίος, σαν απόδειξη της πεποίθησής του ότι όλοι δικαιούνται δίκαιας δίκης, υπερασπίζεται αυτό τον καιρό την Leona Helmsey. Ο Mitch μου ζήτησε να πω στον Harvey αυτά που ήξερα, με το σκεπτικό ότι αυτός θα σήκωνε το κόστος, το οποίο προκύπτει κάθε φορά που λες κάτι σε έναν δικηγόρο.

Βρήκα τον Harvey στη Νέα Υόρκη στο πιο γνωστό δικηγορικό γραφείο συνταγματικού δικαίου της πόλης, Rabinowitz, Boudin, Standard & Lieberman. Αυτοί είναι οι τύποι που έδωσαν στους Times της Νέας Υόρκης της δυνατότητα να δημοσιεύσουν τα Pentagon Papers. ( Για να μην αναφερθώ στην περιβόητη επιτυχία του Boudin το 1970 όταν υπερασπίστηκε ένα κορίτσι που τίναξε το σπίτι της στον αέρα…).

Στη συνεδρίαση που ακολούθησε ήταν εμφανής η έκπληξή τους. Την επομένη, ο Terry Gross και ο Eric Lieberman από το δικηγορικό γραφείο, συναντήθηκαν με τον Acid Phreak, τον Phiber Optik και τον Scorpion.

Αυτό που με τρελαίνει πιο πολύ γράφοντας αυτό το άρθρο είναι ότι το Whole Earth Review, αντίθετα ας πούμε με το Phrack., δεν δημοσιεύεται αμέσως. Τα γεγονότα εξελίσσονται τόσο γρήγορα, ώστε οτιδήποτε και να πω για τα τρέχοντα συμβάντα σίγουρα δε θα ισχύει τη στιγμή που θα το διαβάσετε. Η πορεία από εδώ είναι σίγουρο ότι θα πάρει πολλές τροπές. Η δημοσιευμένη έκδοση θα φαίνεται αρκετά γραφική πριν καν το μελάνι προλάβει να στεγνώσει.

Αλλά αυτές τις μέρες (αρχές Ιουνίου 1990) ο Mitch και εγώ ιδρύουμε νομικά την Electronic Frontier Foundation, μια οργάνωση δύο (ή ίσως και τριών) ατόμων, η οποία θα συγκεντρώνει και θα ξοδεύει πόρους για την εκπαίδευση, για την άσκηση πολιτικής και νομικής πίεσης σε περιοχές σχετικές με την ελευθερία του ψηφιακού λόγου και την επέκταση του Συντάγματος στον Κυβερνοχώρο.

Ήδη, από πρώιμες δημοσιεύσεις για τις προσπάθειές μας στην Washington Post και στους Times, ο Mitch δέχτηκε την προσφορά του Steve Wozniak να καλύψει οποιοδήποτε ποσό απαιτείται για τον σκοπό αυτό (καθώς και σεβαστό όγκο ύβρεων από το χώρο του κατεστημένου της βιομηχανίας πληροφορικής).

H Electronic Frontier Foundation θα χρηματοδοτεί, θα κατευθύνει και θα υποστηρίζει νομικές προσπάθειες για να καταδείξει ότι η Μυστική Υπηρεσία έχει ασκήσει περιορισμό σε δημοσιεύσεις, έχει περιορίσει την ελευθερία του λόγου, έχει άδικα κατασχέσει εξοπλισμό και δεδομένα, έχει ασκήσει αδικαιολόγητη βία, και γενικά συμπεριφέρεται με τρόπο αυθαίρετο, καταπιεστικό και αντισυνταγματικό.

Σε αυτό δε θα συμφωνήσουν όλοι. Στο κάτω-κάτω οι crackers είναι γενικά εκτός της συμπάθειας της κοινής γνώμης. Ενέργειες για την υποστήριξή τους δεν θα είναι δημοφιλείς ανεξάρτητα από τα οφέλη που θα προκύψουν για οποιονδήποτε μακροπρόθεσμα.

Ωστόσο, στους δικαστικούς αγώνες και τις πολιτικές διαμάχες που θα ακολουθήσουν θα επιδιώξουμε την διασφάλιση της προστασίας του ηλεκτρονικού τους λόγου, με τον ίδιο τρόπο που προστατεύεται ο τυπωμένος ή ο διατυμπανιζόμενος λόγος. Θα προσπαθήσουμε να διασαφηνίσουμε θέματα που αφορούν την κατανομή της πνευματικής ιδιοκτησίας. Και θα βοηθήσουμε στη δημιουργία του μέλλοντος της Αμερικής, το οποίο θα είναι τόσο ευλογημένο από τη Διακήρυξη Δικαιωμάτων όσο ήταν και το παρελθόν της.